ALPHA BANK LIMITED ν. ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ Β. ΤΣΕΡΙΩΤΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής 8648/2000, 31/8/2015

(1)(δ) σε συνδυασμό με τα άρθρα 73 - 81). Η ιδιοκτησία στα χέρια τρίτου που οι Ενάγοντες έβαλαν στόχο να κατάσχουν συνίσταται στο ενοίκιο το οποίο ο Εναγόμενος αρ. 1 έχει να λαμβάνει από τον αναφερόμενο στον τίτλο της παρούσας απόφασης Μεσεγγυούχο. Η οφειλή του ενοικίου στον Εναγόμενο αρ. 1 ρυθμίζεται από τις πρόνοιες της σύμβασης ενοικίασης, η οποία τέθηκε στο φάκελο του Δικαστηρίου από τους ίδιους τους Ενάγοντες - Αιτητές, ως το Τεκμήριο 2 στην Ε/Δ που συνοδεύει την αίτηση ημερ. 6.11.

1. Αναφέρω ότι, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου, οι Ενάγοντες επιχείρησαν την κατάσχεση του ετήσιου ενοικίου με τέσσερις ξεχωριστές αιτήσεις: · Αίτηση ημερ. 20.10.2010 (στο εξής «η 1η αίτηση»). · Αίτηση ημερ. 20.9.2012 (στο εξής η «2η αίτηση»). · Αίτηση ημερ. 6.11.2013 (στο εξής η «3η αίτηση»). · Αίτηση ημερ. 12.11.2014 (στο εξής η «4η αίτηση»). Η τακτική των Εναγόντων ήταν να καταχωρούν μία ex parte αίτηση και μία ξεχωριστή δια κλήσεως αίτηση, ίδιας ημερομηνίας. Με την ex parte αίτηση αιτούνταν την έκδοση διατάγματος garnishee order nisi και με τη δια κλήσεως αίτηση αιτούνταν την έκδοση διατάγματος garnishee order absolut και διατάγματος πληρωμής. Εν προκειμένω, όσον αφορά την 3η αίτηση, το Δικαστήριο ενεργώντας στη βάση της μονομερούς αίτησης ημερ. 6.11.2013, εξέδωσε στις 11.11.2013 το διάταγμα garnishee order nisi, το οποίο και επιδόθηκε στον Εναγόμενο αρ. 1 και το Μεσεγγυούχο, με ισχύ μέχρι την αποπεράτωση της εκδίκασης της δια κλήσεως αίτησης ίδιας ημερομηνίας.[1] Αναφέρω ότι: · Η εκδίκαση της 1ης αίτησης, η οποία στόχευε στο «ετήσιο ενοίκιο για το έτος 2010» [2], ολοκληρώθηκε από 26.11.
2. Ήταν ατελέσφορη για το λόγο ότι ο Μεσεγγυούχος είχε ήδη πληρώσει στον Εναγόμενο το ετήσιο ενοίκιο προτού επιδοθεί σε αυτόν το μονομερώς εκδοθέν Διάταγμα μεσεγγύησης.[3] · Η εκδίκαση της 2ης αίτησης, η οποία στόχευε στο «ετήσιο ενοίκιο για το έτος 2012» [4], ολοκληρώθηκε με απόφασή μου ημερ. 14.5.
3. Αποτέλεσμα αυτής ήταν να πληρωθεί το ενοίκιο «για την περίοδο 14.11.2012 έως 13.11.2013» από το Μεσεγγυούχο στους Ενάγοντες.[5] · Όσον αφορά την 3η αίτηση, σημειώνω ότι, στη βάση της μονομερούς αίτησης, ημερ. 6.11.2013, εκδόθηκε στις 11.11.2013 Διάταγμα garnishee order nisi αναφορικά με «την περίοδο 14.11.2013 έως 13.11.2014»[6] και εκκρεμούσε μέχρι 7.7.15 η εκδίκαση της δια κλήσεως αίτησης, ημερ. 6.11.
4. Η δια κλήσεως αίτηση είναι αυτή που αποσύρθηκε εν τέλει από τους Ενάγοντες στις 7.7.15 και για την οποία καλούμαι να αποφασίσω το ζήτημα των εξόδων. · Η 4η αίτηση, η οποία στόχευε στο «ετήσιο ενοίκιο για την περίοδο 14/11/2013 μέχρι 13/11/2014»[7], οδήγησε στην έκδοση στις 14.11.2014 μονομερούς Διατάγματος garnishee order nisi και εξακολουθεί να εκκρεμεί προς εκδίκαση η δια κλήσεως αίτηση ίδιας ημερομηνίας. Είναι σημαντικό να αναφερθεί το πραγματικό υπόβαθρο που οδήγησε σε απόσυρση της 3ης αίτησης (ημερ. 6.11.2013). Αναφέρω συναφώς τα εξής: · Ο Εναγόμενος αρ. 1 ήγειρε εξ αρχής ένσταση στην αίτηση. Σχετική η Ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης που καταχώρησε στις 21.2.
5. Διατήρησε την ένσταση του μέχρι τέλους (ήτοι μέχρι 6.7.15). · Ο Μεσεγγυούχος, αρχικά, ήτοι κατά την 1η εμφάνιση στις 17.12.2013, δήλωσε ότι δεν είχε ένσταση στην έκδοση του διατάγματος. Τη θέση αυτή τη διατήρησε μέχρι και τη δικάσιμο ημερ. 25.6.
6. Η αλλαγή πλεύσης από πλευράς Μεσεγγυούχου, ως εκδηλώθηκε στις 25.6.2014 από τους συνηγόρους του, στηρίχθηκε σε νέες οδηγίες που έλαβαν από τον πελάτη τους ευθύς μετά την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 14.5.2014 στην αίτηση ημερ. 20.9.
7. Ζήτησαν και έλαβαν χρόνο για ένσταση. Η ένσταση κατέληξε να καταχωρείται στις 20.10.
8. Εν τέλει, η συγκεκριμένη Ειδοποίηση ένστασης διαγράφηκε από το Δικαστήριο στις 4.12.2014 επειδή διαπίστωσε ότι η ένσταση είχε καταχωρηθεί σε λάθος αίτηση, ήτοι στη μονομερή αίτηση ημερ. 6.11.2013 αντί στη δια κλήσεως αίτηση ημερ. 6.11.
9. Νέα ένσταση, με ορθό τίτλο καταχωρήθηκε στις 8.12.
10. Στην ένσταση που καταχώρησε ο Μεσεγγυούχος στις 8.12.2014 αυτός προσδιόρισε το ποσό του οφειλόμενου ενοικίου «για το έτος 2013» και έδωσε τη δική του ερμηνεία για το ποια χρονική περίοδος λογίζεται ως «έτος 2013». Συγκεκριμένα: (α) Ως προς το ποσό: Ο λόγος ένστασης (δ) αφορούσε στο ότι «(δ) Ζητείται καταβολή ποσού €19.478,06 χωρίς την αποκοπή εισφοράς για την άμυνα». Με το λόγο ένστασης (ε) διευκρινιζόταν ότι βάσει των άρθρων 4

(2)του περί Εκτάκτου Εισφοράς για την Άμυνα της Δημοκρατίας Νόμου (Ν.117(Ι)/2002)η εκ του νόμου αποκοπή για την άμυνα ανέρχεται σε 3% επί του 75% του ακαθάριστου ενοικίου, το οποίο εν προκειμένω ισούται με €438,

1. Με αυτή την αιτιολογία, το καθαρό ποσό ετησίου ενοικίου που οφειλόταν από το Μεσεγγυούχο στον Εναγόμενο αρ. 1 ανήρχετο σε €19.039,
2. Με το λόγο ένστασης (στ), ο Μεσεγγυούχος ουσιαστικά εκδήλωνε την πρόθεση να κατακρατήσει, από το ποσό των €19.039,89, που ήταν βάσει της ανωτέρω ανάλυσης το οφειλόμενο καθαρό ενοίκιο για το 2013, το ποσό των €438,26 ως ποσό εισφοράς για την άμυνα που όφειλε να είχε παρακρατήσει από το ετήσιο ενοίκιο του 2012 όταν ικανοποίησε την απόφαση ημερ. 14.5.2014 στην 2η αίτηση (ήτοι στην αίτηση ημερ. 20.9.12) και δεν το είχε πράξει. Δηλαδή διευκρίνιζε ότι ήταν έτοιμος να καταβάλει στους Ενάγοντες το ποσό των €18.601,54 για πλήρη εξόφληση του ετήσιου ενοικίου του
3. (β) Ως προς την περίοδο ενοικίου: Με το λόγο ένστασης (ζ), ο Μεσεγγυούχος επεσήμανε ότι: «(ζ) Η Ένορκη Δήλωση πάνω στην οποία βασίζεται η παρούσα Αίτηση είναι ασαφής, αόριστη και λανθασμένη ως προς τη χρονιά που οφείλεται το επίδικο ενοίκιο. Συγκεκριμένα, οι Ενάγοντες/αιτητές λανθασμένα αναφέρονται σε ενοίκια του 2012 τα οποία δόθηκαν σε αυτούς κατόπιν απόφασης του δικαστηρίου ημερ. 14.5.2014 στα πλαίσια παρόμοιας φύσεως αίτησης. Οι ενάγοντες/αιτητές θα έπρεπε να αναφέρονται στα ενοίκια του 2013, ήτοι Νοέμβριο 2012 με Νοέμβριο 2013.». Οι πιο πάνω λόγοι ένστασης υποστηρίχθηκαν με Ε/Δ της κας Μαρίας Άνθιμου, ημερ. 8.12.
4. Οι πιο πάνω τοποθετήσεις του Μεσεγγυούχου έτυχαν περαιτέρω διευκρινίσεων με Σ.Ε/Δ της κας Μαρίας Άνθιμου, ημερ. 10.6.
5. Με την εν λόγω Σ.Ε/Δ παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο από το Μεσεγγυούχο, ως Τεκμήριο Α, αναλυτική κατάσταση όλων των ενοικίων που καταβλήθηκαν μέχρι τότε από τους Μεσεγγυούχους στον Εναγόμενο δυνάμει της συμφωνίας ενοικίασης. Βάσει του Τεκμηρίου Α, η ομνύουσα διευκρίνισε - Στην παρα. 7 της Σ/Δ ότι, η πληρωμή του ετήσιου ενοικίου για την περίοδο 14.11.2012 έως 13.11.2013 έγινε ήδη με την έκδοση σχετκής επιταγής προς συμμόρφωση με την απόφαση Δικαστηρίου ημερ. 14.5.
6. Στην παρα. 8 της Σ.Ε/Δ, ότι συνεπακόλουθα, το μόνο ετήσιο ενοίκιο που ο Μεσεγγυούχος οφείλει στον Εναγόμενο είναι ενοίκιο της περιόδου 14.11.2013 - 13.11.2014 το οποίο και διατηρεί στην κατοχή και φύλαξή του. Εφόσον διαταχθεί να το πληρώσει στους Ενάγοντες, ο Εναγόμενος δεν έχει ένσταση να το πληρώσει, νοουμένου ότι θα αφαιρεθεί από αυτό το % της έκτακτης εισφοράς για την άμυνα. Καταλήγει να είναι πληρωτέο το καθαρό ποσό των €18.601,54σ. Συνεπεία όλων των ανωτέρω διευκρινίσεων που έδωσε ο Μεσεγγυούχος, οι Ενάγοντες προβληματίστηκαν, προφανώς, για το ποια εκ των δύο αιτήσεων, την 3η ή την 4η, όφειλαν να διατηρήσουν προς εκδίκαση. Τούτο ήταν ζήτημα που συσχετίζετο με την περίοδο οφειλής του ενοικίου, ήτοι με τη βάση οφειλής της ιδιοκτησίας εις χείρας τρίτου, παρά με το ποσό. Οφείλω, όμως, εδώ να αναφέρω ότι ο Εναγόμενος αρ. 1 ήγειρε πρώτος, κατά τη δικάσιμο ημερ. 12.1.2015, καθ' ον χρόνο ήταν ορισμένη για ακρόαση η δια κλήσεως αίτηση ημερ. 6.11.2013, το εξής ζήτημα προς προβληματισμό των Εναγόντων - Αιτητών: ότι με την 4η αίτηση (ημερ. 12.11.2014) οι Ενάγοντες εξασφάλισαν νέο Διάταγμα για κατ' ισχυρισμόν οφειλόμενα ενοίκια της περιόδου από 14.11.2013 μέχρι 13.11.2014, που είναι η ίδια περίοδος στην οποία αφορούσε η υπό εκδίκαση δια κλήσεως αίτηση ημερ. 6.11.
7. Δηλαδή, ως το έθεσε ο συνήγορος του Εναγομένου αρ. 1, οι Ενάγοντες - Αιτητές, «με ψευδείς παραστάσεις» εξασφάλισαν δύο Διατάγματα που αφορούν στην ίδια ακριβώς περίοδο. Ήταν πρόδηλο και το ζήτημα κατάχρησης της διαδικασίας, αν πράγματι και οι δύο αιτήσεις αφορούσαν στην ίδια περίοδο ενοικίου. Η συνήγορος των Εναγόντων - Αιτητών είχε έκτοτε (ήτοι από 12.1.2015) αναλάβει να εξετάσει το θέμα και να τοποθετηθεί. Η τελική τοποθέτηση των Εναγόντων έγινε μόλις στις 6.7.2015 όταν, έχοντας πλέον και τις τελικές διευκρινίσεις του Μεσεγγυούχου, ημερ. 10.6.2015, δήλωσαν την πρόθεσή τους να αποσύρουν την 3η αίτηση (ημερ. 6.1.2013) και να διατηρήσουν την 4η αίτηση (ημερ. 12.11.2014). Το ζήτημα των εξόδων - οι τοποθετήσεις των συνηγόρων Όταν στις 6.7.2015 η συνήγορος των Εναγόντων δήλωσε την πρόθεση να αποσύρει την αίτηση ημερ. 6.11.2013, έθεσε το θέμα ως εξής: «Μετά το γεγονός ότι διευκρινίστηκε ότι ένα είναι το οφειλόμενο ενοίκιο και αφορά την περίοδο 14.11.2013 με 13.11.2014 επιθυμούμε να αποσύρουμε την αίτηση ημερ. 6.11.2013 και να δεχτούμε ακύρωση του διατάγματος ημερ. 11.11.2013 και ως ένδειξη καλής θέλησης κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της. Επομένως, να παραμείνει η τελευταία αίτηση ημερ. 12.11.2014 που αφορά τη σωστή περίοδο.». Απεναντίας ο συνήγορος του Εναγομένου αρ. 1 ζήτησε όπως επιδικαστούν τα έξοδα υπέρ του Εναγομένου αρ.1, θεωρώντας το αίτημα αυτό ως απόλυτα δικαιολογημένο, υπενθυμίζοντας ότι ο ίδιος πρώτος ήγειρε το ζήτημα εξασφάλισης δύο Διαταγμάτων για την ίδια περίοδο, ως ο ισχυρισμός του, με «ψευδείς παραστάσεις». Η συνήγορος του Μεσεγγυούχου ζήτησε τα έξοδα της αίτησης που προέκυψαν καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας. Αντέταξε η συνήγορος των Εναγόντων ότι το ύψος και η περίοδος των οφειλόμενων ενοικίων ήταν θέματα που μόνο ο Μεσεγγυούχος και ο Εναγόμενος θα μπορούσαν να διευκρινίσουν. Το Δικαστήριο ευθύς παρατήρησε ότι, από την ημερομηνία απαγγελίας της απόφασης ημερ. 14.5.2014 στην αίτηση ημερ. 20.9.2012, αυτό είχε ήδη καθορίσει τη θέση του για το αν δικαιούνταν οι Ενάγοντες να λάβουν το ενοίκιο για το έτος 2002 και για ποια περίοδο λογιζόταν ότι αφορούσε εκείνο με βάση το περιεχόμενο της αίτησης του
8. Άρα και οι Ενάγοντες - Αιτητές ήταν σε θέση έγκαιρα, αμέσως μετά την απόφαση εκείνη, να προέβαιναν σε κατάλληλα διαβήματα για να προωθήσουν την αίτηση για οποιαδήποτε μετέπειτα χρονιά για κατάλληλη περίοδο ενοικίου ή/και ποσό ενοικίου. Δεδομένης της ως άνω επισήμανσής του, το Δικαστήριο έδωσε χρόνο στη συνήγορο των Εναγόντων να επικοινωνήσει με τους πελάτες της για να λάβει τυχόν νέες οδηγίες. Προέτρεψε, δε, την εν λόγω συνήγορο να εξετάσει, μαζί με τους συνηγόρους των αντιδίκων της, το ενδεχόμενο συνολικής διευθέτησης της 3ης και 4ης αίτησης, περιλαμβανομένου του ζητήματος των εξόδων, εφόσον πλείστες τόσες εμφανίσεις σε αυτές συνέπιπταν χρονικά (ειδικότερα από 4.12.14 και έπειτα). Ορίστηκε στις 7.7.2015 η αίτηση για τελική τοποθέτηση των μερών. Στις 7.7.2015 επανήλθε η συνήγορος των Εναγόντων λέγοντας ότι επιμένει σε απόσυρση της δια κλήσεως αίτησης, ημερ. 6.11.2013, αλλά εφόσον οι αντίδικοί της δεν αποδέχθηκαν την εισήγησή της όπως κάθε πλευρά υποστεί τα έξοδα της, ζήτησε όπως τα έξοδα επιδικαστούν υπέρ των Εναγόντων και παρέδωσε στο Δικαστήριο γραπτή αγόρευση για το θέμα των εξόδων. Οι συνήγοροι του Μεσεγγυούχου επέμειναν στο αίτημα όπως επιδικαστούν τα έξοδα της δια κλήσεως αίτησης ημερ. 6.11.2013 υπέρ τους, περιορίζοντας το ποσό που αξιώνουν σε €
9. Προς αιτιολόγηση της θέσης τους παρέδωσαν στο Δικαστήριο γραπτή αγόρευση. Από την άλλη, ο συνήγορος του Εναγομένου αρ. 1, ο οποίος είχε την ευκαιρία προηγουμένως να αναγνώσει τη γραπτή αγόρευση της συνηγόρου των Εναγόντων, αγόρευσε προφορικά λέγοντας ότι αποτελεί πάγιο κανόνα τα έξοδα να ακολουθούν το αποτέλεσμα και εν προκειμένω, στην παρούσα υπόθεση, δεν υπάρχει τίποτα που να δικαιολογεί εξαίρεση από αυτόν τον κανόνα. Υπενθύμισε στο Δικαστήριο ότι ο Εναγόμενος παραπονείτο ήδη από το στάδιο ακρόασης της αίτησης ημερ. 20.9.12 ότι δεν διευκρινίζετο από τους Ενάγοντες ποιο θεωρείτο οφειλόμενο ενοίκιο. Καταχώρησαν έκτοτε άλλες δύο αιτήσεις, κατά την έκφρασή του «στα τυφλά» (6.11.2013 και 12.11.2014). Κατέληξαν να στηρίζουν την αίτηση ημερ. 6.11.2013, αρχικά (βλ. την αρχική Ε/Δ του κ. Αργυρίδη, ημερ. 6.11.13) σε ποσό κατ' ισχυρισμόν οφειλόμενο που ήταν το ίδιο με εκείνο στο οποίο αφορούσε η παλαιότερη αίτησή τους ημερ. 20.11.2012 και εν συνεχεία (βλ. τη Σ.Ε/Δ του κ. Αργυρίδη, ημερ. 21.3.14) σε ποσό κατ' ισχυρισμόν οφειλόμενο που είναι το ίδιο με εκείνο στο οποίο αφορά η νεότερη αίτησή τους, ημερ. 12.11.
10. Οι Ενάγοντες είναι αυτοί που πρώτοι έθεσαν θέμα δόλου ή/και ψευδών παραστάσεων ως εκ της εξασφάλισης δύο διαφορετικών Διαταγμάτων για το ίδιο κατ' ισχυρισμόν οφειλόμενο ενοίκιο. Νομική πτυχή Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να επιδικάζει έξοδα πηγάζει από το άρθρο 43 του περί Δικαστηρίου Νόμου, Ν. 14/60όπως έκτοτε τροποποιήθηκε, και τη Δ.59 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου προβλέπει ότι: «
11. Τα έξοδα οιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας, ή τα σχετιζόμενα προς αυτήν, ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε εκάστοτε ισχύοντος νόμου ή δευτερογενούς νομοθεσίας, θα τελούν υπό την διακριτικήν εξουσίαν του δικαστηρίου και το δικαστήριον θα έχη πλήρη εξουσίαν να αποφασίζη υπό τινος και κατά τινα έκτασιν τα τοιαύτα έξοδα θα πληρωθώσι. Σύμφωνα με τη Δ.59, θ.1: «Subject to the provisions of any law or rules, the costs of an incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge...» Σε μετάφραση «Τηρουμένων των προνοιών οιουδήποτε Νόμου ή Κανονισμού τα έξοδα ενός συμβάντος σε οιανδήποτε διαδικασία θα είναι στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ή Δικαστή ...». Η διακριτική αυτή ευχέρεια πρέπει να ασκείται δικαστικά (judicially). Επί τούτου παραπέμπω στο σύγγραμμα Annual Practice του 1960, σελ. 1822, όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: «Wide though the discretion is, it is a judicial discretion and must be exercised on fixed principles, that is according to rules of reason and justice, not according to private opinion...or even benevolence..., or sympathy..., and the exercise of discretion even by a judge sitting alone must be justifiable...; for instance when a party successfully enforces a legal right, and in no way misconducts himself, then he is entitled to costs as of right...». Είναι καθιερωμένη πρακτική των Δικαστηρίων ότι συνήθως τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης εκτός εάν το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του εξουσία και με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης κρίνει διαφορετικά. Η διακριτική εξουσία πρέπει να ασκείται δικαστικά και κατά συνέπεια η άσκησή της υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο. Όπως λέχθηκε στην Αγγλική υπόθεση Donald Cambell and Co. Ltd v. Pollak [1927] A.C. 732, το Δικαστήριο δύναται να λάβει υπόψη στοιχεία που άπτονται της πορείας της δίκης, τα οποία αποδείχθηκαν ενώπιον του ή τα οποία παρατήρησε κατά την ενώπιον του διαδικασία. Αυτούσιο το απόσπασμα από την απόφαση του Viscount Cave, L.C. (στις σελ. 811-812) παρατίθεται:- "This discretion, like any other discretion, must of course be exercised judicially, and the judge ought not to exercise it against the successful party except for some reason connected with the case. Thus, if - to put a hypothesis which in our Courts would never in fact be realized - a judge were to refuse to give a party his costs on the ground of some misconduct wholly unconnected with the cause of action or of some prejudice due to his race or religion or (to quote a familiar illustration) to the colour of his hair, then a Court of Appeal might well feel itself compelled to intervene. But when a judge, deliberately intending to exercise his discretionary powers, has acted on facts connected with or leading up to the litigation which have been proved before him or which he has himself observed during the progress of the case, then it seems to me that a Court of Appeal, although it may deem his reasons insufficient and my disagree with his conclusion, is prohibited by the statute from entertaining an appeal from it." (Η έμφαση είναι του Δικαστηρίου.) Η διαγωγή και συμπεριφορά των διαδίκων καθώς και η υπαιτιότητα τους στη δημιουργία των εξόδων είναι παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Φιλίππου ν Φιλίππου

(1990)1 Α.Α.Δ. 890: «Η συμπεριφορά των διαδίκων κατά τη διαδικασία δεν είναι στοιχείο άσχετο με την υπόθεση ώστε σε περίπτωση που λαμβάνεται υπόψη στην επιδίκαση των εξόδων να θεωρηθεί ότι ισοδυναμεί με κακή άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστή.» Στην απόφαση του εκείνη το Ανώτατο Δικαστήριο ακολουθούσε της αρχές που τέθηκαν σε προγενέστερες υποθέσεις. Ενδεικτικά, στην υπόθεση Papakokkinou v Kanther

(1982)1 C.L.R.65, το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρει τα ακόλουθα σε σχέση με την ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου: «.Costs form an issue to be resolved by the exercise of the Court's discretion. The discretion is exercised judicially in the light of the facts of the case, primarily its outcome. But the outcome is not the sole consideration to which the Court should pay heed. The conduct of the parties is also relevant... Where the plaintiffs have, by their conduct, occasioned part of the costs of the proceedings, it is legitimate for the trial Court to deprive them of part or the whole of their cost...» Η προσέγγιση αυτή επιβεβαιώθηκε στην πολύ πρόσφατη απόφαση, ημερομηνίας 8.7.2014, του Εφετείου στην Πολιτική Έφεση 302/2008, Μιχαήλ Σάββα Νικολάου κ.α. ν Χριστάκη Ιακωβίδη ως εκκαθαριστή της εταιρείας A&G Property Wise Development Ltd. Σημειώθηκαν τα εξής: «Ο τελευταίος λόγος έφεσης αφορά στη μη επιδίκαση οποιωνδήποτε εξόδων στους Εφεσείοντες. Όπως προβάλλουν, από τη στιγμή που το δικαστήριο επιδίκασε προς όφελος τους το ποσό των Λ.Κ.8.927 που πλήρωσαν ως προκαταβολή, θα έπρεπε να τους επιδικάσει και έξοδα αγωγής. Δεν συμφωνούμε. Το δικαστήριο έχει πάντα διακριτική ευχέρεια ως προς την επιδίκαση ή όχι εξόδων. Η εξουσία αυτή ασκείται δικαστικά. Κατά κανόνα ακολουθείται το αποτέλεσμα, αλλά το δικαστήριο μπορεί να παρεκκλίνει αν συντρέχουν ικανοποιητικοί λόγοι που ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων (βλ. Αρέστη ν. Λαδόκονου

(1996)1Α ΑΑΔ 646, Κυπριανού ν. Πιλλακούρη

(2000)1Γ ΑΑΔ 1873, Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ ν. Σταυρινού

(2005)1Β ΑΑΔ 1390). Στην προκειμένη περίπτωση οι Εφεσείοντες απέτυχαν στο μεγαλύτερο μέρος της απαίτησής τους και πέτυχαν σε ένα πολύ μικρό μέρος. Σε περίπτωση που το πρωτόδικο δικαστήριο ασκούσε διαφορετικά τη διακριτική του ευχέρεια, θα έπρεπε από τη μια να επιδικάσει έξοδα υπέρ των Εφεσειόντων στην κλίμακα του ποσού που εξασφάλισαν, αλλά ταυτόχρονα θα έπρεπε να επιδικάσει και έξοδα υπέρ των Εφεσιβλήτων επί της κλίμακας της αγωγής (Λ.Κ.50.000-250.000) που αναγκάστηκαν αχρείαστα να υπερασπίσουν τους εαυτούς τους. Ο τρόπος άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου δικαστηρίου, ήταν υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης ορθός.». Όσον αφορά τα έξοδα σε διαδικασία για την έκδοση Διατάγματος Μεσεγγύησης, οι συνήγοροι του Μεσεγγυούχου με έχουν παραπέμψει στο σύγγραμμα Halsbury' s Laws of England, 4th ed., Book 17 Para. 543, το οποίο αναφέρει τα εξής: «The costs of garnishee proceedings and of any application arising out of or incidental to such proceedings are in the discretion of the court». Σε συνέχεια των πιο πάνω, το ίδιο σύγγραμμα αναφέρει ότι: "If the garnishee does not dispute the liability, the order absolute will usually direct that he should deduct his costs as a first charge on the money in his hands" Και: «Unless the court otherwise directs, the costs of the judgment creditor must be retained out of the money recovered by him under the garnishee order, and in priority to the judgment debt». Συγκεκριμένα, σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να διασφαλιστούν τα δικαιώματα και των μεσεγγυούχων, δηλαδή, να αποφευχθεί ο κίνδυνος να πληρώσουν οι μεσεγγυούχοι δυο φορές το ίδιο ποσό (double jeopardy). Σχετικό επί του θέματος είναι το Σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, αριθμός βιβλίου 17, σελ. 337, παρα. 539: «The Court's power to make a garnishee order nisi or absolute is discretionary. A garnishee order is basically an equitable remedy and it may be refused where the attachment of the debt would work inequitably or unfairly or cause prejudice or injustice to some person other than the judgment creditor. Thus, where, in the circumstances of the case, a garnishee order absolute might place the garnishee in double jeopardy so that the he may be at risk of having to pay the same debt over again the court will not make the order absolute, but the risk must be a real risk and not a speculative or theoretical hazard.» Σε ελεύθερη μετάφραση: «Η εξουσία του Δικαστηρίου να καταστήσει ένα διάταγμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου επιστρεπτέο ή απόλυτο επαφίεται στη διακριτική του ευχέρεια. Ένα διάταγμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου είναι βασικά θεραπεία που προσφέρεται από το δίκαιο της επιείκειας (equitable remedy) και μπορεί να μην δοθεί εάν η κατάσχεση ενός χρέους θα προκαλέσει ανεπιείκια ή αδικία ή θα προκαλέσει προκατάληψη σε κάποιο πρόσωπο άλλο από τον εξ' αποφάσεως πιστωτή. Έτσι, όπου, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης, το διάταγμα κατάσχεσης πιθανόν να φέρει τον μεσεγγυούχο σε θέση διπλού κινδύνου, δηλαδή να πληρώσει το ίδιο ποσό δύο φορές, το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να καταστήσει το διάταγμα απόλυτο, σε κάθε περίπτωση ο κίνδυνος πρέπει να είναι πραγματικός και όχι απλά θεωρητικός.». Από έρευνα που έχω κάνει στη νομολογία των Κυπριακών Δικαστηρίων, παρατηρώ ότι, σε ευθυγράμμιση προς τις ανωτέρω νομοθετικές και κανονιστικές διατάξεις, ως επίσης τις νομολογιακές αρχές, υπήρξαν περιπτώσεις όπου το Επαρχιακό Δικαστήριο, απορρίπτοντας μια αίτηση μεσεγγύησης ή ακυρώνοντας ένα εκδοθέν διάταγμα garnishee order nisi, έκρινε πως το αποτέλεσμα αυτό δικαιολογούσε, κατ΄ εφαρμογή του γενικού κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, να επιδικαστούν τα έξοδα υπέρ του Μεσεγγυούχου. Ενδεικτικά παραπέμπω꞉ · Στην απόφαση ημερ. 24.10.2014, της Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ (ως ήταν τότε) στην αγωγή 5083/13, Γρηγόρης Γρηγορίου (Ενάγοντος) ν Ανδρέα Γρηγορίου Κωνσταντίνου & Υιοί Λτδ (Εναγομένης) και Cyprus Popular Bank Public Co. Ltd (Μεσεγγυούχου), όπου έγινε δεκτή η ένσταση της Τράπεζας - Μεσεγγυούχου ότι ήταν άνευ αντικειμένου η αίτηση, επί τω ότι δεν υπήρχε το ποσό του χρέους διαθέσιμο στα χέρια της προς κατάσχεση. Τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάστηκαν υπέρ της Τράπεζας - Μεσεγγυούχου και εναντίον του Αιτητή. · Στην απόφαση ημερ. 14.5.2010, της Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Α.Ε.Δ. (ως ήταν τότε), στην αγωγή 3770/02, Κυριάκου και Νικόλα Τρικωμίτες Λτδ (Εναγόντων) ν

1. Αρτέμιδος Τουμαζή,
2. Ντίνου Τουμαζή (Εναγομένων) και Συνεργατικός Οργανισμός Πρωτοβουλία Γυναικών Λτδ (Μεσεγγυούχου), όπου έγινε δεκτή η θέση του Μεσεγγυούχου ότι το garnishee order nisi έπρεπε να ακυρωθεί διότι ο υπό κατάσχεση τραπεζικός λογαριασμός ήταν κοινός λογαριασμός της Εναγομένης αρ. 1 με το σύζυγό της και συνεπώς δεν ήταν χρέος του Μεσεγγυούχου προς την Εναγόμενη 1 μόνο. · Στην απόφαση ημερ. 26.6.15 του Ν. Γιαπανά, Α.Ε.Δ, στην αγωγή 1291/11, Ανδρέα Χατζηγιάννη ν Παναγιώτη Παναγίδη (Εναγόμενου) και Panchris Feeds (Veterinary) Ltd, όπου εκεί δεν εκδόθηκε διαταγή για έξοδα υπέρ του Μεσεγγυούχου, με την αιτιολογία ότι ο Μεσεγγυούχος είχε εγείρει ένσταση στην οριστικοποίηση του Διατάγματος, αρνούμενος ότι είχε ευθύνη πληρωμής προς τον Εναγόμενο, αλλά η ένσταση αυτή δεν ήταν επιτυχής. Εκτίμηση Δικαστηρίου Στην παρούσα υπόθεση, ο κίνδυνος που αποτράπηκε με την απόσυρση της δια κλήσεως αίτησης ημερ. 6.11.2013 και τον τερματισμό της ισχύος του μονομερώς εκδοθέντως Διατάγματος ημερ. 11.11.2013 (βλ. τα πρακτικά ημερ. 7.7.15) ήταν εκείνος του να φέρει τον Μεσεγγυούχο σε θέση διπλού κινδύνου, ήτοι του κινδύνου να πληρώσει δύο φορές το ίδιο ποσό. Όπως εύστοχα το έθεσε ο συνήγορος του Εναγομένου αρ. 1, τον κίνδυνο αυτό ο Μεσεγγυούχος τον διέτρεχε εξαιτίας δύο διαφορετικών χειρισμών που έγιναν από πλευράς Εναγόντων - Αιτητών παράλληλα προς την υπό κρίση αίτηση ημερ. 6.11.2013: Πρώτον, με το να προωθούν την δια κλήσεως αίτηση ημερ. 6.11.2013 στηριζόμενοι στην αρχική Ε/Δ του κ. Αργυρίδη, ημερ. 6.11.2013, όπου αναφερόταν σε ενοίκιο οφειλόμενο «για την περίοδο 14.11.2012 μέχρι 13.11.2013», που ήταν ουσιαστικά το ίδιο ζητούμενο με εκείνο της προηγούμενης αίτησης τους ημερ. 20.9.12, το οποίο και πληρώθηκε ήδη στους Ενάγοντες σε συμμόρφωση του Μεσεγγυούχου με την απόφασή μου, ημερ. 14.5.
3. Δεύτερον, με το να καταχωρήσουν τη μονομερή αίτηση ημερ. 12.11.2014, με αντικείμενο το οφειλόμενο ενοίκιο «για την περίοδο 14.11.2013 έως 13.1.2014» που ήταν η περίοδος για την οποία ήδη διεκδίκησαν και έλαβαν το μονομερές Διάταγμα ημερ. 11.11.2013.[8] Τα έξοδα της περιόδου από 6.11.2013 μέχρι 21.3.2014 Όσον αφορά τον πρώτο διπλό κίνδυνο (εκ της παράλληλης προώθησης της 2ης και της 3ης αίτησης), το σφάλμα προκλήθηκε λόγω της καταχώρησης από τους Ενάγοντες - Αιτητές δύο αιτήσεων στις 6.11.2013 (μία μονομερή και μία δια κλήσεως) με αντιφατικό προσδιορισμό, στις αρχικές ένορκες δηλώσεις που τις συνόδευαν, του υπό κατάσχεση ενοικίου. Ειδικότερα, το σφάλμα προκλήθηκε από λάθος στην αρχική Ε/Δ του κ. Αργυρίδη που συνόδευε τη δια κλήσεως αίτηση των Εναγόντων, όπου εσφαλμένα ή/και εκ παραδρομής αναφέρθηκε στο ενοίκιο «για την περίοδο 14.11.2012 μέχρι 13.11.2013». Το πιο πάνω σφάλμα των Εναγόντων διατηρήθηκε από 6.11.2013 μέχρι 21.3.2014, όταν ο κ. Αργυρίδης καταχώρησε Σ.Ε/Δ και διόρθωσε την αρχική Ε/Δ του λέγοντας πως το ενοίκιο του οποίου επιζητείται η κατάσχεση αφορά στην «περίοδο 14.11.2013 έως 13.1.2014», ως ήταν άλλωστε και η περιγραφή του ενοικίου στην Ε/Δ που συνόδευε τη μονομερή αίτηση ημερ. 6.11.2013, επί της οποίας ενήργησε το παρόν Δικαστήριο και εξέδωσε μονομερώς το Διάταγμα ημερ. 11.11.
4. Δεν βλέπω κανένα λόγο να επιβαρύνω τον Εναγόμενο αρ. 1 με τα έξοδα απόσυρσης της εν λόγω αίτησης. Δεν είχε ευθύνη ο Εναγόμενος αρ. 1 να διορθώσει το λάθος των Εναγόντων παρά μόνο να ενστεί στην αίτησή τους, όπως και έπραξε. Από την άλλη, ο Μεσεγγυούχος, δεν θεωρώ δίκαιο να επιβαρυνθεί στα έξοδα απόσυρσης της δια κλήσεως αίτησης ημερ. 6.11.2013 για τον εξής λόγο꞉ το Διάταγμα μεσεγγύησης ημερ. 11.11.2013 που του επιδόθηκε στηριζόταν στη μονομερή αίτηση, η οποία δεν μιλούσε για «ενοίκιο για το έτος 2012» ούτε για ενοίκιο «για την περίοδο 14.11.2012 μέχρι 13.11.2013», αλλά για ενοίκιο «για την περίοδο 14.11.2013 μέχρι 13.11.2014». Δηλαδή, για ενοίκιο που αυτός δεν είχε ακόμη είτε δεσμεύσει είτε πληρώσει βάσει οποιουδήποτε άλλου Διατάγματος. Επομένως, από 6.11.2013 μέχρι 21.3.14 τα έξοδα της δίκης όσον αφορά τη δια κλήσεως αίτηση ημερ. 6.11.13 είναι δίκαιο να βαρύνουν τους Ενάγοντες - Αιτητές, αλλά όχι τον Εναγόμενο αρ. 1 και το Μεσεγγυούχο. Τα έξοδα της περιόδου από 12.11.2014 έως 7.7.2015 Όσον αφορά τον δεύτερο διπλό κίνδυνο (εκ της παράλληλης προώθησης της 3ης και της 4ης αίτησης), κρίνω ότι από την ημερομηνία καταχώρησης της 4ης αίτησης, ήτοι από 12.11.2014 ήταν καταχρηστική η από μέρους των Εναγόντων προώθηση δύο αιτήσεων που είχαν τον ίδιο επιδιωκόμενο στόχο, ήτοι το ενοίκιο για την περίοδο 14.11.2013 έως 13.11.
5. Ουδείς άλλος διάδικος ευθύνεται για το ότι οι Ενάγοντες προχώρησαν στην καταχώρηση της 4ης αίτησης ενόσω είχαν ήδη στα χέρια τους Διάταγμα για την ίδια περίοδο βάσει της 3ης αίτησης, αφού τούτο ήταν δική τους επιλογή χειρισμού. Ο συνήγορος του Εναγομένου αρ. 1 έθιξε χωρίς καθυστέρηση το ζήτημα στις 12.1.2015 και συνεπώς δεν μπορεί να κατηγορείται ότι συνέτεινε καθ' οιονδήποτε τρόπο στην πρόκληση ή αύξηση των εξόδων ως εκ της διατήρησης των δύο αιτήσεων των Εναγόντων. Επομένως, καταλήγω ότι δεν δικαιολογείται να επιδικαστούν έξοδα σε βάρος του Εναγομένου αρ. 1 και του Μεσεγγυούχου για την περίοδο από 12.11.2014 έως 7.7.
6. Τα έξοδα στο μεσοδιάστημα από 21.3.2014 έως 12.11.2014 Όσον αφορά το μεσοδιάστημα από 21.3.2014, που οι Ενάγοντες είχαν πλέον διασαφηνίσει ότι η δια κλήσεως αίτηση ημερ. 6.11.2013 είχε στόχο το ενοίκιο της περιόδου 14.11.2013 έως 13.11.2014, μέχρι τις 12.11.2014 που οι Ενάγοντες καταχώρησαν την 4η αίτηση, κρίνω πως το ζήτημα των εξόδων θα πρέπει να κριθεί υπό το φως της απόφασής μου ημερ. 14.5.2014, όπου ερμηνεύθηκαν δικαστικά οι πρόνοιες της σύμβασης ενοικίασης από την οποία καθορίζεται η βάση οφειλής του ενοικίου και ο προσδιορισμός του ετήσιου ενοικίου. Από την απόφαση εκείνη, κρίνω ότι οι Ενάγοντες θα μπορούσαν να αντλήσουν πληροφορίες τις οποίες κωλύονται να δηλώνουν ότι αγνοούσαν και να επιρρίπτουν ευθύνη είτε στον Εναγόμενο αρ. 1 είτε στο Μεσεγγυούχο για το ότι δεν έδωσαν στους Ενάγοντες την αναγκαία πληροφόρηση για να μπορούν να τοποθετηθούν επί της αίτησης, ημερ. 6.11.2013, ενωρίτερα από τις 6.7.
7. Όπως είχα σημειώσει στη σελ. 26 της απόφασης ημερ. 14.5.2014 (βλ. υποσημείωση αρ. 1), το άρθρο 2 της σύμβασης προβλέπει διαφορετικό τρόπο πληρωμής για τα πρώτα 5 έτη της σύμβασης και για τα υπόλοιπα έτη καθορίζει τα εξής «The rent for the next years will be paid annually thereafter on 14 Nov.». Η σύμβαση άρχιζε την 14.11.
8. Εφόσον οι Ενάγοντες είχαν στην κατοχή τους την ίδια τη σύμβαση ενοικίασης (την οποία και χρησιμοποίησαν ως τεκμήριο) μπορούσαν εξ αρχής να γνωρίζουν ότι από 14.11.2000 έως 13.11.2001 ήταν το 1ο έτος ενοικίασης και ότι τα έτη ενοικίασης συνέχιζαν κατ' αυτόν τον τρόπο με τελευταία την περίοδο ενοικίασης από 14.11.2013 έως 13.11.2014 (βλ. σχετικά την ημερομηνία λήξης της σύμβασης που καθορίζεται ως η 13/11/2014). Εκείνο που οι Ενάγοντες μπορούσαν επίσης να γνωρίζουν, και το οποίο προκύπτει αβίαστα από το περιεχόμενο της απόφασής μου, ημερ. 14.5.2014 (βλ. συγκεκριμένα την τελευταία παράγραφο στη σελ. 9 της εν λόγω απόφασης), είναι ότι καθ' ον χρόνο εκδικάζετο η 2η αίτηση (ημερ. 20.9.12) ο συνήγορος του Εναγομένου αρ. 1 έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου ως πραγματικό δεδομένο ότι το ενοίκιο για «την περίοδο 14.11.2011 μέχρι 13.11.2012» είχε ήδη πληρωθεί. Το μόνο ενοίκιο που, καθ' ον χρόνο καταχωρήθηκε η αίτηση ημερ. 20.9.12 (ήτοι η 2η αίτηση), δεν είχε ακόμη πληρωθεί, ήταν το ενοίκιο για την περίοδο 14.11.2012 έως 13.11.
9. Μπορούσαν, ως προανέφερα, να καθοδηγηθούν από την ίδια τη σύμβαση ενοικίασης, την οποία είχαν στην κατοχή τους, ότι αυτό ήταν το τελευταίο οφειλόμενο ενοίκιο, εφόσον η σύμβαση έληγε στις 13.11.2014 (βλ. άρθρο 1α) της σύμβασης ενοικίασης). Δεν χρειαζόντουσαν καμία περαιτέρω πληροφόρηση από τον Εναγόμενο ή από το Μεσεγγυούχο για σκοπούς ορθού προσδιορισμού της περιόδου του οφειλόμενου ενοικίου. Εν πάση περιπτώσει, αυτό το ενοίκιο, ήτοι της περιόδου 14.11.2013 έως 13.11.2014, ο Μεσεγγυούχος δήλωσε επανειλημμένα (ακόμη και όταν καταχώρησε την ένσταση ημερ. 8.12.2014) ότι αναγνωρίζει την οφειλή του και πως το κατέχει και είναι έτοιμος να το καταβάλει, με μόνη διαφορά ότι θα παρακρατήσει από αυτό την εκ του Νόμου προβλεπόμενη έκτακτη εισφορά για την άμυνα. Όποια άλλη ερμηνεία έδωσε ο Μεσεγγυούχος για το τί θα πρέπει να σημαίνει η φράση «ενοίκιο για το έτος 2012» ή «ενοίκιο για το έτος 2013» αποτελεί απλώς επιχειρηματολογία του Μεσεγγυούχου, την οποία εναπόκειτο στους Ενάγοντες είτε να αποδεχθούν είτε να απορρίψουν, υπό το φως της απόφασης του Δικαστηρίου, ημερ. 14.5.2014, και να επιμείνουν σε εκδίκαση της αίτησης ημερ. 6.11.2013 όπως ακριβώς διορθώθηκε από 21.3.2014 με τη Σ.Ε/Δ του κ. Αργυρίδη, με σκοπό να καταστεί απόλυτο το εκδοθέν στις 11.11.2013 διάταγμα με αναφορά στην περίοδο από 14.11.2013 έως 13.11.
10. Κρίνω πως, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, δεν υπήρξε υπαίτια συμπεριφορά του Εναγομένου 1 ή του Μεσεγγυούχου, η οποία να κατέστησε άνευ αντικειμένου την αίτηση ημερ. 6.11.2013, έτσι ώστε οι Ενάγοντες να μπορούσαν να επιρρίπτουν ευθύνη είτε τον Εναγόμενο αρ. 1 είτε τον Μεσεγγυούχο για τα έξοδα που προκλήθηκαν επί τω ότι οι Ενάγοντες προωθούσαν την αίτησή τους από 21.3.2014 μέχρι 12.11.2014 ή/και μέχρι τέλους (7.7.2015). Επομένως, ούτε τα έξοδα αυτής της περιόδου δικαιολογείται να επιβαρύνουν τους αντιδίκους των Εναγόντων. Κατάληξη Εφόσον η αίτηση ημερ. 6.11.2013 αποσύρθηκε και απορρίφθηκε, το αποτέλεσμα είναι υπέρ του Εναγόμενου αρ. 1, ο οποίος ενίστατο σε αυτήν. Δεν διέκρινα κανένα λόγο γιατί τα έξοδα να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα. Γι' αυτό και όλα τα έξοδα στην αίτηση δια κλήσεως ημερ. 6.11.2013 μέχρι την τελευταία δικάσιμο ημερ. 7.7.15 επιδικάζονται υπέρ του Εναγομένου αρ. 1 και εναντίον των Εναγόντων - αιτητών. Όσον αφορά το Μεσεγγυούχο, κρίνω ότι αυτός επίσης δικαιούται στα έξοδά του αναφορικά με την εν λόγω αίτηση, αφού εδώ δεν είναι η περίπτωση που να εκδικάστηκε η ένστασή του και να απέτυχε. Απεναντίας, είναι η περίπτωση που αυτός εμφανιζόταν, ως όφειλε, στην όλη διαδικασία, η οποία διαδικασία κατέστη ατελέσφορη όχι εξ υπαιτιότητας της συμπεριφοράς του Μεσεγγυούχου στη διαδικασία, αλλά λόγω επιλογής των Εναγόντων - Αιτητών να καταχωρήσουν την 4η αίτηση και εν συνεχεία να αποσύρουν την 3η αίτηση που είναι η υπό κρίση αίτηση. Επιδικάζω υπέρ του Μεσεγγυούχου και εναντίον των Εναγόντων τα δικηγορικά έξοδα της αίτησης ημερ. 6.11.2013, μέχρι του ποσού των €1000, δεδομένης της εκούσιας δήλωσής των συνηγόρων του για περιορισμό της αξίωσης τους σε έξοδα στο ως άνω ποσό. Να υπολογιστούν τα έξοδα του Μεσεγγυούχου από τον Πρωτοκολλητή και να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου για έγκριση. Εάν τα έξοδα, ως θα υπολογιστούν, υπερβαίνουν το ποσό των €1000, τότε επιδικάζεται υπέρ του Μεσεγγυούχου μόνο το ποσό των €
11. Σε περίπτωση που τα έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή δεν υπερβαίνουν το ποσό των €1000, τότε επιδικάζεται το ποσό ως θα υπολογιστεί από τον Πρωτοκολλητή. (υπ.)............ Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Βλ. την ενδιάμεση απόφασή μου ημερ. 4.12.14 στην αίτηση παραμερισμού 13.1.
12. [2] Βλ. την παρα. 6 της Σ.Ε/Δ του Χρ. Αργυρίδη ημερ. 21.3.
13. [3] Αυτό ισχυρίζεται ο Χρ. Αργυρίδης στη Σ.Ε/Δ ημερ. 21.3.
14. [4] Βλ. την παρα. 4 της Ε/Δ του Σ. Άδωνη ημερ. 20.9.2012, η οποία συνοδεύει την ex parte αίτηση, ημερ. 20.9.
15. [5] Βλ. Σ.Ε/Δ της ομνύουσας για το Μεσεγγυούχο, κας Μαρίας Άνθιμου, ημερ. 10.6.
16. [6] Επισημαίνω ότι το εκδοθέν στις 11.11.2013 Διάταγμα τύπου garnishee order nisi καθόριζε στο σώμα του το ύψος του ενοικίου που ο Μεσεγγυούχος διατάττετο να μην αποξενώσει, αλλά δεν καθόριζε ποιας περιόδου ήταν το ενοίκιο. Ωστόσο, η ένορκη δήλωση που συνόδευε τη μονομερή αίτηση επί της οποίας ενήργησε το Δικαστήριο, προσδιόριζε το υπό κατάσχεση ενοίκιο ως «το ετήσιο ενοίκιο για την περίοδο 14/11/2013 μέχρι 13/11/2014». [7] Βλ. την παρα. 4 της Ε/Δ του Σ. Άδωνη ημερ. 12.11.2014, η οποία συνοδεύει την ex parte αίτηση, ημερ. 12.11.
17. [8] Βλ. την παρα. 4 της Ε/Δ του Χρ. Αργυρίδη που συνοδεύει τη μονομερή αίτηση ημερ. 6.11.
18. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο