ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ & ΥΙΟΙ ΛΤΔ ν. SOTERIOU DEVELOPERS LTD, Αρ. Αγωγής 2559/2014, 9/10/2015

(8)διαφορετικούς λόγους ένστασης ως ακολούθως: «

1. Η εκδοθείσα απόφαση δεν μπορεί να παραμεριστεί καθ' ότι εκδόθηκε νομότυπα και δεν φαίνεται να πληρούνται σε καμιά περίπτωση οι νόμιμες προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος όπως έχουν καθοριστεί από τη σχετική νομολογία του θέματος.
2. Οι Εναγόμενοι δεν προβάλουν και/ή δεν επικαλούνται οποιονδήποτε επαρκή και/ή ικανοποιητικό λόγο για την παράλειψή τους να εμφανιστούν στη διαδικασία και/ή στην αγωγή.
3. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν την Αίτηση με μεγάλη και/ή αδικαιολόγητη καθυστέρηση χωρίς να προβάλουν ικανοποιητικούς λόγους και/ή στοιχεία και/ή τεκμήρια για την παράλειψη τους να καταχωρήσουν εμφάνιση στην αγωγή.
4. Οι ισχυρισμοί των Εναγομένων / Αιτητών αναφορικά με την ύπαρξη Υπεράσπισης είναι αόριστοι και/ή ασαφείς και/ή δεν αποτελούν βάση για οποιαδήποτε και/ή ουσιαστική και /ή εκ πρώτης όψεως και/ή υπεράσπιση στην αγωγή και/ή δεν δίδεται καλός λόγος για να τους δοθεί άδεια να προβάλουν την όποια υπεράσπιση τους.
5. Η έκδοση της υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής ήταν καθ' όλα νόμιμη και σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και/ή οι ισχυρισμοί της περί κακής επίδοσης είναι εκ των υστέρων σκέψεις για αποφυγή των συνεπειών έκδοσης της απόφασης.
6. Η αιτούμενη θεραπεία έχει ως αποτέλεσμα τον δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων των Εναγόντων / Καθ' ων η αίτηση σε ανεπανόρθωτο βαθμό και/ή κατά τρόπο ώστε οι Ενάγοντες / Καθ' ων η αίτηση να βρεθούν σε δυσμενή θέση και/ή κατά τρόπο που η επιδίκαση εξόδων δεν θα συνιστά επαρκή και/ή εύλογη αποζημίωση των Εναγόντων / Καθ' ων η αίτηση υπό τις περιστάσεις.
7. Οι Εναγόμενοι / Αιτητές προσέρχονται ενώπιον του Δικαστηρίου με κακή πίστη, αποκρύβουν την αλήθεια ενώ προβάλλουν ψευδείς και/ή ανυπόστατους ισχυρισμούς στην προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και/ή για να πείσουν ότι δήθεν δεν τους επιδόθηκε η αγωγή με αριθμό 2559/2014 και/ή ότι έχουν καλή υπεράσπιση εναντίον των Καθ' ων η αίτηση.
8. Η παρούσα Αίτηση είναι νομικά και/ή ουσιαστικά αβάσιμη και/ή απαράδεκτη και/ή αστήρικτη και/ή αδικαιολόγητη και/ή καταχρηστική και με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση εκτέλεσης της απόφασης πλήττοντας καίρια τη διασφάλιση του δικαιώματος των Εναγόντων /Καθ' ων η αίτηση για την άνευ προσκόμματος αποπεράτωση της υπόθεσης και/ή την ανάγκη διαφύλαξης της τελεσιδικίας των δικαστικών αποφάσεων (finality of judgments) και/ή θα θέσει σε κίνδυνο την αποτελεσματικότητα και την αξιοπιστία των θεσμών της απονομής της δικαιοσύνης.». Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η ένσταση εκτίθενται στην επισυνημμένη στην Ειδοποίηση ένστασης ένορκη δήλωση, ημερ. 27.1.2015, του κ. Γεώργιου Κακούρη. Λέγει ο κ. Κακούρης στην παρα. 5)ε) της ένορκης δήλωσής του ότι το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στους Εναγόμενους νόμιμα και σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας στις 8.5.2014, ημερομηνία κατά την οποία παραλήφθηκε από τη γραμματέα της εταιρείας «I. SOTERIOU DEVELOPERS LTD». Η σχετική ένορκη δήλωση επίδοσης έγινε στις 12.5.2014 από τον Ιδιωτικό επιδότη κ. Πανίκο Αριστείδου και βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου. Επιμένει ο κ. Κακούρης στην παρα. 5)γ) της ένορκης δήλωσής του ότι ορθώς επιδόθηκε το κλητήριο στους Εναγόμενους, αφού με αυτούς ήταν που συνήψαν συμβατικές σχέσεις οι Ενάγοντες. Προς απόδειξη της θέσης του αυτής, ο κ. Κακούρης παραπέμπει το Δικαστήριο στα τιμολόγια, τις προσφορές και τις αποδείξεις που βρίσκονται ήδη στο φάκελο του Δικαστηρίου, ως επισυνημμένα στην ένορκη δήλωση που συνόδευε τη μονομερή αίτηση, ημερ. 23.5.2014, για την έκδοση απόφασης ερήμην των Εναγομένων. Επισημαίνει συναφώς ότι όλα τα τιμολόγια, οι προσφορές και οι αποδείξεις αναφέρουν το όνομα των Εναγομένων «I. SOTERIOU DEVELOPERS LTD» και των Εναγόντων ως συναλλαττόμενων. Στην παρα. 4 της ένορκης δήλωσής του, ο κ. Κακούρης παραδέχεται ως αληθή τον ισχυρισμό του κ. Σωτηρίου ότι η εκκαλούμενη απόφαση επιδόθηκε στον ίδιο για λογαριασμό των Εναγομένων στις 27.10.
9. Επισημαίνει ο κ. Κακούρης ότι οι Εναγόμενοι δεν έχουν αιτιολογήσει γιατί καθυστέρησαν να καταχωρίσουν την υπό κρίση αίτηση παραμερισμού από τις 27.10.2014, που έλαβαν γνώση της εκκαλούμενης απόφασης, μέχρι τις 17.11.2014, ήτοι για ένα και πλέον μήνα. Αρνείται ο κ. Κακούρης ότι επικοινώνησε μαζί του είτε ο κ. Σωτηρίου είτε οποιοδήποτε άλλο εξουσιοδοτημένο από τους Εναγόμενους πρόσωπο, και αυτός να αρνήθηκε να τους συνομιλήσει. Οι ισχυρισμοί που προβάλλονται από τον κ. Σωτηρίου είναι εκ των υστέρων σκέψεις για να αποφύγουν οι Εναγόμενοι τα αποτελέσματα της απόφασης. Είναι η θέση του κ. Κακούρη ότι οι Εναγόμενοι αγνόησαν τη δικαστική διαδικασία από τις 8.5.2014 που τους επιδόθηκε η αγωγή και παρέλειψαν να καταχωρήσουν σημείωμα εμφάνισης μέχρι τις 25.6.2014 που εκδόθηκε η εκκαλούμενη απόφαση. Όσον αφορά την ισχυριζόμενη Υπεράσπιση των Εναγομένων, ο κ. Κακούρης επισημαίνει ότι οι Εναγόμενοι ουδέν έγγραφο παρουσίασαν στο Δικαστήριο (π.χ. τιμολόγιο ή προσφορά) που να αποδεικνύει τους ισχυρισμούς τους έστω εκ πρώτης όψεως. Κατόπιν σχετικής αίτησης και άδειας του Δικαστηρίου, οι Εναγόμενοι καταχώρησαν στις 3.7.2015 Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση του κ. Ιωάννη Σωτηρίου, με την οποία αυτός εισήξε- · ως Τεκμήριο 1, της εν λόγω Δήλωσης, το Πιστοποιητικό του Εφόρου Εταιρειών στο οποίο φαίνεται ως διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου των Εναγομένων η οδός «Γρηγόρη Αυξεντίου, 49, Κάτω Λακατάμια, 2310 Λευκωσία», με σκοπό να αποδείξει ότι αυτή η διεύθυνση διαφέρει από τη διεύθυνση στην οποία έγινε η επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος της αγωγής, · ως Τεκμήριο 2, αντίγραφο Πιστοποιητικού του Εφόρου Εταιρειών όπου φαίνονται οι αξιωματούχοι των Εναγομένων, με σκοπό να αποδείξει ότι η Σταύρη Δημητρίου η οποία φέρεται να παρέλαβε το Κλητήριο ως επικαλείται ο δικαστικός επιδότης, δεν είναι γραμματέας της εταιρείας κατά την έννοια του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, · ως Τεκμήριο 3, αντίγραφο πιστοποιητικού μετόχων της εταιρείας, με σκοπό να αποδείξει ότι η κα Σταύρη Δημητρίου δεν είναι ούτε μέτοχος των Εναγομένων. Όλα τα πιο πάνω, ο κ. Σωτηρίου τα λέγει αξιώνοντας να κριθεί παράτυπη η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στους Εναγόμενους. Ο κ. Κακούρης απάντησε στους πιο πάνω ισχυρισμούς με δική του Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση ημερ. 8.7.
10. Στην παρα. 7 αυτής, ο κ. Κακούρης εκφράζει τη θέση ότι τα τεκμήρια που κατέθεσαν οι Ενάγοντες δεν είναι καταλυτικής σημασίας όσον αφορά το νομότυπο της επίδοσης, εφόσον στην ένορκη δήλωση της επίδοσης δίδονται οι απαραίτητες λεπτομέρειες ότι υπήρξε πράγματι παραλαβή του κλητηρίου από την κα Σταύρη Δημητρίου και υπό ποια ιδιότητα. Στην παρα. 4 της ίδιας Δήλωσής του, ο κ. Κακούρης επισημαίνει τα εξής꞉ i. Στις 7.4.2014 ο ιδιώτης επιδότης επέδωσε δύο επιστολές ημερ. 19.3.2014 προς τις εταιρείες «I. Soteriou Constructions Ltd» και «I. Soteriou Developers Ltd» εκ Γρηγόρη Αυξεντίου 49 στην Κάτω Λακατάμια. Η επιστολή προς την εταιρεία «I. Soteriou Developers Ltd» αφορά επίδικο θέμα άλλης αγωγής, η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, άσχετης προς την παρούσα. ii. Και οι δύο προαναφερόμενες επιστολές παραλήφθηκαν από την κα Σταύρη Δημητρίου εκ μέρους των εν λόγω δύο εταιρειών. iii. Μία ακριβώς μέρα μετά την επίδοση των επιστολών, ήτοι στις 8.4.2014, ο κ. Ι. Σωτηρίου υπέγραψε και έστειλε απαντητική επιστολή στους δικηγόρους των Εναγόντων εκ μέρους της εταιρείας «I. Soteriou Constructions Ltd», ενώ δεν απάντησε εκ μέρους της εταιρείας «I. Soteriou Developers Ltd» που είναι οι Εναγόμενοι, αγνοώντας ή και περιφρονώντας την αξίωση των Εναγόντων έναντι της εν λόγω εταιρείας. iv. Στις 8.5.2014 επιδόθηκε με τον ίδιο τρόπο, έναντι της υπογραφής της Σταύρης Δημητρίου το κλητήριο ένταλμα της παρούσας αγωγής. Πιστεύει ο κ. Κακούρης ότι ενόψει των ανωτέρω, οι Εναγόμενοι γνώριζαν πολύ πριν από την καταχώρηση του κλητηρίου εντάλματος για την αξίωση των Εναγόντων για το ποσό των €61.829,71 και για την πρόθεση λήψης νομικών μέτρων γιατην είσπραξη του, εφόσον παρέλαβαν την επιστολή ημερ. 19.3.
11. Όταν επιδόθηκε το κλητήριο, επέλεξαν συνειδητά να το αγνοήσουν. Τούτο διότι ουδεμία υπεράσπιση έχουν. Ολοκληρώθηκε η ακρόαση της αίτησης στη βάση των ως άνω ενόρκων δηλώσεων. Οι συνήγοροι των διαδίκων εφοδίασαν το Δικαστήριο με γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες μελέτησα και έλαβα υπόψη κατά την διαμόρφωση της δικαστικής μου κρίσης ως παρατίθεται κατωτέρω. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Στην απόφαση στην Πολιτική Έφεση Αρ. 10096, Κύπρος Γεωργίου ν Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τράπεζα Κύπρου Λτδ

(1999)(Αρ.2) 1Γ ΑΑΔ 1938, ο Ηλιάδης Δ. κατέγραψε τα εξής, τα οποία απηχούν μέχρι σήμερα τη θέση του Ανωτάτου Δικαστηρίουː «Οι αρχές που διέπουν τον παραμερισμό μιας απόφασης που λήφθηκε λόγω παράλειψης του εναγομένου να εμφανισθεί αποτέλεσαν το αντικείμενο πολλών Αγγλικών και Κυπριακών αποφάσεων. (Evans ν. Bartlam [1937] 2 All E.R 646, Kotsapas v. Titan Construction and Engineering Company

(1961)C.L.R. 317, Christoforou v. Kyriakoulli

(1963)2 C.L.R. 159, Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204, Mine and Quarry Services Ltd. ν. Α. Γεωργίου (Μαύρο)

(1993)1 Α.Α.Δ. 26, Βίκα Πίκα Ντίσκο Λτδ. ν. Χάπυ Στρητς Ντίσκο Λτδ.

(1997)1 Α.Α.Δ. 28). Στην Milouca Motor Trading Ltd. ν. Κούρτης

(1997)1 Α.Α.Δ. 941 γίνεται μια εκτενής ανάλυση της σχετικής νομολογίας υιοθετήθηκαν οι αρχές όπως καθορίσθηκαν στην απόφαση Phylactou ν. Michael

(1982)1 C.L.R. 204,210, που τονίζουν αφενός την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουσθεί και αφετέρου την ανάγκη διασφάλισης της άνευ προσκόμματος αποπεράτωσης της δίκης. Ταυτόχρονα σημειώθηκε ότι όταν η συμπεριφορά του διαδίκου που επιζητεί τον παραμερισμό της πρωτόδικης απόφασης ισοδυναμεί με καταφρόνηση του Δικαστηρίου ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου, το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να απορρίψει την αίτηση. Όπως εξηγεί ο Πικής, Π., που έδωσε την απόφαση του Εφετείου, "Το απαύγασμα της νομολογίας κατατείνει στο ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να επιδεικνύει υπέρμετρο ζήλο στην αποστέρηση του δικαιώματος του διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεσή του, νοουμένου ότι αποκαλύπτει υπεράσπιση. Εντούτοις, το Δικαστήριο μπορεί, παρά ταύτα, να αρνηθεί να επανανοίξει την υπόθεση, εάν η διαγωγή του είναι τέτοια, ώστε να πλήττει το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης." Η γενική αρχή του δικαίου όπως προκύπτει από τις πιο πάνω αποφάσεις είναι ότι για να επιτύχει τον παραμερισμό μιας απόφασης ο αιτητής θα πρέπει να πείσει ότι έχει μια εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην απαίτηση που προβάλλεται εναντίον του. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη από τη μια την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουστεί και από την άλλη την ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών διαδικασιών. Όμως η χωρίς ουσιαστικό λόγο παράλειψη του αιτητή να εμφανισθεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση του να πάρει έγκαιρα μέτρα για την ακύρωση της πρωτόδικης απόφασης μπορεί να αποτελέσει λόγο για την απόρριψη της αίτησης. (Mine and Quarry Services Ltd. ν. Α. Γεωργίου (Μαύρου) και Milouca Motor Trading Ltd. ν. Κούρτης (πιο πάνω). Όπως έχει τονιστεί από το Δικαστή Νικήτα στην απόφαση Mine and Quarry Services Ltd. ν. Α. Γεωργίου (Μαύρου) (πιο πάνω),"Η ανεξήγητη αργοπορία είναι παράγων που ασκεί έντονα αρνητική επίδραση κατά του διαδίκου που παρέλειψε να κινηθεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία για να διεκδικήσει το δικαίωμα να ξανανοίξει την υπόθεση του."». Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Μιχάλης Περατικός (5788/2005, απόφαση ημερομηνίας 05/08/2013): «Η ταχεία απονομή της δικαιοσύνης δεν αποτελεί απλώς ζήτημα ευκολίας, αλλά υψίστης σημασίας παράγοντα για την αποτελεσματική διεκδίκηση των δικαιωμάτων του πολίτη. Η αρχή αυτή είναι στενά συνυφασμένη και με ένα άλλο λόγο, επίσης σημαντικό για την απονομή της δικαιοσύνης, την ανάγκη διασφάλισης της τελεσιδικίας. Εάν διάδικος μπορεί απρόσκοπτα να επιδιώκει το επανάνοιγμα της υπόθεσης, η σφραγίδα της οριστικότητας, την οποία φέρει η απόφαση, και όλα όσα εξυπακούει, καθώς και η βεβαιότητα την οποία εισάγει στη διαχείριση των υποθέσεων του ανθρώπου, θα απωλεσθούν, με οδυνηρές συνέπειες για την απονομή της δικαιοσύνης (βλ. lason Travel & Tours Ltd v. L. Pashias Travel Ltd κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 145/2010, ημερομηνίας 19.02.13).». Υπό το φως των πιο πάνω νομολογηθέντων είναι που θα πρέπει να διαβάζεται η Διαταγή 17, Θ.10, η οποία προβλέπει ότιː «10. Όταν εκδοθεί απόφαση σύμφωνα με τους προηγούμενους κανονισμούς αυτής της Διάταξης, θα είναι νόμιμο δια το Δικαστήριο, στην κατάλληλη περίπτωση, να παραμερίσει ή διαφοροποιήσει τέτοια απόφαση με όρους που θα ήθελαν φανεί δίκαιοι.». Οι προϋποθέσεις για τον παραμερισμό μιας απόφασης που εκδόθηκε ερήμην του Εναγομένου, δυνάμει της Δ.17 θ.10 ανωτέρω, συνοψίσθηκαν πρόσφατα στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ημερ. 15.1.2013, (δοθείσα από τον Ναθαναήλ, Δ.), στην Πολιτική Έφεση 205/2010, Κυριακή Τσεσμέλογλου ν Σοφοκλή Σοφοκλέους. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμαː «Διαχρονικά η νομολογία έχει καθορίσει σε ποιες περιπτώσεις είναι δυνατή η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς ακύρωση απόφασης ληφθείσας λόγω παράλειψης καταχώρισης εμφάνισης. Διακρίνονται δύο περιπτώσεις: (α) όπου η ερήμην απόφαση εκδόθηκε παράνομα, δηλαδή, κατά παράβαση ουσιώδους τύπου ή διαδικασίας, οπότε και η απόφαση παραμερίζεται ex debito justitiae και (β) όπου η απόφαση είναι μεν νομότυπη, αλλά ο αιτούμενος τον παραμερισμό της παρουσιάζει διά ενόρκου δηλώσεως εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση, ενώ επεξηγεί ταυτόχρονα το λόγο που η υπόθεση αφέθηκε να προχωρήσει σε έκδοση απόφασης, χωρίς τη συμμετοχή του. Η απεριόριστη και ταυτόχρονα σύμφυτη ουσιαστικά εξουσία του Δικαστηρίου να παραμερίζει αποφάσεις ληφθείσες χωρίς την εξέταση της υπόθεσης επί της ουσίας, υπόκειται επομένως στα καλώς εγνωσμένα περιοριστικά κριτήρια που έχουν αναφερθεί ανωτέρω, αλλά σημασία αποκτούν επίσης αφενός το χρονικό διάστημα που έχει διαρρεύσει μεταξύ της απόφασης και της αίτησης παραμερισμού και αφετέρου η χρησιμότητα του τυχόν παραμερισμού, από την άποψη ότι αν δεν υπάρχει κάποια υπεράσπιση, τότε ο παραμερισμός δεν εξυπηρετεί. Τα πιο πάνω αντλούνται από υποθέσεις όπως οι Evans v. Bartlam

(1973)3 All E.R. 646, Land Securities Plc v. Receiver for the Metropolitan Police District

(1983)1 W.L.R. 439, Φυλακτού ν. Μιχαήλ

(1982)1 Α.Α.Δ. 204, Μιχάλης Λούκα ν. Cyprus Pipes Industries Ltd

(1995)1 Α.Α.Δ. 163 και Λουκαΐδου ν. Γερολέμου

(2000)1 Α.Α.Δ. 333.». Ως προς το βάρος της απόδειξης της ύπαρξης εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης, παραπέμπω στην απόφαση Merkis v. Yiannoukas and another

(1994)1 AAA 736 όπου λέχθηκε ότι «από το σκεπτικό της Evans ν. Bartlam συνεπάγεται ότι- i. Το βάρος της απόδειξης είναι σίγουρα πάνω στον αιτητή να δείξει στο Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση πάνω στην ουσία της υπόθεσης ... ii. ... Σχετικά με τη μαρτυρία την οποία πρέπει να προσκομίσει ο αιτητής για να αποδείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση επί της ουσίας της υπόθεσης και ότι υπήρχε σοβαρός και εύλογος λόγος που δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, αυτή πρέπει να είναι υπό τη μορφή ενόρκων δηλώσεων και οποιαδήποτε άλλη έγγραφη μαρτυρία συνημμένη στις ενόρκους δηλώσεις. Δεν προσκομίζεται οποιαδήποτε άλλη προφορική μαρτυρία. Οι διάδικοι όμως έχουν το δικαίωμα να αντεξετάσουν οποιονδήποτε ομνύοντα επί της ένορκης δήλωσης του, αφού δώσουν τη σχετική ειδοποίηση σύμφωνα με τους κανόνες της Πολιτικής Δικονομίας.». Έχει νομολογηθεί ότι η αποκάλυψη μιας καλής υπόθεσης ή συζητήσιμης υπεράσπισης, προϋποθέτει την προσκόμιση κάποιων αποδεικτικών στοιχείων τα οποία εξυπακούεται ότι εμπεριέχουν κάποιο βαθμό πειστικότητας όπως προβάλλεται μέσα από την ένορκη δήλωση, ώστε η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να μην ασκείται επί ματαίω και μόνον αν θα εξυπηρετηθεί ο χρήσιμος σκοπός επίλυσης της διαφοράς των διαδίκων (βλ. Πατουρης ν. Hellenic Bank Ltd

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2118. 2124 και Γεώργιος Φρίξου Γεωργαλλίδης ν. Ταπελλογραφείου Κώστα Παύλου & Σία Λτδ

(2000)1(B) Α.Α.Δ., 1101 σελ. 1106). Το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους των αιτητών. Εκεί όπου η προβαλλόμενη υπεράσπιση δεν φέρει τα αναγκαία χαρακτηριστικά και ελλείπει η αναγκαία θεμελίωση, η αίτηση απορρίπτεται (Παρασκευά Κωνσταντίνου κ.ά. v. ΥΡ Trade & Service Ltd, 3225/2011, απόφαση ημερ. 12 Ιουνίου 2013). Στην απόφαση Milouca Motor Trading Ltd v. Χρύσανθος Κούρτη

(1997)1B ΑΑΔ 941, επεξηγήθηκε η σημασία της διαγωγής του εναγομένου ως παράγοντα που μπορεί να επενεργήσει κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ανεξάρτητα από τη διαπίστωση της ύπαρξης εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης. Συγκεκριμένα, στη σελ. 945, αναφέρεται: «Η νομολογία υποστηρίζει ότι μπορεί να απορριφθεί η αίτηση παρά την αποκάλυψη συζητήσιμης υπεράσπισης, εφόσον διαπιστωθεί ότι ο εναγόμενος επέδειξε αδιαφορία για την αγωγή, η οποία προσλαμβάνει τη μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου [...]. [...] Η άνευ αποχρώντος λόγου παράλειψη του Εναγομένου να εμφανιστεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση του να αποταθεί για τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, μπορεί βάσιμα να αποτελέσουν λόγο για την απόρριψη του αιτήματος του. Διαφορετικά η πορεία της δικαστικής διαδικασίας και το αποτέλεσμα της θα αφήνονταν αιωρούμενα μέχρι την εκδήλωση της θέσης του Εναγόμενου σε σχέση με την εναντίον του αγωγή.» Τα πιο πάνω επιβεβαιώθηκαν με την εξής επισήμανση του Ναθαναήλ, Δ., στην προμνησθείσα απόφαση στην Πολιτική Έφεση 205/2010ː «Η ανάδειξη εκ πρώτης όψεως καλής και συζητήσιμης υπεράσπισης που συνιστά κυρίαρχο παράγοντα σε αιτήσεις του είδους, ουδέποτε εξετάζεται κατ΄ απομόνωση. Ανάλογα με τα περιστατικά, οι υπόλοιποι παράγοντες ή κριτήρια αποκτούν λιγότερη ή περισσότερη σημασία. Ικανά ακόμη και να αντισταθμίσουν την καλή υπεράσπιση. [...] Επομένως, όπως έχει κατ΄ επανάληψη λεχθεί (δέστε, για παράδειγμα, Milouca Motor Trading Ltd v. Χρύσανθου Κούρτη

(1997)1 Α.Α.Δ. 941), η χωρίς επαρκή λόγο παράλειψη εμφάνισης αποτελεί βάσιμο λόγο για απόρριψη της αίτησης παραμερισμού, διαφορετικά η όλη πορεία της δικαστικής διαδικασίας θα άφηνε αιωρούμενα τα εκατέρωθεν δικαιώματα και θα ήταν δέσμια της κρίσης του εναγόμενου σε σχέση με το χρόνο που ο ίδιος επιλέγει να καταχωρήσει την αίτηση παραμερισμού. Όταν η συμπεριφορά του διαδίκου είναι τέτοια που πλήττει το θεμέλιο της δικαιοσύνης, το Δικαστήριο έχει καθήκον να αρνείται την επαναφορά, (F.P.P. Fish Processing Ltd v. Nicolaou Acqua Culture Ltd

(2000)1 Α.Α.Δ. 2054).». IV. ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗ Εξετάζω πρώτα κατά πόσον, από το περιεχόμενο της Ε/Δ του κ. Κακούρη, προκύπτει να υπήρξε παράνομη ή αντικανονική επίδοση της αγωγής, έτσι που να δικαιολογείται ο παραμερισμός της εκκαλούμενης απόφασης ex debito justitiae. Αναφορικά με την επίδοση δικογράφου σε νομικό πρόσωπο, σχετική είναι η Διαταγή 5, θ.7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, την οποία παραθέτω αυτούσιαː «7. In the absence of any statutory provision regulating service of process upon a corporate body, service of an office copy of a writ of summons or other process on the president or other head officer, or on the treasurer or secretary of such body, or delivery of such copy at the office of such body, shall be deemed good service; [...]». Στην Πολιτική Έφεση Αρ. 10954, Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού -ν- Chr.P. Michaelides (Estates) Limited

(2002)1A A.A.Δ. 43 επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση όπου λέχθηκε ότι, προκειμένου για επίδοση κλητηρίου σε νομικό πρόσωπο, πρέπει να εγχειρίζεται το κλητήριο στον κατά τις διατάξεις της Δ.5, θ.7 εκπρόσωπο του νομικού προσώπου, όπως τον πρόεδρο ή άλλο ψηλόβαθμο αξιωματούχο του και ότι δεν αποδεικνύεται καλή και νομότυπη επίδοση με το να αναφέρεται στην ένορκο δήλωση του επιδότη που διενήργησε την επίδοση ότι το κλητήριο ένταλμα της αγωγής "αφέθη στο εγγεγραμμένο γραφείον" χωρίς να υπάρχει υπογραφή παραλαβής και χωρίς να αναφέρεται ποιος παρέλαβε και με ποια ιδιότητα. Παρά το ότι το άρθρο 372 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, προβλέπει ότι "Έγγραφο δύναται να επιδοθεί σε εταιρεία με την άφεση του ή με την αποστολή του ταχυδρομικώς στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας ", το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε ότι το άρθρο 372 θα πρέπει να διαβάζεται κατά τρόπο συνάδοντα προς το άρθρο 30

(3)(α) και (β) του Συντάγματος, και παρατήρησε, συναφώς προς τα γεγονότα της κρινόμενης υπόθεσης, τα εξήςː «Η καλή επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται στο δικαστήριο. Τότε μόνο του παρέχεται η δυνατότης να υπερασπισθεί. Πρόκειται για δικαίωμα που έχει αναχθεί σε θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα. Το άρθρ. 30.3(α) και (β) περιλαμβάνεται στο χάρτη των "θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών" του Συντάγματος. Οι περιστάσεις της κρινόμενης υπόθεσης, αλλά και η αχλύς που περιβάλλει την επίδοση - δεν είναι καν γνωστό το πρόσωπο στο οποίο αφέθηκε το κλητήριο και η ιδιότητα του - δεν μας αφήνουν αμφιβολία για το παράτυπο της επίδοσης, με βάση την οποία λήφθηκε η ακυρωθείσα απόφαση. Αυτή ήταν και η αιτία, που η εφεσίβλητη δεν έλαβε γνώση της έγερσης της αγωγής για να αμυνθεί, όπως ήταν και η πρόθεση της. Ορθά λοιπόν παραμερίστηκε η απόφαση εφόσον δεν προηγήθηκε έγκυρη επίδοση.». Δεν αρκεί συνεπώς να αφήνεται το κλητήριο ένταλμα στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, αλλά ο επιδότης θα πρέπει να φροντίζει να καταγράφει στην ένορκη δήλωση επίδοσης λεπτομέρειες που να αποδεικνύουν ότι υπήρξε παραλαβή του κλητηρίου, ήτοι το όνομα αυτού που παρέλαβε εκ μέρους της εταιρείας και την ιδιότητά του. Το αν αυτός που παραλαμβάνει το κλητήριο είναι ένας απλός υπάλληλος εξουσιοδοτημένος για την παραλαβή εγγράφων και όχι αξιωματούχος της εταιρείας κατά την έννοια του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, προκύπτει από τη νομολογία ότι αντιμετωπίζεται ελαστικά, νοουμένου ότι υπάρχουν επαρκείς λεπτομέρειες στην ένορκη δήλωση επίδοσης ώστε να αποδεικνύεται η παραλαβή του κλητηρίου. Παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα από την J.Z.CLASSIC MUZIC PRO LTD, ν. ALKADIA MUSIC LAND LTD

(2002)1 Α.Α.Δ. 1151꞉ «Η βασική επιχειρηματολογία του δικηγόρου πρωτοδίκως και ενώπιον μας, ήταν πως η επίδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εφεσείουσας ήταν παράτυπη και κακή, γιατί δεν έγινε σε κάποιο αξιωματούχο της ώστε να λάβει γνώση της εναντίον της αγωγής. Ισχυρίστηκε επίσης πως το γεγονός ότι ο επιδότης άφησε το κλητήριο ένταλμα στο εγγεγραμμένο γραφείο της εφεσείουσας τούτο δεν συνιστά καλή επίδοση. Τα πιο πάνω γεγονότα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που καταχώρισε αξιωματούχος της εφεσείουσας προς υποστήριξη της επίδικης αίτησης για επαναφορά, προσθέτει δε πως η εφεσείουσα έχει καλή υπεράσπιση στην αγωγή στη βάση ισχυρισμών που προβάλλει. [...] Είναι κοινώς παραδεκτό πως το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εφεσείουσας, που είναι το γραφείο των δικηγόρων της στη Λεμεσό. Στο αντίγραφο του κλητηρίου, που κατέθεσε στο πρωτοκολλητείο ο επιδότης, υπάρχει η μονογραφή του προσώπου που το παρέλαβε, και η σχετική νομότυπη ένορκη βεβαίωση του επιδότη. [...] Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όμως έχουν μια καίρια και ουσιαστική διαφορά από εκείνα στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολης Λεμεσού και Chr.P.Michaelides (Estates) Ltd. Στην τελευταία ρητά αναφέρεται πως ο επιδότης άφησε το κλητήριο ένταλμα στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας χωρίς οποιαδήποτε ένδειξη παραλαβής του, ενώ εδώ υπάρχει υπογραφή παραλαβής του κλητηρίου εντάλματος από πρόσωπο που βρισκόταν στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, τούτο δε επιμαρτυρείται και από τον επιδότη.». Παραπέμπω επίσης στην Πολιτική Έφεση Αρ. 12016, Ι.Ρ.Μ. INDUSTRIES CO. LTD κ.α. - ν - ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΩΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΛΤΔ.

(2006)1 ΑΑΔ 1319. απόφαση ημερομηνίας 15/12/2006, όπου ο Ηλιάδης Δ. ανέφερε: «...Οι εφεσείοντες είχαν το βάρος να αποδείξουν ότι η επίδοση που είχε γίνει ήταν κακή, αλλά απέτυχαν να αντικρούσουν τα πιο πάνω γεγονότα και η επίδοση ήταν νόμιμη, αφού σύμφωνα με τη Δ.5, θ. 7 η επίδοση σε γραμματέα νομικού προσώπου θεωρείται καλή επίδοση. Το γεγονός ότι η γραμματέας ήταν υπερήλικη με προβλήματα υγείας και ότι τοποθέτησε τα έγγραφα επίδοσης σε ένα συρτάρι και ξέχασε να τα παραδώσει στους εφεσείοντες, δεν επηρεάζει τη νομιμότητα της επίδοσης...» Στην Πολιτική Έφεση 284/2008, Παναγιώτης Νέμιτσας v. Salwa Chaparian, απόφαση ημερ. 10/5/2011, η θέση του αιτητή ήταν ότι δεν έλαβε γνώση της αγωγής λόγω του ότι το πρόσωπο στο οποίο αυτή επιδόθηκε του ήταν άγνωστο. Είναι ζήτημα ελέγχου της αξιοπιστίας του επιδότη έναντι της αξιοπιστίας αυτού που αμφισβητεί την επίδοση. Σχετικό το ακόλουθο απόσπασμα από την πιο πάνω απόφασηː «Το πρωτόδικο Δικαστήριο εξετάζοντας την αίτηση παραμερισμού, αναζήτησε - ορθά, κατά την άποψή μας - κατά πόσο η εκδοχή του εφεσείοντα ότι αυτός δεν έλαβε γνώση της αγωγής, επειδή το πρόσωπο στο οποίο έγινε η επίδοσή της του ήταν άγνωστο, ήταν αληθής. Για το ζήτημα αυτό υπήρχαν, από τη μια, η ένορκη δήλωση του επιδότη, ο οποίος, σημειωτέον, δε ζητήθηκε από τον εφεσείοντα να αντεξεταστεί, και τα στοιχεία του φακέλου και, από την άλλη, η θέση του εφεσείοντα, ο οποίος, επίσης, δεν αντεξετάστηκε. Το Δικαστήριο δε συνυπολόγισε τη μαρτυρία της εφεσίβλητης, αφού αυτή, όπως το ίδιο καταγράφει στην απόφασή του, αντεξεταζόμενη, δέχθηκε ότι δε γνώριζε εάν η Τασούλα Γεωργιάδου ήταν υπάλληλος του εφεσείοντα. Αιτιολόγησε, όμως, γιατί δεν αποδέχθηκε τη θέση του εφεσείοντα. Διαπίστωσε, μέσα από το φάκελο, ότι, προτού εκδοθεί η επίδικη απόφαση, είχε επιδοθεί προσωπικά στον ίδιο η ΄Εκθεση Απαίτησης, γεγονός που του παρείχε τη δυνατότητα να λάβει γνώση όχι μόνο της ύπαρξης της αγωγής που καταχωρήθηκε εναντίον του με γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο ΄Ενταλμα, αλλά και όλων των λεπτομερειών, στις οποίες η εφεσίβλητη στήριζε την αξίωσή της. Σημαντικό ήταν εάν ο εφεσείων έλαβε γνώση της αγωγής και αυτό απαντάτο από την επίδοση προσωπικά σ' αυτόν της ΄Εκθεσης Απαίτησης, και καθιστούσε επουσιώδες, στα πλαίσια της αίτησης, εάν η Τασούλα Γεωργιάδου ήταν ή όχι υπάλληλός του. Η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι η εκδοχή του για το πότε αυτός έλαβε γνώση της αγωγής δεν αντικατοπτρίζει την αλήθεια ήταν αποτέλεσμα ορθής αξιολόγησης των στοιχείων του φακέλου της υπόθεσης, τα οποία δεν μπορούσαν να παραβλεφθούν. Η απόρριψη της εκδοχής του δεν έγινε αυθαίρετα, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, αλλά στη βάση αξιολόγησης όλων των ενώπιόν του στοιχείων.» (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι του παρόντος Δικαστηρίου.) Πάντως, το Δικαστήριο δεν δύναται με δική του πρωτοβουλία να αμφισβητήσει το αληθές του περιεχομένου της ενόρκου δηλώσεως επίδοσης που βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου. Τέτοια αμφισβήτηση θα πρέπει να δικογραφείται κατά τρόπο ειδικό στην ένσταση και εναπόκειται στον επηρεαζόμενο διάδικο (ήτοι τον αιτούντα τον παραμερισμό) να ζητήσει την αντεξέταση του επιδότη αν αμφισβητεί την αλήθεια του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης επίδοσης (βλ.. απόφαση ημερ. 9.7.2012, του Χατζηχαμπή, Δ., στην Πολιτική Έφεση 66/2009, Marfin Popular Bank Public Co. Ltd v Ανδρούλας Γεωργίου Κωστή). Υπό το φως των ανωτέρω, σημειώνω ότι το γεγονός ότι η κα Δημητρίου δεν είναι γραμματέας υπό την έννοια του αξιωματούχου της εταιρείας των Εναγομένων κατά την αυστηρή νομική έννοια του όρου, αλλά είναι γραμματέας υπό την έννοια του γραμματειακού προσωπικού της εταιρείας των Εναγομένων, δεν είναι αφ' εαυτού καταλυτικής σημασίας για το καλό και νομότυπο της επίδοσης, εφόσον μπορεί να αποδειχθεί ότι είναι πρόσωπο που εργάζεται στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας και έχει επικοινωνία με τους αξιωματούχους της εταιρείας. Στην παρούσα υπόθεση η Σταύρη Δημητρίου προκύπτει από το Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση του κ. Κακούρη ότι είναι υπαρκτό πρόσωπο, το οποίο είχε επικοινωνία με τον κ. Σωτηρίου, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι του διαβίβασε άλλη επιστολή των Εναγόντων η οποία αποστάληκε στην ίδια διεύθυνση με εκείνην όπου επιδόθηκε το κλητήριο της παρούσας αγωγής. Δεν δόθηκε οποιαδήποτε απόδειξη ενώπιον μου ότι η διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της εταιρείας I. SOTERIOU CONSTRUCTIONS LTD είναι διαφορετική από εκείνην των Εναγομένων. Η διεύθυνση των Εναγομένων στο κλητήριο δεν διαφέρει από τη διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της εταιρείας των Εναγομένων ως αναγράφεται στο ενώπιον μου Πιστοποιητικό του Εφόρου Εταιρειών. Το επιδοτήριο γράφει ότι η επίδοση έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας στη Λακατάμεια έναντι της υπογραφής της κας Σταύρης Δημητρίου. Στη Λακατάμεια βρίσκεται η διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου. Άρα δεν παρέχεται έρεισμα για εξαγωγή του συμπεράσματος ότι η επίδοση έγινε σε εσφαλμένη διεύθυνση. Συνεπώς, θα προχωρήσω στην εξέταση της αίτησης παραμερισμού ως στρεφόμενης κατά απόφασης η οποία είναι μεν νομότυπη, αλλά ο αιτούμενος τον παραμερισμό της ισχυρίζεται διά ενόρκου δηλώσεως ότι έχει εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση. Δεν έχω ικανοποιηθεί ότι έχουν δοθεί λεπτομέρειες γεγονότων που να δημιουργούν εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση. Οι Ενάγοντες έχουν θέσει στο φάκελο του Δικαστηρίου, στο στάδιο της έκδοσης της εκκαμούμενης απόφασης, απτά αποδεικτικά στοιχεία - τεκμήρια, όπως τα τιμολόγια, η προσφορά και οι αποδείξεις που δείχνουν ότι εκδίδονταν στο όνομα των Εναγομένων. Οι Εναγόμενοι δεν έφεραν οποιαδήποτε αντικρουστική μαρτυρία (ήτοι τιμολόγια, αποδείξεις, ή προσφορά). Έμεινε γενικός, ασαφής και αόριστος ο ισχυρισμός τους ότι οι Ενάγοντες δεν είναι μαζί τους, αλλά με τρίτη εταιρεία, που είχε συναλλαχθεί. Ενόψει όλων των ανωτέρω, ακόμη και εάν επρόκειτο να γίνει δεκτό ότι δεν υπήρξε υπερβολική καθυστέρηση από τη μέρα που οι Εναγόμενοι έλαβαν γνώση της έκδοσης της εκκαλούμενης απόφασης, ήτοι από 27.10.2014, μέχρι τη μέρα που καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση, ήτοι μέχρι 17.11.2014, εντούτοις δεν θα μπορούσα να ικανοποιηθώ ότι συντρέχει εύλογος και σοβαρός λόγος για επανάνοιγμα της υπόθεσης, εφόσον δεν ικανοποιήθηκα εκ πρώτης όψεως για την ύπαρξη καλής υπεράσπισης. Η αίτηση για παραμερισμό απορρίπτεται, με έξοδα εναντίον των Εναγομένων - Αιτητών και υπέρ των Εναγόντων - Καθ' ων η αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ.)............................................ Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο