← Κύπρος

ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2406/2008, 7/8/2015

ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2406/2008, 7/8/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A309 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2406/2008 Μεταξύ: ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ενάγοντος και 1.ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ 2.ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ Εναγόμενων ___________________ 7 Αυγούστου,

  1. Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Αντώνης Γλυκής για ΑΝΔΡΕΑΣ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ & ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Εναγόμενο 1: κα Μαρία Στυλιανού-Λοττίδη για ΓΕΝΙΚΟ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 26.5.2006, ο δεκαοκτάχρονος τότε ενάγοντας υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στην Εθνική Φρουρά στην περιοχή του Κόρνου. Στα πλαίσια της υπηρεσίας του, του ζητήθηκε να μεταφέρει κιβώτια με στρατιωτικό υλικό σε αποθήκη, πράξη η οποία, είχε ως αποτέλεσμα να τραυματισθεί και να υποστεί σωματικές βλάβες. Οι επιμέρους λεπτομέρειες του ατυχήματος δεν ενδιαφέρουν αφού το ποσοστό ευθύνης έχει συμφωνηθεί. Είναι 90% για τον εναγόμενο 1 και 10% για τον ενάγοντα. Σημειώνω, ότι, η αγωγή εναντίον του εναγομένου 2 αποσύρθηκε στις 27.1.
  2. Περαιτέρω έχουν συμφωνηθεί οι ειδικές ζημιές του ενάγοντα σε ποσό €20.325,37 σεντ. Συνεπώς το μοναδικό επίδικο θέμα που απομένει είναι το ύψος των γενικών αποζημιώσεων που δικαιούται ο ενάγοντας. Επί τούτου δεν προσκομίστηκε μαρτυρία. Δηλώθηκαν όμως τα ακόλουθα παραδεκτά γεγονότα: «
  3. Ο Ενάγοντας σ' όλο τον ουσιώδη, για την παρούσα αγωγή χρόνο, ήταν ένας υγιέστατος νέος, ηλικίας 18 ετών και υπηρετούσε την θητεία του στην Εθνική Φρουρά Κύπρου.
  4. Η ευθύνη για το δυστύχημα βαρύνει κατά 90% την Κυπριακή Δημοκρατία και κατά 10% τον Ενάγοντα.
  5. Οι ειδικές ζημιές του Ενάγοντα ανέρχονται στο ποσό των €20.325,
  7. Αναφορικά με τα τραύματα που υπέστη ο Ενάγοντας, αυτά είναι τα ακόλουθα: α) Ο Ενάγοντας κατά την διάρκεια της μετακόμισης και της μεταφοράς κιβωτίων, ένιωσε πόνους στο δεξί πόδι. β) Μεταφέρθηκε στον ιατρό της μονάδας, όπου αφού τον εξέτασε εισηγήθηκε την μεταφορά του στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. γ) Ο επί καθήκοντι ιατρός του γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας εισηγήθηκε όπως ο Ενάγοντας λάβει ακτινογραφίες στο σημείο που ένιωθε πόνους, οι οποίες τελικά λήφθηκαν σε ιδιωτική κλινική. δ) Ο ιατρός συνέστησε στον Ενάγοντα ανάπαυση και ακινητοποίηση του στο κρεβάτι για 3 εβδομάδες καθώς και αναλγητικά φάρμακα πλην όμως οι πόνοι ήταν δυσβάσταχτοι και ο Ενάγοντας υπέφερε υπερβολικά. ε) Λόγω του γεγονότος ότι οι πόνοι δεν υποχωρούσαν, κατόπιν ιατρικής συμβουλής, κατά η περί την 24/7/2006, ο Ενάγοντας, με την συνοδεία των γονιών του μετέβη στην κλινική ΙΑΣΩ GENERAL, στην Αθήνα, όπου μετά από εξέταση διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι παρουσιαζόταν στένωση σπονδυλικού σωλήνα κυρίως στο μεσοδιάστημα 04 - 05, με την παρουσία ευμεγέθους κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου στο ως άνω διάστημα. στ) Λόγω της κεντρικής κήλης δίσκου, ο Ενάγοντας παρουσίαζε πάρεση του αριστερού κάτω άκρου, αιμωδίες αμφοτεροπλεύρων των κάτω άκρων και συμπτώματα αρχομένης ιππουριδικής συνδρομής. ζ) Επίσης, κατά την κλινική εξέταση του Ενάγοντα, προ-εγχειρητικά, διαπιστώθηκε εντονότατο σημείο Laseque θετικό στις 25° περίπου καθώς και διασταυρούμενο Laseque θετικό στις 45° περίπου. η) Κατά ή περί την 25/7/2006 ο Ενάγοντας υπεβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση μικροδιστεκτομής 04 - 05, κατά την διάρκεια της οποίας διαπιστώθηκε και σημαντικού βαθμού στένωση του μεσοσπονδυλίου διαστήματος. θ) Ο Ενάγοντας χειρουργήθηκε και του έγινε μικροχειρουργική αφαίρεση της κήλης του δίσκου, με ταυτόχρονη διεύρυνση του μεσοδιατοξίου διαστήματος. Συνυπήρχε εξήλυση και προβολή κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου στο υποκείμενο διάστημα, το οποίο, τότε, δεν προκαλούσε κλινικά συμπτώματα. ι) Ο Ενάγοντας εξήλθε του Νοσοκομείου την 26/7/2006 και συνεστήθη αποκοπή ραμμάτων την 1/8/
  8. Στον Ενάγοντα συνεστήθη φαρμακευτική αγωγή, νέα MRI, αποφυγή έντονης μυϊκής εργασίας και κόπωσης της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης καθώς επίσης, συνεστήθη φυσιοθεραπεία και αποφυγή βαριάς εργασίας. κ) Ο Ενάγοντας την 28/5/2010 επανήλθε στο Νοσοκομείο, λόγω υποτροπής των συμπτωμάτων του, όπου το MRI ΟΜΣΣ αποκάλυψε ρήξη του ινώδους δακτυλίου και έξοδο του τελικού πετάλου, το οποίο προκαλούσε σημαντικού βαθμού πίεση στη σύστοιχη εξερχόμενη ρίζα. Για το σκοπό αυτό, ο Ενάγοντας, χειρουργήθηκε δεύτερη φορά την 28/5/2010, όπου του έγινε πλήρης αποκατάσταση του προβλήματος. λ) Σήμερα ο Ενάγοντας αναφέρει αιμωδίες δεξιού κάτω άκρου, 05 ριζίτικης κατανομής. Αναφέρει, επίσης, επεισόδια οσφυοισχιαλγίας, τα οποία τον υποχρεώνουν σε κατάκλιση. μ) Η μυϊκή ισχύς κρίνεται φυσιολογική. ν) Η αισθητικότητα παρατηρείται ήπια επηρεασμένη στην) 5 κατανομή δεξιά. ξ) Τα επιγονάτια αντανακλαστικά είναι φυσιολογικά άμφω, αχίλλεια αντανακλαστικά στο δεξιό κάτω άκρο και ελαφρώς υπολείπονται αριστερά. ο) Το σημείο Laseque είναι 80 μοίρες δεξιά και 90 μοίρες αριστερά. π) Τα σημεία FNS και FABER είναι αρνητικά άμφω και δεν διαπιστώνεται η ύπαρξη λειτουργικών προβλημάτων. 5 Μετά την κατάθεση των παρόντων παραδεκτών γεγονότων, η πλευρά του Ενάγοντα και του Γενικού Εισαγγελέα, αφού αγορεύσουν, συμφωνούν ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει το ύψος των γενικών αποζημιώσεων, τις οποίες δικαιούται ο Ενάγοντας». Μετά την κατάθεση των παραδεκτών γεγονότων, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών κατέθεσαν και υιοθέτησαν, εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, στις οποίες αναπτύσσουν τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Η διαφορά μεταξύ τους είναι ομολογουμένως χαώδης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του ενάγοντα εκτιμά ότι ο ενάγοντας δικαιούται συνολικά €95.000 γενικές αποζημιώσεις (εκ των οποίων €25.000 για μείωση της εισοδηματικής του ικανότητας). Από την άλλη, η ευπαίδευτος συνήγορος του εναγομένου 1 εκτιμά ότι ο ενάγοντας δικαιούται, κατά μέγιστη προσέγγιση, €30.000 γενικές αποζημιώσεις. Σχετική με το θέμα των γενικών αποζημιώσεων είναι η υπόθεση Lankutis v. Νικόλα,

(2002)1 Α.Α.Δ. 1128, 1134 όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η πρόσφατη σταθερή νομολογία μας θέλει τις αποζημιώσεις για σωματική αναπηρία, φυσικό και ψυχικό πόνο να αυξάνονται εξελικτικά. Η τάση αυτή της νομολογίας δεν οφείλεται σε συναισθηματική απόκλιση προς τα θύματα. Βασίζεται στις πραγματικότητες της ζωής. Τα δικαστήρια έχουν επίγνωση της υψηλής αξίας που συνεχώς αποδίδεται από πολιτισμένες κοινωνίες στη σωματική ακεραιότητα και ψυχική υγεία του ατόμου μέλους της. Η πνευματική και σωματική υγεία συναποτελούν το προαπαιτούμενο στοιχείο για την καλή ποιότητα ζωής του ανθρώπου. Οι αποζημιώσεις, που εκφράζονται σε χρήμα, αποσκοπούν όσο είναι δυνατό με το υλικό τους στοιχείο να προσφέρουν κάποια ποιότητα ζωής στο θύμα, επαναφέροντας την, όσο είναι δυνατό, στην προ του δυστυχήματος κατάσταση. Γι΄ αυτό και οι αποζημιώσεις πρέπει να αντικατοπτρίζουν την αγοραστική αξία του χρήματος ώστε να προσεγγίζεται η εύλογη αποκατάσταση της ζημιάς». Ομοίως στην υπόθεση Αζοφ v. Προδρόμου κ.α.
(2006)1 Α.Α.Δ. 331,340 αναφέρονται τα εξής: "Έχει νομολογηθεί ότι οι αποζημιώσεις είναι το μέσο, με το οποίο εκτιμάται ο πόνος και η ταλαιπωρία του θύματος, χωρίς να αποσκοπούν στην τιμωρία του αδικοπραγήσαντος. Το ύψος των αποζημιώσεων πρέπει να αντανακλά στη φύση και την έκταση των τραυμάτων, καθώς και στον πόνο του θύματος. Τα δικαστήρια, κατά την επιδίκαση των αποζημιώσεων για τραύματα, παρά την ανοδική πορεία που ακολουθείται, ώστε ο ανθρώπινος πόνος και η ταλαιπωρία να αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη ευαισθησία, δεν πρέπει να εκφεύγουν από τα λογικά πλαίσια - (βλ. Μαυροπετρή ν. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ.66)." Στα "λογικά πλαίσια", για τα οποία γίνεται λόγος στη Νομολογία, δεν μπορεί παρά να εντάσσονται και οι εκάστοτε κοινωνικοοικονομικές συνθήκες της χώρας. Ο ανθρώπινος πόνος βεβαίως δεν αλλάζει αναλόγως των οικονομικών συνθηκών και πρώτιστο μέλημα του Δικαστηρίου ήταν και παραμένει πάντοτε η χρηματική (έστω) αποκατάσταση αυτού του πόνου. Εξάλλου, τα Δικαστήρια, είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητα στον ανθρώπινο πόνο και οδύνη. Αυτού λεχθέντος, η ταχεία επαύξηση των αποζημιώσεων φαντάζει ευχερέστερη σε μια οικονομικά ευημερούσα και ανθούσα οικονομία, όπου ανεβαίνουν μεν οι τιμές, αλλά παράλληλα ανεβαίνουν οι ρυθμοί ανάπτυξης και το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων. Σε μια δυσπραγούσα χώρα, η οποία μαστίζεται από οικονομική κρίση, όπως δυστυχώς είναι αυτή την περίοδο η Κύπρος - γεγονός που έχει επηρεάσει τα μέγιστα, ιδιώτες, επιχειρήσεις και βεβαίως το ίδιο το Κράτος - θα πρέπει να υπάρχει μια κάποια αυτοσυγκράτηση και να επικρατεί ορθολογισμός στην επιδίκαση αποζημιώσεων. Αυτό ως γενικό σχόλιο. Σε σχέση τώρα με τις σωματικές βλάβες του ενάγοντα, θα πρέπει να λεχθεί ότι δεν υπάρχουν πολλές αποφάσεις στην σύγχρονη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου που να προσομοιάζουν σε μεγάλο βαθμό με την περίπτωση του. Αυτό βέβαια δεν αποτελεί έκπληξη, αφού η κάθε υπόθεση είναι μοναδική. Έτσι και αλλιώς το ύψος των αποζημιώσεων καθορίζεται στη βάση των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης και γενικά η Νομολογία επί των σωματικών βλαβών, χρησιμοποιείται απλά ως δείκτης και όχι ως δεσμευτικό προηγούμενο, όπως συμβαίνει για αναφύουσες νομικές αρχές. Από την παλιότερη Νομολογία είναι η υπόθεση Αριστείδου v. Παυλίδου
(1999)1 Α.Α.Δ. 2153 - στην οποία παρέπεμψε η ευπαίδευτη συνήγορος του εναγομένου 1. Εκεί το θύμα είχε υποστεί κήλη του μεσοσπονδύλιου δίσκου μεταξύ 4ου και 5ου οσφυϊκού σπονδύλου και υποβλήθηκε σε εγχείριση για αφαίρεση του δίσκου. Μολονότι είχε υποστεί και στο παρελθόν τραυματισμό στη σπονδυλική στήλη, της επιδικάστηκαν πρωτόδικα £5.000 γενικές αποζημιώσεις, στη βάση της αρχής ότι ο αδικοπραγών ευθύνεται και για την επιδείνωση προϋπάρχουσας κατάστασης. Η πρωτόδικη απόφαση επικυρώθηκε από το Εφετείο, αν και το σημείο της έφεσης δεν αφορούσε το ύψος του επιδικασθέντος ποσού. Στην υπόθεση Κάρδανος κ.α v. Καραμούζη
(2007)1 Α.Α.Δ. 191 - στην οποία παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος του ενάγοντα - το θύμα είχε υποστεί σοβαρή κάκωση στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Υποβλήθηκε σε εγχείριση η οποία συνίστατο σε δισκεκτομή και σπονδυλοδεσία με τη χρήση μεταλλικής πλάκας και πέντε βιδών. Υποβλήθηκε επίσης σε εγχείριση για αφαίρεση μετεγχειρητικού αιματώματος. Από το δυστύχημα υπέστη περιορισμό των κινήσεων της κεφαλής. Του επιδικάστηκαν γενικές αποζημιώσεις £25.
  1. Στην υπόθεση Κυριάκου v. Σβάνα Πολ. Έφεση 249/2009, ημερ. 23.7.2012 ο εφεσείων ηλικίας 33 ετών υπέστη κάταγμα του έσω σφύρου της αριστερής ποδοκνημικής άρθρωσης. Υποβλήθηκε σε εγχείρηση και έγινε ανοικτή ανάταξη και εσωτερική οστεοσύνθεση του κατάγματος με βίδες. Έξι μήνες μετά το δυστύχημα περπατούσε χωρίς βοήθεια, ενώ η συνολική άδεια ασθενείας που του χορηγήθηκε ήταν πεντέμισι μήνες. Οι βίδες αφαιρέθηκαν μετά από 13 μήνες. Τρία χρόνια μετά το δυστύχημα, ο εφεσείων περπατούσε χωρίς βοήθεια, αλλά αντιμετώπιζε δυσκολίες σε αθλητικές δραστηριότητες. Έτρεχε με δυσκολία. Η κατάσταση του θεωρήθηκε μόνιμη. Υποβλήθηκε, πέραν της συνήθους, σε φυσιοθεραπεία, χωρίς να παρουσιάσει περαιτέρω βελτίωση. Αξονική τομογραφία της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, που έγινε δύο περίπου μήνες μετά το δυστύχημα, έδειξε μικρή προβολή δίσκου 03­04 χωρίς εμφανή πιεστικά φαινόμενα, οπίσθια κεντρική κήλη 04­05 ευρείας βάσης με πίεση στον μηνιγγικό σάκο. Αριστερή σπονδυλόλυση 05­Ι1 χωρίς να παρατηρείται ολίσθηση, οπίσθια κεντρική κήλη 05­Ι1 ευρείας βάσης με ελαφρά πίεση στον μηνιγγικό σάκο και δισχιδής ράχη 0 5 ­ Ι
  2. Ο εφεσείων παρουσίαζε ακόμα περιορισμό της κινητικότητας της οσφύος και οσφυαλγία, ενώ δεν μπορούσε να σηκώνει βάρη. Πρωτόδικα του επιδικάστηκε ποσό €25.000 το οποίο κατ' έφεση αυξήθηκε σε €35.
  3. (Η υπογράμμιση είναι δική μου). Τέλος σημειώνω και την πρωτόδικη υπόθεση Χριστοδούλου v. Γενικός Εισαγγελέας Ε.Δ.Λεμεσού, Αρ.Αγωγής 1098/07, ημερ.29.11.2013 - στην οποία παρέπεμψαν αμφότεροι οι συνήγοροι - και η οποία πράγματι προσομοιάζει ως προς τα γεγονότα και τις σωματικές βλάβες με την παρούσα. Στην υπόθεση αυτή επιδικάστηκαν €25.000 γενικές αποζημιώσεις και όχι £25.000 όπως αναφέρεται στην αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου του ενάγοντα. Στην προκειμένη περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη μου τις σωματικές βλάβες που έχει υποστεί ο ενάγοντας, τον πόνο και την ποικιλόμορφη ταλαιπωρία του, το νεαρό της ηλικίας του (παράγοντας ιδιαιτέρως σημαντικός), τις δύο εγχειρήσεις στις οποίες υποβλήθηκε με χρονική απόσταση σχεδόν τεσσάρων χρόνων, τη σημερινή του κατάσταση ως επίσης και κάθε άλλο σχετικό παράγοντα που λαμβάνεται υπόψη στον τομέα καθορισμού των γενικών αποζημιώσεων, κρίνω, ότι, δίκαια και εύλογη αποζημίωση επί πλήρους ευθύνης, αποτελεί το ποσό των €35.
  4. Λαμβάνοντας δε υπόψη το ποσοστό ευθύνης του ίδιου του ενάγοντα, ήτοι 10%, η αποζημίωση που δικαιούται είναι €31.
  5. Σε ότι αφορά την αξίωση για την επιδίκαση και αποζημίωσης για μείωση εισοδηματικής ικανότητας (loss of earning capacity), είναι σωστή η θέση του ευπαιδεύτου συνηγόρου του ενάγοντα, ότι, υπάρχουν δύο τρόποι υπολογισμού. Ο πρώτος, ο οποίος χρησιμοποιείται όπου προσάγεται ως προς τούτο, ικανοποιητική μαρτυρία, είναι, με τη χρήση συντελεστή/πολλαπλασιαστέου. Ο δεύτερος, ο οποίος χρησιμοποιείται όταν η μαρτυρία υπολείπεται της αναγκαίας λεπτομέρειας και εξειδίκευσης, είναι με την επιδίκαση ενός λογικού, κατ' αποκοπή (εφάπαξ) ποσού (βλ. Θεοδούλου v. A.Panayides Contracting Ltd
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ 2134 και Κολάνη v. Ταμπούρα
(2010)1(Β) Α.Α.Δ 1108). Για να τίθεται όμως ζήτημα επιδίκασης τέτοιας αποζημίωσης - ασχέτως μεθόδου υπολογισμού - θα πρέπει πρώτα απ' όλα η μαρτυρία να καταδείξει ότι όντως υφίσταται μείωση εισοδηματικής ικανότητας. Δεν αφήνουν όλα τα δυστυχήματα κατάλοιπα στα θύματα. Και αυτά που αφήνουν, δεν επηρεάζουν κατ' ανάγκη την μελλοντική εισοδηματική ικανότητα του θύματος. Υπόψη λαμβάνονται η ηλικία του ενάγοντα, η επαγγελματική του κατάσταση και κατάρτιση σε συνάρτηση με τη φύση της ανικανότητας του για εργασία (βλ. ISMAIL v. Αντωνίου κ.α, ECLI:CY:AD:2014:A107, Πολ. Έφεση 333/09, ημερ. 12.2.2014). Στην προκειμένη περίπτωση, πέραν του ότι ο ενάγοντας παραπονιέται για οσφυο-ισχιαλγίες, οι οποίες των υποχρεώνουν σε κατάκλιση, καμία ουσιαστική μαρτυρία δεν υπάρχει που να καταδεικνύει, έστω και στοιχειωδώς, ότι, ο ενάγοντας θα υποστεί πράγματι μείωση της εισοδηματικής του ικανότητας. Καμία πρόγνωση για το μέλλον δεν υπάρχει στα παραδεκτά γεγονότα. Αντίθετα, αναφέρεται στο σημείο (κ) ότι μετά τη δεύτερη εγχείριση υπήρξε πλήρης αποκατάσταση του προβλήματος. Δεν αναφέρεται το παραμικρό για την κατάρτιση του ενάγοντα, για τυχόν σπουδές που παρακολούθησε, για το επάγγελμα του σήμερα, για τα εισοδήματα του ή για οποιοδήποτε άλλο μετρίσιμο παράγοντα. Η ηλικία του ενάγοντα και η ταλαιπωρία του, παρελθούσα και παρούσα, έχουν ήδη συνυπολογιστεί στο ευρύτερο πλαίσιο των γενικών αποζημιώσεων. Το θέμα όμως τελειώνει εκεί. Δεν δικαιολογείται η επιδίκαση επιπλέον ποσού (ενταγμένου στις γενικές αποζημιώσεις), με το αιτιολογικό ότι πρόκειται για μείωση της εισοδηματικής του ικανότητας. Τούτο υπό τις περιστάσεις θα ήταν εντελώς αυθαίρετο. Έτσι, η επί τούτου αξίωση του ενάγοντα, απορρίπτεται. Το ποσό των γενικών αποζημιώσεων, θεωρώ δίκαιο να φέρει νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της αρχικής Έκθεσης Απαίτησης, ήτοι από 1.12.2008 και όχι πρωτύτερα. Στο πλαίσιο αυτό, το Δικαστήριο, ως γνωστό, έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια (βλ. Άρθρο 58Α του Κεφ.148 σε συνάρτηση με το Άρθρο 33 του Νόμου 14/60 ως έχουν τροποποιηθεί από τους Ν.81
(1)/2008 και 82
(1)/2008 αντίστοιχα, Φοινικαρίδης κ.α. ν. Γεωργίου κ.α.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, Στεφανή ν. Λαμπή
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1847 και Ανθή Θεοφάνους ν. Γιάννη Κουρούκλα και αντίστροφα
(2006)1 Α.Α.Δ 528). Το δυστύχημα επισυνέβη στις 26.5.
  1. Στις 25.7.2006, ο ενάγοντας υποβλήθηκε στην πρώτη εγχείριση και την επομένη ημέρα εξήλθε του νοσοκομείου. Η δεύτερη εγχείριση έλαβε χώρα 4 χρόνια μετά στις 28.5.
  2. Στα παραδεκτά γεγονότα δεν αναφέρονται, για τη μεσολαβούσα περίοδο, οποιαδήποτε στοιχεία, συμπτώματα ή άλλη θεραπευτική αγωγή που να δικαιολογούσαν αναμονή μέχρι τις 8.5.2008 που καταχωρήθηκε η αγωγή, πόσο μάλλον μέχρι την 1.12.2008 που καταχωρήθηκε η Έκθεση Απαίτησης. Είναι ο ενάγοντας που είχε το βάρος να δικαιολογήσει και να δώσει εξηγήσεις για αυτή την καθυστέρηση (βλ. Γιαπατός v. Σάββα κ.α.
(2010)1 Α.Α.Δ. 1324,1331). Ως εκ τούτου θεωρώ δίκαιη αφετηρία για την επιδίκαση τόκου την 1.12.2008. Τέλος, ο τόκος επί των ειδικών αποζημιώσεων, με βάση τις ίδιες αρχές και για τους ίδιους λόγους, θεωρώ επίσης δίκαιο να ξεκινά από την ημερομηνία καταχώρησης της αρχικής Έκθεσης Απαίτησης. Εν όψει λοιπόν των όσων έχω αναφέρει πιο πάνω, εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντος και εναντίον του εναγομένου 1 για το ποσό των €31.500 (Γενικές Αποζημιώσεις) πλέον νόμιμο τόκο από 1.12.2008 πλέον €20.325,37 (συμφωνηθείσες Ειδικές Αποζημιώσεις) πλέον νόμιμο τόκο από 1.12.2008 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον έξοδα στην κλίμακα επιτυχίας (€50.000 - €100.000) όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.