Αναφορικά με την Αίτηση της A & P (ANDREOU & PARASKEVAIDES) ENTERPRISES PUBLIC COMPANY LTD ν. Αναφορικά με την Εταιρεία LANI RESTAURANTS LTD κ.α., Αριθ. Αίτησης: 474/15, 9/10/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A376 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αριθ. Αίτησης: 474/15 Αναφορικά με τον Περί Εταιρειών Νόμο ΚΕΦ.113, Άρθρο 202Α μέχρι και 202ΛΗ, και Αναφορικά με την Εταιρεία LANI RESTAURANTS LTD, και Αναφορικά με την Εταιρεία LANI RESTAURANTS (LIMASSOL) LTD, Καθ΄ ων η Αίτηση και Αναφορικά με την Αίτηση της A & P (ANDREOU & PARASKEVAIDES) ENTERPRISES PUBLIC COMPANY LTD, Αιτήτριας ------------------------------------------------- ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 2015, ΓΙΑ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΧΡΟΝΟΥ: Ημερομηνία: 9 Οκτωβρίου, 2015 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια: A & P (ANDREOU & PARASKEVAIDES) ENTERPRISES PUBLIC COMPANY LTD: Πάρης Σπανός για Μάρκος Π. Σπανός & Σία Για Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2: Γιώργος Μούντης, Χάρης Χριστοδούλου, Δημήτρης Παπαπολυβίου για Δρ. Κ. Χρυσοστομίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ου η Αίτηση 3 Έφορο Εταιρειών: Ουδεμία εμφάνιση Για Ενδιαφερόμενα Μέρη Goody΄s A.E και Hellenic Catering A.E, Πιστωτές των Εταιρειών: Ανδρέας Χαβιαράς Για Ενδιαφερόμενα Μέρη Δημήτρη Κυρσόφ της Εταιρείας Lani Restaurants (Καθ΄ ης η Αίτηση 2) και για τους Μετόχους της ίδιας Εταιρείας Malford Ltd και Μarimax Investments Ltd: Πηνελόπη Κακογιάννη Για Ενδιαφερόμενο Μέρος Lani Franchised & Trading Ltd: Φαίη Θεοχάρους για Κούσιος & Κορφιώτης Παπαχαραλάμπους ------------------------------------------------------ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτησή της η Αιτήτρια εξαιτείται: «Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να παρατείνεται ο χρόνος για παράδοση ειδοποίησης στον Έφορο Εταιρειών και σε οιονδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος αναφορικά με την υποβολή της Αίτησης Διορισμού Εξεταστή μέχρι και την 30.9.15 ή μέχρι οιανδήποτε άλλη ημερομηνία το Δικαστήριο ήθελε αποφασίσει. Β) Διάταγμα και/ή οδηγίες του Δικαστηρίου όπως η ειδοποίηση δοθεί εις τα ενδιαφερόμενα μέρη δια δημοσιεύσεως της εις μίαν καθημερινή εφημερίδα μέχρι και την 30.9.15 ή μέχρι οιανδήποτε άλλη ημερομηνία το Δικαστήριο ήθελε αποφασίσει. Γ) Οιεσδήποτε περαιτέρω ή διαφορετικές οδηγίες του Δικαστηρίου ως προς τον τρόπο και/ή μέθοδο παράδοσης της ειδοποίησης και/ή ως προς το περιεχόμενο αυτής και/ή ως προς τα πρόσωπα εις τα οποία πρέπει να απευθύνεται. Ε) Έξοδα πλέον Φ.Π.Α.» Η Αίτηση στηρίζεται στον Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, Άρθρα 2 και 202Α-202ΛΗ, στους Περί Εταιρειών Κανονισμούς, Καν. 1-13, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.30, Δ.48, θθ. 1-4 και 8-9, Δ.57, θ.2, Δ.64, θθ. 1 και 2 καθώς και στην πρακτική και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στις γενικές αρχές του νόμου και της νομολογίας. Η πορεία της υπόθεσης Θεωρώ ορθό όπως κατ΄ αρχάς αναφερθώ στην πορεία της υπόθεσης μέχρι σήμερα:
- Η Αιτήτρια εταιρεία, επικαλούμενη το προσφάτως θεσπισθέν ΜΕΡΟΣ ΙVA του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113, καταχώρισε Αίτηση («η κύρια Αίτηση») με την οποία επιζητεί ως πιστωτής, διάταγμα διορισμού Εξεταστή στις δύο Καθ΄ ων η Αίτηση εταιρείες.
- Η Αίτηση είχε καταχωρισθεί στις 26.6.2015 και ορίστηκε για πρώτη φορά στις 10.9.
- Στο διάστημα που μεσολάβησε, η Αιτήτρια καταχώρισε Μονομερή Ενδιάμεση Αίτηση στις 26.6.2015 και εξασφάλισε στις 2.7.2015 Διάταγμα με το οποίο οι Καθ΄ ων η Αίτηση τέθηκαν υπό την προστασία του Δικαστηρίου με σκοπό την υποβολή της Έκθεσης του ανεξάρτητου εμπειρογνώμονα. Με Ενδιάμεση δε Αποφασή του, ημερομηνίας 20.7.2015, το Δικαστήριο παρέτεινε περαιτέρω το χρόνο για τον οποίο οι Καθ΄ ων η Αίτηση παραμένουν υπό προστασία του Δικαστηρίου.
- Τονίζεται ότι, το ΜΕΡΟΣ IVA του Κεφ.113 προστέθηκε με το Ν.62(Ι)/15 που δημοσιεύθηκε και τέθηκε σε ισχύ στις 7.5.2015, ήτοι πολύ πρόσφατα, γι΄ αυτό ούτε και σχετική νομολογία υπάρχει ακόμη και πλην ελαχίστων περιπτώσεων, όπως είναι η παρούσα, δεν δόθηκε η ευκαιρία να αχθούν πολλές υποθέσεις στα Κυπριακά Δικαστήρια και να αποφασισθούν κάποιες αμφισβητούμενες πρόνοιες. Αποτελεί δε κοινό έδαφος όλων των πλευρών ότι η σχετική νομοθεσία στηρίζεται σε παρόμοια Ιρλανδική αφού είναι γνωστό ότι και η Δημοκρατία της Ιρλανδίας είχε περάσει από οικονομική κρίση και είχε υιοθετήσει σοβαρές οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Το δε γεγονός ότι η θέσπιση του Μέρους IVA ήταν απότοκο της δύσκολης οικονομικής περιόδου που διέρχεται τώρα η Κύπρος αναφέρεται ρητά στο Προοίμιο του Ν.62(Ι)/
- Στις 10.9.2015 που ήταν ορισμένη η κύρια Αίτηση, εμφανίστηκαν, πλην των Καθ΄ ων η Αίτηση και κάποια Ενδιαφερόμενα Μέρη (πιστωτές και μέτοχοί τους) και η Αίτηση επαναορίστηκε για Οδηγίες στις 16.9.
- Στις 16.9.2015, η κύρια Αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 6.10.
- Μεσολάβησε όμως η παρούσα γι΄ αυτό και κρίθηκε ορθό όπως πρώτα εκδικαστεί αυτή και μετέπειτα τα μέρη θα καθόριζαν τις θέσεις τους. Θέματα που τέθηκαν κατά την ακρόαση της παρούσας Αίτησης - Η θέση του Δικαστηρίου Κατά την ακρόαση της παρούσας Αίτησης, τέθηκαν, από αμφότερες τις πλευρές, πολλά θέματα, τα κύρια των οποίων παρατίθενται πιο κάτω: (α) Η υποχρέωση του αιτητή για γνωστοποίηση της καταχώρισης της αίτησης: Η νομοθετική πρόνοια που επιβάλλει τέτοια υποχρέωση είναι το Άρθρο 20 ΙΖ
(1)το οποίο έχει ως ακολούθως: «Σε περίπτωση υποβολής αίτησης, σύμφωνα με το Άρθρο 202Α παραδίδεται από τον αιτητή σχετική ειδοποίηση στον έφορο εταιρειών και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος εντός τριών ημερών». Ορισμός του «ενδιαφερόμενου μέρους» δίδεται στο Άρθρο 2, του Κεφ.113 και ενσωματώθηκε σ΄ αυτό ταυτόχρονα με το Μέρος IVA του Νόμου και περιλαμβάνει τους ακόλουθους: «(α) πιστωτή της εταιρείας, (β) μέλος της εταιρείας, (γ) συνεισφορέa, (δ) εγγυητή οποιωνδήποτε υποχρεώσεων της εταιρείας, (ε) οποιοδήποτε πρόσωπο, η περιουσία του οποίου υπόκειται σε οποιαδήποτε υποθήκη ή επιβάρυνση ή εξασφάλιση για οποιαδήποτε οφειλή ή υποχρέωση της εταιρείας». Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η πιο πάνω πρόνοια είναι ασαφής καθότι δεν αναφέρει από πότε αρχίζει να λογίζεται ο χρόνος των τριών ημερών. Είναι όμως κατά την άποψή μου, ξεκάθαρο ότι η περίοδος αυτή αρχίζει να μετρά από την καταχώριση της αίτησης. Η εν λόγω πρόνοια δεν επιδέχεται άλλης ερμηνείας. Μπορεί το περιθώριο των τριών ημερών να φαίνεται πολύ στενό αλλά αυτό εύκολα δικαιολογείται από τα εξίσου στενά περιθώρια που επιβάλλει το Μέρος IVA για όλες τις προβλεπόμενες απ΄ αυτό διαδικασίες. Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια εντοπίζει κενά εφόσον, κατά τον ισχυρισμό της, ούτε το περιεχόμενο της ειδοποίησης αλλά ούτε και ο τρόπος παράδοσης της καθορίζονται από το Νόμο. Είναι γεγονός ότι η νομοθετική πρόνοια θα μπορούσε να ήταν σαφέστερη προνοώντας κατά σαφή τρόπο, για παράδειγμα, την επίδοση μέσω δικαστικού επιδότη, της ίδιας της Αίτησης ή καθορίζοντας άλλους τρόπους. Όμως για το Δικαστήριο πρωταρχικό μέλημα του αιτητή, θα πρέπει να είναι το να λάβουν γνώση της διαδικασίας όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη. Κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει με οποιοδήποτε τρόπο από αυτούς που χρησιμοποιούνται ήδη σε παρόμοιου είδους διαδικασίες ο οποίος να θεωρείται ικανοποιητικός από το Δικαστήριο. Εξάλλου η νομοθετική πρόνοια αναφέρεται σε «παράδοση» (όχι επίδοση για παράδειγμα) και «ειδοποίηση» όχι στην αίτηση αυτή καθ΄ εαυτή). Ισχυρισμοί Αιτήτριας ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν έχουν locus standi στην καταχώριση Ένστασης στην Αίτηση: Η Αιτήτρια προβάλλει το πιο πάνω επιχείρημα ισχυριζόμενη ότι η εν λόγω διαδικασία δεν τους αφορά άμεσα και δεν επηρεάζει τα δικά τους συμφέροντα. Ούτε καν περιλαμβάνονται στον ορισμό του «ενδιαφερόμενου μέρους». Διαφωνώ με μια τέτοια τυπολατρική προσέγγιση. Η όλη διαδικασία διεξάγεται με επίκεντρο τους Καθ΄ ων η Αίτηση και επιφέρει, και έχει ήδη επιφέρει, σοβαρές συνέπειες στη διεξαγωγή των εργασιών τους σε σχέση με το προηγούμενο τους καθεστώς. Για το λόγον αυτόν, οι Καθ΄ ων η Αίτηση νομιμοποιούνται στην καταχώριση ένστασης σε οποιαδήποτε διαδικασία τους επηρεάζει, όπως είναι και η παρούσα. Ποίοι διαδικαστικοί Κανονισμοί τυγχάνουν εφαρμογής σε εταιρικές αιτήσεις: Το Μέρος IVA του Κεφ. 113 αποτελεί μεν ξεχωριστό κεφάλαιο του Κεφ.113, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί μέρος του γι΄ αυτό και ό,τι ισχύει για τα υπόλοιπα άρθρα του νόμου, ισχύει και γι΄ αυτό. Θεσμοί που αφορούν σε εταιρικές αιτήσεις είναι οι Περί Εταιρειών Κανονισμοί, καθώς και οι Περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμοί του 1933. Αμφότεροι όμως εμπεριέχουν πρόνοιες για εφαρμογή των εν ισχύ θεσμών πολιτικής δικονομίας όπου διαπιστώνεται κενό και όπου οι εν λόγω Κανονισμοί δεν συγκρούονται μεταξύ τους. Σχετικές πρόνοιες είναι ο Κανονισμός 3 των Περί Εταιρειών Θεσμών και ο Κανονισμός 92 των Περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμών του 1933, ο οποίος μάλιστα προχωρεί και ένα βήμα πάρα κάτω προνοώντας για εφαρμογή ακόμη και των Περί Πτωχεύσεως Θεσμών σε κάποιες περιπτώσεις. K.M.C. Motors Ltd v. Jorephanco Trading and Contracting Company
(1984)1 C.L.R. 390, Karaoglanian & Sons Ltd v. Karaoglanian and Another
(1976)12 J.S.C. 1875. Με δεδομένο όμως ότι οι Περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμοί του 1933, εφαρμόζονται σε διαδικασίες μετά την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης, αυτό που θα απασχολήσει την παρούσα υπόθεση είναι οι Περί Εταιρειών Κανονισμοί, οι οποίοι τέθηκαν σε ισχύ από τις 31.12.1953 και ισχύουν μέχρι και σήμερα. Θεωρώ δε σε συνέχεια αυτού ότι, όπου δεν υπάρχει ρητή πρόνοια στους εν λόγω Περί Εταιρειών Κανονισμούς, ακολουθούνται, κατά κανόνα οι πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (Demades, πιο πάνω). Είναι μάλιστα στα πλαίσια αυτά που σε εταιρική αίτηση εκκαθάρισης λόγω καταπίεσης της μειοψηφίας το Δικαστήριο είχε εξετάσει αίτηση για διαγραφή της στα πλαίσια της Δ.19, θ.26 και Δ.27, θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. In re Pelmako Development Ltd
(1991)1 A.A.Δ.
- Κατά πόσο τυγχάνει εφαρμογής η Δ.57, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που προνοεί για παράταση χρόνου: Η δική μου απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα, είναι καταφατική. Έχει επεξηγηθεί πιο πάνω ο λόγος που τυγχάνουν εφαρμογής, σε κάποιες περιπτώσεις, οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. Η πλευρά των Καθ΄ ων η Αίτηση ισχυρίζεται ότι εφόσον στο Μέρος ΙVA του Κεφ.113, προνοούνται σχετικές και μάλιστα αυστηρές χρονικές προθεσμίες και λόγω της φύσης της διαδικασίας, αυτές δεν μπορούν να παρατείνονται κατ΄ επέκταση της Δ.57, θ.
- Συμφωνώ μεν με τη θέση ότι το εν λόγω Μέρος του Νόμου προνοεί για αυστηρές χρονικές προθεσμίες αλλά διαφωνώ ότι αυτές δεν μπορούν να παραταθούν. Απλώς το Δικαστήριο, ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που παρέχει η Δ.57, θ.2, πρέπει να λαμβάνει υπ΄ όψιν και την πιο πάνω παράμετρο. Εξάλλου και οι ίδιοι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας πολλές φορές προνοούν για αυστηρές προθεσμίες οι οποίες όμως, έχει κριθεί, ότι μπορούν να παραταθούν. Στη Λυσιώτη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 364, επαναλήφθηκαν οι νομικές αρχές ότι η εξουσία για παράταση χρόνου δυνάμει της Δ.57, θ.2, αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας η οποία ασκείται δικαστικά. Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το Δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει υπ΄ όψιν το συμφέρον της δικαιοσύνης. Όμως η μεγάλη αργοπορία και η μη ικανοποιητική επεξήγηση της αργοπορίας επενεργούν σε βάρος της έγκρισης οποιασδήποτε παράτασης. Συμπεράσματα Στην παρούσα περίπτωση, η κύρια Αίτηση καταχωρίστηκε στις 26.6.2015 και ορίστηκε για πρώτη εμφάνιση στις 10.9.2015. Εκείνη τη μέρα εμφανίστηκαν κάποια ενδιαφερόμενα μέρη τα οποία και λαμβάνουν μέρος στη διαδικασία. Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι δεν είναι σε θέση να γνωρίζει ποίοι είναι οι πιστωτές των Καθ΄ ων η Αίτηση οι οποίοι είναι πάρα πολλοί. Φυσικά, για να καταχωρισθεί αίτηση με βάση το Άρθρο 202A, πρέπει η καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και πολύ πιθανόν να έχει πολλούς πιστωτές. Ο αιτητής πρέπει να έχει υπ΄ όψιν του ότι ο νόμος του επιβάλλει υποχρέωση να ειδοποιήσει σε στενά χρονικά περιθώρια όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη. Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με αίτηση για παράταση χρόνου και ταυτόχρονα άδεια του Δικαστηρίου για δημοσιεύσεις της αίτησης ή του περιεχομένου της. Οι αρχές της φυσικής δικαιοσύνης δεν αδρανοποιούνται γι΄ αυτό και πρέπει να δίδεται λόγος σε όλους τους ενδιαφερομένους. Αντιλαμβάνομαι ότι το γεγονός ότι οι εν λόγω πρόνοιες είναι πολύ πρόσφατες, η Αιτήτρια κατελήφθη εξαπίνης και δεν έλαβε μέτρα έγκαιρα, δεδομένου μάλιστα ότι μεσολάβησαν και οι Θερινές Διακοπές των Δικαστηρίων. Παραμένει όμως η μεγάλη καθυστέρηση στην υποβολή της Αίτησης μαζί με ανεπαρκή αιτιολόγησή της. Ενόψει δε και της παρόδου ήδη μεγάλου χρονικού διαστήματος θεωρώ ότι τυχόν έγκριση της παρούσας Αίτησης θα δημιουργούσε πολλά και μάλλον ανυπέρβλητα εμπόδια στην εκδίκαση της κύριας διαδικασίας, αφού έχει παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν παραμένει πολύς χρόνος για να εκπνεύσει η περίοδος των τεσσάρων μηνών που θέτει το Άρθρο 202Η. Σημειώνεται ότι υπάρχει διαφωνία των δύο πλευρών ως προς το από πότε λογίζεται η πιο πάνω περίοδος. Δεν είναι του παρόντος για το Δικαστήριο να αποφανθεί, αλλά οποιαδήποτε εκδοχή υιοθετηθεί και πάλι δεν αφήνει πολλά χρονικά περιθώρια στην εκδίκαση της κύριας Αίτησης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, θεωρώ ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να ασκηθεί εναντίον της έγκρισης της Αίτησης. Η Αίτηση απορρίπτεται με Έξοδα σε βάρος της Αιτήτριας και υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση, τα οποία να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και να είναι πληρωτέα μετά το πέρας της υπόθεσης. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο