Charilaos Aloneftis Enterprises Ltd ν. Stassen International (PVT) Ltd, Αρ. Αγωγής: 346/2011, 31/8/2015

Charilaos Aloneftis Enterprises Ltd ν. Stassen International (PVT) Ltd, Αρ. Αγωγής: 346/2011, 31/8/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A315 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: T. Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 346/2011 Μεταξύ: Charilaos Aloneftis Enterprises Ltd Εναγόντων και Stassen International (PVT) Ltd Εναγομένων ----------------- 31 Αυγούστου,

1. Για τους ενάγοντες: Επίσημος Παραλήπτης Για τους εναγόμενους: κα Λ. Σιακαλλή για Τ. Παπαδόπουλος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι ενάγοντες αξίωναν από τους εναγομένους αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας. Η συμφωνία αυτή, που θα αναφέρεται μετά ως η «πρώτη συμφωνία», αφορούσε την προμήθεια μεγάλης ποσότητας μαύρου πιπεριού. Ήταν η θέση των εναγόντων ότι το εμπόρευμα που παραλήφθηκε ήταν ακατάλληλο για κατανάλωση. Οι εναγόμενοι καταχώρησαν Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση με την οποία απορρίπτουν τους πιο πάνω ισχυρισμούς. Ισχυρίζονται ότι το εμπόρευμα που απέστειλαν από τη Σρι-Λάνκα στην Κύπρο, αντικείμενο την πρώτης συμφωνίας, πληρούσε όλους τους όρους της συμφωνίας. Ανταπαιτούν από τους ενάγοντες αποζημιώσεις συνεπεία δεύτερης συμφωνίας, με βάση το συμβόλαιο υπ΄ αριθμό 5115/
2. Η πιο πάνω συμφωνία αφορούσε την προμήθεια μεγάλης ποσότητας μαύρου πιπεριού και γαριφάλου. Είναι η θέση των εναγομένων ότι απέστειλαν το συμφωνηθέν εμπόρευμα από τη Σρι-Λάνκα στην Κύπρο, και συγκεκριμένα στο λιμάνι της Λεμεσού. Οι ενάγοντες όμως, παρά τις πολλές εκκλήσεις των εναγομένων, παρέλειψαν να παραλάβουν και να πληρώσουν την αξία του πιο πάνω εμπορεύματος που ανήρχετο στο ποσό των USD59.
3. Τη 17.1.2011 οι ενάγοντες, μετά από σχετικό αίτημα που υπέβαλαν στο Δικαστήριο, εξασφάλισαν εναντίον των εναγομένων διάταγμα δέσμευσης του πιο πάνω φορτίου. Την 24.2.2011, και ενώ το επίδικο φορτίο τελούσε υπό δέσμευση, εκφορτώθηκε από το εμπορευματοκιβώτιο. Την ημέρα εκείνη διαπιστώθηκε ότι μεγάλο ποσοστό του εμπορεύματος είχε καταστραφεί λόγω των συνθηκών φύλαξής του. Το φορτίο κατασχέθηκε από τη Δημοκρατία και επιστράφηκε με έξοδα των εναγομένων στη Σρι-Λάνκα. Οι εναγόμενοι ανταπαιτούν από τους ενάγοντες το ποσό των USD2.913,97 για την ποσότητα των μπαχαρικών που απωλέσθηκε κατά την εκφόρτωσή του στην Κύπρο, USD16.878,23 για την ποσότητα που βρέθηκε κατεστραμμένη και ακατάλληλη για ανθρώπινη κατανάλωση, τόκους επί του ποσού των USD59.280, τα έξοδα για την αποστολή του φορτίου στη Σρι-Λάνκα και για τη φορτωτική, τα τέλη εισαγωγής του και την αμοιβή των εμπειρογνωμόνων που επιθεώρησαν το φορτίο. Οι ενάγοντες καταχώρισαν Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση. Παραδέχονται ότι το εμπόρευμα αποστάληκε από τη Σρι-Λάνκα στην Κύπρο και ότι οι ίδιοι εξασφάλισαν διάταγμα δέσμευσής του. Ισχυρίζονται όμως ότι το επίδικο εμπόρευμα ήταν ελαττωματικό και «δεν ανταποκρινόταν στα συμφωνηθέντα». Ήταν, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του πιο πάνω δικογράφου, «βρεγμένο, κουβαριασμένο, μουχλιασμένο και γενικά ακατάλληλο για τους σκοπούς τους οποίους αγοράστηκε. Ήταν μειωμένου βάρους και ακατάλληλα συσκευασμένο με συνέπεια οι αρμόδιες αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας να μην επιτρέψουν τη χρήση του και/ή να το απορρίψουν ζητώντας μάλιστα είτε την καταστροφή του είτε την επιστροφή του στους εναγομένους». Μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας και την επιφύλαξη της απόφασης, τέθηκε σε γνώση του Δικαστηρίου ότι είχε εκδοθεί διάταγμα διάλυσης της εταιρείας, γεγονός το οποίο οι ενάγοντες απέκρυψαν από το Δικαστήριο. Την 6.2.2015, μετά από σχετική αίτηση, εκδόθηκε εναντίον των εναγόντων διάταγμα για παροχή ασφάλειας εξόδων. Δεν υπήρξε συμμόρφωση με το πιο πάνω διάταγμα εντός της καθορισθείσας χρονικής περιόδου και η Απαίτηση των εναγόντων απορρίφθηκε. Ενόψει των πιο πάνω, το μόνο θέμα που παραμένει προς εξέταση είναι η Ανταπαίτηση των εναγομένων εναντίον των εναγόντων. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατέθεσαν εκ μέρους των εναγόντων ο διευθυντής της εταιρείας Μιχαλάκης Αλωνεύτης και ο Εκτιμητής Προϊόντων Μιχάλης Πισσαρίδης και εκ μέρους των εναγομένων οι Kumarasamy Dayaparan, Chrysansha Fernado και ο John Charles Patrick Elston. Συνοψίζω τη μαρτυρία τους, στο βαθμό που αυτή είναι σχετική, με την Ανταπαίτηση. Ήταν η θέση του Μ. Αλωνεύτη ότι η ποσότητα εμπορευμάτων που αποστάληκε από τους εναγομένους ήταν ακατάλληλη, γεγονός που διαφάνηκε και κατά τους ελέγχους που διενήργησε η Υγειονομική Υπηρεσία του Υπουργείου Υγείας. Παρουσίασε στο Δικαστήριο επιστολή του πιο πάνω Υπουργείου, ημερομηνίας 1.3.2011, στην οποία αναφέρεται ότι κατά την εκφόρτωση και τον έλεγχο που έγινε στο εμπόρευμα διαπιστώθηκε ότι αυτό ήταν βρεγμένο και μουχλιασμένο. Εντός του εμπορευματοκιβωτίου εντοπίστηκαν ίχνη νερού. Οι Υγειονομικές Υπηρεσίες απαγόρευσαν την πώληση του εμπορεύματος και ζήτησαν την καταστροφή ή την «επαναγωγή» του στη χώρα καταγωγής του. Ήταν η θέση του ότι το μαύρο πιπέρι είναι ανθεκτικό προϊόν, και τυχόν μακρά φύλαξή του σε εμπορευματοκιβώτιο δεν επηρέαζε την ποιότητά του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μέρος του εμπορεύματος είχε μουχλιάσει καθότι, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, κατά το χρόνο φόρτωσής του περιείχε πέραν της ενδεικνυομένης υγρασίας. Η μαρτυρία του Μιχάλη Πισσαρίδη επικεντρώθηκε στην επιθεώρηση του πρώτου φορτίου, αντικείμενο της Απαίτησης των εναγόντων που, ως αναφέρω και ανωτέρω, απορρίφθηκε. Αναφέρθηκε όμως και στις συνθήκες φύλαξης του μαύρου πιπεριού γενικά, μαρτυρία που είναι σχετική για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι το μαύρο πιπέρι είναι δυνατό να αλλοιωθεί λόγω αυξομειώσεων της θερμοκρασίας, πρόσθεσε όμως ότι αν το πιο πάνω προϊόν παρέμεινε σε εμπορευματοκιβώτιο για ένα-δύο μήνες «δεν θα πάθαινε ο,τιδήποτε». Κατά την αντεξέτασή του διαφάνηκε ότι δεν είχε προηγούμενη πείρα με το μαύρο πιπέρι, επιθεώρησε φορτίο με μαύρο πιπέρι μόνο μια φορά, πρόκειται για το φορτίο αντικείμενο της Απαίτησης. Ο Kumarasamy Dayaparan είναι διευθυντής της εναγομένης εταιρείας και επικεφαλής του τμήματος διαχείρισης εξαγωγών. Η πείρα του στο χώρο των μπαχαρικών ήταν πέραν των τριάντα ετών. Ήταν άριστος γνώστης των διαδικασιών εξαγωγής και μεταφοράς των προϊόντων αυτών από τη Σρι-Λάνκα σε άλλες χώρες της υφηλίου. Γνώριζε επίσης πολύ καλά τη φύση, τις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά του μαύρου πιπεριού και τα διεθνή πρότυπα που ίσχυαν στην παγκόσμια αγορά. Οι εναγόμενοι, σύμφωνα πάντα με τη μαρτυρία του ΜΥ1, ήταν η μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής και εξαγωγής τσαγιού και μπαχαρικών στη Σρι-Λάνκα. Διεξήγαγαν την πιο πάνω εργασία τα τελευταία τριάντα και πλέον έτη. Συνεργάζονταν δε με τους εναγομένους τα τελευταία δέκα τουλάχιστον έτη. Εξήγαγαν στην Κύπρο προϊόντα από τη Σρι-Λάνκα, και συγκεκριμένα ινδοκάρυδο, μοσχοκάρυδο και γαρίφαλο. Η πιο πάνω μαρτυρία δεν αμφισβητήθηκε. Σε σχέση με το επίδικο συμβόλαιο ανάφερε ότι η αρχική ποσότητα ήταν για την προμήθεια δέκα τόνων μαύρου πιπεριού και δύο τόνων γαριφάλου. Στη συνέχεια η συμφωνία τροποποιήθηκε με κοινή συναίνεση των διαδίκων, η ποσότητα του μαύρου πιπεριού μειώθηκε σε εννέα τόνους και η ποσότητα του γαριφάλου αυξήθηκε σε τρεις τόνους. Συμφωνήθηκε επίσης μεταξύ των διαδίκων όπως το επίπεδο υγρασίας του μαύρου πιπεριού μη υπερβαίνει το 12%. Η τιμή που συμφωνήθηκε για την προμήθεια των πιο πάνω εμπορευμάτων ήταν USD59.
4. Αποτελούσε ρητό και ουσιώδη όρο του πιο πάνω συμβολαίου ότι οι εναγόμενοι θα εξασφάλιζαν πιστοποιητικό από ανεξάρτητους εκτιμητές σχετικά με την ποιότητα και το βάρος του προϊόντος (Quality/Weight Certificate) τη στιγμή της φόρτωσης του εμπορεύματος, τα αποτελέσματα του οποίου θα θεωρούνταν τελικά και δεσμευτικά. Συμφωνήθηκε επίσης ότι η ποιότητα και το βάρος των προϊόντων, ως αυτά περιγράφονταν στο εν λόγω πιστοποιητικό, θα θεωρούνταν τελικά και θα αποτελούσαν απόδειξη και του βάρους τους. Οι εναγόμενοι, προς συμμόρφωση με την πιο πάνω υποχρέωση, εξασφάλισαν από ανεξάρτητο εκτιμητή το απαιτούμενο πιστοποιητικό (Quality and Weight Certificate), περί τη 10.11.
5. Το πιο πάνω έγγραφο πιστοποιούσε, μετά από εργαστηριακές εξετάσεις, την ποιότητα, το ποσοστό υγρασίας και το βάρος των προϊόντων που θα αποστέλλονταν στους ενάγοντες, κατά το χρόνο φόρτωσής τους. Σύμφωνα με το πιο πάνω πιστοποιητικό, Τεκμήριο 14, το ποσοστό υγρασίας του εμπορεύματος, κατά το χρόνο της φόρτωσης στο εμπορευματοκιβώτιο, ήταν 11.2%. Το πιο πάνω πιστοποιητικό στάληκε μαζί με τα έγγραφα φορτωτικής, μέσω της τράπεζας των εναγομένων, Hatton Bank, προς τους ενάγοντες. Τα εμπορεύματα φορτώθηκαν τη 13.11.2010 και έφτασαν, μέσω θαλάσσης, στο λιμάνι της Λεμεσού την 23.12.
6. Οι ενάγοντες, παρά τις συνεχείς οχλήσεις των εναγομένων, παρέλειψαν να το παραλάβουν και να πληρώσουν το συμφωνηθέν τίμημα. Ένα περίπου μήνα αργότερα, και συγκεκριμένα τη 17.1.2011, οι ενάγοντες εξασφάλισαν μονομερώς, μετά από σχετική αίτηση, προσωρινό δικαστικό διάταγμα. Το πιο πάνω διάταγμα απαγόρευε στους εναγομένους να πωλήσουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή αποξενώσουν και/ή μεταφέρουν εκτός δικαιοδοσίας το επίδικο φορτίο. Διέταττε επίσης την τοποθέτηση και φύλαξη του εμπορεύματος στην αποθήκη αποταμιεύσεως G.A.P. Vassilopoulos Warehousing & Clearing Associates Ltd στη Λευκωσία μέχρι την εκδίκαση της αγωγής ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Το εμπόρευμα παρέμεινε στο λιμάνι Λεμεσού σε ανοικτό χώρο, κλειδωμένο μέσα σε εμπορευματοκιβώτιο, χωρίς εξαερισμό, για εξήντα τρεις περίπου μέρες. Ανοίχθηκε τελικά την 24.2.
7. Λόγω της μεγάλης παραμονής του φορτίου στο λιμάνι, το προϊόν παρουσίαζε ψηλά επίπεδα υγρασίας. Ήταν μουσκεμένο και «είχε αρχίσει να μουχλιάζει». Ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκε υγρασία εντός του εμπορευματοκιβωτίου ήταν γιατί η θερμοκρασία που επικρατούσε έξω από το εμπορευματοκιβώτιο ήταν χαμηλότερη από την θερμοκρασία που επικρατούσε εντός αυτού. Η υγρασία που «παγιδεύτηκε» εντός του εμπορευματοκιβωτίου υγροποιήθηκε, ήτοι μετατράπηκε σε νερό. Το νερό εγκαταστάθηκε στην οροφή, στους τοίχους και στο πάτωμα του εμπορευματοκιβωτίου. Λόγω της αυξομείωσης της θερμοκρασίας μεταξύ μέρας και νύχτας, το πιο πάνω φαινόμενο εντάθηκε. Οι ενάγοντες ουδέποτε παρέλαβαν και ουδέποτε πλήρωσαν για το εμπόρευμα που παρήγγειλαν. Όταν οι εναγόμενοι πληροφορήθηκαν ότι οι αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας κήρυξαν το εμπόρευμα ακατάλληλο για κατανάλωση, ζήτησαν, αφού προηγήθηκε η ακύρωση του δικαστικού διατάγματος, την επανατοποθέτηση του φορτίου στο εμπορευματοκιβώτιο και την επιστροφή του στη Σρι-Λάνκα για να μειωθεί η ζημιά τους. Το εμπόρευμα επιστράφηκε στο Σρι-Λάνκα με έξοδα των εναγομένων. Όταν οι εναγόμενοι παρέλαβαν το φορτίο, διαπίστωσαν ότι η ποσότητα που επιστράφηκε στη Σρι-Λάνκα ήταν μικρότερη από την ποσότητα του εμπορεύματος που είχε αποσταλεί καθότι αρκετές σακούλες είχαν σχιστεί και το προϊόν που περιείχαν καταστράφηκε. Το φορτίο παραλήφθηκε, μετρήθηκε και επιθεωρήθηκε από ελεγκτή της Superintendent Co of Ceylon International, ο οποίος ετοίμασε και σχετική έκθεση. Σύμφωνα με την πιο πάνω έκθεση, η ποσότητα του μαύρου πιπεριού και του γαριφάλου που παραλήφθηκε ήταν μικρότερη κατά 455 και 13 κιλά αντίστοιχα, ενώ ποσότητα 3.814,29 κιλών μαύρου πιπεριού ήταν ακατάλληλη για ανθρώπινη κατανάλωση. Οι εναγόμενοι, σύμφωνα πάντα με το μάρτυρα, έχουν υποστεί τις πιο κάτω ζημιές:
8. Ποσό USD 2.913,97 που αντιστοιχεί σε ποσότητα 455.4kg μαύρου πιπεριού και 138.60kg γαρυφάλλου που απωλέστηκε κατά την εκφόρτωση του εμπορεύματος στην Κύπρο: α) 455.4 kg μαύρο πιπέρι προς USD 4425/ΡΜΤ = USD 2.015,15 β) 138.6 kg γαρύφαλλο που προς USD 6485/ΡΜΤ = USD 898.82
9. USD 16.878,23 η αξία της κατεστραμμένης πρώτης ύλη μαύρου πιπεριού, που κρίθηκε ακατάλληλη για ανθρώπινη κατανάλωση, ήτοι ποσότητα 3.814,29 kg προς USD 4425/ΡΜΤ.
10. USD 2.064,35 έξοδα αποστολής του φορτίου πίσω στο Κολόμπο.
11. USD 1.793 τόκο προς 8.18% ετησίως για περίοδο 135 ημερών, υπολογιζόμενο επί του ποσού USD 59.280 που ήταν η τιμή πώλησης του φορτίου.
12. USD 128,06 έξοδα για την επιθεώρηση και εκτελώνιση του φορτίου στη ΣριΛάνκα.
13. €1.799,75 έξοδα έκθεσης εμπειρογνώμονα στην Κύπρο από Cunningham and Lindsay.
14. USD1.085,30 έξοδα φορτωτικής και άλλα τέλη εισαγωγής του φορτίου στην Σρι Λάνκα.
15. USD160,33 έξοδα εμπειρογνώμονα Εναγομένων στην Σρι Λάνκα Superitendence Co of Ceylon International. Ο ΜΥ2 ήταν ένας εκ των ιδιοκτητών της Superintendence Co. of Ceylon International. Πρόκειται για οικογενειακή επιχείρηση που αναλάμβανε τον έλεγχο αγροτικών προϊόντων. Ο μάρτυρας ασχολείτο με την επιθεώρηση αγροτικών προϊόντων τα τελευταία τριάντα έτη. Μετά από οδηγίες που έλαβε από τους εναγομένους έλεγξε το επίδικο φορτίο σε δύο περιπτώσεις, προτού αποσταλεί στην Κύπρο και μετά, όταν αυτό επιστράφηκε στη Σρι-Λάνκα. Η πρώτη επιθεώρηση έγινε κατά το χρόνο φόρτωσης, και συγκεκριμένα τη 10.11.2010, με δειγματοληπτικό έλεγχο. Η επιθεώρηση περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, τον έλεγχο της υγρασίας του μαύρου πιπεριού. Χρησιμοποιήθηκε για το σκοπό αυτό η μέθοδος Deen & Stark, την οποία περιέγραψε ο μάρτυρας με λεπτομέρεια και παρουσίασε σχετικό σχεδιάγραμμα. Στα πλαίσια της επιθεώρησης που έλαβε χώρα την 16.8.2010, εκδόθηκε και το πιστοποιητικό καταλληλότητας, Τεκμήριο
16. Στο πιστοποιητικό αναγράφεται, μεταξύ άλλων, ότι η υγρασία του μαύρου πιπεριού ήταν 11.2%. Η δεύτερη επιθεώρηση έλαβε χώρα, ως αναφέρω και ανωτέρω, μετά την επιστροφή του προϊόντος στη Σρι-Λάνκα, την 7.5.
17. Τα αποτελέσματα της επιθεώρησης περιλαμβάνονται στην έκθεση που ετοίμασε ο μάρτυρας, Τεκμήριο
18. Σύμφωνα με την πιο πάνω έκθεση, μεγάλη ποσότητα μαύρου πιπεριού είχε μουχλιάσει, ενώ η ποσότητα που επιστράφηκε ήταν μικρότερη της ποσότητας που είχε αποσταλεί από την Κύπρο στη Σρι-Λάνκα. Ο ΜΥ3, John Charles Patrick Elston ασχολείτο και αυτός με εκτιμήσεις φορτίων. Ήταν διευθυντής της εταιρείας Cunningham and Lindsey, η οποία διεξήγαγε, ως ανάφερε χαρακτηριστικά, «. εκτιμήσεις και έρευνες σχετικά με σοβαρά περιστατικά που σχετίζονται με φορτία». Ο ίδιος ειδικεύθηκε τα τελευταία τριάντα έτη στη διεξαγωγή εκτιμήσεων και διερευνήσεων σχετικά με την απώλεια φορτίων, συμπεριλαμβανομένων και φορτίων αγροτικών προϊόντων. Ο μάρτυρας έλεγξε το επίδικο φορτίο, μετά από οδηγίες των εναγομένων την 28.2.2011, στην αποταμιευτική αποθήκη (bonded warehouse) της GAP Vasilopoulos και ετοίμασε λεπτομερή έκθεση, η οποία συνοδεύεται και από φωτογραφίες. Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι η ύγρανση και η καταστροφή μέρους του φορτίου προκλήθηκε από την παρατεταμένη περίοδο που το προϊόν αφέθηκε μέσα «στα υπό στίβη εμπορευματοκιβώτια», στο λιμάνι Λεμεσού. Αναφέρθηκε στη διαδικασία εξάτμισης και υγροποίησης που προκαλείται από τη διακύμανση της θερμοκρασίας, ψηλή το μεσημέρι και χαμηλή το βράδυ. Η διαφορά στη θερμοκρασία ανήρχετο, κατά την επίδικη περίοδο, σε κάποιες περιπτώσεις, στους 10 βαθμούς Κελσίου. Αυτή ήταν η αιτία καταστροφής του προϊόντος. Ανάφερε χαρακτηριστικά στη γραπτή δήλωσή του τα πιο κάτω: «Στην παρούσα υπόθεση, όσο περισσότερο παρέμεινε το προϊόν στο λιμάνι Λεμεσού μέσα στο εμπορευματοκιβώτιο, τόσο μεγαλύτερη εξάτμιση λάμβανε χώρα και περισσότερη υγροποίηση υπό μορφή βροχής έπεφτε πάνω στο φορτίο βρέχοντας το. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι αυτός ήταν ο λόγος που και το πρώτο φορτίο ήταν υγρό και παρουσίαζε μούχλα, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των ημερών που παρέμεινε μέσα στο εμπορευματοκιβώτιο στο λιμάνι Λεμεσού κάτω από συνθήκες μεγάλης αυξομείωσης θερμοκρασιών». Με βάση τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιόν μου, προκύπτει ότι τα πλείστα γεγονότα που αφορούν την Ανταπαίτηση είναι παραδεκτά. Είναι παραδεκτό, μεταξύ άλλων, ότι το επίδικο φορτίο αποστάληκε από τη Σρι-Λάνκα στην Κύπρο με πλοίο, το ταξίδι διήρκεσε σαράντα περίπου μέρες και έφτασε στον προορισμό του την 23.12.
19. Παραδεκτό είναι επίσης το γεγονός ότι οι ενάγοντες, αντί να καταβάλουν το συμφωνηθέν τίμημα των USD59.280 και να παραλάβουν το εμπόρευμα, εξασφάλισαν διάταγμα δέσμευσης του προϊόντος. Το προϊόν παρέμεινε κλειδωμένο σε εμπορευματοκιβώτιο για εξήντα τρεις μέρες και όταν ανοίχθηκε, δύο και πλέον μήνες μετά την άφιξή του στο λιμάνι, διαπιστώθηκε ότι μέρος αυτού ήταν ακατάλληλο για ανθρώπινη κατανάλωση. Αδιαμφισβήτητη παρέμεινε και η θέση των εναγομένων ότι κάποια ποσότητα μπαχαρικών καταστράφηκε λόγω σχισίματος των σακούλων εντός των οποίων φυλάσσονταν. Εκείνο που αμφισβητήθηκε από τους ενάγοντες ήταν τα αίτια που προκάλεσαν την καταστροφή του μαύρου πιπεριού. Είναι αποδεκτό και από τις δύο πλευρές ότι το μούχλιασμα του προϊόντος προκλήθηκε λόγω υπερβολικής υγρασίας, αμφισβητούνται όμως τα αίτια της πρόκλησης υγρασίας. Από τη μαρτυρία των ΜΥ1 και ΜΥ3 προκύπτει ότι η υγρασία προκλήθηκε λόγω αυξομειώσεων της θερμοκρασίας και της παρατεταμένης φύλαξης του συγκεκριμένου προϊόντος σε κλειστό χώρο, ήτοι σε εμπορευματοκιβώτιο το οποίο δεν εξαεριζόταν. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι οι ΜΥ1 και ΜΥ3 μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση. Ήταν άρτια καταρτισμένοι επί του θέματος, λόγω της πολυετούς ενασχόλησής τους με το συγκεκριμένο συγκεκριμένο προϊόν και τις εξαγωγές με τη χρήση εμπορευματοκιβωτίων. Και οι δύο περιέγραψαν με τρόπο απλό και κατανοητό τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργείται η υγρασία και τα μέτρα που μπορούν να ληφθούν για πρόληψή της. Καλή εντύπωση μου έκανε και ο ΜΥ2, ο οποίος, ως περιγράφω και πιο πάνω, είχε επιθεωρήσει το επίδικο φορτίο σε δύο περιπτώσεις. Και αυτός ο μάρτυρας είχε πολυετή πείρα στην επιθεώρηση αγροτικών προϊόντων. Δέχομαι επίσης την εγκυρότητα της μεθόδου που χρησιμοποίησε για τον εντοπισμό της υγρασίας στο μαύρο πιπέρι. Η μαρτυρία όλων των πιο πάνω προσώπων ήταν θετική και είχε συνοχή. Γίνεται δεκτή στο σύνολό της. Ο ΜΕ2, Μιχάλης Πισσαρίδης, ως αναφέρω και πιο πάνω, δεν είχε επιθεωρήσει το επίδικο φορτίο και δεν είχε προηγούμενη πείρα σε σχέση με τον έλεγχο φορτίου μαύρου πιπεριού και ως εκ τούτου η μαρτυρία του ήταν περιορισμένης σημασίας. Παρά ταύτα όμως, διαπιστώνω ότι οι γενικές αναφορές του επί του θέματος, και συγκεκριμένα σε σχέση με τα αίτια πρόκλησης υγρασίας εντός του εμπορευματοκιβωτίου, συγκλίνουν, σε μεγάλο βαθμό, με τις θέσεις που προβλήθηκαν από την υπεράσπιση. Η μαρτυρία του Μιχάλη Αλωνεύτη επί του συγκεκριμένου σημείου ήταν εντελώς ανυπόστατη. Η θέση του ότι όταν το συγκεκριμένο προϊόν βρίσκεται εντός του εμπορευματοκιβωτίου δεν επηρεάζεται από εξωτερικούς παράγοντες, είναι ατεκμηρίωτη και δεν συνάδει καν με τη μαρτυρία του ΜΕ
20. Καταλήγω ότι η μούχλα που δημιουργήθηκε στο φορτίο με μαύρο πιπέρι προκλήθηκε, λόγω υγρασίας, από την παρατεταμένη φύλαξη του προϊόντος για εκατόν και πλέον μέρες μέσα σε εμπορευματοκιβώτιο που δεν εξαεριζόταν, και ήταν εκτεθειμένο σε αντίξοες καιρικές συνθήκες, συμπεριλαμβανομένων και των μεγάλων αυξομειώσεων της θερμοκρασίας. Την αποκλειστική ευθύνη για την παρατεταμένη παραμονή του επιδίκου φορτίου σε εμπορευματοκιβώτιο φέρουν οι ενάγοντες, οι οποίοι, αντί να το πληρώσουν και να το παραλάβουν μόλις αυτό αφίχθηκε στο λιμάνι Λεμεσού, ως ήταν και οι όροι της συμφωνίας, παρέλειψαν να το πράξουν. Υπενθυμίζω ότι το επίδικο φορτίο παρέμεινε δεσμευμένο για μεγάλο χρονικό διάστημα με δικαστικό διάταγμα το οποίο εξασφάλισαν οι ενάγοντες εναντίον των εναγομένων. Ανεξαρτήτως και πέραν των πιο πάνω, διαπιστώνω ότι οι εναγόμενοι είχαν συμμορφωθεί πλήρως με τις συμβατικές τους υποχρεώσεις που αφορούσαν την καταλληλότητα του προϊόντος, καθότι είχαν εξασφαλίσει το απαιτούμενο πιστοποιητικό ποιότητας και βάρους (Quality & Weight Certificate). Στην επίδικη συμφωνία καταγράφονταν οι προδιαγραφές των προϊόντων που θα αποστέλλονταν και υπήρχε πρόνοια ότι αν εκδιδόταν πιστοποιητικό από ανεξάρτητο επιθεωρητή που επιβεβαίωνε ότι κατά το χρόνο φόρτωσης το εμπόρευμα πληρούσε τις συμφωνηθείσες προδιαγραφές, το πιστοποιητικό αυτό ήταν «οριστικό» σε σχέση με το βάρος και την ποιότητα του προϊόντος. Παραθέτω τη συγκεκριμένη πρόνοια αυτούσια: «Special Conditions: Quality & Weight certificate issued by an independent inspection company at the time of stuffing the container, confirming the specifications of goods conform to the above mentioned parametrers and weight shipped, is final». Οι εναγόμενοι εξασφάλισαν το πιο πάνω πιστοποιητικό, ως προέβλεπε η συμφωνία, και το απέστειλαν στους ενάγοντες. Πρόκειται για το Τεκμήριο 14 που ετοιμάστηκε από το ΜΥ
21. Στο πιστοποιητικό αναφέρεται ρητά ότι το προϊόν που επιθεωρήθηκε πληρούσε τις συμφωνηθείσες προδιαγραφές. Σε σχέση δε με την υγρασία, που περιείχε το μαύρο πιπέρι, που αποτελεί και το επίμαχο σημείο, παρατηρώ ότι το ποσοστό υγρασίας του προϊόντος που επιθεωρήθηκε ήταν μικρότερο από το ποσοστό υγρασίας που συμφωνήθηκε μεταξύ των μερών. Οι εναγόμενοι ανταπαιτούν από τους ενάγοντες γενικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις, ως επίσης και αποζημιώσεις για ειδικές ζημιές. Καμία μαρτυρία έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου που θα δικαιολογούσε την επιδίκαση γενικών ή τιμωρητικών αποζημιώσεων και ως εκ τούτου η πιο πάνω ανταπαίτηση απορρίπτεται. Σε σχέση με τις ειδικές ζημιές δέχομαι τη μαρτυρία του ΜΥ1 ότι οι εναγόμενοι έχουν υποστεί τις ζημιές που περιέγραψε, τις οποίες παραθέτω με λεπτομέρεια και ανωτέρω, και οι οποίες δεν έχουν ουσιαστικά αμφισβητηθεί, πλην την απαίτησή τους για την καταβολή τόκου επί του συμφωνηθέντος τιμήματος. Πρόκειται για απαίτηση η οποία δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε στοιχεία και ως εκ τούτου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Εκδίδεται απόφαση υπέρ των εναγομένων και εναντίον των εναγόντων για το ποσό των USD23.230,24, που αντιστοιχεί σε €20.166,14, πλέον €1.799,75 έξοδα έκθεσης εμπειρογνώμονα, ήτοι για το συνολικό ποσό των €21.965,89, πλέον έξοδα, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] Τ. Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο