Παναγιώτης Αργυρίδης ν. Χριστίνα Βασιλείου κ.α., Αρ. Αγωγής: 2800/2015, 16/10/2015

(1)και Δ.48, Θ.2

(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Αίτηση επιδόθηκε στους συνηγόρους των Εναγομένων στις 3.8.2015 και ήταν ορισμένη για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου στις 15.10.2015. Στο μεταξύ στις 11.9.2015 οι Εναγόμενες καταχώρησαν Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης. Στις 15.10.2015 που ήταν ορισμένη η Αίτηση η ευπαίδευτη συνήγορος του Ενάγοντος ανέφερε ότι έχει καταχωρηθεί υπεράσπιση και ως εκ τούτου θα αποσύρει την Αίτηση ζητώντας όμως να επιδικαστούν έξοδα υπέρ του Ενάγοντος και εναντίον των Εναγομένων. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εναγομένων προέβαλε ένσταση στο να επιδικασθούν έξοδα υπέρ του Ενάγοντα καθότι η Έκθεση Υπεράσπισης καταχωρήθηκε εντός των χρονικών περιθωρίων που προνοούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και συνεπώς η αίτηση του Ενάγοντος ήταν πρόωρη. Παρέπεμψε σχετικά στις Δ.57 Θ.Θ.3 και 4 και Δ.61 Θ.1(α) που διέπουν την καταχώρηση δικογράφων κατά την περίοδο των θερινών διακοπών. Παρατίθενται αυτούσιες: «57

(3)Summonses may be issued and pleadings may be amended, delivered, or filed during the last seven days of the period mentioned in Order 61, Rule 1 (a) but pleadings shall not be amended, delivered or filed during any other part of that period, unless by order of the Court or a Judge to be obtained by summons.

(4)Save where the Court or a Judge otherwise orders, the time of the period mentioned in Order 61, Rule 1 (a), shall not be reckoned in the computation of the times appointed or allowed by these Rules for amending, delivering, or filing any pleading, except to the extent of the last seven days of that period. Νοείται ότι ανεξάρτητα από την πιο πάνω ή οποιαδήποτε άλλη πρόνοια στους παρόντες Κανονισμούς, οι μαρτυρικές κλήσεις μπορούν να εκδίδονται οποτεδήποτε κατά τη διάρκεια των διακοπών.» «61

(1)Αι κατωτέρω αναφερόμενοι περίοδοι θα είναι αι υπό του Ανωτάτου Δικαστηρίου τηρούμεναι διακοπαί: (α) θεριναί διακοπαί: από της 10ης Ιουλίου μέχρι της 9ης Σεπτεμβρίου, αμφοτέρων των ημερομηνιών συμπεριλαμβανομένων.» Η πλευρά του Ενάγοντος ισχυρίστηκε ότι οποιοδήποτε έγγραφο δεν φέρει χαρτόσημα μπορεί να καταχωρηθεί στον Πρωτοκολλητή ακόμα και την περίοδο των θερινών διακοπών. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι εν πάση περιπτώσει οι Εναγόμενοι μπορούσαν να είχαν καταχωρήσει την Έκθεση Υπεράσπισης από τις 3.9.2015 εντούτοις την καταχώρησαν στις 11.9.2015 αν και είχαν όλο τον χρόνο των θερινών διακοπών να την ετοιμάσουν. Από την συνδυασμένη ερμηνεία των διατάξεων που εκτέθηκαν πιο πάνω προκύπτει αναμφίβολα ότι από 10 Ιουλίου μέχρι 2 Σεπτεμβρίου περιλαμβανομένων, δεν επιτρέπεται η καταχώρηση δικογράφων. Ως προς κατά πόσον η Έκθεση Υπεράσπισης εμπίπτει στον όρο «δικόγραφα» δεν χωρεί αμφιβολία (Βλ. Δ.19). Η αναφορά στην Δ.57 «..pleadings shall not be amended, delivered or filed.» είναι επιτακτική και δεν επιδέχεται διασταλτικής ερμηνείας. Δεν παρέχεται διακριτική ευχέρεια στον Πρωτοκολλητή να αποδεχθεί την καταχώρηση δικογράφων εντός της πιο πάνω περιόδου. Με βάση τον κανονισμό 4 της Διαταγής 57 ο χρόνος από 10 Ιουλίου μέχρι και 2 Σεπτεμβρίου δεν προσμετράται στον χρόνο που ο διάδικος έχει στην διάθεση του για να καταχωρήσει οποιοδήποτε δικόγραφο. Στην παρούσα περίπτωση χρόνος εντός του οποίου είχαν δικαίωμα με βάση τους θεσμούς να καταχωρήσουν την Έκθεση Υπεράσπισης είναι 14 ημέρες από την λήξη του χρόνου για καταχώρηση Σημειώματος Εμφάνισης (βλ Δ.21

(1)). Η έναρξη του χρόνου αυτού, στην προκειμένη περίπτωση ενέπιπτε εντός των θερινών διακοπών. Επομένως ο χρόνος εντός του οποίου όφειλαν οι Εναγόμενες να καταχωρήσουν την Έκθεση Υπεράσπισης τους ξεκίνησε να μετρά από 3.9.2015 που ήταν η πρώτη ημέρα που μπορούσαν να καταχωρήσουν το δικόγραφό τους. Επομένως η Έκθεση Υπεράσπισης έχει καταχωρηθεί εμπρόθεσμα στις 11.9.2015. Εν όψει των πιο πάνω η Αίτηση του Ενάγοντος δεν είχε καμιά πιθανότητα επιτυχίας. Η επιδίκαση εξόδων ανήκει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η συνήθης πορεία των πραγμάτων επιβάλλει όπως, τα έξοδα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα μιας δικαστικής διαδικασίας, εκτός εάν συντρέχουν ειδικοί λόγοι περί του αντιθέτου. Παραπέμπω σχετικά επί του θέματος στην υπόθεση Χαψή ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 1403: "Είναι παγιωμένο ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ως προς τα έξοδα, ασκείται δικαστικά. Γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνιστά το αποτέλεσμα. Η δικαίωση δεν πρέπει, όπως επισημαίνεται στην Χάσικος κ.ά. ν. Χαραλαμπίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 389, να επάγεται την καταβολή δαπάνης. Δεν χωρεί στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υποδεικνύεται στην Georgios E. Glykys ν. Ioannis Stylianou Ioannides 24C.L.R. 220, η επίδραση παραγόντων άλλων από εκείνων που σχετίζονται με την ουσία του αποτελέσματος. Διατυπώνεται η θέση ότι, "feelings of kindness are not, of course, the correct criterion in deciding the question of costs". To ακόλουθο απόσπασμα από την Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd

(1993)1 Α.Α.Δ. 12, τείνει να διαφωτίσει το πλαίσιο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. "Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων." Στη παρούσα περίπτωση η αίτηση δεν έχει εκδικαστεί ώστε να υπάρξει αποτέλεσμα το οποίο τα έξοδα θα ακολουθήσουν. Επομένως το θέμα των εξόδων θα κριθεί μέσα από το σύνολο των διαπιστώσεων του Δικαστρίου. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου σε σχέση με τα έξοδα πρέπει να ασκείται δικαστικά. Γενικά θεωρώ ότι η πλευρά που αποσύρει μια δικαστική διαδικασία, οφείλει να επωμιστεί τη δικαστική δαπάνη του αντιδίκου της εκτός εάν δείξει στο Δικαστήριο ή προκύπτουν από τον φάκελο της διαδικασίας ικανοποιητικοί λόγοι που να δικαιολογούν την παρέκκλιση. Τέτοια ενδεχομένως θα ήταν περίπτωση αν η αίτηση είχε δικαιολογημένα καταχωρηθεί λόγω παράλειψης καταχώρησης Υπεράσπισης. Από τη στιγμή όμως που όπως διαφάνηκε ανωτέρω η καταχώριση της Αίτησης ήταν πρόωρη και μη δικαιολογημένη θεωρώ ότι ο Ενάγοντας πρέπει να επιβαρυνθεί τα έξοδα της Αίτησης και όχι να τα διεκδικήσει. Θεωρώ ότι είναι άνευ σημασίας στην παρούσα περίπτωση το γεγονός ότι δεν έχει καταχωρηθεί Ένσταση. Δεν συμμερίζομαι την θέση ότι η άλλη πλευρά δεν δικαιούται να ακουστεί επειδή δεν καταχώρησε γραπτή Ένσταση. Ήταν επιλογή του Ενάγοντος να αποσύρει την Αίτηση και όχι να την προωθήσει. Επιλογή ορθή με βάση όσα εκτέθηκαν ανωτέρω αφού η Αίτηση τους θα ήταν έκθετη σε απόρριψη Τούτο όμως δεν σημαίνει ότι η άλλη πλευρά δεν δικαιούται τα έξοδα της εμφάνισης της ενώπιον του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Ορφανίδης v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματ.) Λτδ

(2005)1 (Β) Α.Α.Δ. 874, την ημέρα που ορίστηκε για την ακρόαση αίτησης για παρακοή διατάγματος του Δικαστηρίου, οι εφεσίβλητοι - αιτητές την απέσυραν. Το Ανώτατο Δικαστήριο επιτρέποντας την έφεση αποφάσισε ότι ήταν ευθύνη των εφεσιβλήτων (αιτητών στην πρωτόδικη διαδικασία) η στοιχειοθέτηση των προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος που επιδίωκαν με την Αίτηση τους. Από την στιγμή που κρίθηκε ότι η Αίτηση που καταχώρησαν δεν ήταν δυνατό να επιτύχει δεν έπρεπε να είχαν επιδικαστεί έξοδα ουσιαστικά, υπέρ του αποτυχόντος αντί υπέρ του επιτυχόντος διαδίκου. Ανατράπηκε η πρωτόδικη απόφαση και επιδικάστηκαν τα έξοδα της πρωτόδικης διαδικασίας υπέρ του Εφεσείοντα (Καθ' ου η Αίτηση στην πρωτόδικη διαδικασία). Εδώ ο Ενάγοντας όπως διαπιστώθηκε πιο πάνω είναι ουσιαστικά ο αποτυχών διάδικος. Συνεπώς η Αίτηση ημερομηνίας 29.7.2015 απορρίπτεται ως αποσυρθείσα. Επιδικάζονται εναντίον του Ενάγοντος και υπέρ των Εναγομένων τα έξοδα μίας εμφάνισης ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της Αίτησης τα οποία ασκώντας την διακριτική μου ευχέρεια καθορίζω στο ποσό των €44,00. Δεν επιδικάζονται έξοδα για δεύτερη εμφάνιση καθότι ο λόγος της δεύτερης εμφάνισης ήταν για να μπορέσουν οι συνήγοροι να παρουσιάσουν πληρέστερα τις θέσεις τους κάτι το οποίο έπρεπε να το είχαν κάνει από την πρώτη δικάσιμο. Τα έξοδα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.)..................................... Χρ. Ρασπόπουλος, πρ. Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο