ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ «ΛΗΔΡΑ» ΛΤΔ ν. Νεόφυτου Φάντη κ.α., Αίτηση αρ.: 597/2014, 14/10/2015

(1)/2014, χωρίς οποιαδήποτε ουσιαστική διαφοροποίηση των προνοιών του σε σχέση με τα ζητήματα που μας ενδιαφέρουν. Κατά το χρόνο έκδοσης της επίδικης απόφασης, το άρθρο 52 προνοούσε τα ακόλουθα: «52.

(1)Οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά αφορώσα τας εργασίας εγγεγραμμένης εταιρείας- (α) μεταξύ μελών, πρώην μελών, προσώπων αξιούντων μέσω μελών καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους, ή (β) μεταξύ μέλους, πρώην μέλους ή προσώπου αξιούντος μέσω μέλους, πρώην μέλους ή αποβιώσαντος μέλους και της εταιρείας, της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής ή οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας, ή (γ) μεταξύ της εταιρείας ή της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής και οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας, ή (δ) μεταξύ της εταιρείας και οιασδήποτε ετέρας εγγεγραμμένης εταιρείας, Η τοιαύτη διαφορά θα παραπέμπηται υφ' οιουδήποτε εξ αυτών εις τον Έφορον: Νοείται ότι - (α) Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου σε καμιά περίπτωση δεν κωλύουν εγγεγραμμένη εταιρεία να προσφύγει σε αρμόδιο δικαστήριο στη Δημοκρατία ή σε άλλο κράτος εναντίον οποιουδήποτε (β) ως διαφορά που αφορά τις εργασίες εγγεγραμμένης εταιρείας κατά την έννοια του παρόντος άρθρου, λογίζεται και οποιαδήποτε οφειλή ή απαίτηση εγγεγραμμένης εταιρείας που έγινε αποδεκτή ή που δεν αμφισβητείται.

(2)Ο Έφορος δύναται, επί τη λήψει της δυνάμει του εδαφίου

(1)παραπομπής (α) να επιχείρηση συνδιαλλαγήν της διαφοράς, ή (β) να παραπέμπη την διαφοράν προς επίλυσιν εις διαιτησίαν ήτις διεξάγεται συμφώνως προς τας διατάξεις της εκάστοτε ισχυούσης νομοθεσίας περί διαιτησίας.

(3)Εις περίπτωσιν παραπομπής υπό του Εφόρου της διαφοράς εις διαιτητήν ή διαιτητάς προς επίλυσιν, ο Έφορος κέκτηται εξουσίαν καθορισμού της αμοιβής του τοιούτου διαιτητού ή διαιτητών.

(4)Οιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτόν του ηδικημένον από την απόφασιν οιουδήποτε διαιτητού ή διαιτητών δύναται να υποβάλη έφεσιν εις το Δικαστήριον εντός είκοσι και μιας ημερών από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της αποφάσεως.

(5)Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο

(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(4), ή αν η έφεση κατ' αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου.» Η πιο πάνω πρόνοια έτυχε νομολογιακής ανάλυσης σε σωρεία υποθέσεων. Όπως έχει υποδειχθεί, το Δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης, ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Οφείλει απλά να διαπιστώσει: α) ότι η αίτηση έχει επιδοθεί στους καθ'ων, β) ότι η απόφαση φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και γ) ότι η διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε στους καθ'ων (βλ. Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς

(2012)1 Α.Α.Δ. 707 και Μανώλης Χριστοφή ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Λατσιών, Πολ. Έφεση Αρ. 87/2011 ημερ. 20.6.2014). Αρχίζοντας από τον δεύτερο λόγο, παρατηρώ ότι η διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε την ίδια ημέρα στην καθ'ης 2, η οποία ήταν παρούσα στη διαδικασία. Στην υπόθεση Δημοσθένους

(2000)1 Α.Α.Δ. 1699, υποδείχθηκε πως δεν απαιτείται από το Νόμο γραπτή γνωστοποίηση της απόφασης. Η προφορική γνωστοποίηση της απόφασης, ικανοποιεί, συνεπώς, τη σχετική απαίτηση του Νόμου. Σε σχέση με τους καθ'ων 1, 3 και 4, που ήταν απόντες, είναι παραδεκτό ότι η καθ'ης 2, υπόγραψε σχετική βεβαίωση (Τεκμήριο 2) ότι παρέλαβε γραπτή γνωστοποίηση της απόφασης. Στη σχετική βεβαίωση (Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση) αναφέρεται ότι ο Καθ'ου η Αίτηση 1 είναι σύζυγος της και οι καθ'ων 3 και 4 παιδιά της. Στην ένορκη δήλωση της που συνοδεύει την ένσταση, η καθ'ης 2, παρόλο που δεν αρνείται ότι βεβαίωσε γραπτώς την παραλαβή των σχετικών γνωστοποιήσεων για τους καθ'ων 1, 3 και 4, ισχυρίζεται πως δεν έλαβαν γνώση της γνωστοποίησης επειδή δεν τους γνωστοποιήθηκε προσωπικά. Η ευπαίδευτη συνήγορος των καθ'ων εισηγήθηκε πως η αιτήτρια είχε υποχρέωση να γνωστοποιήσει προσωπικά την διαιτητική απόφαση στους καθ'ων και για τούτο δεν θα πρέπει να επιτραπεί η εγγραφή της απόφασης. Ο σχετικός λόγος ένστασης κρίνεται αβάσιμος. Με βάση το Τεκμήριο 2, η απόφαση γνωστοποιήθηκε στην καθ'ης 2 τόσο για την ίδια προσωπικά όσο και για τους καθ'ων 1, 3 και 4, παραλαμβάνοντας τις σχετικές γνωστοποιήσεις δια λογαριασμό τους. Η καθ'ης 2 δεν αρνήθηκε ότι οι καθ'ων 1, 3 και 4 είναι σύζυγος και παιδιά της, αντίστοιχα. Ούτε πρόβαλε άλλο λόγο ακυρότητας της γνωστοποίησης, πλην του γεγονότος ότι δεν τους έγινε προσωπική γνωστοποίηση. Από την άλλη, δεν υπήρξε ισχυρισμός από τους ίδιους τους καθ'ων ότι δεν τους γνωστοποιήθηκε η απόφαση από την σύζυγο ή την μητέρα τους, αντίστοιχα. Κατ' ακρίβειαν και η ίδια η καθ'ης 2 αποφεύγει να τοποθετηθεί ευθέως επί του θέματος και να διασαφηνίσει κατά πόσο γνωστοποίησε ή όχι την διαιτητική απόφαση που παρέλαβε διά λογαριασμόν τους. Ισχυρίζεται απλά πως επειδή δεν τους γνωστοποιήθηκε προσωπικά, δεν έλαβαν γνώση και απώλεσαν τη δυνατότητα να καταχωρίσουν έφεση. Η εισήγηση του συνηγόρου της αιτήτριας ότι η γνωστοποίηση που έγινε στη σύζυγο και μητέρα των καθ'ων, είναι, υπό τις περιστάσεις ικανοποιητική, κρίνεται ορθή. Σε κάθε περίπτωση, εφαρμόζοντας κατ' αναλογίαν τις πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η γνωστοποίηση που έγινε στη σύζυγο και μητέρα των καθ'ων θεωρείται καλή και έγκυρη (βλ. Δ.5 Θ.2). Ερχόμενος στην εισήγηση ότι η διαιτητική απόφαση δεν έχει τα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης απόφασης, παρατηρώ τα ακόλουθα: α) Η διαιτητική απόφαση δεν είναι διατυπωμένη με ιδιαίτερη σαφήνεια. Υπάρχει, ομολογουμένως, κάποια ασάφεια σε σχέση με την αναφορά, σε «οποιαδήποτε άλλα έξοδα» στο διατακτικό μέρος της απόφασης. Η συγκεκριμένη φράση κρίνεται, τουλάχιστον, ατυχής. Κρίνεται, ωστόσο, πως δεν προσθέτει οποιαδήποτε επί πλέον επιβάρυνση και δεν καθιστά άκυρη, ή μη εφαρμόσιμη την διαιτητική απόφαση σε σχέση με τα υπόλοιπα μέρη της. β) Κατά τα άλλα, η απόφαση κρίνεται σαφής ως προς το περιεχόμενο και το διατακτικό της μέρος. Προκύπτει πως η διαφορά αφορούσε την αξίωση της αιτήτριας, όπως ήταν η ονομασία της τότε, εναντίον των καθ'ων, ως πρωτοφειλετών ενός ενυπόθηκου λογαριασμού, τα στοιχεία του οποίου παρατίθενται στην απόφαση. γ) Όσον αφορά το διατακτικό μέρος δεν διαπιστώνονται ασάφειες ή αοριστίες όπως υποστηρίζουν οι καθ'ων. Καταγράφεται η απόφαση για το συγκεκριμένο ποσό των €709.117,30 πλέον τόκο προς 9% ετησίως, με δικαίωμα κεφαλαιοποίησης δύο φορές τον χρόνο. Όπως επισημάνθηκε πιο πριν η αναφορά στη συνέχεια σε οποιαδήποτε άλλα έξοδα, δεν προσθέτει ή αφαιρεί οποιαδήποτε υποχρέωση από τους καθ'ων. Επαναλαμβάνω πως ήταν ατυχής και θα έπρεπε να είχε παραληφθεί. Δεν δημιουργεί όμως τέτοια ασάφεια, ώστε να καθιστά ασαφή ή μη έγκυρη τη διαιτητική απόφαση ως προς το υπόλοιπο μέρος της. δ) Αναφορικά με το παράπονο των καθ'ων ότι δεν προκύπτει προς όφελος ποιου εκδίδεται η απόφαση, θεωρώ πως δεν έχει έρεισμα. Είναι σαφές πως το ποσό επιδικάστηκε προς όφελος της αιτήτριας και υπόχρεοι για την πληρωμή του είναι οι καθ'ων, ως πρωτοφειλέτες του λογαριασμού. ε) Όσον αφορά την υποθήκη, είναι γεγονός πως δεν παρατίθενται τα αναγκαία στοιχεία και λεπτομέρειες ώστε να δύναται να εγγραφεί απόφαση ως προς το μέρος τούτο. Δεν υπάρχουν τα στοιχεία του ενυπόθηκου κτήματος και το μόνο που αναφέρεται είναι ο αριθμός της υποθήκης. Είναι προφανές ότι με την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης η αιτήτρια δεν θα έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει με διαδικασία εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Αυτό όμως δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα εγγραφής της απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης πλέον τους τόκυς και τα επιδικασθέντα έξοδα. Με την αίτηση της εξάλλου η αιτήτρια δεν ζητά εγγραφή της διαιτητικής απόφασης για σκοπούς εκποίησης της υποθήκης, αλλά μόνο για την εκτέλεση της απόφασης σε σχέση με το επιδικασθέν ποσό, τους τόκους και τα έξοδα. Καταλήγω, συνεπώς, πως η διαιτητική απόφαση έχει τα απαραίτητα στοιχεία έγκυρης απόφασης και δύναται να εγγραφεί για σκοπούς εκτέλεσης. Εκδίδεται, κατά συνέπεια, διάταγμα ως η παράγραφος Α της αίτησης με έξοδα υπέρ της αιτήτριας και εναντίον των καθ'ων, προσωπικά και αλληλέγγυα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Λ. Καλογήρου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο