Άντρη Δημοσθένου ν. Κυπριακή Δημοκρατία Μέσω του Γενικού Εισαγγελέα κ.α., Αρ. Αγωγής : 3877/14, 30/9/2015

(1)(α). Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Γενικού Ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη, με κύριο άξονα ότι ο εναγόμενος 2 δεν έχει σχέση με τα επίδικα θέματα και την εν τίτλω αγωγή γιατί ο εναγόμενος 2 είναι λειτουργός στο γραφείο του και οι γενόμενοι εκ μέρους του χειρισμοί της υπόθεσης έγιναν με την έγκριση και την σύμφωνο γνώμη του. Είναι περαιτέρω η θέση του ότι σύμφωνα με το άρθρο 172 του Συντάγματος η Δημοκρατία ευθύνεται για κάθε πράξη των υπαλλήλων ή αρχών της Δημοκρατίας κατά την άσκηση των καθηκόντων τους και συνεπώς δυνάμει του άρθρου 57 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, αγωγές κατά της Δημοκρατίας εγείρονται εναντίον του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ως εναγομένου. Περαιτέρω είναι η θέση του ότι δυνάμει του Αρ.2

(1)(α) του Κεφ.313 δεν εγείρεται αγωγή εναντίον δημοσίου υπαλλήλου εκτός αν αυτή αρχίσει εντός τριών μηνών αμέσως μετά την πράξη, αμέλεια ή παράλειψη για την οποία διατυπώνεται το παράπονο. Η απόφαση κατακύρωσης της προσφοράς στην ενάγουσα λήφθηκε στις 16.5.13 και η σύμβαση του Δημοσίου υπογράφτηκε στις 10.6.13 και η παράδοση της καντίνας στις 15.7.

1. Επομένως αν υπήρχε παράπονο εκ μέρους της ενάγουσας που πηγάζει από την εν λόγω καντίνα η αγωγή θα έπρεπε να καταχωρηθεί μέχρι και την 15.10.
2. Είναι η θέση του ότι για τους πιο πάνω λόγους ο εναγόμενος 2 θα πρέπει να διαγραφεί από εναγόμενος και να παραμεριστεί το κλητήριο και η επίδοση της αγωγής εναντίον του. Η ενάγουσα καθ' ης η αίτηση έφερε ένσταση προβάλλουσα διάφορους λόγους, μεταξύ των οποίων ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί γιατί δεν έχει ακόμη καταχωρηθεί έκθεση απαιτήσεως, θέση που προωθείται και δια της ενόρκου δηλώσεως της, αλλά και στην αγόρευση της δικηγόρου της. Ειδικότερα ότι η αίτηση αφενός είναι πρόωρη και αφετέρου η αγωγή εναντίον του εναγομένου 2 εγείρεται τόσο υπό την προσωπική, όσο και υπό την επαγγελματική του ιδιότητα. Οι δικηγόροι δια των γραπτών τους αγορεύσεων αναλύουν τις αντίστοιχες θέσεις τους. Το δικαστήριο είχε την ευκαιρία σε άλλη υπόθεση με τους ίδιους διαδίκους, την υπ' αριθμό 4519/14, να εξετάσει ακριβώς το ίδιο θέμα. Δεν έχει προκύψει οτιδήποτε που να διαφοροποιεί την κατάληξη του δικαστηρίου στην πιο πάνω υπόθεση και ως εκ τούτου το δικαστήριο επαναλαμβάνει όσα ανέφερε στην ενδιάμεση απόφαση του ημερ.31.3.
3. « Η Δ.27, Θ.3 επί της οποίας ουσιαστικά στηρίζεται το αίτημα προνοεί: «
4. The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just». Καταλυτική εν σχέση με το εγερθέν και υπό συζήτηση θέμα αλλά και ως προς την ερμηνεία της διαταγής αυτής, είναι κατά την κρίση του δικαστηρίου η αναφορά στην σχετική Διαταγή της λέξης pleading, ήτοι αν αφορά την έκθεση απαιτήσεως μόνο, ή περιλαμβάνει και την γενική οπισθογράφηση. Η Δ.20, Θ.1 είναι σχετική αναφορικά με τα δικόγραφα και προνοεί ότι : «
5. Where the writ is specially indorsed under Order 2, rule 6, no further statement of claim shall be delivered, unless the Court or a Judge shall otherwise order. In other cases the plaintiff shall, subject to Order 17, rule 11, as to filing a statement of claim when there is no appearance, file and deliver a statement of claim within ten days after appearance, unless the time is enlarged by the Court or a Judge». Επίσης σχετική είναι η Δ.19, Θ.1 και 2 σύμφωνα με την οποία: «
6. The following rules of pleading shall apply.
7. The plaintiff shall, subject to the provisions of Order 20, and at such time and in such manner as therein prescribed, deliver to the defendant a statement of his claim, and of the relief or remedy to which he claims to be entitled. .. « Στην αντίστοιχη Αγγλική Διαταγή (O.26, r.4) Annual Practice 1958, σελ.575, υπό τον τίτλο Application, αναφέρεται ότι: « but a stay will not be ordered before delivery of a statement of claim» Στο σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings, 1975, 12η Έκδοση, σελ.142, υποδεικνύεται πως εφόσον η έκθεση απαιτήσεως αποκαλύπτει κάποια αιτία αγωγής (some cause of action), ή κάποιο ερώτημα κατάλληλο για εξέταση ακόμα και να είναι αδύνατο, δεν αποτελεί λόγο για απόρριψη της αγωγής. Εξάγεται πως είναι επί της εκθέσεως απαιτήσεως που ασκείται το όλο εγχείρημα και όχι επί της γενικής οπισθογραφήσεως, ως είναι η παρούσα υπόθεση. Και ο λόγος είναι γιατί ως υποδεικνύεται και στο πιο πάνω σύγγραμμα (σελ.70), στην περίπτωση που η έκθεση απαιτήσεως δεν είναι οπισθογραφημένη, ως είναι για παράδειγμα δυνάμει της Δ.2, Θ.6, αλλά είναι σε ξεχωριστό έγγραφο, που είναι η περίπτωση της γενικής οπισθογραφήσεως της αγωγής δυνάμει της Δ.2, Θ.1, τότε στην έκθεση απαιτήσεως θα πρέπει να γίνεται αναφορά στην αιτία της αγωγής της γενικής οπισθογράφησης και περαιτέρω, τυχόν ελαττώματα στην γενική οπισθογράφηση μπορούν να θεραπευτούν δια της ορθής και κατάλληλης δικογραφήσεως στην έκθεση απαιτήσεως. Σε τέτοια περίπτωση μπορεί να επενεργήσει με τον ίδιο τρόπο ως εάν να ελήφθη άδεια για την τροποποίηση της. Και αντιστρόφως και σύμφωνα με την Δ.20, Θ.1Α, ο ενάγων μπορεί με την έκθεση απαιτήσεως του να μεταβάλει, τροποποιήσει ή και επεκτείνει την απαίτηση του χωρίς να απαιτείται η τροποποίηση της γενικής οπισθογραφήσεως. Ως δε υποδεικνύεται στο Annual Practice ανωτέρω, σελ.623, υπό τον τίτλο General Indorsement: « In a general indorsement it is not essential to set forth the precise ground of complaint, or the precise remedy or relief to which the plaintiff considers himself entitled. Hence whenever a statement of claim is delivered, the plaintiff may therein alter, modify, or extend his claim without amendment of the indorsement of the writ». Είναι για αυτόν το λόγο που όταν το αίτημα για διαγραφή της εκθέσεως απαιτήσεως βασίζεται στην ανυπαρξία λογικής βάσης της αγωγής εναντίον του εναγομένου, δεν επιτρέπεται η προσαγωγή μαρτυρίας, αφού είναι εκ των δικογράφων που θα εξεταστεί και θα ασκηθεί η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου (δες Bullen and Leake ανωτέρω σελ.141). Και στην προκειμένη υπόθεση στην γενική οπισθογράφηση της αγωγής δεν προσδιορίζεται οτιδήποτε που θα μπορούσε να παράσχει ικανοποιητικό έδαφος και βάση ώστε να μπορεί να εξεταστεί το αίτημα. Αντίθετα και ως επιβεβαίωση της πιο πάνω αρχής, το δικαστήριο καλείται να αποφασίσει το εγερθέν αίτημα επί γεγονότων που παρουσιάζονται, δίκην μαρτυρίας, στις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις, που βεβαίως δεν είναι επιτρεπτό. Είναι γνωστή η αρχή, όπως πολύ παραστατικά περιγράφεται στην υπόθεση Courtis and others v. Iassonides

(1970)1 C.L.R. 180, ότι τα δικόγραφα αποτελούν τις ράγες του τραίνου που ορίζουν την πορεία της δίκης. Στην απουσία συνεπώς της εκθέσεως απαιτήσεως, ως επεξηγείται και στους Bullen and Leake ανωτέρω σελ.141, με αναφορά στην έννοια της φράσης «at any stage of the proceedings», θα πρέπει η αίτηση να υποβάλλεται έγκαιρα και μετά την επίδοση της υπερασπίσεως (offending pleading) και μόνο κατ΄ εξαίρεση όταν συμπληρωθούν τα δικόγραφα, αφού με αυτά προσδιορίζονται τα επίδικα θέματα. Η αίτηση στηρίζεται επίσης και στην Δ.9, Θ.5 και 10 που αντιστοιχεί στην Αγγλική διαταγή O.16, r.11. Στο Annual Practice ανωτέρω, σελ.345-346 και καθόσον αφορά την διαταγή αυτή, επεξηγείται ότι πρόκειται περί ενός θεσμού γενικής εφαρμογής και θα πρέπει να διαβάζεται με παρόμοιες πρόνοιες που απαντώνται σε άλλους θεσμούς. Κατά συνέπεια όσα αναφέρθηκαν για την Δ.27, Θ.3 εφαρμόζονται αναλόγως και για την διαταγή αυτή. Ως δε υποδεικνύεται στην υπόθεση Λοίζος Λουκά και Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε

(1999)1 Α.Α.Δ. 1316, που παραπέμπει και η κα Βαρωσιώτου, ακόμα και εκεί που η αγωγή μπορεί να διασωθεί μετά από τροποποιήσεις που νόμιμα μπορεί να επιτρέψει το δικαστήριο, η αγωγή δεν απορρίπτεται. Και η διάσωση μπορεί να γίνει μόνο με την τροποποίηση της εκθέσεως απαιτήσεως και όχι φυσικά της γενικής οπισθογραφήσεως. Στην ίδια υπόθεση, που αφορούσε παρόμοιο αίτημα για απόρριψη αγωγής γιατί δεν απεκάλυπτε αγώγιμο δικαίωμα δυνάμει της Δ.27, Θ.3 υπεδείχθη, ότι: «Αναπόφευκτα η έκθεση απαιτήσεως είναι το ουσιαστικό, αν όχι το μόνο στοιχείο, για διερεύνηση του θέματος. Και συνάμα το κλειδί για τη λύση του πρώτου ζητήματος που εγείρει η έφεση». Πέραν των όσων αναφέρονται στην πιο πάνω ενδιάμεση απόφαση, επιβεβαίωση του πρόωρου της αίτησης, αποτελεί η επίκληση εκ μέρους του αιτητή του Κεφ.313 και στον βαθμό που τυγχάνει εφαρμογής ο Νόμος αυτός, εκ της γενικής οπισθογραφήσεως δεν υπάρχει κάποιος χρονικός προσδιορισμός που θα μπορούσε έστω να ληφθεί ως βάση για να θέσει σε εφαρμογή την εξέταση εφαρμογής του πιο πάνω νόμου. Ούτε και βεβαίως είναι του παρόντος να εξεταστεί, αν στα γενικά πλαίσια της οπισθογράφησης της απαιτήσεως και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο είναι διατυπωμένη η απαίτηση εναντίον του εναγομένου 2, μπορεί να τύχει εφαρμογής τόσο το Κεφ.313, ή και το Αρ.172 του Συντάγματος καθώς το Αρ.57 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60. Κατά συνέπεια η κρινόμενη αίτηση κρίνεται ως πρόωρη αφού ακόμα δεν έχει καταχωρηθεί η έκθεση απαιτήσεως και συνεπώς δεν μπορεί να τύχει εξέτασης. Ομοίως η μαρτυρία που αφενός υποστηρίζει και αφετέρου αντικρούει αντίστοιχα την αίτηση αλλά και θέτει υπόβαθρο πραγματικών γεγονότων δεν μπορεί, για τους λόγους που έχουν επεξηγηθεί, να ληφθεί υπόψη. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της ενάγουσας - καθ ης η αίτηση και σε βάρος του εναγομένου 2 - αιτητή. Θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο. Θα είναι καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο