ΦΡΟΣΟΥΛΑΣ ΤΟΦΑΡΗ κ.α. ν. ΜΙΧΑΛΗ ΑΝΔΡΕΑ ΛΟΙΖΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3084/07, 5/8/2015

ΦΡΟΣΟΥΛΑΣ ΤΟΦΑΡΗ κ.α. ν. ΜΙΧΑΛΗ ΑΝΔΡΕΑ ΛΟΙΖΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3084/07, 5/8/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A304 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3084/07 Μεταξύ: 1.ΦΡΟΣΟΥΛΑΣ ΤΟΦΑΡΗ 2.ΜΙΧΑΛΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Εναγόντων -και- ΜΙΧΑΛΗ ΑΝΔΡΕΑ ΛΟΙΖΟΥ Εναγομένου ΚΑΙ ΩΣ ΕΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΕΙ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡ. 21/12/2011 Μεταξύ: 1.ΦΡΟΣΟΥΛΑΣ ΤΟΦΑΡΗ 2.ΜΙΧΑΛΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Εναγόντων -και- 1.ΜΙΧΑΛΗ ΑΝΔΡΕΑ ΛΟΙΖΟΥ 2.ΕΛΕΝΗΣ ΛΑΓΟΥ Εναγομένων 5 Αυγούστου,

1. Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κ. Πάρις Σπανός για Μάρκος Σπανός & Σία. Για τους Εναγόμενους: κ. Ανδρέας Πετουφάς για Ανδρέας Πετουφάς & Σία. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η ειρηνική συμβίωση στο εξ αδιαιρέτου ιδιοκτησίας ακίνητο που τους δωρίθηκε από συγγενικά τους πρόσωπα για σκοπούς στέγασης, κατέστη ανέφικτη, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν μεταξύ των διαδίκων, προστριβές και παρεξηγήσεις που τους οδήγησαν μέχρι τις αίθουσες των Δικαστηρίων. Οι έγγραφες προτάσεις Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, έχοντας ως υπόβαθρο τις έγγραφες προτάσεις. Οι ενάγοντες από τον Σεπτέμβριο του 2004, οπότε και το έλαβαν δωρεά από τον πατέρα τους, είναι οι εξ αδιαιρέτου ιδιοκτήτες κατά 3/8 μερίδιο έκαστος, ενός χωραφιού στην τοποθεσία ΛΑΞΙΑ ΤΟΥ ΧΑΤΖΗΚΟΥΜΗ στα Λύμπια της Επαρχίας Λευκωσίας, με αριθμό εγγραφής 0/12533, Φ/Σχ 40/10, Τμήμα 0, Τεμ.1050 (εφεξής το ακίνητο). Ο εναγόμενος 1 μέχρι τις 13.9.2010 ήταν ο ιδιοκτήτης του 1/4 (ή 2/8) μερίδιο του εν λόγω ακινήτου. Την εν λόγω ημερομηνία μεταβίβασε, δυνάμει δωρεάς, το μερίδιο του στη θυγατέρα του, εναγόμενη
2. Κατά τους ισχυρισμούς των εναγόντων, περί το 1989 και καθ' ον χρόνο το ακίνητο ήταν ακόμα εγγεγραμμένο κατά 3/4 μερίδια επ' ονόματι του πατέρα τους, Χάρη Γεωργίου Χαρή (Μ.Ε.2) και 1/4 μερίδιο επ' ονόματι του εναγομένου 1, η ενάγουσα 1 ανήγειρε εντός του ακινήτου την κατοικία της. Προ της ανεγέρσεως της εν λόγω κατοικίας, ο Μ.Ε.1 και ο εναγόμενος 1 - ως οι εξ αδιαιρέτου συνιδιοκτήτες - συμφώνησαν, όπως, για σκοπούς ανέγερσης της κατοικίας του εναγομένου 1, του παραχωρηθεί το ανατολικό, μπροστινό μέρος του ακινήτου που εφάπτεται του κυρίου δρόμου. Κατ' επέκταση, η κατοικία της ενάγουσας 1, θα ανεγειρόταν στο δυτικό, οπίσθιο μέρος του ακινήτου. Ως αντάλλαγμα της παραχώρησης αυτής, ο εναγόμενος 1 συμφώνησε όπως μέρος του ακινήτου κατά μήκος του βορείου συνόρου, χρησιμοποιηθεί ως δίοδος από την ενάγουσα 1 για σκοπούς πρόσβασης στη δική της κατοικία. Η δίοδος αυτή χρωματίζεται με κίτρινο χρώμα στο τεκμήριο 3 που κατατέθηκε μετέπειτα στη δίκη και θα μπορούσε, να χρησιμοποιηθεί και από οποιοδήποτε άλλο από τους συνιδιοκτήτες. Η κατοικία της ενάγουσας 1 σχεδιάστηκε και ανεγέρθηκε υπό τα δεδομένα της πιο πάνω συμφωνίας. Δηλαδή η είσοδος τοποθετήθηκε στην ανατολική πλευρά της κατοικίας προς την οδό Ερμή, τα υπνοδωμάτια στην βόρεια πλευρά, προς την μετέπειτα οδό Μεσαορίας ενώ η πρόσβαση με όχημα γινόταν μέσω της οδού Ερμή και έπειτα κατά μήκος της βόρειας συμφωνηθείσας διόδου, με τελική κατάληξη τους χώρους στάθμευσης της κατοικίας. Απ' εκεί η ενάγουσα 1 - λόγω υψομετρικής διαφοράς - θα ανέβαινε σκάλες και θα έμπαινε στην κατοικία από την κουζίνα. Κατά μήκος της διόδου τοποθετήθηκαν επίσης οι παροχές υδροδότησης και ηλεκτροδότησης για ολόκληρο το ακίνητο. Περί το 1991 ο εναγόμενος 1 - ως η πιο πάνω συμφωνία - ανήγειρε τη δική του κατοικία στο ανατολικό, μπροστινό μέρος του ακινήτου, τοποθετώντας την περίφραξη της κατοικίας του στο συμφωνημένο σημείο, δηλαδή σε απόσταση 3 μέτρων από το βόρειο σύνορο και κατά τρόπο που αφήνεται απαρεμπόδιστη η δίοδος προς την κατοικία της ενάγουσας
3. Πολύ αργότερα ανήγειρε την κατοικία του και ο ενάγοντας 2, ο οποίος είχε πρόσβαση από δίοδο/πέρασμα από σημείο που του παραχωρήθηκε από τους ιδιοκτήτες του συνορεύοντος τεμαχίου
4. Περί τον Νοέμβριο του 2005 και ενώ η δίοδος από το 1991 χρησιμοποιείτο από την ενάγουσα 1 - ως η πιο πάνω συμφωνία - ο εναγόμενος 1, εκδήλωσε ξαφνικά την πρόθεση να λάβει αποκλειστική κατοχή της διόδου. Αργότερα και συγκεκριμένα περί τις αρχές του 2007, ο εναγόμενος 1 προχώρησε ένα βήμα παρά πέρα και αφαίρεσε την περίφραξη που χώριζε την κατοικία του από τη δίοδο και απείλησε να τοποθετήσει την περίφραξη κατά τρόπο που θα απέκοπτε την πρόσβαση προς την κατοικία της ενάγουσας
5. Κατά τον Απρίλιο του 2007, ο εναγόμενος 1 υλοποίησε την απειλή του, τοποθετώντας κάγκελο στην είσοδο της διόδου, αποκόπτοντας έτσι την πρόσβαση της ενάγουσας 1 προς την κατοικία της. Στη συνέχεια η ενάγουσα 1 και/ή οι αντιπρόσωποι της αφαίρεσαν το εν λόγω κάγκελο για να δεχθεί όμως νέες απειλές από τον εναγόμενο 1, ότι, αν δεν έβρισκε λύση, ούτως ώστε να μην χρησιμοποιεί τη δίοδο, θα προχωρούσε εκ νέου σε αποκοπή της διόδου, αυτή τη φορά μόνιμα με την τοποθέτηση μπετόν. Ένεκα των πιο πάνω, οι ενάγοντες, στηριζόμενοι αφενός στην προαναφερθείσα προφορική συμφωνία και αφετέρου στις πρόνοιες του άρθρου 21 του Κεφ.224 που αφορά τους εξ αδιαιρέτου ιδιοκτήτες ακινήτων, ζητούν μια σειρά από Διατάγματα/Δηλώσεις που απολήγουν στο να διασφαλιστεί το δικαίωμα ελεύθερης χρήσης της επίμαχης διόδου. Οι εναγόμενοι με τις δύο ξεχωριστές Υπερασπίσεις που καταχώρησαν, συμφωνούν με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του ακινήτου και με τα περί συμφωνίας για ανέγερση της κατοικίας του εναγόμενου 1 στο ανατολικό μέρος του ακινήτου. Απ' εκεί και πέρα όμως, η δική τους κακογραφημένη θεώρηση των ουσιαστικών γεγονότων είναι διαφορετική. Πέραν των αρνήσεων, διατείνονται, ότι ο εναγόμενος 1 ουδέποτε συμφώνησε ότι μέρος του ακινήτου, κατά μήκος του βορείου συνόρου, θα χρησιμοποιείτο μόνιμα ως δίοδος από την ενάγουσα 1 και/ή από οποιουσδήποτε άλλους. Αντίθετα, οι τότε ιδιοκτήτες του ακινήτου, ήτοι ο εναγόμενος 1 και ο Μ.Ε.1 μαζί και με τους τότε ιδιοκτήτες του συνορεύοντος τεμαχίου 768, έκαμαν διευθετήσεις για την εκατέρωθεν παραχώρηση λωρίδας γης για τη δημιουργία δρόμου, ήτοι της οδού Μεσαορίας, από την οποία θα είχαν πρόσβαση από την νότια πλευρά του ακινήτου, τα πρόσωπα που θα ανήγειραν την κατοικία τους στο οπίσθιο μέρος του ακινήτου, δηλαδή, ως εκτυλίχθηκαν τα πράγματα, οι ενάγοντες 1 και
6. Τούτο αντικατοπτρίζεται και στην Άδεια Οικοδομής/Πολεοδομική Άδεια του ενάγοντα 2, όπου αναφέρεται ρητά από πού θα υπάρχει είσοδος/έξοδος οχημάτων προς την κατοικία. Η πρόσοψη όλων των κατοικιών μάλιστα, ευρίσκεται επί της εν λόγω οδού Μεσαορίας. Σε ότι αφορά την κατ' ισχυρισμό δίοδο, είναι η θέση των εναγομένων, πως, αν παραχωρηθεί για χρήση από την ενάγουσα 1, το συνολικό εμβαδόν που θα παραμείνει στην εναγόμενη 2, θα είναι κατά πολύ μικρότερο του 1/4 μεριδίου που της ανήκει. Η συγκεκριμένη λωρίδα ανήκει στην εναγόμενη 2 και γι' αυτόν τον λόγο επιθυμεί να την περιφράξει και να προστατέψει έτσι την κατοικία της, τα δέντρα που έχει φυτέψει αλλά και τον λάκκο που έχει ανορύξει. Αντίθετα η ενάγουσα 1 επιθυμεί όπως η κατ' ισχυρισμό δίοδος παραμείνει προσβάσιμη σ' αυτή, για να μπορεί να προσεγγίζει την κατοικία της τόσο από την νότια όσο και από την βόρεια πλευρά του ακινήτου. Η εναγόμενη 2 από πολλά χρόνια ζητά από τους ενάγοντες να προβούν από κοινού στις δέουσες ενέργειες διαχωρισμού του ακινήτου και έκδοσης ξεχωριστών τίτλων ιδιοκτησίας αλλά οι ενάγοντες αρνούνται και/ή κωλυσιεργούν, ώστε να μπορούν αυθαίρετα να χρησιμοποιούν το ακίνητο με όποιο τρόπο επιθυμούν. Καταλήγοντας, οι εναγόμενοι αρνούνται ότι οι ενάγοντες δικαιούνται σε οποιαδήποτε θεραπεία και ζητούν την απόρριψη της εναντίον τους αγωγής με έξοδα. Απαντώντας, οι ενάγοντες επιμένουν, ότι, πρόσβαση με όχημα στην κατοικία της ενάγουσας 1, υπάρχει μόνο από τη δίοδο κατά μήκος του βόρειου συνόρου του ακινήτου. Πρόσβαση από την νότια πλευρά είναι αδύνατη λόγω υψομετρικής διαφοράς. Με αυτά τα δικογραφικά δεδομένα, η υπόθεση, με αρκετή καθυστέρηση, προχώρησε σε ακρόαση. Από προηγουμένως βέβαια και συγκεκριμένα από την καταχώρηση της αγωγής στις 9.5.2007, οι ενάγοντες, εξασφάλισαν μονομερώς - και πέτυχαν την οριστικοποίηση κατόπιν ακρόασης - προσωρινό διάταγμα που απαγορεύει στον εναγόμενο 1 (τότε μοναδικό εναγόμενο) και/ή τους αντιπροσώπους του από το να προβούν στην περίφραξη και/ή το κλείσιμο της διόδου καθ' οιονδήποτε τρόπο. Σχετική είναι η ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου (υπό άλλη σύνθεση) ημερ. 18.1.
7. Η ακροαματική διαδικασία Κατά την ακρόαση έδωσαν μαρτυρία έξι συνολικά πρόσωπα. Από πλευράς εναγόντων η Φροσούλα Τοφαρή - ενάγουσα 1 (Μ.Ε.1), ο πατέρας της, Χάρης Γεωργίου Χαρή (Μ.Ε.2) και ο υπάλληλος του Κτηματολογίου Χάρης Τσίγκης (Μ.Ε.3). Από πλευράς εναγομένων έδωσε μαρτυρία η Ελένη Λαγού - εναγόμενη 2 (Μ.Υ.1), η υπάλληλος της Επαρχιακής Διοίκησης Λευκωσίας - Άντρη Χαραλάμπους (Μ.Υ.2) και ο ιδιώτης τοπογράφος Παντελής Σολιάτης (Μ.Υ.3). Πέραν της προφορικής μαρτυρίας, κατατέθηκε και μεγάλος αριθμός τεκμηρίων. Πρόκειται για τα εξής: Τεκμήριο 1Α - Τίτλος ιδιοκτησίας του Μιχάλη Γεωργίου. Τεκμήριο 1Β - Τίτλος ιδιοκτησίας της Φροσούλας Τοφαρή. Τεκμήριο 1Γ- Τίτλος ιδιοκτησίας της Helen Lagos (Ελένη Λαγού). Τεκμήριο 1Δ - Τοπογραφικό ακινήτου. Τεκμήριο 2Α - Αρχιτεκτονικά σχέδια οικοδομής. Τεκμήριο 2Β - Άδεια οικοδομής με αρ.11749 και ανανέωση άδειας με αρ.
8. Τεκμήριο 2Γ - Σχέδια οικίας που συνόδευαν την άδεια οικοδομής. Τεκμήριο 3 - Σχέδιο που δεικνύει με κίτρινο χρώμα τη δίοδο. Τεκμήριο 4 - Άδεια οικοδομής με αρ.33757 της κατοικίας του ενάγοντα
9. Τεκμήριο 5 - Πιστοποιητικό τελικής έγκρισης με αρ.
10. Τεκμήριο 6 - Επιστολή Κτηματολογίου ημερ. 6.10.09 με συνημμένα σχέδια. Τεκμήριο 7 - Αντίγραφο Πιστοποίησης Κοινοτικού Συμβουλίου Λυμπιών ημερ. 24.10.
11. Τεκμήριο 8 - Χωροταξικό σχέδιο σε κλίμακα 1:
12. Τεκμήριο 9 (Α-Γ) - Τρεις μαυρόασπρες φωτογραφίες. Τεκμήριο 10 - Πολεοδομική άδεια της κατοικίας του ενάγοντα
13. Τεκμήριο 11(α) - Παλαιός τίτλος ιδιοκτησίας με αρ. εγγραφής
14. Τεκμήριο 11(β) - Νέος τίτλος ιδιοκτησίας με αρ. εγγραφής
15. Τεκμήριο 12(α) - Άδεια οικοδομής με αρ.
16. Τεκμήριο 12(β) - Γενικοί Οροί άδειας οικοδομής. Τεκμήριο 13(α-γ) - Τρεις φωτογραφίες. Τεκμήριο 14 - Άδεια οικοδομής με αρ.
17. Τεκμήριο 15 - Άδεια οικοδομής με αρ. 01081 μαζί με πιστοποιητικό έγκρισης με αρ.
18. Τεκμήριο 15 - Άδεια οικοδομής με αρ.
19. Τεκμήριο 17 - Τοπογραφικό Σχέδιο του Μ.Υ.
20. Όπως προανέφερα κατέθεσαν έξι μάρτυρες στην υπόθεση. Δεν θα καταπιαστώ με το αχρείαστο και κουραστικό για τον αναγνώστη, εγχείρημα της εκτενούς, επαναληπτικής καταγραφής της μαρτυρίας τους. Η μαρτυρία καταγράφεται στα πρακτικά της διαδικασίας και επαναλαμβάνεται σε έκταση, στις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων των μερών, ιδιαιτέρως του κ. Πετουφά. Αντ' αυτού, θα προβώ σε μια επιγραμματική αναφορά σε σημαντικά σκέλη της μαρτυρίας - αποκλειστικά για σκοπούς καλύτερης κατανόησης των όσων θα ακολουθήσουν, με την αυτονόητη βέβαια διευκρίνιση, ότι, το σύνολο της προσκομισθείσας μαρτυρίας - προφορικής και γραπτής - το έχω μελετήσει με κάθε προσοχή και οι μετέπειτα διαπιστώσεις του Δικαστηρίου, θα έχουν ως μόνο και μοναδικό υπόβαθρο την αξιόπιστη και αποδεκτή μαρτυρία της υπόθεσης. Η Μ.Ε.1 λοιπόν, υιοθετώντας γραπτή δήλωση (έγγραφο 1), ανέφερε ότι το 1989 έκτισε την κατοικία της στο δυτικό οπίσθιο μέρος του ακινήτου, κατόπιν της προφορικής συμφωνίας του πατέρα της (Μ.Ε.2) με τον εναγόμενο
21. Η συμφωνία προέβλεπε για την παροχή διόδου κατά μήκος του βορείου συνόρου, την οποία η ίδια χρησιμοποιεί ανελλιπώς από το 1991 για να έχει πρόσβαση στην κατοικία της. Απ΄ εκεί και πέρα αναφέρθηκε στην υψομετρική διαφορά του ακινήτου, στις άδειες οικοδομής που εκδόθηκαν με την υπογραφή όλων των εμπλεκομένων και στις απειλές του εναγομένου 1 το 2005, τις οποίες μετουσίωσε σε πράξη το
22. Την οδό Μεσαορίας τη χαρακτήρισε ως "πέρασμα" και όχι "δρόμο", εμμένοντας στη θέση, ότι, δεν μπορεί - λόγω της υψομετρικής διαφοράς - να έχει πρόσβαση στην κατοικία της απ' εκεί. Ο Μ.Ε.2, υιοθετώντας και αυτός γραπτή δήλωση (έγγραφο 2) αναφέρθηκε - από πρώτο χέρι - στα της συμφωνίας που συνομολόγησε με τον εναγόμενο 1, προσδιορίζοντας την χρονικά, περί τα έτη 1987-
23. Έδωσε όλες τις λεπτομέρειες αυτής της συμφωνίας, όπως και λεπτομέρειες που αφορούν την ανέγερση των κατοικιών που κτίστηκαν στο ακίνητο. Λεπτομέρειες έδωσε και για το ίδιο το ακίνητο, εμμένοντας και αυτός στη θέση, ότι, λόγω της υψομετρικής διαφοράς, πρόσβαση στην κατοικία της κόρης του, Μ.Ε.1, υπάρχει μόνο από τη δίοδο κατά μήκος του βορείου συνόρου. Επί τούτου αρνήθηκε υποβολή, ότι, η δίοδος τους παραχωρήθηκε από τον εναγόμενο 1, προσωρινά και μέχρι να δημιουργηθεί η οδός Μεσαορίας, οπότε και θα έπρεπε να γίνουν διευθετήσεις από τη Μ.Ε.1 για να αποκτήσει απ' εκεί πρόσβαση στην κατοικία της. Η δίοδος ήταν μια μόνιμη διευθέτηση επέμενε και το αντάλλαγμα ήταν η παραχώρηση στον εναγόμενο 1 του ανατολικού μπροστινού μέρους του ακινήτου, το οποίο, λόγω του ότι εφάπτεται του δημόσιου δρόμου είναι ευνοϊκότερο και μεγαλύτερης αξίας. Ο Μ.Ε.3 αφού αναφέρθηκε στην οριοθέτηση του ακινήτου που έγινε κατόπιν αιτήματος των εναγόντων - καταθέτοντας επί τούτου και το τεκμήριο 6, εξέφρασε από πλευράς Κτηματολογίου, τη θέση, ότι από τη στιγμή που το ακίνητο είναι συνιδιόκτητο και αδιαίρετο, οι συνιδιοκτήτες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Η Μ.Υ.1 υιοθέτησε και αυτή γραπτή δήλωση (έγγραφο 3) λέγοντας, ότι, απ' ότι της είπε ο πατέρας της (εναγόμενος 2) ουδέποτε συμφώνησε με τον Μ.Ε.2 για την παραχώρηση διόδου στη Μ.Ε.1 για να έχει πρόσβαση στην κατοικία της. Τότε, το ακίνητο ήταν χωράφι και η Μ.Ε.1, μπορούσε να πάει στο σπίτι της από όποιο σημείο επιθυμούσε. Όταν ο πατέρας της έκτισε την κατοικία του περί το 1991, έκαμε διάτρηση και φύτεψε δένδρα. Για να τα προστατέψει έκτισε προσωρινή περίφραξη με τέλι και άφησε πέρασμα στη Μ.Ε.1 για να πηγαίνει στους χώρους στάθμευσης της κατοικίας της. Η περίφραξη και το πέρασμα όμως ήταν προσωρινά μέχρι να διαμορφωθεί η οδός Μεσαορίας, η οποία προέκυψε από αναπροσαρμογή συνόρων που έγινε. Η οδός Μεσαορίας ολοκληρώθηκε κατά το 1997-
24. Μέχρι το 2005 έδιδαν πίστωση χρόνου στη Μ.Ε.1 για να κάμει διευθετήσεις ούτως ώστε να έχει εναλλακτική πρόσβαση στην κατοικία της από την εν λόγω οδό. Κατά την αντεξέταση, διευκρίνισε επί τούτου, ότι, η πίστωση χρόνου που διδόταν, ήταν μέχρι να αποκτήσει η Μ.Ε.1 την οικονομική δυνατότητα να προβεί στις άλλες διευθετήσεις. Δέχτηκε υποβολή ότι η οδός Μεσαορίας άρχισε να δημιουργείται από το 1992, αποδίδοντας ξανά την 15χρόνη καθυστέρηση στη λήψη μέτρων στην πίστωση χρόνου που διδόταν. Εξέφρασε άγνοια για τα σημεία όπου ευρίσκονται τα σημεία ηλεκτροδότησης και υδροδότησης του ακινήτου. Περαιτέρω σε επισήμανση από τον κ. Σπανό, ότι, στη νότια πλευρά της κατοικίας της Μ.Ε.1 (προς την οδό Μεσαορίας) βρίσκονται τα υπνοδωμάτια και άρα δεν θα ήταν λογικό να εισέρχεται κάποιος απ' εκεί, δεν έδειξε να συμφωνεί. Συγκεκριμένα ρωτήθηκε.- "Δηλαδή αν κτίζατε το σπίτι σας θα βάζετε τους ξένους σας να μπαίνουν πρώτα από τα υπνοδωμάτια και μετά στο καθιστικό σας;" για να απαντήσει "Γιατί όχι; ". Τέλος, την απουσία του εναγομένου 1 από το εδώλιο του μάρτυρα, την απέδωσε στη μεγάλη του ηλικία και στα πολλαπλά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει. Επ' αυτού παρουσιάστηκαν και ιατρικά πιστοποιητικά και εκδόθηκε η ενδιάμεση απόφαση (ruling) του Δικαστηρίου ημερ.11.2.2015 στα πλαίσια αιτήματος που υποβλήθηκε από την άλλη πλευρά για αντεξέταση του. H M.Y.2 αναφέρθηκε στις άδειες οικοδομής των ανεγερθεισών κατοικιών, διευκρινίζοντας, ότι, για τις κατοικίες της ενάγουσας 1 και του εναγόμενου 1 δεν αναφέρεται σημείο εισόδου/εξόδου σε αντίθεση με τις κατοικίες του ενάγοντα 2 όπου αναφέρεται ότι η είσοδος/έξοδος θα είναι από τον δημόσιο δρόμο. Περαιτέρω εξέφρασε και αυτή τη θέση, ότι, όλοι οι συνιδιοκτήτες είναι από κοινού ιδιοκτήτες όλου του ακινήτου. Ο τελευταίος μάρτυρας της υπόθεσης (Μ.Υ.3) σε συνάρτηση με το τοπογραφικό σχέδιο (τεκμήριο 17) που ετοίμασε, διατύπωσε τη θέση ότι η Μ.Υ.1 - εάν της αφαιρεθεί η λωρίδα γης επί του βορείου συνόρου, όπου ευρίσκεται η κατ' ισχυρισμό δίοδος - θα της απομείνουν λιγότερα τετραγωνικά μέτρα από τα 748τμ που της αναλογούν (το 1/4 του συνόλου). Ο μάρτυρας μάλιστα δεν αρκέστηκε σ' αυτό. Πρόσθεσε ότι, πέραν της διόδου, η Μ.Υ.1 θα πρέπει να επεκτείνει τη δυτική της περίφραξη μέχρι του σημείου που τοποθέτησε στο σχέδιο του, μαύρη γραμμή, για να φτάσει τα τετραγωνικά μέτρα που δικαιούται. Κατά την αντεξέταση όμως, ανέφερε ότι τα 748τμ που της αναλογούν, μπορεί να είναι σε οποιοδήποτε σημείο του ακινήτου. Μετά το πέρας της μαρτυρίας του Μ.Υ.3, σειρά πήραν οι δικηγόροι των μερών για να παραθέσουν την επιχειρηματολογία τους. Αμφότεροι, ετοίμασαν, υιοθέτησαν και κατάθεσαν εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Τις αγορεύσεις αυτές τις μελέτησα με προσοχή και ενδελέχεια. Ζητήματα, πραγματικά και νομικά, τα οποία άπτονται των επιδίκων θεμάτων, θα τα σχολιάσω στον βαθμό που απαιτείται, σε κατοπινό στάδιο αυτής της απόφασης. Προέχει όμως να αξιολογηθεί η προσκομισθείσα μαρτυρία για να διαφανεί η πορεία πλεύσης της υπόθεσης και η σειρά των θεμάτων που θα πρέπει να εξετασθούν. Αξιολόγηση Μαρτυρίας και Ευρήματα Οι Μ.Ε.1 και Μ.Ε.2, η μαρτυρία των οποίων, κινήθηκε περίπου στο ίδιο πλαίσιο, τόσο ατομικά όσο και σε συνάρτηση μου προξένησαν εξαιρετική εντύπωση. Δεν έχω αμφιβολία, ότι, οι μάρτυρες αυτοί ήταν ειλικρινείς και ότι η εκδοχή τους ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η πλέον αυθεντική μαρτυρία επί των επιδίκων θεμάτων, ήταν βέβαια αυτή του Μ.Ε.2, ο οποίος είναι το πρόσωπο που συνομολόγησε την προφορική συμφωνία με τον εναγόμενο 1 για την παραχώρηση του επίμαχου σημείου κατά μήκος του βορείου συνόρου του ακινήτου ως δίοδο για πρόσβαση στην κατοικία της Μ.Ε.1 που επρόκειτο να ανεγερθεί στο οπίσθιο δυτικό μέρος του ακινήτου. Ο μάρτυρας ήταν πραγματικά αφοπλιστικός στην περιγραφή του, δίδοντας πολλές λεπτομέρειες για τη συνομολογηθείσα συμφωνία κατά τρόπο πηγαίο, σταθερό και αταλάντευτο. Δεν έχω αμφιβολία ότι όντως η συμφωνία συνομολογήθηκε και προέβλεπε για τη μόνιμη παραχώρηση της επίμαχης διόδου στην Μ.Ε.1, με αντάλλαγμα την παραχώρηση στον εναγόμενο 1 του μπροστινού και ευνοϊκότερου μέρους του ακινήτου που εφάπτεται του δημόσιου δρόμου, για σκοπούς μελλοντικής ανέγερσης της δικής τους κατοικίας. Υπέρ της αυθεντικότητας της εκδοχής των Μ.Ε.1 και 2 συνηγορούν και άλλα, αντικειμενικά στοιχεία της υπόθεσης που ήρθαν στην επιφάνεια δια της προσκομισθείσας μαρτυρίας. Μεταξύ αυτών είναι (α) το γεγονός ότι ο εναγόμενος 1 τοποθέτησε την περίφραξη της κατοικίας που ανέγειρε το 1991, περίπου 3 μέτρα από το βόρειο σύνορο, αφήνοντας εκτός της περίφραξης τη λωρίδα γης (δίοδο) που οδηγεί στους χώρους στάθμευσης της κατοικίας της Μ.Ε.
25. Η δικαιολογία που δόθηκε από την Μ.Υ.1, ότι, αφενός τούτο ήταν μια προσωρινή διευκόλυνση προς τη Μ.Ε.1 μέχρι να μπορέσει οικονομικά να προβεί σε άλλη διευθέτηση και αφετέρου ότι έγινε για προστασία της διάτρησης και των δέντρων, είναι αντιφατική, παράλογη και απίστευτη (β) το γεγονός ότι για πάνω από 14 χρόνια (από το 1991 που ξεκίνησε η Μ.Ε.1 να χρησιμοποιεί τη δίοδο μέχρι το 2005 που ο εναγόμενος 1 απείλησε για πρώτη φορά ότι θα την αποκόψει) δεν υπήρξε καμία ενέργεια από πλευράς εναγομένων. Μάλιστα μέχρι να παρθούν μέτρα για κλείσιμο της διόδου, πέρασαν άλλα δύο χρόνια, μέχρι το
26. Η δικαιολογία, ότι, δήθεν, έδιδαν πίστωση χρόνου στη Μ.Ε.1 αντιστρατεύεται της λογικής και ουδόλως πείθει. Επί τούτου υπενθυμίζω ότι η οδός Μεσαορίας, η οποία υποτίθεται θα ήταν η εναλλακτική επιλογή της Μ.Ε.1, άρχισε να δημιουργείται από το 1992 και ολοκληρώθηκε μεταξύ 1997-1998 (γ) ο ίδιος ο σχεδιασμός της κατοικίας της Μ.Ε.1 με την τοποθέτηση των χώρων στάθμευσης στη βόρεια πλευρά, όπου είναι και η δίοδος και η τοποθέτηση των υπνοδωματίων, στην αντίθετη νότια πλευρά όπου είναι η οδός Μεσαορίας. Δεν είναι καθόλου λογικό να τοποθετούνταν τα υπνοδωμάτια στην ίδια πλευρά με αυτή, όπου υποτίθεται, θα ήταν η κεντρική είσοδος της κατοικίας και να αναγκάζονταν έτσι οι εισερχόμενοι να τα διασχίζουν για να φτάσουν στο καθιστικό της κατοικίας. Ούτε και συνέβη κάτι τέτοιο, αφού η κεντρική είσοδος βρίσκεται στην ανατολική πλευρά προς την οδό Ερμή και όχι στη νότια, προς την οδό Μεσαορίας. Στη βάση των πιο πάνω η μαρτυρία των Μ.Ε.1 και 2 γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της. Καλή εντύπωση μου προξένησε και ο Μ.Ε.3, η μαρτυρία του οποίου κατέδειξε ότι εκείνοι που επέδειξαν ενδιαφέρον για οριοθέτηση του ακινήτου ήταν οι ενάγοντες, κάτι που καταρρίπτει τον ισχυρισμό των εναγομένων ότι, δήθεν, κωλυσιεργούν και αδιαφορούν για να εκμεταλλεύονται την παρούσα κατάσταση. Ενδιαφέρον - αν και νομικό θέμα περισσότερο - είχε και η τοποθέτηση του - εκ μέρους του Κτηματολογίου - σε σχέση με τα δικαιώματα συνιδιοκτητών εξ αδιαιρέτου ακινήτου. Εν όψει των πιο πάνω, αποδέχομαι και τη μαρτυρία του Μ.Ε.
27. Στον αντίποδα, η Μ.Υ.1 μου προξένησε κακή εντύπωση. Με τοποθετήσεις διστακτικές και αμφιταλαντευόμενες - οι οποίες δεν είχαν να κάνουν με την αδυναμία χειρισμού της ελληνικής γλώσσας - αλλά με την ανειλικρίνεια της, προσπάθησε να πείσει για μια εκδοχή, στηριζόμενη, σε μεγάλο βαθμό, στα όσα υποτίθεται της ανέφερε ο πατέρας της. Η προσπάθεια αυτή δεν με έπεισε. Σε αντιδιαστολή με τα όσα επισήμανα για τους Μ.Ε.1 και 2, τα αντικειμενικά στοιχεία που συγκεκριμενοποίησα πιο πάνω, συνηγορούν και εδραιώνουν την κρίση, ότι, η μάρτυρας αυτή είναι αναξιόπιστη. Δεν είναι λογικό να τοποθετείτο περίφραξη 3 μέτρα από το βόρειο σύνορο το 1991, όταν η οδός Μεσαορίας άρχισε να δημιουργείται το
28. Ούτε βεβαίως είναι λογικό οι εναγόμενοι να ανέμεναν 15 και πλέον χρόνια μέχρι να λάβουν έμπρακτα μέτρα για διεκδίκηση της διόδου. Ομοίως δεν είναι λογικό κατά τη συζήτηση του Μ.Ε.2 και του πατέρα της, εναγόμενου 1, να μην εγέρθηκε θέμα πρόσβασης προς την κατοικία της Μ.Ε.
29. Επρόκειτο για μείζονος σημασία ζήτημα, το οποίο, σε κάθε τέτοια συναλλαγή, θα έπρεπε από την αρχή να βρίσκεται στην κορυφή των θεμάτων προς συζήτηση και όχι, δήθεν, να αφεθεί να αιωρείται, με το αιτιολογικό ότι, τότε, δεν υπήρχαν άλλες κατοικίες στο ακίνητο. Επί τούτου εντοπίζεται και μια σημαντική απόκλιση από το δικόγραφο της. Στο δικόγραφο, δεν γίνεται καμία αναφορά σε προσωρινή παραχώρηση διόδου. Το θέμα αυτό - με παλινωδίες - τέθηκε για πρώτη φορά, όψιμα, κατά την ακρόαση και τούτο, για να δικαιολογήσει προφανώς τα αδικαιολόγητα. Παταγώδης ήταν και η προσπάθεια της μάρτυρος να πείσει για την πρόσβαση από την οδό Μεσαορίας παρουσιάζοντας τις φωτογραφίες (τεκμήριο 13α-γ). Αν είναι κάτι που προκύπτει από τις εν λόγω φωτογραφίες είναι η ανάδειξη της υψομετρικής διαφοράς που υπάρχει και γενικά το απροσπέλαστο του όλου σημείου. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η μαρτυρία της Μ.Υ.1 κρίνεται όλως διόλου αναξιόπιστη και ως τέτοια απορρίπτεται. Η κατάληξη αυτή καθιστά αχρείαστη την ενασχόληση του Δικαστηρίου με το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος της μαρτυρίας της ήταν έτσι κι αλλιώς εξ ακοής, αφού ήταν επαναληπτικό των όσων υποτίθεται της ανέφερε ο πατέρας της. Θα πρέπει ωστόσο υπό μορφή παρένθεσης να επισημάνω, ότι, κι αλλιώς να ήταν η γενικότερη κατάληξη του Δικαστηρίου σε σχέση με την αξιοπιστία της μάρτυρας, ελάχιστη έως καθόλου βαρύτητα θα προσδίδετο στα μέρη της μαρτυρίας της που είναι εξ ακοής. Και τούτο - όχι διότι ήταν αδικαιολόγητη η μη παρουσίαση του εναγόμενου 1 στο Δικαστήριο - αλλά διότι η μαρτυρία ήταν τέτοιας σπουδαιότητας και το ιδιαίτερο κίνητρο της μάρτυρος στην υπόθεση τόσο μεγάλο που σε συνάρτηση και με την αποστέρηση του συνταγματικού δικαιώματος της άλλης πλευράς να αντεξετάσει τον πρωταγωνιστή - εναγόμενο 1, θα αντιστρατευόταν παρά να διευκόλυνε την προσπάθεια απονομής δικαιοσύνης, η τυχόν αποδοχή και πρόσδοση μεγάλης βαρύτητας σε τέτοια μαρτυρία (βλ. άρθρο 27 του Κεφ.9). Η Μ.Υ.2 ήταν μια ουδέτερη και αποστασιοποιημένη από τα συμφέροντα της παρούσας υπόθεσης, μάρτυρας. Ως τέτοια κατέθεσε διάφορα στοιχεία - κυρίως σε ότι αφορά τις άδειες οικοδομής - τα οποία βεβαίως και αποδέχομαι ως ανταποκρινόμενα στην πραγματικότητα. Αυτού λεχθέντος, ως θα εξηγήσω και στη συνέχεια, οι άδειες οικοδομής και οι όποιοι επιμέρους όροι τους ουδεμία σχέση έχουν με τα επίδικα θέματα. Αν είναι κάτι σημαντικό που προκύπτει από τη μαρτυρία της, είναι, ότι και αυτή εξ ονόματος της Επαρχιακής Διοίκησης αυτή τη φορά, θεωρεί ότι οι συνιδιοκτήτες ενός ακινήτου είναι από κοινού ιδιοκτήτες όλου του ακινήτου. Αποδέχομαι και τη μαρτυρία του Μ.Υ.
30. Ωστόσο η μαρτυρία αυτή ουδόλως βοηθά την εκδοχή των εναγομένων. Ο μάρτυρας αυτός προχώρησε στον υπολογισμό των τετραγωνικών μέτρων επί του ακινήτου που υποτίθεται δικαιούται η Μ.Υ.1, παίρνοντας ως δεδομένο, ότι, αυτή δικαιούται το 1/4 μερίδιο. Τούτο όμως, παραβλέπει τη ρητή συμφωνία του Μ.Ε.2 και του εναγομένου 1, οι οποίοι, συμφώνησαν, ότι, ο εναγόμενος 1 θα έκτιζε στο ευνοϊκότερο, ανατολικό μέρος του ακινήτου και σε αντάλλαγμα θα παραχωρείτο η δίοδος στη Μ.Ε.
31. Άρα, η όποια μείωση στα τετραγωνικά μέτρα του εναγόμενου 1 (και μετέπειτα της Μ.Υ.2) στο συγκεκριμένο σημείο - χωρίς τούτο να σημαίνει ότι σε ένα μελλοντικό διαχωρισμό θα απολέσει κατ' ανάγκη μέρος του μεριδίου της - έγινε με αντάλλαγμα και με τη ρητή του συναίνεση. Έτσι κι αλλιώς η παρούσα υπόθεση δεν αφορά διαχωρισμό του ακινήτου ή συνοριακή διαφορά για να καταπιαστεί το Δικαστήριο με τη συλλογιστική, τους υπολογισμούς και τα συμπεράσματα του Μ.Υ.
32. Αν είναι κάτι σημαντικό που προκύπτει από τη μαρτυρία του - και τούτο ενδέχεται να είναι και χρήσιμο σε μελλοντικό διαχωρισμό του ακινήτου - είναι, ότι και αυτός, θεωρεί πως το μερίδιο ενός εξ αδιαιρέτου ακινήτου, συνιδιοκτήτη, μπορεί να είναι σε οποιοδήποτε σημείο του ακινήτου. Στη βάση όλων των πιο πάνω επισημάνσεων μου, αναγάγω σε ευρήματα του Δικαστηρίου, τις θέσεις των εναγόντων ως καταγράφονται στις σελίδες 2-5 αυτής της απόφασης, τα οποία τεκμηριώθηκαν πλήρως μέσα από την αξιόπιστη και αποδεχθείσα μαρτυρία της υπόθεσης. Νομική Πτυχή/Κατάληξη Απομένει η νομική αντίκριση της υπόθεσης σε συνάρτηση πλέον με τα ευρήματα του Δικαστηρίου. Είναι διττή η βάση της αγωγής. Η πρώτη αφορά παράβαση σύμβασης και η δεύτερη το άρθρο 21 του Κεφ.224 και τα όσα συνεπάγονται κατά την εφαρμογή του. Η προφορική συμφωνία του Μ.Ε.2 και του εναγόμενου 1 ως περιγράφεται πιο πάνω, συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία μιας έγκυρης και νομικά δεσμευτικής συμφωνίας. Κατ' αρχάς υπήρξε αντάλλαγμα, ήτοι νόμιμη αντιπαροχή. Ο εναγόμενος 1 από τη μια, για σκοπούς ανέγερσης της κατοικίας του, έλαβε το μπροστινό, ανατολικό μέρος του ακινήτου - το οποίο ήταν και η επιθυμία του, είτε για συναισθηματικούς λόγους (αφού χρησιμοποιείτο παλαιότερα από τον πατέρα του) είτε ένεκα της εμπορικής του εύνοιας. Από την άλλη, ο Μ.Ε.2 για λογαριασμό της θυγατέρας του ενάγουσας 1, εξασφάλιζε δια της παραχωρηθείσας διόδου, εσαεί πρόσβαση προς την κατοικία της - που ως συμφωνήθηκε - θα ανεγειρόταν στο οπίσθιο, δυτικό μέρος του ακινήτου. Δια της συμφωνίας, δημιουργήθηκαν και τετελεσμένα επί του εδάφους. Δηλαδή ανεγέρθηκαν οι δυο κατοικίες στα συμφωνημένα σημεία. Η περίφραξη της κατοικίας του εναγομένου 1 τοποθετήθηκε στο συμφωνημένο σημείο και η κατοικία της ενάγουσας 1 σχεδιάστηκε και ανεγέρθηκε υπό το φως αυτής της συμφωνίας. Τα τετελεσμένα δεικνύουν και τη δικαιοπρακτική βούληση (intention to create legal relations) των μερών. Με τη μεταβίβαση των μεριδίων τους στην ενάγουσα 1 και εναγόμενη 2 αντίστοιχα, οι συμβαλλόμενοι, εκχώρησαν τα δικαιώματα και υποχρεώσεις που απορρέουν από τη συμφωνία προς αυτούς και έτσι δεσμεύονται πλήρως από τα συμφωνηθέντα (βλ. Μηνά v. Χειμωνίδου κ.α.