ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΥΠΡΟΥ ΛΤΔ ν. Σαββίδου Σοφίας κ.α., Αρ. Αίτησης: 151/14, 25/9/2015

(1)Οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά αφορώσα τας εργασίας εγγεγραμμένης εταιρείας - (α) μεταξύ μελών, πρώην μελών, προσώπων αξιούντων μέσω μελών καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους, ή (β) μεταξύ μέλους, πρώην μέλους ή προσώπου αξιούντος μέσω μέλους, πρώην μέλους ή αποβιώσαντος μέλους και της εταιρείας, της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής ή οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας, ή (γ) μεταξύ της εταιρείας ή της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής και οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας, ή (δ) μεταξύ της εταιρείας και οιασδήποτε ετέρας εγγεγραμμένης εταιρείας, Η τοιαύτη διαφορά θα παραπέμπηται υφ' οιουδήποτε εξ αυτών εις τον Έφορον: Νοείται ότι - (α) Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου σε καμιά περίπτωση δεν κωλύουν εγγεγραμμένη εταιρεία να προσφύγει σε αρμόδιο δικαστήριο στη Δημοκρατία ή σε άλλο κράτος εναντίον οποιουδήποτε (β) ως διαφορά που αφορά τις εργασίες εγγεγραμμένης εταιρείας κατά την έννοια του παρόντος άρθρου, λογίζεται και οποιαδήποτε οφειλή ή απαίτηση εγγεγραμμένης εταιρείας που έγινε αποδεκτή ή που δεν αμφισβητείται.

(2)Ο Έφορος δύναται, επί τη λήψει της δυνάμει του εδαφίου

(1)παραπομπής (α) να επιχειρήση συνδιαλλαγήν της διαφοράς, ή (β) να παραπέμπη την διαφοράν προς επίλυσιν εις διαιτησίαν ήτις διεξάγεται συμφώνως προς τας διατάξεις της εκάστοτε ισχυούσης νομοθεσίας περί διαιτησίας.

(3)Εις περίπτωσιν παραπομπής υπό του Εφόρου της διαφοράς εις διαιτητήν ή διαιτητάς προς επίλυσιν, ο Έφορος κέκτηται εξουσίαν καθορισμού της αμοιβής του τοιούτου διαιτητού ή διαιτητών.

(4)Οιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτόν του ηδικημένον από την απόφασιν οιουδήποτε διαιτητού ή διαιτητών δύναται να υποβάλη έφεσιν εις το Δικαστήριον εντός είκοσι και μιας ημερών από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της αποφάσεως.

(5)Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο

(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(4), ή αν η έφεση κατ' αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου.» Το πιο πάνω άρθρο υπήρξε αντικείμενο εξέτασης στην Ανδρέας Χατζηγεωργίου Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς, Π.Ε 357/2008 ημερ. 11/4/2012, όπου το Εφετείο υπέδειξε τα πλαίσια της διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης Διαιτητικής απόφασης. Αναφέρονται τ' ακόλουθα: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου διά της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι'αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει ο,τιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται.» Το εδάφιο

(4)του άρθρου 52, η σπουδαιότητα του οποίου είναι περισσότερο από εμφανής στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, απασχόλησε το Εφετείο στην re Δημοσθένους

(2000)1 Α.Α.Δ. 1699, 1704, όπου κρίθηκε ότι η προφορική γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης ικανοποιεί πλήρως την σχετική απαίτηση του νόμου. Αναφέρεται σχετικά: «Η πιο πάνω διαπίστωση μου για την απαγγελία της διαιτητικής απόφασης στον αιτητή αφαιρεί το σχετικό νομικό βάθρο. Εφόσο ο Νόμος δεν προβλέπει για έγγραφη γνωστοποίηση η προφορική γνωστοποίηση της απόφασης ικανοποιεί πλήρως τη σχετική απαίτηση του Νόμου (βλ. Husson v. Husson

(1902)3 All E.R. 1056 και Westminster City Council v. Chapman and Others

(1975)2 All E.R. 1103, 1105). Ακολουθεί πως η αίτηση πρέπει ν' απορριφθεί.» ........................................................................ Το πρωτόδικο δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης ημερ. 3/12/2007, γι' εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, όφειλε μόνο να διαπιστώσει κατά πόσο αυτή επιδόθηκε, ότι η απόφαση έφερε τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στον εφεσείοντα». Σε αντίθεση με την καθ' ης η αίτηση 2 - στην περίπτωση της οποίας θα επανέλθω - οι αιτητές απέδειξαν τη γνωστοποίηση της επίδικης διαιτητικής απόφασης προς την καθ' ης η αίτηση 1, όχι μόνο βάσει των όσων εξάγονται (και συνάγονται) από τη διαιτητική απόφαση-Τεκμήριο 1 (όπου δηλώνεται η παρουσία της καθ' ης η αίτηση 1 κατά τη διαιτητική διαδικασία), αλλά και από τα όσα η εν λόγω καθ' ης η αίτηση 1 αναγνωρίζει και παραδέχεται στην ένορκη δήλωση της που συνοδεύει την ένσταση, ιδιαίτερα στις παραγράφους 8-12. Αναφορικώς με την περίπτωση της καθ' ης η αίτηση 2, συγκλίνω με τις επιμελείς τοποθετήσεις του κ. Παρασκευά επί του ζητήματος της αποτυχίας των αιτητών να αποδείξουν με την προσήκουσα επάρκεια τη δέουσα γνωστοποίηση της επίδικης διαιτητικής απόφασης προς την υπό αναφορά πελάτιδα του. Αποτελεί αναντίρρητη τοποθέτηση της καθ' ης η αίτηση 2, πως όχι μόνο δεν ήταν παρούσα κατά την επίδικη διαιτητική διαδικασία (σε αντίθεση με την καθ' ης η αίτηση 1), αλλά και ότι ποτέ η προκύψασα διαιτητική απόφαση τής γνωστοποιήθηκε με οποιοδήποτε τρόπο. Οι αιτητές δεν αντεξέτασαν την καθ' ης η αίτηση 2 επί της γνωστοποίησης μήτε και επιχείρησαν να ζητήσουν παρουσίαση προφορικής μαρτυρίας επί της σημαντικής αυτής πτυχής των πραγμάτων. Η μόνη μαρτυρία που φαίνεται να συνδέει την καθ' ης η αίτηση 2 με την επίδικη γνωστοποίηση είναι το περιεχόμενο της Δήλωσης Γνωστοποίησης Απόφασης Διαιτησίας-Τεκμήριο 2, όπου η καθ' ης η αίτηση 1 παρουσιάζεται ως το πρόσωπο που υπέγραψε για την παραλαβή της διαιτητικής απόφασης στις 23.9.13, γεγονός όμως που αμφισβητείται από την καθ' ης η αίτηση 2, πόσω δε μάλλον ότι τούτο έγινε με τη γνώση και τις οδηγίες της τελευταίας. Στη βάση αυτή, αποφαίνομαι πως οι αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν στον απαιτούμενο βαθμό τη γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης-Τεκμήριο 1 προς την καθ' ης η αίτηση 2, με όλα ασφαλώς τα στοιχειώδη συνεπακόλουθα της παράλειψης, που παρεμπιπτόντως - επειδή συχνά είναι που παρατηρείται σε τέτοιου είδους υποθέσεις - θα πρέπει να προσεχθεί από τα εκάστοτε συνεργατικά ιδρύματα έτσι ώστε να θωρακίζεται καλύτερα η διαιτητική διαδικασία και να αποφεύγεται εκεί όπου τούτο ισχύει, η περιττή περιπλοκή των πραγμάτων. Καμιά από τις ενστάσεις που προέβαλε κατά τα άλλα η καθ' ης η αίτηση 1, δεν μπορεί να επιτύχει (για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω) και οι οποίοι, κατ' ουσίαν, αφορούν σε θεματικές που καθάπτονται της ορθότητας της διαιτητικής απόφασης και της ουσίας της διαφοράς, οι οποίες δεν αξιολογούνται στην παρούσα διαδικασία ως έχει ήδη διατυπωθεί ανωτέρω. Ανάμεσα σε αυτά τα θέματα, κατατάσσεται και η θέση των καθ' ων η αίτηση πως ο διαιτητής δεν είχε δικαίωμα να εκδώσει διάταγμα αναφορικά με σύμβαση το αντικείμενο της οποίας αφορά σε γη, κάτι όμως που δεν αφορά σε ειδική εκτέλεση της επίδικης συμφωνίας, με αποτέλεσμα να μην εφαρμόζονται οι πρόνοιες της παραγράφου 8 του Πρώτου Παραρτήματος του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, ως πρότεινε ο κ. Παρασκευά. Αυτά, ίσως εκ του περισσού. Εν κατακλείδι. Η επίδικη διαιτητική απόφαση επιδόθηκε και γνωστοποιήθηκε δεόντως στην καθ' ης η αίτηση 1, φέροντας τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία μιας έγκυρης διαιτητικής απόφασης, η οποία κατέστη τελεσίδικη αφού ουδέποτε εφεσιβλήθηκε εντός του προβλεπόμενου χρόνου βάσει των σχετικών προνοιών του άρθρου 52

(4)του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85. Η αίτηση εναντίον της καθ' ης η αίτηση 1 επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα εναντίον της καθ' ης η αίτηση 1, ως τα αιτητικά (α) και (γ) στην αίτηση, με έξοδα εναντίον της καθ' ης η αίτηση 1 και υπέρ των αιτητών, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η αίτηση εναντίον της καθ' ης η αίτηση 2 αποτυγχάνει, με τα αναλογούντα έξοδα να επιδικάζονται υπέρ της και εναντίον των αιτητών, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο