ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ UNIBRAND SECRETARIAL SERVICES LIMITED ν. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤAΙΡΕΙΑ TRICOR LIMITED (HE9769), Αίτηση Εταιρείας

(1)(α), 209 - 210, 211(ε)(στ), 212(γ), 213-217, 218

(2),220, 224, 227, 230, 231, 255, 307, 312 και 313 του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 , στο Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6, αρ.4 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 αρ.32, στον Κανονισμό 92 των Περί Εταιρειών (εκκαθάρισης) Κανονισμών του 1933-1999, στην Δ.48 θθ.1-9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμών και επί των Γενικών Αρχών του Νόμου και των Κανόνων της επιείκειας ως και επί των Συμφυών Εξουσιών του Δικαστηρίου. Αδελφός Δικαστής, ο οποίος επιλήφθηκε της υπό κρίση αίτησης, ως μονομερούς αίτησης, στις 26.4.2013, έκρινε ότι δεν συνέτρεχαν λόγοι κατεπείγοντος που να αιτιολογούν την μονομερή έκδοση των εξαιτούμενων διαταγμάτων, έδωσε σχετικές οδηγίες για επίδοση της αίτησης στα μέρη που θα εμφανιστούν στην διαδικασία, ήτοι στον Επίσημο Παραλήπτη και στην καθ' ης εταιρεία. Περαιτέρω, τόσο η κυρίως αίτηση εκκαθάρισης όσο και η υπό κρίση αίτηση για διορισμό προσωρινού εκκαθαριστή διατάχθηκε όπως δημοσιευθούν και δημοσιεύθηκαν στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 28.6.2013. Με τη δημοσίευση αυτή, καλούνταν όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, συνεισφορείς και πιστωτές, να εμφανιστούν στο Δικαστήριο, εάν το επιθυμούν, προκειμένου να υποστηρίξουν ή να αντικρούσουν την έκδοση των σχετικών διαταγμάτων. Συνεπεία της επίδοσης και/ή δημοσίευσης της αίτησης, το σκηνικό ως διαμορφώθηκε ενώπίον μου είναι ως εξής꞉ · Εμφανίστηκαν και δεν φέρουν ένσταση στην υπό κρίση αίτηση για το διορισμό προσωρινού εκκαθαριστή - o η Καθ'ης η αίτηση εταιρεία Tricor Ltd, και o η Διαχειριστική Επιτροπή Πολυκατοικίας Sandy Beach, η οποία είναι παραδεκτό από όλους τους διάδικους ότι έχει το καθεστώς «εξ αποφάσεως πιστωτή». · Δεν εμφανίστηκαν, παρά την επίδοση της αίτησης σε αυτούς, και ως εκ τούτου λογίζεται ότι δεν φέρουν ένσταση στην υπό κρίση αίτηση - o Ο Έφορος Εταιρειών και Επίσημος Παραλήπτης o Ο προτεινόμενος για διορισμό προσωρινός εκκαθαριστής, κ. Μιχάλης Μαστρής. · Εμφανίστηκαν και φέρουν αίτηση στην αίτηση για διορισμό προσωρινού εκκαθαριστή ή/και στο διορισμό του συγκεκριμένου προτεινόμενου προσωρινού εκκαθαριστή- o ο κ. Χρίστος Πετρίδης, ισχυριζόμενος ότι είναι πιστωτής της Καθ'ης, o ο κ. Χριστόφορος Πετρίδης, ισχυριζόμενος ότι είναι συνεισφορέας της Καθ'ης, o ο κ. Χριστάκης ιακωβίδης, ισχυριζόμενος ότι είναι πιστωτής της καθ' ης, o η εταιρεία Eurobank Cyprus Ltd, ισχυριζόμενη ότι είναι πιστωτής της Καθ' ης. Ο φάκελος της υπό κρίση αίτηση έχει καταστεί ογκοδέστατος. Θα ήταν αδύνατο να παραθέσω ολόκληρο το περιεχόμενο της υπό κρίση αίτησης και των καταχωρηθεισών Ειδοποιήσεων περί πρόθεσης ένστασης των ως άνω ενιστάμενων μερών. Θα επιχειρήσω να συνοψίσω το περιεχόμενό τους στο βαθμό που είναι αναγκαίο για σκοπούς αιτιολόγησης της δικαστικής μου κρίσης και κατάληξης. ΙΙ. ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Σπεύδω να αναφέρω ότι έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι ορθό και δίκαιο να διατάξω, δυνάμει του άρθρου 227 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, το διορισμό προσωρινού εκκααθαριστή στην Καθ'ης εταιρεία διαρκούσης της εκκρεμοδικίας στην κυρίως αίτηση εκκαθάρισης, πλην όμως κρίνω κατάλληλο να μην είναι άλλος από τον ίδιο τον Επίσημο Παραλήπτη. Προς τούτο και η σχετική διαταγή την οποία θα εκδώσω. Αναλύω το σκεπτικό μου πιο κάτω. ΙΙΙ. ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ Η εξουσία του Δικαστηρίου να διορίζει προσωρινό εκκαθαριστή ρυθμίζεται κατά τρόπο ειδικό από τις διατάξεις του άρθρου 227 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, τις οποίες παραθέτω꞉ «227.—

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου αυτού, το Δικαστήριο δύναται, να διορίσει προσωρινά εκκαθαριστή σε οποιοδήποτε χρόνο μετά την υποβολή αίτησης για εκκαθάριση.

(2)Ο διορισμός προσωρινού εκκαθαριστή δύναται να γίνει οποτεδήποτε πριν από την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης, και είτε ο επίσημος παραλήπτης είτε οποιοδήποτε άλλο κατάλληλο πρόσωπο δύναται να διοριστεί.

(3)Όταν εκκαθαριστής διορίζεται προσωρινά από το Δικαστήριο, το Δικαστήριο δύναται να περιορίσει τις εξουσίες του με το διάταγμα που τον διορίζει.». (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι του Δικαστηρίου.) Υπό το φως των ανωτέρω διατάξεων του Νόμου, κρίνω κατ΄ αρχάς κατάλληλο να παρατηρήσω ότι δεν υφίσταται χρονικό εμπόδιο στην έκδοση διατάγματος διορισμού προσωρινού εκκαθαριστή, νοουμένου ότι εξακολουθεί να εκκρεμεί η εκδίκαση της κυρίως αίτησης εκκαθάρισης. Συνεπώς το γεγονός και μόνο ότι έχουν παρέλθει δύο και πλέον χρόνια από την ημερομηνία καταχώρησης της υπό κρίση αίτησης, δεν συνιστά αφ' εαυτού εμπόδιο στην έκδοση τέτοιου διατάγματος. Παρά το ότι η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε αρχικώς ως μονομερής, έχοντας στη νομική βάση της το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και τα άρθρα 4 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, άπαξ και διατάχθηκε από το Δικαστήριο η δια κλήσεως εκδίκασή της, έπαυσε να αποτελεί δικαιοδοτικό όρο το να αποδειχθεί το κατ' επείγον του ζητήματος. Στο πλαίσιο της δια κλήσεως πλέον διαδικασίας, ό,τι θα μπορούσε να αξιολογηθεί δικαστικώς είναι η έκταση της καθυστέρησης από τότε που συνέβηκαν τα γεγονότα που οδήγησαν στην καταχώρηση της αίτησης εκκαθάρισης μέχρι την ημερομηνία που εξετάζεται η υπό κρίση αίτηση και πώς τούτη η καθυστέρηση αντανακλά στους παράγοντες που λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο καθηκόντως κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να διορίσει ή να μην διορίσει προσωρινό εκκαθαριστή. Λέγω τούτα κατ' αναλογία προς ό,τι εφαρμόζεται για οποιαδήποτε αίτηση για ενδιάμεση θεραπεία. Η ιδιαιτερότητα στη συγκεκριμένη ενδιάμεση θεραπεία που ζητείται με την υπό κρίση αίτηση, ήτοι ο διορισμός προσωρινού εκκαθαριστή, έγκειται στο ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερα δραστική για την Καθ' ης εταιρεία θεραπεία, η οποία δεν μπορεί να δοθεί εκτός αν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι τούτο συνάδει με την πορεία εκκαθάρισης της εταιρείας. Στην απόφαση, ημερ. 19.9.2003, του Χατζηχαμπή, Δ., όπως ήταν τότε, στην Πολιτική Αίτηση αρ. 64/2003, Αναφορικά με την αίτηση της PRINTEK DATAFORMS EXPRESS LTD

(2003)1 Α.Α.Δ. 1193, το θέμα περιγράφηκε ως εξής - «Ο διορισμός προσωρινού εκκαθαριστή συνιστά όχι προσωρινό διάταγμα αλλά διάταγμα που αφορά την όλη διαδικασία της πορείας της αιτήσεως για διάλυση της εταιρείας και αυτό είναι καθαρό τόσο από το άρθρο 227 όσο και από το ρόλο και τις εξουσίες του προσωρινού εκκαθαριστή εφόσον τροχιοδρομείται ουσιαστικά μια πορεία, η οποία συνάδει με την προοπτική διάλυσης της εταιρείας. [...]». Το προπαρατεθέν άρθρο 227 δεν έχει υποστεί οποιαδήποτε τροποποίηση μετά τη θέσπιση του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113. Παραμένει σχεδιασμένο κατά το πρότυπο του άρθρου 238

(1)του Companies Act

1. Αντίστοιχη διάταξη εφαρμόζεται έκτοτε στο Ηνωμένο Βασίλειο με τη θέσπιση του Άρθρου 135 του Insolvency Act
2. Έχω, λοιπόν, αντλήσει καθοδήγηση από την Αγγλική νομολογία αναφορικά με την ερμηνεία και εφαρμογή της εν λόγω διάταξης. Η λήψη τέτοιας καθοδήγησης είναι αποδεκτή από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου꞉ Παραπέμπω, μεταξύ άλλων, στην απόφαση του Χρυσοστομή, Δ., στην Stephanos & Andreas Cold Stores Trading Limited ν Εταιρείας Αναψυκτικών ΚΕΑΝ Λτδ (Αρ.1)

(1998)1Γ Α.Α.Δ 1806 όπου εξετάστηκαν οι διατάξεις των Α. 220 και 215 του Κεφ. 113 και λέχθηκαν σχετικά τα εξής꞉[1] «Τα πιο πάνω άρθρα του δικού μας Νόμου, είναι παρόμοια με τα άρθρα 231 και 226 του αγγλικού Companies Act 1948. Παρόμοιες πρόνοιες που αφήνουν ανεπηρέαστες τις αρχές που διέπουν τα ερωτήματα ενώπιον μας έγιναν και με τα άρθρα 126, 128 και 130

(3)του Insolvency Act 1986. Κατά συνέπεια, αγγλικά συγγράμματα και δικαστικές αποφάσεις μπορούν να είναι καθοδηγητικές πάνω στα θέματα που μας απασχολούν.». Όπως, επίσης, σημειώθηκε από τον Καλλή, Δ., στην απόφαση Ιωάννης Παπαδόπουλος ν Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακής Λτδ

(2004)1Γ ΑΑΔ. 1716, με παραπομπή και σε προγενέστερη απόφαση του Αρτεμίδη, Δ στην Κολαρίδου ν. Κολαρίδη

(1997)1 Α.Α.Δ. 1408, 1411, η Αγγλική Νομολογία δεν είναι μεν δεσμευτική, είναι όμως βοηθητική ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή νομοθετήματος μας πανομοιότυπου με το αγγλικό. Χρήσιμη καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από την απόφαση, ημερ. 13.10.2011, που εκδόθηκε από το Court of Appeal (Civil Division) σε έφεση από απόφαση του High Court of Justice (Chancery Division) στην υπόθεση The Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs (HMRC) v Rochdale Drinks Distributors Ltd [2011] EWCA Civ

1. Ερμηνεύθηκαν εκεί οι διατάξεις του Α. 135 του Insolvency Act
2. Η απόφαση δόθηκε από τον Lord Justice Rimer με τον οποίο συμφώνησε ο Lord Justice Pill.[2] Παραθέτω τις παρα. 75 έως 77 από την απόφαση του Lord Justice Rimer, όπου αναφέρεται στις διατάξεις του άρθρου 135 του Insolvency Act 1986 και ακολούθως στα κριτήρια εφαρμογής του: «
3. The court's jurisdiction to appoint a provisional liquidator is conferred by section 135 of the Insolvency Act
4. Section 135

(1)provides that 'Subject to the provisions of this section, the court may, at any time after the presentation of a winding-up petition, appoint a liquidator provisionally'. Section 135

(2)provides that in England and Wales, 'the appointment of a provisional liquidator may be made at any time before the making of a winding-up order; and either the official receiver or any other fit person may be appointed'. Section 135

(4)provides that the provisional liquidator shall carry out such functions as the court may confer on him; and section 135

(5)provides that that his powers may be limited by the order appointing him. The power to appoint a provisional liquidator is, therefore, a broad and general one in the sense that, provided that the jurisdictional conditions in section 135

(1)and

(2)are met, the section imposes no limitations upon, nor does it prescribe, the criteria to be adopted by the court when considering an application for such an appointment (see Re Union Accident Insurance Co Ltd [1972] 1 All ER 1105, at 1109h, per Plowman J; and In re Highfield Commodities Ltd [1985] 1 WLR 149, at 158Gto 159F, per Sir Robert Megarry V-C).

1. The appointment of a provisional liquidator to a trading company is, however, a most serious step for a court to take. It is likely in many cases to have a terminal effect on the company's trading life. It is not an order to be made lightly and its making requires the giving by the court of the most anxious consideration. In Union Accident Assurance, Plowman J explained the twofold approach that he proposed to adopt. He said, at [1972] 1 All ER 1105, 1110b: 'There are two matters though, which seem to be relevant for me to consider. The first is whether the department has made out a good prima facie case for a winding-up on the hearing of the petition Any views I express about the matter now are of course provisional only because I am not trying the petition at the present time. If the department has not made out a good prima facie case for a winding-up order then clearly I think it would not be right to appoint a provisional liquidator. On the other hand, if the department has made out a good prima facie case for a winding-up order then the second matter for my consideration arises, namely, whether in the circumstances of this case it is right that a provisional liquidator should have been appointed.' With one qualification, I would respectfully regard that as a good working approach to the disposition of an application for the appointment of a provisional liquidator. The qualification is that I would, however, regard the continued use in this context of the phrase 'good prima facie case' as unsatisfactory. In American Cyanamid Co v. Ethicon Ltd [1975] AC 396, at 404F, Lord Diplock said of the phrase 'prima facie case' that it 'may in some contexts be an elusive concept', and Plowman J's chosen phrase also included a 'good', which may perhaps tend to increase the risk of etusfveness. Given the potential seriousness of the appointment of a provisional liquidator, I consider that in the case of a creditor's petition the threshold that the petitioner must cross before inviting such an appointment ought to be nothing less than a demonstration that he is likely to obtain a winding-up order on the hearing of the petition.». [.]
2. Overall, therefore, I would conclude that, had he directed himself correctly, the judge should have found that HMRC was likely to obtain a winding up order on the hearing of the petition. The next question to which he would have to turn would be as to whether, pending judgment on the petition, he should maintain the provisional liquidator in office.
3. One of the considerations raised by that question is the risk of dissipation of assets in the meantime. [.]
4. I turn, therefore, to whether Peter Smith J's discretionary exercise of judgment in appointing Mr Defty as provisional liquidator of RDD ought to be discharged or maintained. I start from the premise that RDD is insolvent, or is at likely to be shown to be insolvent at the hearing of the petition; and that HMRC are likely to obtain an order for its winding up. That is not, I consider, sufficient without more to justify the appointment of a provisional liquidator. The usual basis on which such an appointment is sought is because of a risk of jeopardy to the company's assets, namely the risk of their dissipation before the winding up order is made, with the consequence that their collection and rateable distribution between the company's creditors will be frustrated. Such risk does not refer to (or only to) 'dissipation' in the sense in which that word is ordinarily used in the context of freezing orders, that is a deliberate making away with the assets so as to frustrate the enforcement of a future judgment; it includes any serious risk that the assets may not continue to be available to the company (see Re a company (No 003102 of 1991), ex parte Nyckeln Finance Co Ltd [1991] 1 BCLC 539, at 542, per Harman J). I consider that Harman J probably had in mind the type of case in which, despite the presentation of a petition, an apparently insolvent and loss-making company simply continues to trade without obtaining an order under section 127 of the Insolvency Act
6. The circumstances justifying the appointment of a provisional liquidator are not, however, confined to jeopardy of this particular nature. In cases in which there are real questions as to the integrity of the company's management and as to the quality of its accounting and record-keeping function, it will be an important part of a liquidator's function to ensure that he obtains control of its books and records so that he can engage in all necessary investigations of its transactions. These will or may include investigations of those who have been managing the company with a view to considering the bringing of claims against them; and the consideration of whether any of the company's directors ought to be the subject of a report to the Secretary of State to the effect that it appears to the liquidator that they were unfit to be-concerned in the management of a company. Such a report might then lead to an application to the court for their disqualification. If there is any risk that, pending the hearing of the petition, records may be lost or destroyed, that will also found the basis for the appointment of a provisional liquidator, who will be able immediately to secure them and commence his own inquiries into the affairs of the company and the conduct of its management.». (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι δική μου.) Από τα πιο πάνω αποσπάσματα από την απόφαση στην υπόθεση Rochdale προκύπτει, κατά την κρίση μου ότι- το άρθρο 135 του Insolvency Act 1986 (αντίστοιχο του Α.227 Κεφ. 113) ερμηνεύεται κατά τρόπο αυτοτελή. Δεν καθορίζονται στο ίδιο το άρθρο του Νόμου τα κριτήρια εφαρμογής του, όπως ούτε και η διαδικασία έκδοσής του. Αυτά διαμορφώθηκαν νομολογιακά υπό το φως της δραστικότητας του ρόλου που πρόκειται να επιτελεί ο προσωρινός εκκαθαριστής και των συνεπειών του για τη λειτουργία της επηρεαζόμενης εταιρείας. Δεν παύει όμως από το να αντιμετωπίζεται ο διορισμός προσωρινού εκκαθαριστή ως προσωρινή θεραπεία στο πλαίσιο της εκκρεμοδικίας στην αίτηση εκκαθάρισης. Ο προσωρινός εκκαθαριστής ονομάζεται έτσι διότι διορίζεται με καθορισμένο χρονοδιάγραμμα αποστολής, ήτοι το αργότερο μέχρι την έκδοση απόφασης στην αίτηση εκκαθάρισης. Αν απορριφθεί η αίτηση εκκαθάρισης, η αποστολή του τερματίζεται, αλλά ακόμη και αν επιτύχει, αναλαμβάνει ο Επίσημος Παραλήπτης. Απαιτείται να υποβάλλεται η αίτηση για διορισμό προσωρινού εκκαθαριστή από πρόσωπο στο οποίο ο Νόμος αναγνωρίζει δικαίωμα καταχώρισης αίτησης εκκαθάρισης. Ο ρόλος του προσωρινού εκκαθαριστή είναι συντηρητικός, δηλαδή οφείλει να συντηρήσει το status quo. Δεν δύναται να διανέμει περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας. Τα κριτήρια που πρέπει να ικανοποιήσει ο Αιτητής για τον διορισμό προσωρινού εκκαθαριστή προσομοιάζουν με εκείνα που εφαρμόζονται για παρεμπίπτοντα διατάγματα, χωρίς όμως να είναι ακριβώς τα ίδια. Απαιτείται, αφενός, να αποδεικνύεται από τον αιτητή ότι είναι πιθανόν να επιτύχει στην εξασφάλιση του διατάγματος εκκαθάρισης της εταιρείας και, αφετέρου, ότι συντρέχουν εξαιρετικές ή ιδιάζουσες περιστάσεις οι οποίες δικαιολογούν το διορισμό του εκκαθαριστή προσωρινά, δηλαδή μέχρι την έκδοση απόφασης στην αίτηση εκκαθάρισης. Ως τέτοιες περιστάσεις, οι οποίες δεν καθορίζονται στη νομολογία εξαντλητικά, νοούνται ο κίνδυνος εξαφάνισης περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας ή ο κίνδυνος αύξησης των υποχρεώσεών της στο μεσοδιάστημα σε βαθμό που να διακυβεύονται τα συμφέροντα των πιστωτών αν δεν αναλάβει ανεξάρτητο άτομο τη διοίκηση της εταιρείας στο μεσοδιάστημα ή ο κίνδυνος χαοτικής διοίκησης της εταιρείας κ.λπ. Το Διάταγμα διορισμού προσωρινού εκκαθαριστή θα πρέπει να εκδίδεται από το Δικαστήριο με τη μεγαλύτερη δυνατή περίσκεψη και θα πρέπει να αποφεύγεται η έκδοσή του μονομερώς (δηλ. χωρίς ειδοποίηση προς την εταιρεία) εκτός αν αποδειχθούν οι εξαιρετικές περιστάσεις, ή αν η παροχή ειδοποίησης θα έδινε την ευκαιρία στον καθ' ου να καταστρατηγήσει το σκοπό έκδοσης του Διατάγματος ή αν δεν παρήχετο κυριολεκτικά χρόνος για να δοθεί ειδοποίηση πριν την επέλευση της αδικοπραγίας την οποία ήταν αναγκαίο να προκαταλάβει ο αιτητής. Είναι στα πιο πάνω κριτήρια που έχω στρέψει την προσοχή μου προκειμένου να διαμορφώσω τη δικαστική μου κρίση επί της ενώπιον μου αίτησης, έχοντας ασφαλώς κατά νου τους λόγους ένστασης που έχουν δικογραφηθεί από τους ενιστάμενους στην αίτηση. Σημειώνω συναφώς ότι με την Ειδοποίηση περί πρόθεσης Ένστασης, που καταχωρήθηκε στις 24.7.2013, ο κ. Χριστόφορος Πετρίδης, εκ Λευκωσίας, ήγειρε 14 λόγους ένστασης. Τους ίδιους λόγους ένστασης ήγειρε ο κ. Χρίστος Πετρίδης. Όμοιους λόγους ένστασης ήγειρε ο κ. Χριστάκης Ιακωβίδης. Η Eurobank ήγειρε 9 λόγους ένστασης εκ των οποίων οι πλείστοι συμπίπτουν, αν και με ελαφρώς διαφορετική διατύπωση, με εκείνους που δικογράφησαν οι προαναφερόμενοι. Πρώτος και κύριος λόγος ένστασης όλων των ενιστάμενων είναι η θέση τους ότι η Αιτήτρια δεν νομιμοποιείται στην καταχώριση της Αίτησης. Με δεδομένο ότι αποτελεί δικαιοδοτικό όρο η αίτηση για διορισμό προσωρινού εκκαθαριστή να έγινε από πρόσωπο στο οποίο ο Νόμος αναγνωρίζει δικαίωμα καταχώρισης αίτησης εκκαθάρισης, όντως αυτός ο λόγος ένστασης χρήζει της προσοχής του Δικαστηρίου κατά προτεραιότητα. Τα πρόσωπα που νομιμοποιούνται να καταχωρήσουν αίτηση εκκαθάρισης προσδιορίζονται ρητά τον κανονισμό 32 των περί Εταιρειών (Εκκαθάρισης) Κανονισμών του 1949 (S.I. 1949 No.330 (L.4)) ως εξής꞉ "After the presentation of a petition for the winding up of a company by the court, upon the application of a creditor, or of a contributory, or of the company, and upon proof by affidavit of sufficient ground for the appointment of a provisional liquidator, the court, if it thinks fit and upon such terms as in the opinion of the court shall be just and necessary, may make the appointment.". Θα πρέπει επομένως η Αιτήτρια να μπορεί να καταταγεί στην έννοια του όρου creditor (πιστωτής) ή contributory (συνεισφορέας), ή να είναι εφόσον δεν αποτελεί η ίδια την Καθ'ης εταιρεία. Η ιδιότητα που η ίδια η Αιτήτρια επικαλέστηκε στην κυρίως αίτηση εκκαθάρισης είναι εκείνη του «πιστωτή». Γι' αυτό και θα περιορίσω τον έλεγχο στο κατά πόσον πράγματι πληρούται αυτή η ιδιότητα. Κατ' αρχάς, επειδή οι ενιστάμενοι στην Αίτηση έχουν εγείρει ερωτηματικό σχετικά με το ποια ακριβώς είναι η Αιτήτρια, ήτοι αν είναι η κα Αντριάνα Θεμιστοκλέους ή αν είναι η εταιρεία Unibrand Secretarial Services Ltd, σπεύδω να τοποθετηθώ επί του ερωτήματος αυτού λέγοντας ότι δεν χωρεί κατά την κρίση μου αμφιβολία ότι Αιτήτρια είναι η εταιρεία Unibrand Secretarial Services Ltd. Τούτο προκύπτει αβίαστα από τα εξής στοιχεία꞉ o Από το ότι στον τίτλο της αίτησης υπάρχει η αναφορά «Επί τοις αφορώσι την Αίτηση της Εταιρείας Unibrand Secretarial Services Ltd από τη Λευκωσία για εκκαθάριση της εταιρείας Tricor Limited». o Από το ότι στο σώμα της αίτησης, το αιτητικό αρχίζει με την εισαγωγική πρόταση «Η εταιρεία Unibrand Secretarial Services Ltd εξαιτείται꞉». o Από το ότι η ενόρκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αναφέρει ότι «Εγώ η κάτωθι υπογεγραμμένη Αντριάνα Θεμιστοκλέους ...είμαι Λογίστρια και εξουσιοδοτημένη Αντιπρόσωπος της Εταιρείας Unibrand Secretarial Services Ltd, ορκίζομαι δε την παρούσα ένορκη δήλωση υπό την πιο πάνω ιδιότητά μου...». Σημειωτέον ότι η εταιρεία Unibrand Secretarial Services Ltd αποτελεί, σύμφωνα με το Αντίγραφο Αξιωματούχων της Καθ'ης εταιρείας, ως το Τεκμήριο 3 υπό την Ε/Δ της κας Θεμιστοκλέους, τον Γραμματέα της Καθ'ης εταιρείας. Τα γεγονότα ως εκτίθενται στην Ε/Δ της κας Θεμιστοκλέους, ημερ. 26.4.2013, προσδιορίζουν το πραγματικό υπόβαθρο για τη διαπίστωση κατά πόσον πληρούται η ιδιότητα του «πιστωτή» από μέρους της Unibrand Secretarial Services Ltd. Σχετική η παρα. 7 της Ε/Δ της, η οποία αναφέρει τα εξής꞉ «Η Εταιρεία UNIBRAND SECRETARIAL SERVICES LIMITED προέβηκε μεταξύ άλλων υπηρεσιών προς όφελος της Εταιρείας TRICOR LTD στην ετοιμασία και πραγματοποίηση της Ετήσιας Γενικής Συνέλευσης της Εταιρείας ημερ. 19/8/2011, Συνεδρίας του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας ημερ. 3/9/2011 και της Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης της Εταιρείας ημερ. 29/9/2011, στην αποστολή επιστολών προς το Υπουργείο Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, στην αποστολή επιστολών προς τον Έφορο Εταιρειών και επίσημου παραλήπτη, στην ετοιμασία σφραγίδας της Εταιρείας και στην έκδοση Πιστοποιητικών της Εταιρείας. Ως εκ των άνω η Εταιρεία TRICOR LTD χρεωστεί στην Εταιρεία UNIBRAND SECRETARIAL SERVICES LIMITED το ποσό των €5,900.- (Πέντε Χιλιάδων Εννιακοσίων Ευρώ) συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α. Επισυνάπτεται η σχετική χρεωστική σημείωση ως ΤΕΚ. 6.». Αυτοί οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η Αιτήτρια δεν αποτελεί «πιστωτή», παραπέμπουν στο ότι η έκδοση χρεωστικής σημείωσης προς την Καθ' ης εταιρεία δεν συνιστά εκκαθαρισμένη απαίτηση ή ληξιπρόθεσμο χρέος. Λένε τούτο έχοντας κατά νου ότι δεν αναφέρει η κα Θεμιστοκλέους ότι επιδόθηκε γραπτή απαίτηση στην εταιρεία για να αποπληρώσει το ποσό της χρεωστικής σημείωσης ούτε ότι παρήλθαν 21 ημέρες από την επίδοσή της. Στο παρόν στάδιο της δίκης (ήτοι της ενδιάμεσης αίτησης για προσωρινή θεραπεία), αρκεί να αναφέρω ότι εκ πρώτης όψεως αυτός ο λόγος ένστασης δεν ευσταθεί, για τους εξής λόγους꞉ Η έννοια του όρου πιστωτής είναι ευρεία. Καλύπτει οποιοδήποτε «ενδεχόμενο ή μελλοντικό» πιστωτή. Στην απόφαση GIP Constructions Limited

(1999)1 ΑΑΔ 315, το Ανώτατο Δικαστήριο, αναφέρθηκε στις διατάξεις των άρθρων 213 και 243 του Κεφ. 113 και σημείωσε σχετικά προς την ερμηνεία του ότου πιστωτής τα εξής: «Το επίσημο ελληνικό κείμενο των ίδιων άρθρων, που είναι μετάφραση από το αγγλικό, έχει ως εξής:- "213.-

(1)Αίτηση στο Δικαστήριο για την εκκαθάριση εταιρείας γίνεται με αίτηση που υποβάλλεται, τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου αυτού, είτε από την εταιρεία είτε από οποιοδήποτε πιστωτή ή πιστωτές (περιλαμβανομένων οποιωνδήποτε ενδεχόμενων ή μελλοντικών πιστωτή ή πιστωτών), συνεισφορέα ή συνεισφορέων, ή από όλους ή οποιουσδήποτε από τα μέρη εκείνα, μαζί ή ξεχωριστά:..." "243.-

(1)Το Δικαστήριο δύναται σε οποιοδήποτε χρόνο μετά την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης, μετά από αίτηση είτε του εκκαθαριστή είτε του επίσημου παραλήπτη ή οποιουδήποτε πιστωτή, ή συνεισφορέα, και αφού αποδειχθεί προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι κάθε διαδικασία σχετικά με την εκκαθάριση έπρεπε να ανασταλεί, να εκδώσει διάταγμα για αναστολή της διαδικασίας, είτε εξολοκλήρου ή για περιορισμένο χρονικό διάστημα με τέτοιους όρους που το Δικαστήριο κρίνει πρέπον." Έχουμε την άποψη ότι η ερμηνεία που δόθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο στον όρο "πιστωτής", μέσα στα πλαίσια του άρθρου 243

(1)του Νόμου, ότι δηλαδή είναι ταυτόσημος με τον ίδια όρο όπως απαντάται στο άρθρο 213

(1), είναι ορθή. Όπως εύστοχα παρατήρησε το πρωτόδικο Δικαστήριο, θα ήταν παράλογο κάποιος που δεν μπορεί να ζητήσει διάταγμα εκκαθάρισης εταιρείας ως πιστωτής βάσει του άρθρου 213

(1), να μπορεί να ζητήσει διάταγμα αναστολής της διαδικασίας της εκκαθάρισης ως πιστωτής βάσει του άρθρου 243

(1). Δοθέντος ότι η έννοια του "πιστωτή" στα άρθρα 213

(1)και 243

(1)είναι, σύμφωνα με τα πιο πάνω, ταυτόσημη, εγείρεται το ερώτημα κατά πόσο, στην περίπτωση που εξετάζουμε, η εφεσείουσα είναι πιστωτής που μπορούσε να ζητήσει διάταγμα εκκαθάρισης της εφεσίβλητης. Κρίνουμε ότι ορθή είναι η αρνητική απάντηση. Βάσει του άρθρου 213

(1)στην έννοια του "πιστωτή" περιλαμβάνεται και ο "ενδεχόμενος ή μελλοντικός πιστωτής" (contingent or perspective creditor). Σύμφωνα με την αγγλική νομολογία ως ενδεχόμενος πιστωτής, βάσει του άρθρου 224

(1)του αγγλικού Νόμου, θεωρείται "a person towards whom, under an existing obligation, the company may or will become subect to a present liability on the happening of some future event or at some future debt" - πρόσωπο έναντι του οποίου, βάσει υφιστάμενης υποχρέωσης, η εταιρεία ενδέχεται ή πρόκειται να ευρεθεί υπόλογη παρούσης ευθύνης με την επέλευση κάποιου μελλοντικού γεγονότος ή σε κάποια μελλοντική ημερομηνία (βλ. Re William Hockley [1962] 1 W.LR. 555, Re Community Development Pty [1969] Qd. R.I και Palmer's Company Law, 23rd Ed., 1127, para. 85-15). Με άλλα λόγια, "ενδεχόμενος ή μελλοντικός πιστωτής" σημαίνει πιστωτή υπό αναβλητική αίρεση ή πιστωτή υπό αναβλητική προθεσμία όπως είναι ο πιστωτής μη ληξιπρόθεσμου χρέους, π.χ. μη πληρωτέας συναλλαγματικής, ή ο εγγυητής που δεν ξόφλησε χρέος της εταιρείας ή ο εκμισθωτής αναφορικά με μελλοντικά ενοίκια.». (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι του παρόντος Δικαστηρίου.) Η έννοια του όρου πιστωτής δεν εξαρτάται από το μέγεθος του χρέους. Σύμφωνα με το Σύγγραμμα του Δρ. Ποιητή, «Η Εκκαθάριση Εταιρειών», Λάρνακα 2013, σελ. 38. «Πιστωτής της εταιρείας είναι, εν πρώτοις, εκείνος ο οποίος, κατόπιν άμεσης σχέσης μαζί της, που προκύπτει από δικαιοπραξία, δικαιούται να εισπράξει από αυτήν οποιονδήποτε ποσό.» Σύμφωνα με την υπόθεση Αναφορικά με τη Loukos Manufacturers Ltd..

(1998)1 Α.Α.Δ. 2226. Ο όρος "πιστωτής" είναι αρκετά μεγάλος, έτσι που να συμπεριλαμβάνει ένα πρόσωπο που έχει να λαμβάνει έστω και ένα μικρό ποσό που δεν υπερβαίνει τις £35 (Re World Industrial Bank [1909] W.N. 148 o Για να είναι βάσιμη η αμφισβήτηση του καθεστώτος του πιστωτή, θα πρέπει να υφίσταται εύλογη βάση αμφισβήτησης της ίδιας της ύπαρξης του χρέους και όχι απλώς του ύψους του ποσού του. Στην απόφαση GIP Constructions Limited

(1999)1 ΑΑΔ 315, λέχθηκε ότι - «ο όρος "πιστωτής", βάσει του ίδιου άρθρου του αγγλικού νόμου, δεν περιλαμβάνει "a person whose debt is substantially disputed even if the company is in fact insolvent" - πρόσωπο του οποίου η οφειλή τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση ακόμα και αν η εταιρεία είναι στην πραγματικότητα αφερέγγυα (βλ. Mann v. Golstein [1968] 1 W.L.R. 1091, Re Lympne Investments [1972] 1 W.LR. 523, Palmer' s πιο πάνω, σελ. 1127, παρ. 85-14, Halsbury' s Laws of England, 4th Ed., Vol. 7, para. 1004). Δεν περιλαμβάνει, δηλαδή, πρόσωπο του οποίου αμφισβητείται αυτή τούτη η ιδιότητα του πιστωτή. Δεν περιλαμβάνει, επίσης, πρόσωπο το οποίο έχει βέβαιη απαίτηση για αποζημιώσεις οι οποίες όμως δεν είναι εκκαθαρισμένες (βλ. Re Pen-y-van Colliery Co. [1877] 6 Ch. D. 477).». Στην παρούσα υπόθεση, μόνον ο κ. Χριστόφορος Πετρίδης επιχείρησε να αμφισβητήσει το χρέος, λέγοντας στην Ε/Δ του ότι θεωρούσε πως η κα Θεμιστοκλέους θα προσέφερε αφιλοκερδώς τις εργασίες της προς την Καθ' ης εταιρεία. Ωστόσο, υπενθυμίζω ότι ενώπιον μου εμφανίστηκε η ίδια η Καθ' ης η αίτηση εταιρεία, η οποία ουδόλως αμφισβήτησε την ύπαρξη του χρέους της προς την εταιρεία Unibrand Secretarial Services Ltd, όσο μικρό και αν είναι το μέγεθος του. Συνεπώς, εκ πρώτης όψεως υπάρχει επαρκής μαρτυρία ενώπιον μου η οποία να θεμελιώνει την ιδιότητα του πιστωτή όσον αφορά την Αιτήτρια εταιρεία. Δεν μου διαφεύγει ότι η πλευρά της Αιτήτριας εταιρείας έχει εγείρει αντιστοίχως αμφιβολίες για το κατά πόσον οι ενιστάμενοι στην υπό κρίση αίτηση νομιμοποιούνται πράγματι να εγείρουν την ένσταση και να ακουσθούν από το Δικαστήριο. Αμφισβητείται από την Αιτήτρια το καθεστώς τους ως «πιστωτών» ή «συνεισφορέων». Συνεπώς, προτού ασχοληθώ με οποιοδήποτε άλλο από τους λόγους ένστασης που εκείνοι έχουν εγείρει, θα ελέγξω τη δική τους νομιμοποίηση. Το ζήτημα είναι σοβαρό, αφού σύμφωνα με το Άρθρο 224

(7), ΚΕΦ.113 «οποιοδήποτε πρόσωπο που δηλώνει ψεύτικα ότι είναι πιστωτής ή συνεισφορέας είναι ένοχος περιφρόνησης του Δικαστηρίου και με αίτηση του Εκκαθαριστή ή του Επίσημου Παραλήπτη, τιμωρείται ανάλογα». Η διακρίβωση της ιδιότητάς τους συνδέεται με το δικαίωμά του να ακουστούν και να επηρεάσουν την κρίση του Δικαστηρίου σε αίτηση εκκαθάρισης ή σε αίτηση διορισμού προσωρινού εκκαθαριστή ή σε αίτηση αναστολής οποιασδήποτε διαδικασίας μετά την εκκαθάριση. Στην ενδιάμεση απόφασή μου, ημερ. 12.2.2015, είχα ήδη την ευκαιρία να σημειώσω, παραπέμποντας στο Σύγγραμμα του Γιώργου Π. Κακογιάννη «Κυπριακό Εταιρικό Δίκαιο», Λεμεσός, 2001, σελ. 169, ότι κατά την ακρόαση αίτησης για εκκαθάριση, «το Δικαστήριο μπορεί να την απορρίψει ή να την αναβάλει με ή χωρίς όρους ή να εκδώσει οποιοδήποτε ενδιάμεσο διάταγμα ή άλλο διάταγμα που θεωρεί εύλογο (Α.214

(1)). Το Δικαστήριο θα λάβει υπόψη του τις επιθυμίες των πιστωτών και των συνεισφορέων (Άρθρο 324).». (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι δική μου.) Ερχόμενη στο μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μου, με τις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων (περιλαμβανομένης της Απαντητικής Ε/Δ που καταχώρησε η Αιτήτρια κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου), και έχοντας κατά νου τα ίδια νομικά κριτήρια που εφάρμοσα αναφορικά με την Αιτήτρια, καταλήγω ότι εκ πρώτης όψεως οιτρεις ενιστάμενοι στην υπό κρίση αίτηση μπορούν να θεωρηθούν ως πιστωτές ή/και ως ενδεχόμενοι ή μελλοντικοί πιστωτές (κ.κ. Χρίστος Πετρίδης, κ. Χριστάκης Ιακωβίδης και η Eurobank) και ο τέταρτος μπορεί να θεωρηθεί συνεισφορέας. Το ότι η Eurobank είναι ενυπόθηκος δανειστής, με την Καθ'ης εταιρεία να είναι εγγυητής και ενυπόθηκος οφειλέτης έναντί της, είναι αναντίλεκτο ενώπιον μου. Το ότι ο κ. Χρίστος Πετρίδης και ο κ. Χριστάκης Ιακωβίδης ισχυρίζονται ότι έχουν να λαμβάνουν από την Καθ' ης εταιρεία κρίνω ότι είναι αρκετό στο παρόν στάδιο της δίκης και δεν θα μπορούσα να υπεισέλθω σε λεπτομερειακή ανάλυση της βάσης της αξίωσής τους, στο βαθμό που εισηγείται στη γραπτή του αγόρευση ο συνήγορος της Αιτήτριας. Όσον δε αφορά τον κ. Χριστόφορο Πετρίδη, έχω να παρατηρήσω ότι ο όρος «συνεισφορέας» ορίζεται στο Άρθρο 205 του Κεφ. 113 κατά τρόπο που περιορίζεται σε μετόχους της εταιρείας που δεν κατέβαλαν το σύνολο του μετοχικού κεφαλαίου. Σχετική εν προκειμένω είναι και η απόφαση στην Πολιτική Έφεση 9818 Αναφορικά με την εταιρεία LINDOS CONSTRUCTIONS LTD

(1999)1 Α.Α.Δ 1033,

1. Συνάγεται ότι μέτοχος εταιρείας ο οποίος είναι κάτοχος πλήρως πληρωθεισών μετοχών δεν λογίζεται συνεισφορέας και συνεπώς δεν νομιμοποιείται στην καταχώριση αίτησης για εκκαθάριση. Κατ' επέκταση ούτε και στην καταχώρηση ένστασης σε αίτηση εκκαθάρισης ή προσωρινού εκκαθαριστή. Με βάση την Ε/Δ της ίδιας της κας θεμιστοκλέους, «Το μετοχικό κεφάλαιο της Εταιρείας ως αναφέρω πιο πάνω στο σημείο 3 είναι €5.130 διαιρεμένο σε 3000 μετοχές αξίας €1,71 κατέχεται ως εξής : α. Παντελίτσα Πετρίδου - 1999 μετοχές συνολικής αξίας €3.418,29 β. Χριστόφορος Πετρίδης - 1000 μετοχές συνολικής αξίας €1.710 και γ. Στέλλα Περατίτη Ξηροτύρη -1 μετοχή με αξία €1,71 Σύνολο μετοχών
2. Σύνολο αξίας μετοχικού κεφαλαίου €5.
3. Επισυνάπτεται αντίγραφο του Πιστοποιητικού Μετόχων της Εταιρείας TRICOR LIMITED ως ΤΕΚ. 4.». Δεν αναφέρεται αν οι μετοχές είναι πλήρως πληρωμένες αλλά τούτο συνάγεται από την επιχειρηματολογία του συνηγόρου της Αιτήτριας. Παραταύτα, έχει νομολογιακά γίνει αποδεκτό ότι, στην ιδιαίτερη περίπτωση που ο μέτοχος της εταιρείας δεν λογίζεται συνεισφορέας, λόγω του ότι πλήρωσε πλήρως τις εγγεγραμμένες σε αυτόν μετοχές, εάν ήθελε αιτηθεί την εκκαθάριση της εταιρείας υποχρεούται να αποκαλύψει με την αίτηση του τέτοια στοιχεία που συνιστούν εκ πρώτης όψεως απόδειξη ότι με την εκκαθάριση της εταιρείας θα υφίσταται ενεργητικό και περιουσία για διανομή μεταξύ των μετόχων. Σχετικό το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Re Othery Construction Ltd

(1966)1 All E.R.145, όπου αναφέρθηκε ότι '[.] where a fully paid shareholder petitions for compulsory winding-up he must show, on the face of his petition, a prima facie probability that there will be assets available for distribution among shareholders'. Επίσης, στο Σύγγραμμα Palmer's Company Law, 24th ed. Vol. 1 para. 88-16, p. 1378 αναφέρεται ότι "As a general rule the Court will not make a winding up order on the petition of a contributory whose shares are fully paid, unless he shows, on the face of his petition, a prima facie probability that the company is solvent and that there will be a substantial surplus of assets available for distribution among the shareholders; otherwise he has no tangible interest in the winding up." Με βάση την Ε/Δ της κας Θεμιστοκλέους, η καθ' ης εταιρεία έχει στο ενεργητικό της ακίμνητη ιδιοκτησία꞉ «Το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο της Εταιρείας είναι ένα διαμέρισμα με στοιχεία αρ. εγγ. J597 Φ/Σχ LA/1W1 και W2, τμήμα J, τεμάχιο επί 252, SANDY BEACH APARTMENTS, Block Α, διαμέρισμα αρ.8, πόρτα 14, οδός Πιαλέ Πασιά 45, στη Λάρνακα, το οποίο εκτιμάται γύρω στις 200.000 ευρώ ενώ από τις 19/8/2011 δεν βρίσκεται στη κατοχή της Εταιρείας. Επισυνάπτεται αντίγραφο του σχετικού τίτλου ιδιοκτησίας του διαμερίσματος ως ΤΕΚ. 5.». Υπό το φως του ως άνω δεδομένου, δεν μπορεί να αποκλεισθεί στο παρόν στάδιο η ιδιότητα του κ. Χριστόφορου Πετρίδη ως συνεισφορέα. Αναφέρω παρενθετικά, επειδή τονίστηκε από το συνήγορο της Αιτήτριας ότι ο κ. Χριστόφορος Πετρίδης δεν πλήρωσε ποτέ για τις μετοχές που κατέχει (ότι δηλαδή τις έλαβε δωρεάν) ότι, μελέτη της αγγλικής νομολογίας, η οποία είναι καθοδηγητική, δείχνει ότι το γεγονός και μόνο ότι ο Αιτητής είχε λάβει ως δώρο τις μετοχές που κατέχει στην Καθ' ής η αίτηση εταιρεία δεν φαίνεται να είναι εμπόδιο στο να διεκδικήσει προστασία δυνάμει των άρθρων 202 και 211 του περί Εταιρειών Νόμου. Παραπέμπω, συναφώς, στην απόφαση In re H.R. Harmer [1959] 1 W.L.R. 62 η οποία υιοθετήθηκε πιο πρόσφατα από το House of Lords στην απόφαση O'Neill and another v Phillips and others [1999] All ER (D) 513 όπου σημειώθηκαν τα εξήςː "In re H.R. Harmer [1959] 1 WLR 62 shows that the shareholders who receive their shares as a gift but afterworks work in the business may become entitled to enforce equitable restraints upon the conduct of the majority shareholder". Προχωρώ λοιπόν να ακούσω όλους τους παρεμβαίνοντες ως ενιστάμενους σχετικά με το αν δικαιολογείται ή όχι η έκδοση διατάγματος διορισμού προσωρινού εκκαθαριστή. Τί συνεπάγεται τούτο, εξηγώ πιο κάτω. Στην Α & Α Φωκάς Λίμιτεδ ν Α. Κ. C. Development Limited

(2003)1Β Α.Α.Δ 651 λέχθηκαν τα εξής꞉ «Η άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου που σχετίζονται με τις επιθυμίες των πιστωτών της εταιρείας διέπεται από το άρθρο 324 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113. Το παραθέτουμε: «324.-

(1)Το Δικαστήριο δύναται, για τα θέματα που σχετίζονται με την εκκαθάριση εταιρείας, να λαμβάνει υπόψη τις επιθυμίες των πιστωτών ή συνεισφορέων της εταιρείας, όπως αποδεικνύονται ενώπιον του με οποιαδήποτε επαρκή μαρτυρία, και δύναται, αν το θεωρεί πρέπον, με σκοπό την εξακρίβωση των επιθυμιών εκείνων, να διατάξει σύγκληση συνελεύσεων των πιστωτών ή συνεισφορέων, που να συγκαλούνται, συγκροτούνται και διεξάγονται με τέτοιο τρόπο που το Δικαστήριο διατάσσει, και δύναται να διορίζει πρόσωπο που να ενεργεί ως πρόεδρος οποιασδήποτε τέτοιας συνέλευσης και να αναφέρει το αποτέλεσμα στο Δικαστήριο.

(2)Στην περίπτωση πιστωτών, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η αξία του χρέους κάθε πιστωτή.

(3)Στην περίπτωση συνεισφορέων, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο αριθμός των ψήφων που παρέχονται σε κάθε συνεισφορέα από το Νόμο αυτό ή το καταστατικό.» Οι αρχές που προκύπτουν από τις πιο πάνω αυθεντίες μπορούν να συνοψισθούν ως εξής:

1. Το άρθρο 324 του Νόμου - άρθρο 346 του Αγγλικού - παρέχει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο.
2. Οι ενιστάμενοι πιστωτές υπέχουν υποχρέωση παροχής επαρκών λόγων για δικαιολόγηση των επιθυμιών που εκφράζουν.
3. Οσάκις η πλειοψηφία των πιστωτών ενίσταται στη διάλυση της εταιρείας για καλό λόγο τότε εκ πρώτης όψεως εύλογα δικαιούνται να αναμένουν ότι οι επιθυμίες τους θα επικρατήσουν στην απουσία απόδειξης ειδικών περιστάσεων από τον αιτητή οι οποίες καθιστούν επιθυμητό το διάταγμα διάλυσης.
4. Μια δίκαιη, δυνατή και εύλογη ευκαιρία εξασφάλισης πληρωμής χωρίς τη διάλυση της εταιρείας συνιστά καλό λόγο.
5. Πρέπει να εξετάζεται η θέση της εταιρείας ήτοι τα περιουσιακά στοιχεία της και οι προοπτικές επιτυχούς διεξαγωγής των εργασιών της.». Δεν έχω πεισθεί ότι οι πιστωτές που ενίστανται στην παρούσα υπόθεση το πράττουν για καλό λόγο. Πολλή έμφαση δόθηκε από αυτούς στο λόγο ένστασης που αφορά στο γεγονός ότι η Αιτήτρια δεν στηρίζει την αίτηση εκκαθάρισής της σε εκκαθαρισμένη απαίτηση. Ότι δεν επέδωσε γραπτώς σε Διευθυντή της Καθ'ης εταιρείας την απαίτηση και να αφήσει να περάσουν 21 ημέρες άπρακτες προτού καταχωρήσει την αίτηση εκκαθάρισης, ώστε να υπάρχει τεκμήριο για την ανικανότητα της καθ' ης να πληρώσει τα χρέη της. Ισχυρίζονται ότι η Αιτήτρια απέτυχε να αποδείξει την ανικανότητα της Αιτήτριας να πληρώσει τα χρέη της. Ασφαλώς, η πιο πάνω γραμμή επιχειρηματολογίας αφορά την ουσία της αίτησης εκκαθάρισης και δεν θα ήταν ορθό να προκρίνω οριστικά την κατάληξη της κυρίως αίτησης στο στάδιο της ενδιάμεσης αίτησης. Περιορίζομαι μόνο να αναφέρω ότι δεν θεωρώ εντελώς αβάσιμη ή άκυρη την κυρίως αίτηση. Υπάρχει συζητήσιμο θέμα εφόσον έχει τεθεί ενώπιον μου, με τις ένορκες δηλώσεις, μαρτυρικό υλικό που δείχνει ότι από την ημερομηνία καταχώρισης της αίτησης εκκαθάρισης μέχρι σήμερα έχει αυξηθεί ο αριθμός των ανεξόφλητων οφειλών και απαιτήσεων εναντίον της Καθ' ης εταιρείας ως επίσης και ο αριθμός των αγωγών εναντίον της, στοιχείο που δύναται να αποτελέσει ένδειξη της ανικανότητας της να πληρώσει τα χρέη της. Υπενθυμίζω ότι στη νομική βάση της αίτησης εκκαθάρισης είναι το άρθρο 211(ε) και το άρθρο 212(γ), τα οποία ορίζουν ότι- «
6. Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν— (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της·». «212 Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της — (γ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας·». Δεν έχει ως νομική βάση το άρθρο 212(α) το οποίο ορίζει ότι꞉ «
7. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της — (α) αν πιστωτής, με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000), επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας απαίτηση η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή·». Επομένως, δεν οφείλω να αναζητήσω μαρτυρία που να ταιριάζει στην περίπτωση της παρα. (α) του άρθρου
8. Όπως λέχθηκε στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην ECLI:CY:AD:2014:A877, Πολιτική Έφεση αρ. 368/2009, ημερ. 20.11.2014, Δημήτρης Αυξεντίου & Υιος (Γεωργικά Μηχανήματα) Λίμιτεδ ν Hellenic Bank Public Company꞉ «Τα άρθρα 211 και 212 έτυχαν ανάλυσης στην υπόθεση G.I.P. Construction Ltd. v. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ. 15, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Τα άρθρα 211 και 212 του δικού μας Νόμου είναι αντιγραφή του αντίστοιχου αγγλικού. Στην Αγγλία η έννοια των διατάξεων αυτών έχει φωτισθεί από νομολογία. Σύμφωνα με την αγγλική προσέγγιση, η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει την γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα. Η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του 212 (α) και 212(β) είναι η εξής. Στις εξειδικευμένες περιπτώσεις, η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται δηλαδή το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία.» Στην Μ. Mouletaris Machinery Co. Ltd. v. Ζήνωνος

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1649 επιβεβαιώθηκε η G.I.P. Constructions Ltd (πιο πάνω) ότι ορθά αναλύει τον Νόμο και ορθά αναλύει τη νομολογία. Πρόσθετα λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 1651 από τον Αρτεμίδη, Δ., όπως ήταν τότε: «Δέχθηκε βεβαίως, και πολύ ορθά πως, στην περίπτωση που αποδεικνύονται τα στοιχεία που διαλαμβάνονται στο άρθρο 212, το Δικαστήριο δεν έχει διακριτική ευχέρεια, και διατάσσει τη διάλυση της εταιρείας, ενώ αν ικανοποιηθούν οι πρόνοιες του άρθρου 211 το Δικαστήριο διατηρεί τέτοια ευχέρεια.» Επομένως, κατά την ακρόαση της κυρίως αίτησης εκκαθάρισης θα έχω να αξιολογήσω το σύνολο του μαρτυρικού υλικού για να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπό το φως του άρθρου 211 και 212(γ). Ό,τι ενδιαφέρει στο πλαίσιο της υπό κρίση ενδιάμεσης αίτησης είναι να εξετάσω αν οι ενιστάμενοι έχουν φέρει ενώπιον μου μαρτυρία η οποία να συγκρούεται με τη μαρτυρία της Αιτήτριας και η οποία να αντιστρατεύεται την επιθυμία της να διοριστεί προσωρινός εκκαθαριστής. Τούτο αναπόφευκτα θα πρέπει να κριθεί υπό το φακό της μη ύπαρξης ένστασης από μέρους της ίδιας της καθ' ης εταιρείας στο διορισμό τέτοιου προσωρινού εκκαθαριστή. Όπως λέχθηκε στην Α & Α Φωκάς Λίμιτεδ ν Α. Κ. C. Development Limited

(2003)1Β Α.Α.Δ 651- «Η επίδικη κατάληξη του Πρωτόδικου Δικαστηρίου είναι εσφαλμένη και για ένα άλλο λόγο ο οποίος σχετίζεται με την εταιρεία. Όπως έχουμε ήδη υποδείξει οι προοπτικές επιτυχούς διεξαγωγής των εργασιών της εταιρείας και τα περιουσιακά της στοιχεία είναι ένας παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας δυνάμει του άρθρου 324 του Νόμου. Στην παρούσα υπόθεση οι εφεσίβλητοι-ενιστάμενοι πιστωτές ισχυρίσθηκαν ότι η εταιρεία είναι σε θέση να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της αν της επιτραπεί η συνέχιση των εργασιών της. Ωστόσο ο ισχυρισμός αυτός δεν έχει τεκμηριωθεί. Εναπόκειτο στους ενιστάμενους πιστωτές να τεκμηριώσουν αυτό τον ισχυρισμό με επαρκή μαρτυρία (βλ. και In re Macrae Ltd, πιο πάνω). Η μη αμφισβήτηση του σχετικού ισχυρισμού από την εφεσείουσα δεν απολήγει στην απόδειξη του. Σημειώνουμε ότι η εταιρεία δεν έφερε ένσταση. Παρόλο ότι στη διαδικασία άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 324 του Νόμου δεν είναι απαραίτητη η υποβολή ένστασης από την εταιρεία στην παρούσα υπόθεση θεωρούμε ότι η απουσία ένστασης από την εταιρεία αφήνει εντελώς ατεκμηρίωτο και μετέωρο τον πιο πάνω ισχυρισμό των ενιστάμενων πιστωτών. Απουσιάζει η έκφραση της βούλησης της εταιρείας να συνεχίσει τις εργασίες της για να καταστεί ικανή να πληρώσει τα χρέη της. Απουσιάζει, επίσης, οποιαδήποτε μαρτυρία που σχετίζεται με την οικονομική κατάσταση της εταιρείας, τα περιουσιακά της στοιχεία και τις προοπτικές επιτυχούς διεξαγωγής των εργασιών της. Έπεται πως το Πρωτόδικο Δικαστήριο έχει καθοδηγηθεί εσφαλμένα με το να λάβει υπόψη ζητήματα τα οποία δεν μπορούσε να λάβει υπόψη (βλ. In re Macrae, πιο πάνω, στη σελ. 286: misdirected himself by taking into consideration matters which he should not) ήτοι τον πιο πάνω ισχυρισμό των ενιστάμενων πιστωτών τον οποίο δεν μπορούσε να τον λάβει υπόψη λόγω έλλειψης τεκμηρίωσης. (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι του παρόντος Δικαστηρίου.) Επίσης, στο Σύγγραμμα Palmer's Company Law, ειδικότερα στην 24η έκδοση του 1987, αναφέρεται ότι꞉ «If the company makes, consents to, or is shown not to oppose the application, the appointment is almost a matter of course when it is asked that the official receiver be appointed. The early cases seem to show that the appointment will only be made where the company consents or the petition is unopposed. However, where the company opposes or does not appear, the order may now be made if there are special circumstances such as danger to the assets or obvious insolvency or the company has admitted that it has no defence to the petition. There is no exhaustive list of examples.». Στην παρούσα υπόθεση δεν έχω ικανοποιηθεί ότι οι ενιστάμενοι έχουν φέρει οποιαδήποτε ή επαρκή μαρτυρία ότι η εταιρεία είναι σε θέση να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της αν της επιτραπεί η συνέχιση των εργασιών της. Ούτε καν ότι έχει εργασίες για να διεξαγάγει δεν έχει τεκμηριωθεί. Δεν έχει τεθεί ενώπιον μου μαρτυρία, η οποία να αποσωβεί τον κίνδυνο αύξησης των υποχρεώσεών της καθ' ης εταιρείας στο μεσοδιάστημα σε βαθμό που να διακυβεύονται τα συμφέροντα των πιστωτών αν δεν αναλάβει ανεξάρτητο άτομο τη διοίκηση της εταιρείας στο μεσοδιάστημα. Εξάλλου, η μη ετοιμασία λογαριασμών η μη καταβολή φορολογικών οφειλών και ο κίνδυνος της καθόλου διοίκησης της εταιρείας στο μεσοδιάστημα, έχουν σκιαγραφηθεί από την Αιτήτρια μέσω των ενόρκων δηλώσεων της Καθ'ης, χωρίς ουσιαστικό αντίλογο. Επομένως, ακόμη και αν οι ενιστάμενοι έχουν την πλειοψηφία σε αξία χρέους έναντι της Καθ' ης εταιρείας (στοιχείο που δεν μπορεί να προσδιορισθεί επακριβώς για όλους, αλλά σίγουρα μπορεί να λεχθεί όσον αφορά τη Eurobank), εντούτοις η ενώπιον μου τεθείσα μαρτυρία δεν είναι επαρκής ώστε να υπερσκελίσει την τοποθέτηση της ίδιας της Καθ' ης εταιρείας υπέρ του διορισμού προσωρινού εκκαθαριστή. Καταλήγω ότι δικαιολογείται ο διορισμός προσωρινού εκκαθαριστή στην καθ' ης εταιρεία. Όπως όμως ανέφερα εισαγωγικά, δεν θα διορίσω τον ιδιώτη που προτείνεται από την Αιτήτρια. Και τούτο ούτως ώστε να μην υφίστανται οποιεσδήποτε σκιές για την αμεροληψία ή τα προσόντα και την ικανότητα αυτού που θα αναλάβει το ρόλο του παραλήπτη. Τέτοιες σκιές αφέθηκαν στις παρα. 9 και 10 της Ε/Δ του κ. Χριστόφορυ Πετρίδη ως επίσης και στην Ε/Δ που συνοδεύει την ένσταση της Eurobank. Συμμερίζομαι τη θέση της συνηγόρου της Eurobank ότι όταν δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος για να επιλεχθεί κάποιο άλλο άτομο, το κατάλληλο άτομο για να διοριστεί ως προσωρινός εκκαθαριστής μίας εταιρείας, είναι ο Επίσημος Παραλήπτης. Χρήσιμη είναι και η παραπομπή στη γραπτή αγόρευση της εν λόγω συνηγόρου στην απόφαση In Re Mercantile Bank of Australia [1892] 2 Ch. 204. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Εκδίδονται Διατάγματα ως οι παρα. Α έως Ε της αίτησης, με μόνη διαφοροποίηση ότι διορίζεται ως προσωρινός εκκαθαριστής ο Επίσημος Παραλήπτης. Τα έξοδα θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της αίτησης, ήτοι επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των ενιστάμενων (κ.κ. Χρίστο και Χριστόφορο Πετρίδη, κ. Χρ. Ιακωβίδη και Eurobank). Καμία διαταγή για έξοδα όσον αφορά την Καθ' ης εταιρεία και την Διαχειριστική Επιτροπή της Πολυκατοικίας Sandy Beach. (υπ.)............................................. Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. [1] "220. Όταν έχει εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης ή έχει διοριστεί προσωρινός εκκαθαριστής, καμιά αγωγή ή διαδικασία συνεχίζεται ή αρχίζει εναντίον της εταιρείας εκτός μετά από άδεια του Δικαστηρίου και με τέτοιους όρους που το Δικαστήριο δυνατό να επιβάλει." "215. Οποτεδήποτε μετά την υποβολή αίτησης για εκκαθάριση, και πριν από την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, η εταιρεία ή οποιοσδήποτε πιστωτής ή συνεισφορέας δύναται- (α) όταν οποιαδήποτε αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί σε οποιοδήποτε Επαρχιακό Δικαστήριο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η αγωγή ή διαδικασία για αναστολή διαδικασίας σε αυτή και (β) όταν οποιαδήποτε άλλη αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία εκκαθάρισης της εταιρείας για παρεμπόδιση της λήψης περαιτέρω επιπρόσθετης διαδικασίας στην αγωγή ή διαδικασία, και το Δικαστήριο στο οποίο υποβάλλεται αίτηση δύναται, ανάλογα με την περίπτωση, να αναστείλει ή περιορίσει τη διαδικασία με τέτοιους όρους που ήθελε θεωρήσει σωστό." [2] Για παράθεση αποσπάσματος από την απόφαση της μειοψηφίας, βλ. την ενδιάμεση απόφασή μου ημερ. 10.10.2014 στην Αίτηση αρ. 627/14. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο