← Κύπρος

Αναφορικά με την εταιρεία FRAGMENTO LTD ν. BANK OF MOSCOW (OPEN JOINT STOCK COMPANY), Αρ. Αίτησης: 904/11, 13/10/2015

Αναφορικά με την εταιρεία FRAGMENTO LTD ν. BANK OF MOSCOW (OPEN JOINT STOCK COMPANY), Αρ. Αίτησης: 904/11, 13/10/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A380 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γ. Σάντη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 904/11 Αναφορικά με την εταιρεία FRAGMENTO LTD και Αναφορικά με τον Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 Αίτηση της εταιρείας BANK OF MOSCOW (OPEN JOINT STOCK COMPANY) Αίτηση Ημ. 2.2.15 Για Παραμερισμό Της Κυρίως Αίτησης Εκκαθάρισης Ημερομηνία: 13 Οκτωβρίου,

  1. Εμφανίσεις: Για τους Καθ' ων η Αίτηση/Αιτητές: Η κ. Μ. Στυλιανού, για Φοίβος, Χρίστος Κληρίδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ. Για τους Αιτητές/Καθ' ων η Αίτηση: Η κ. Ε. Χριστοφή, για Πατρίκιος Παύλου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι αιτητές (Fragmento Ltd), ζητούν: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να παραμερίζει και/ή απορρίπτει και/ή αναστέλλει την υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αίτηση της εταιρείας BANK OF MOSCOW (Open Joint Stock Company), από τη Ρωσία ημερ. 02/12/2011 (στο εξής η «Αίτηση» για το λόγο ότι το αντικείμενο και/ή αξίωση που εγείρεται και/ή το ισχυριζόμενο χρέος στο οποίο βασίζεται ή θεμελιώνεται η Αίτηση τελεί υπό αμφισβήτηση και δεν συνιστά εκκαθαρισμένη απαίτηση και η Καθ' ης η Αίτηση δεν είναι και δεν μπορεί να θεωρείται πιστωτής της Εταιρείας και δεν μπορεί να αποφασιστεί η Αίτηση αλλά σε κανονική πολιτική αγωγή και ιδιαίτερα στα πλαίσια της Πολιτικής Αγωγής Επαρχιακού Δικαστηρίου αρ. 7537/2014 Billiton Ltd κ.α. ν OJSC Bank of Moscow και/ή για τον λόγο ότι η Αίτηση είναι κακόπιστη, υποβολιμαία και εκδικητική και/ή ότι η καταχώρηση της συνιστά κατάχρηση των δικαστικών διαδικασιών». Η αίτηση βασίζεται (μεταξύ άλλων), στα άρθρα 211, 212(α), 213 και 218 του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 και στη Δ.27 θ3 και Δ.19 θ26 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, συνοδεύεται δε από ένορκη δήλωση του Μάριου Φιερού, ανώτερου διευθυντικού στελέχους της Oneworld Ltd, η οποία διαχειρίζεται τις εργασίες των αιτητών. Διευκρινίζεται στην ένορκη δήλωση του Μάριου Φιερού, ότι ο παραμερισμός της κυρίως αίτησης εκκαθάρισης (που καταχωρίστηκε στις 2.12.11), είναι αναγκαίος επειδή το αντικείμενο και/ή η αξίωση που εγείρεται εκεί και/ή το ισχυριζόμενο χρέος στο οποίο τούτη αφορά, αμφισβητείται και δεν συνιστά εκκαθαρισμένη απαίτηση, με τους καθ' ων η αίτηση να μην μπορούν μάλιστα να καταταχθούν ως πιστωτές των αιτητών. Επεξηγείται επιπροσθέτως, πως η επίδικη απαίτηση δεν μπορεί να κριθεί στο πλαίσιο της κυρίως αίτησης. Αυτό, μπορεί να γίνει μόνο κατά την εκδίκαση της Αγωγής 7537/14 που καταχωρίστηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στις 18.12.14 - και στην οποία οι αιτητές (Fragmento Ltd) αποτελούν τους ενάγοντες με αριθμό 73 (βλ. Τεκμήριο 12 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση) - διότι η κυρίως αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική. Στην υπό αναφορά αγωγή επιδιώκεται (ανάμεσα σε άλλα), η έκδοση δικαστικών δηλώσεων στη βάση ότι οι αιτητές (όπως και οι υπόλοιποι ενάγοντες στην αγωγή), έχουν ήδη εξοφλήσει τα υπόλοιπα των δανείων τους προς τους καθ' ων η αίτηση (εναγόμενους) αλλά και επειδή κάποιες από τις εκεί ενάγουσες εταιρείες (ενάγουσες 1-31 στην αγωγή), έχουν εγκύρως και δεσμευτικώς μεταβιβάσει τις μετοχές τους προς όφελος των καθ' ων η αίτηση (Bank of Moscow), κατά ή περί την 6.7.
  2. Επομένως, ισχυρίζονται περιπλέον οι αιτητές, εφόσον οι τελευταίοι αμφισβητούν το επίδικο χρέος, το κατά πόσο τούτο έχει εξοφληθεί ή όχι, θα πρέπει να εκδικαστεί κατά την προαναφερθείσα αγωγή και όχι κατά την κυρίως αίτηση εκκαθάρισης. Οι καθ' ων η αίτηση ενίστανται στην έκδοση του επιδιωκόμενου διατάγματος προτάσσοντας μέσω της συνοδευτικής ένορκης δήλωσης δικηγόρου της δικηγορικής εταιρείας που τους αντιπροσωπεύει, πως δανειοδότησαν τους αιτητές στη βάση της επίδικης συμφωνίας με ποσό ύψους $20,000.000,00, το οποίο κατέστη πληρωτέο στις 30.5.11, δίχως να αποπληρωθεί και ότι στις 4.10.11, οι καθ' ων η αίτηση επέδωσαν στο εγγεγραμμένο γραφείο των αιτητών γραπτή απαίτηση σύμφωνα με το άρθρο 212(α) του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, καλώντας τους να εξοφλήσουν το χρέος εντός 21 ημερών, κάτι που δεν έγινε, με παρεπόμενο οι αιτητές να διαπράξουν τοιουτοτρόπως πράξη πτώχευσης η οποία έδωσε και το έναυσμα για την καταχώρηση της κυρίως αίτησης που αποτελεί την ορθή και επιβεβλημένη διαδικασία υπό τις περιστάσεις, προς επιδίωξη των θεραπειών που ζητούνται. Έχω διεξέλθει την αίτηση, την ένσταση, τις συνοδευτικές ένορκες δηλώσεις, τα επισυνημμένα τεκμήρια και την επιχειρηματολογία των ευπαίδευτων δικηγόρων στις περιεκτικές και εμπεριστατωμένες γραπτές τους αγορεύσεις. Συγκλίνω με τις θέσεις που ανέπτυξαν οι καθ' ων η αίτηση. Εξηγώ. Όλα όσα προωθούν οι αιτητές σε σχέση με το καλόπιστο αμφισβήτησης τού επίδικου χρέους, δεν μπορούν να αποφασιστούν τώρα (ενδιαμέσως), για το λόγο ότι, ακριβώς, η φύση των συζητουμένων υπερασπίσεων και παρεμφερών ισχυρισμών και τοποθετήσεων των αιτητών είναι τέτοια που επιβάλλει όπως όλα τούτα εξεταστούν δικαστικώς κατά την εκδίκαση της κυρίως αίτησης εκκαθάρισης όπου, ευχερώς πλέον, το Δικαστήριο θα μπορεί να καταλήξει σε τελικά ευρήματα (βλ. κατ' αναλογίαν, Palmer's Company Law, 20η έκδοση, σελ. 738). Τούτο, εξανδραποδίζει την προοπτική επιτυχίας της αίτησης, στην έκταση που η κατάληξη καθάπτεται των όσων σχετικώς προτάσσονται από τους αιτητές ως ενισχυτικό του αιτήματος τους. Υπάρχουν όμως και τρεις άλλες πτυχές του αιτήματος που επηρεάζουν τη θετική (για τους αιτητές), κατάληξη της παρούσας αίτησης. Η πρώτη πτυχή, αφορά στο ότι η αίτηση στοχεύει σε παραμερισμό ολόκληρης της κυρίως αίτησης και όχι συγκεκριμένου μέρους της, διάβημα που, ως εκ του περιεχομένου του, εκφεύγει παντελώς από τα όσα προβλέπει η Δ.19 θ26 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών (βλ. κατ' αναλογίαν, Βιομηχανία Χαρίλαος Αλωνεύτης Λτδ και Άλλων ν Alpha Bank Ltd

(2003)1(B) ΑΑΔ 990, 991). Η δεύτερη πτυχή, σχετίζεται με το γεγονός πως η εμβέλεια της Δ.27 θ3 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, περιορίζεται στην εξουσία του Δικαστηρίου να διατάζει διαγραφή δικογράφου (εδώ, της κυρίως αίτησης), εκεί όπου προκύπτει αδιαμφισβήτητο πως το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού υποβάθρου. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να καταφύγει στο Δικαστήριο βάσει του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας (βλ. κατ' αναλογίαν, Κυπριακή Δημοκρατία ν Γεωργίου
(2003)1(Β) ΑΑΔ 704, 710-711). Από τα όσα αναδύονται από την ένορκη δήλωση του Μάριου Φιερού (η οποία συνοδεύει την αίτηση), φαίνεται πως οι αιτητές δεν παραπονιούνται για το ότι η κυρίως αίτηση στερείται νομικής ή πραγματικής βάσης αλλά για το ότι οι λόγοι που υποβάλλονται συναφώς θα πρέπει να την εξοβελίσουν, κάτι που (μαζί με τα άλλα που περιέχονται στην κυρίως αίτηση), αποκαλύπτουν ότι η τελευταία δεν θα μπορούσε να σταχυολογηθεί ως αβάσιμη εντός της έννοιας της Δ.27 θ3 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και το λέγω τούτο δίχως να προβαίνω, εννοείται, σε εύρημα επί των επίδικων γεγονότων που συνθέτουν το αντικείμενο της κυρίως αίτησης, μια και δεν είναι τώρα η στιγμή για τελική απόφανση επί της ουσίας της διαφοράς ή παραφυάδων αυτής (βλ. κατ' αναλογίαν, Παναγιώτου ν Μουλαζίμη
(2007)1(Α) ΑΑΔ 78, 89-90). Η τρίτη πτυχή, άπτεται της προτασσόμενης από τους καθ' ων η αίτηση καθυστέρησης στην υποβολή της παρούσας αίτησης. Είναι ορθή η ευπαίδευτη συνήγορος των καθ' ων η αίτηση όταν λέγει πως υπήρξε στην προκειμένη περίπτωση αδικαιολόγητη βραδύτητα στην υποβολή του αιτήματος, γεγονός που (σε τέτοιας υφής δραστικά δικονομικά διαβήματα), δεν μπορεί παρά να αποτιμάται δεόντως, με υπαρκτή την πιθανότητα, ακόμη και απόρριψης του αιτήματος ως εξ αυτού του λόγου και μόνο (βλ. κατ' αναλογίαν, Πελετιές ν Ataya
(1990)1 ΑΑΔ 535, 538). Υπό αυτή την οπτική, οι αιτιάσεις των αιτητών ως προς την καθυστέρηση υποβολής του αιτήματος λόγω προσπαθειών «. για εξεύρεση φιλικού διακανονισμού .» (ως αναφέρεται στις παραγράφους 27 και 28 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση), δεν υπέχουν ιδιαίτερης σημασίας και ποσώς δικαιολογούν ευλόγως το χρόνο που μεσολάβησε. Κάλλιστα οι προσπάθειες συμβιβασμού θα μπορούσαν να διεξάγονται ταυτοχρόνως με την προώθηση των αναγκαίων (κατά τους αιτητές) δικονομικών διαβημάτων (βλ. κατ' αναλογίαν, Fort Sterling Ltd v South Atlantic Cargo Shipping NV ("The Finnrose")
(1984)1 Lloyd's Rep 559, 564). Τούτο, προφανώς δεν έγινε. Θα έπρεπε. Η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) .......... Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.