Σαϋπάρκο Λτδ κ.α. ν. Pittas Dairies Industries Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 12030/2003, 13/10/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A381 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 12030/2003 Μεταξύ: 1. Σαϋπάρκο Λτδ 2. Telmen Ltd Εναγουσών v. 1. Pittas Dairies Industries Ltd 2. Pittas Dairies Ltd 3. Άθου Πίττα 4. Μελή Κ. Πίττα 5. Γιάννου Κ. Πίττα 6. Ευαγγελίας Κ. Πίττα 7. Αλέκου Γαβριηλίδη 8. Ιωάννη Βραχίμη 9. Unemec Ltd Εναγομένων Αίτηση Εναγομένων 1,3,5 και 6 ημ. 19 Μαΐου 2015 για Διαγραφή μέρους της Έκθεσης Απαίτησης Ημερομηνία: 13 Οκτωβρίου 2015 Εμφανίσεις: Για τους Εναγόμενους 1,3,5 και 6 - Αιτητές: κ. Μ. Σπαστρής για Π. Αγγελίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για την Ενάγουσα 1 - Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Μ. Χαραλάμπους για Χρύσης Δημητριάδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για την Ενάγουσα 2 - Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Δ. Κρονίδης για Ιωαννίδης & Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση οι Εναγόμενοι 1,3,5 και 6 ζητούν (A) τη διαγραφή της έκθεσης απαίτησης ή (B) διαγραφή μέρους αυτής, ήτοι των παραγράφων 34-36 της έκθεσης απαίτησης και των υποπαραγράφων (
- iv)και (
- v)των αξιώσεων που περιέχονται στην έκθεση απαίτησης καθότι: (α) αυτές είναι μη ουσιώδεις και ή σκανδαλώδεις και ή ενοχλητικές και ή επιπόλαιες, και ή (β) τείνουν να περιπλέξουν και ή καθυστερήσουν και ή επηρεάσουν τη δίκαιη εκδίκαση της αγωγής, και ή (γ) αντίκεινται στη νομοθεσία και ή στη διακριτική ευχέρεια των Δικαστηρίων, και ή (δ) αποτελούν μέτρα εκτέλεσης απόφασης και ή δεν αποτελούν θεραπείες αστικών αγωγών, και ή (ε) οι Ενάγουσες δεν αποτελούν διά του νόμου εξ αποφάσεως πιστωτές. Ακολούθως στο σώμα της Αίτησης αναφέρεται ότι οι Αιτητές ζητούν τη διαγραφή των παρ. 34-36 και των υποπαρ. (
- iv)και (
- v)των αξιώσεων ως μη αναγκαίων και ή ως σκανδαλωδών και ή για τον λόγο ότι τείνουν να περιπλέξουν και ή καθυστερήσουν ή επηρεάσουν την εκδίκαση της αγωγής και ή ως καταχρηστικών. Η Αίτηση βασίζεται στις Δ.19 Θ.4 και 26, Δ.27 Θ.3, και Δ.48 Θ.2,3,7 και 9(
- j)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, καθώς επίσης στη γενική πρακτική και στη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Στην Αίτηση αναφέρεται πως τα γεγονότα στα οποία αυτή στηρίζεται φαίνονται στον φάκελο του Δικαστηρίου και είναι ότι οι Ενάγουσες ζητούν θεραπείες για παράβαση σύμβασης και διάταγμα Δικαστηρίου για ακύρωση κατ΄ ισχυρισμό δόλιας μεταβίβασης μετοχών της Εναγομένης 1, ενώ δεν νομιμοποιούνται σε τέτοια αξίωση καθότι δεν είναι εξ αποφάσεως πιστωτές στους οποίους και παρέχεται τέτοιο δικαίωμα δυνάμει νόμου. Οι ενάγουσες καταχώρισαν κοινή ένσταση η οποία έχει την ίδια νομική βάση ως η Αίτηση με την προσθήκη της Δ.48 Θ.5,6,8 και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: Οι Αιτητές εμποδίζονται από του να καταχωρίσουν την παρούσα Αίτηση καθότι: · Υπάρχει απόφαση Διαιτητών στα πλαίσια της παρούσας αγωγής η οποία είναι κατατεθειμένη στον φάκελο του Δικαστηρίου. · Η ακρόαση βρίσκεται στο τελικό στάδιο. Η αγωγή εκκρεμεί από το 2003, η έκθεση απαίτησης καταχωρίστηκε στις 6.9.04 και η υπεράσπιση στις 7.7.05 κατόπιν αίτησης για απόφαση λόγω μη καταχώρισης υπεράσπισης και αλλαγής δικηγόρου. · Στην υπεράσπιση οι Εναγόμενοι παραδέχονται την επίδικη μεταβίβαση και οι Εναγόμενοι 3-6 δηλώνουν ότι είναι πρόθυμοι να ανατρέψουν τις επίδικες μεταβιβάσεις ως αυτές αναφέρονται στις παρ. 34-36. · Οι Αιτητές, κατά την ακρόαση, δέχθηκαν την παρουσίαση μαρτυρίας και την κατάθεση εγγράφων που αποδεικνύουν τη διενέργεια των επίδικων μεταβιβάσεων τις οποίες παραδέχονται στην υπεράσπιση τους. Το αίτημα δεν γίνεται από όλους τους Εναγόμενους ενώ οι Εναγόμενοι 2 και 4 δεν φέρουν ένσταση σε αυτό. Ενόψει της απόφασης των Διαιτητών η οποία έχει γίνει αποδεκτή από τους Εναγόμενους, η Αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική και γίνεται με μοναδικό σκοπό την πρόκληση καθυστέρησης στην έκδοση απόφασης και στην εκτέλεση αυτής. Η έκδοση διατάγματος για τη διαγραφή της έκθεσης απαίτησης δεν αιτιολογείται. Η Αίτηση γίνεται με απαράδεκτη και αναιτιολόγητη καθυστέρηση. Στην ένσταση αναφέρεται ότι τα γεγονότα στα οποία αυτή στηρίζεται φαίνονται στον φάκελο του Δικαστηρίου. Η ακρόαση της Αίτησης διεξήχθη με γραπτές αγορεύσεις, στις οποίες οι δικηγόροι ανέπτυξαν και υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους με παραπομπή σε σχετική νομολογία. Πριν την εξέταση της ουσίας της Αίτησης κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί ότι στο αιτητικό της ζητείται η διαγραφή είτε ολόκληρης της έκθεσης απαίτησης είτε των συγκεκριμένων προαναφερόμενων παραγράφων και υποπαραγράφων. Όμως, στην αγόρευση του δικηγόρου των Αιτητών καθίσταται σαφές ότι ζητείται η διαγραφή μόνο των παραγράφων και των υποπαραγράφων, στις οποίες και θα περιοριστεί η εξέταση της υπό κρίση Αίτησης. Ι. Νομική Ανάλυση Η δικονομική πρόνοια η οποία δίδει εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα διαγραφής μέρους δικογράφου είναι η Δ.19 Θ.26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, σε αντιδιαστολή με τη Δ.27 Θ.3 η οποία διέπει τη διαγραφή ολόκληρου του δικογράφου. Σύμφωνα με τη Δ.19 Θ.26 το Δικαστήριο δύναται σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να διατάξει τη διαγραφή οποιουδήποτε θέματος σε οποιαδήποτε οπισθογράφηση ή δικόγραφο, το οποίο (θέμα) μπορεί να είναι αχρείαστο ή σκανδαλώδες ή το οποίο μπορεί να τείνει να προκαλέσει δυσμενή επηρεασμό, ενόχληση ή καθυστέρηση στη δίκαιη εκδίκαση της αγωγής. Χρήσιμη καθοδήγηση για την εφαρμογή της πιο πάνω Διάταξης περιέχεται στο The Annual Practice 1958 με αναφορά στην αντίστοιχη Αγγλική πρόνοια Δ.19 Θ.27, και στην υπόθεση Knowles v. Roberts 38 Ch.D. 270, στην οποία αναφέρεται πως ο κανόνας είναι ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να υπαγορεύει στους διαδίκους πώς θα συντάσσουν τα δικόγραφα τους, νοουμένου ότι οι διάδικοι δεν θα πρέπει να παραβιάζουν τους κανόνες δικογραφίας. Αν κάποιος διάδικος εισαγάγει με το δικόγραφο του θέμα που είναι αχρείαστο και που τείνει να επηρεάσει δυσμενώς και να καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής τότε το δικόγραφο αυτό είναι πέραν των δικαιωμάτων του διαδίκου. Στην υπόθεση Athina Leathergoods Ltd. κ.ά. v. Ιωακείμ Χαραλάμπους κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 787 γίνεται αναφορά στην υπόθεση Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ. κ.ά. v. Credit Libanais S.A.L.
(1991)1 Α.Α.Δ. 649, στην οποία λέχθηκε ότι «τα δικόγραφα πρέπει να περιέχουν όλες τις αναγκαίες λεπτομέρειες σε σχέση με την απαίτηση, υπεράσπιση, ανταπαίτηση ή οποιοδήποτε άλλο ζήτημα που περιλαμβάνουν, ώστε να μπορεί η άλλη πλευρά να σχηματίζει σαφή εικόνα για τη φύση και έκταση της υπόθεσης, την οποία πρόκειται να αντιμετωπίσει στην ακρόαση, να μπορεί να ετοιμάζει τη δική της υπόθεση και να μη βρίσκεται προ εκπλήξεων ή τετελεσμένων γεγονότων». Στην εν λόγω υπόθεση το Δικαστήριο ανέφερε ότι σύμφωνα με το The Annual Practice 1960 η αντίστοιχη Αγγλική πρόνοια της Δ.19 Θ.26 έχει ερμηνευτεί φιλελεύθερα από τα Δικαστήρια. Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στην υπόθεση Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ. ν. Σαββίδη
(1997)1 Α.Α.Δ. 685, στην οποία λέχθηκε ότι τα δικόγραφα καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης και η σύνταξη τους διέπεται από τους δικονομικούς κανόνες που περιέχονται στη Δ.19 Θ.4, δυνάμει της οποίας μόνο τα ουσιώδη γεγονότα που είναι αναγκαία πρέπει να δικογραφούνται σε σχέση με τα επίδικα θέματα. Η διατύπωση και η παρουσίαση της υπόθεσης πρέπει να είναι λιτή και χωρίς πλατειασμούς. Γίνεται επίσης παραπομπή στην υπόθεση Bruce v. Odhams Press Ltd.
(1936)1 K.B. 697, στην οποία η λέξη «ουσιώδες» («material») ερμηνεύτηκε ότι σημαίνει «αναγκαίο για τη διατύπωση μίας ολοκληρωμένης αιτίας αγωγής» («necessary for the purpose of formulating a complete cause of action»). Τα οποία, ας σημειωθεί ότι επαναλήφθηκαν αργότερα στην υπόθεση Γεωργική Εταιρεία Πλατωνία Λτδ v. Sharif
(2012)1(A) A.A.Δ. 28. Στην υπόθεση Christie v. Christie L.R.8 Ch. 503 αναφέρθηκε ότι το κατά πόσο ένα θέμα θεωρείται σκανδαλώδες κρίνεται από το αν είναι θέμα για το οποίο θα γινόταν αποδεκτή μαρτυρία για να καταδειχθεί η αλήθεια ενός ισχυρισμού που περιλαμβάνεται στα δικόγραφα και ο οποίος είναι σχετικός με την αιτούμενη θεραπεία. Στην υπόθεση Willington v. Loring 6 Q.B.D. 196 αναφέρθηκε ότι κάποιο θέμα δεν θεωρείται σκανδαλώδες αν είναι σχετικό με τα επίδικα θέματα. Αναφορικά με το πότε ένα δικόγραφο μπορεί να χαρακτηριστεί ενοχλητικό ("embarrassing") είναι σχετικό το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Mayor of London v. Horner
(1914)111 L.T.: «I take "embarrassing" to mean that the allegations are so irrelevant that to allow them to stand would involve useless expense and would also prejudice the trial of the action by involving the parties in a dispute that is wholly apart from the issues.» ΙΙ. Ιστορικό της διαδικασίας της παρούσας Αγωγής Όπως φαίνεται από το περιεχόμενο του φακέλου του Δικαστηρίου, το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρίστηκε στις 17.10.03 και με αυτό οι Ενάγουσες αξιώνουν:
(1)Aπόφαση εναντίον των Εναγομένων 1-6 για το ποσό των Λ.Κ. 1.400.000 δυνάμει συμφωνίας για την ανέγερση και κατασκευή του νέου γαλακτοκομείου Πίττα στη Bιομηχανική Περιοχή Ιδαλίου
(2)Διάταγμα με το οποίο οι Εναγόμενοι 1-6 να διατάσσονται να δώσουν πλήρη και αληθή λογαριασμό των περιουσιακών στοιχείων των Εναγομένων 1 και 2 για την περίοδο μεταξύ 1995 μέχρι και την ολοκλήρωση της παρούσας διαδικασίας αναφορικά με κάθε μεταβίβαση, αποξένωση ή απόκτηση οποιουδήποτε χρηματικού ή άλλου περιουσιακού στοιχείου τους και ή αναφορικά με οποιαδήποτε ανάληψη υποχρέωσης ή επιβάρυνσης
(3)Διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται κάθε παράνομη και δόλια μεταβίβαση οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου και ή χρηματικών ποσών της Εναγομένης 1, συμπεριλαμβανομένων μετοχών. Οι Εναγόμενοι 1-6 καταχώρισαν εμφάνιση στις 18.11.03 και οι υπόλοιποι την 1.3.04. Είναι γεγονός ότι η έκθεση απαίτησης καταχωρίστηκε στις 6.9.04. Το μεγαλύτερο μέρος της έκθεσης απαίτησης αναφέρεται στην επίδικη γραπτή συμφωνία ημ. 15.1.96 για την ανέγερση του γαλακτοκομείου, τους όρους αυτής και τα ποσά που έχουν καταστεί πληρωτέα. Η Ενάγουσα 1 ήταν εργολάβος και η Ενάγουσα 2 υπεργολάβος της πρώτης στο επίδικο έργο. Σημειώνεται ακόμη πως στις 25.4.99 και μετά την παραλαβή και λειτουργία του έργου εξερράγη πυρκαγιά η οποία προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στο έργο. Στην παρ. 34 αναφέρεται ότι κατά ή περί τις 3.1.2000 οι Εναγόμενοι 1-6 και ή κάποιοι εξ αυτών «συνωμότησαν παράνομα (conspired) και προέβησαν σε δόλια μεταβίβαση και ή δόλιες μεταβιβάσεις των μετοχών της Εναγομένης 2 από την Εναγομένη 1 στους Εναγόμενους 3,4,5 και 6..». Ακολούθως παρατίθενται λεπτομέρειες συνωμοσίας και δόλιας μεταβίβασης, οι οποίες ουσιαστικά αφορούν τις μεταβιβάσεις που έγιναν. Στην παρ. 35 οι ενάγουσες ισχυρίζονται πως η πιο πάνω μεταβίβαση μετοχών «έγινε κατόπιν συνωμοσίας που είχε σκοπό την πρόκληση βλάβης στις Ενάγουσες 1 και 2 με την αφαίρεση από την Εναγομένη 1 της ιδιοκτησίας και του ελέγχου της Εναγομένης 2 που ήταν και είναι λειτουργήσιμη γαλακτοκομική μονάδα και που ήταν σε θέση να παρέχει εισόδημα στην Εναγομένη 1 με σκοπό να καταστεί η Εναγομένη 1 ανίκανη να εκπληρώσει τις νομικές κα/ή συμβατικές της υποχρεώσεις έναντι των Εναγομένων 1 και 2». Στην παρ. 36 οι Ενάγουσες ισχυρίζονται ότι με την πιο πάνω ενέργεια τους οι Εναγόμενοι 1-6 «διενήργησαν δόλια μεταβίβαση περιουσίας της Εναγομένης 1 που είχε ως κυρίαρχο στόχο την εξουδετέρωση των δυνατοτήτων και/ή των προοπτικών των Εναγόντων 1 και 2 .. που ήταν πιστωτές της Εναγομένης 1 από το να εισπράξουν τα λαβείν τους από την Εναγομένη 1 με βάση το Συμβόλαιο». Εξ ου και στις αξιώσεις των Εναγουσών περιλαμβάνονται αυτές των οποίων επίσης ζητείται η διαγραφή, ήτοι: «(
- iv)Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να ακυρώνει κάθε δόλια μεταβίβαση οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου και/ή χρηματικών ποσών της Εναγομένης 1 Εταιρείας συμπεριλαμβανομένων μετοχών, οποιασδήποτε κινητής και/ή ακίνητης περιουσίας, χρηματικών ποσών, δικαιωμάτων αδειών και/ή άλλως πως. (
- v)Διάταγμα όπως οι Εναγόμενοι 1 έως 6 αλληλέγγυα και κεχωρισμένα δώσουν πλήρη και αληθή λογαριασμό (account) για κάθε ποσό που οφείλεται στις Ενάγουσες Εταιρείες και/ή σε οποιαδήποτε από αυτές αναφορικά με το Έργο .» Όντως η υπεράσπιση και ανταπαίτηση των Εναγομένων 1-6 όπως επίσης και αυτή των Εναγομένων 7-9 καταχωρίστηκαν στις 7.7.05. Αναφορικά με τις παρ. 34-36 της έκθεσης απαίτησης οι Εναγόμενοι 1-6 αρνούνται το περιεχόμενο τους «πλην του γεγονότος ότι έγιναν οι μεταβιβάσεις που αναφέρονται και κατά τον χρόνο που αναφέρονται.» Επίσης αρνούνται την ύπαρξη συνωμοσίας και ή δόλου για την πρόκληση βλάβης στις Ενάγουσες «καθότι ούτως ή άλλως τα περιουσιακά στοιχεία της εναγόμενης ήταν ενεχυριασμένα ή και δεσμευμένα σε πιστωτές της εναγόμενης 1 χωρίς να υπάρχει ή να υπήρχε οποιοδήποτε πλεόνασμα ή και παραμένουν τέτοια ή και ουδόλως αλλάζουν τα δεδομένα οι μεταβιβάσεις ή και οι εναγόμενοι 3 μέχρι 6 είναι πρόθυμοι να αντιστρέψουν τις εν λόγω μεταβιβάσεις.» Κατόπιν γραπτής αίτησης ημ. 30.10.09 από την Ενάγουσα 2, στις 27.11.09, με τη σύμφωνη γνώμη όλων των μερών, εκδόθηκε διάταγμα για την παραπομπή για επίλυση από Διαιτητή της επίδικης διαφοράς όσον αφορά «κάθε τεχνικής φύσης διαφορά που αναφύεται από τα δικόγραφα». Επίσης συμφωνήθηκε πως τα νομικά σημεία και γεγονότα που δεν αποτελούν αντικείμενο της διαδικασίας διαιτησίας θα αποφασιστούν από το Δικαστήριο μετά την έκδοση της Διαιτητικής απόφασης. Μετά από την αντικατάσταση του Διαιτητή και τον διορισμό δύο Διαιτητών, οι τελευταίοι εξέδωσαν την απόφαση τους στις 20.2.14, η οποία βρίσκεται κατατεθειμένη στον φάκελο του Δικαστηρίου. Στην εν λόγω απόφαση καθορίζονται τα ποσά τα οποία παραμένουν απλήρωτα και τι ποσόν αναλογεί στην καθεμιά από τις Ενάγουσες 1 και 2 λαμβάνοντας υπ΄ όψιν τις εκτελεσθείσες εργασίες. Έτσι η αγωγή ορίστηκε για ακρόαση όσον αφορά το εναπομείναν θέμα της ευθύνης των Εναγομένων 2-9. Η ακροαματική διαδικασία άρχισε στις 26.3.15 με την προφορική μαρτυρία εκ μέρους της Ενάγουσας 1 και συνεχίστηκε στην επόμενη δικάσιμο με την κατάθεση παραδεκτών γεγονότων. Στα παραδεκτά γεγονότα πράγματι περιέχονται γεγονότα τα οποία καλύπτουν τις επίδικες μεταβιβάσεις των μετοχών της Εναγομένης 1 στους Εναγόμενους 3-6. Ενώ η υπόθεση εκκρεμούσε για συνέχιση της ακροαματικής διαδικασίας και αναμένετο η προσκόμιση μαρτυρίας εκ μέρους της Ενάγουσας 2, στις 7.4.15 διορίστηκε επιπρόσθετος δικηγόρος για τους Εναγόμενους 1,3,5 και 6 ο οποίος εμφανίζεται μαζί με τον υφιστάμενο, και ο οποίος (νέος δικηγόρος) καταχώρισε την υπό κρίση Αίτηση. ΙΙΙ. Εξέταση της υπό κρίση Αίτησης Η βασική θέση των Αιτητών είναι πως η αιτούμενη ακύρωση της ισχυριζόμενης δόλιας μεταβίβασης διεκδικείται με λανθασμένο δικονομικό μέτρο, γεγονός το οποίο τείνει να προκαταλάβει το Δικαστήριο σε περίπτωση δικαίωσης της Ενάγουσας 1. Ειδικότερα, ο δικηγόρος των Αιτητών παραπέμπει στον περί Δολίων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμο, Κεφ. 62, όπως τροποποιήθηκε, ο οποίος παρέχει μεν δικαίωμα για αξίωση ακύρωσης δόλιας μεταβίβασης, αλλά μόνο σε εξ αποφάσεως πιστωτές (δηλαδή κατόπιν έκδοσης τελικής απόφασης) και με καταχώριση αίτησης αλλά αναμφίβολα όχι στα πλαίσια αγωγής. Είναι επίσης η θέση των Αιτητών ότι η συμπερίληψη τέτοιας αξίωσης στην παρούσα αγωγή αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία δυσχεραίνει και καθυστερεί τη δίκαιη εκδίκαση της αγωγής. Αποτελεί περαιτέρω ισχυρισμό τους πως κάτι τέτοιο παραβιάζει τα δικαιώματα όλων των διαδίκων στην αγωγή, εφόσον η εν λόγω αξίωση αφορά την εκδίκαση θεμάτων άσχετων με την αγωγή, τα οποία θα πρέπει να κριθούν σε ανεξάρτητη ξεχωριστή διαδικασία στα πλαίσια της οποίας όλες οι πλευρές θα μπορούν να προβάλουν τις θέσεις τους. Υπό το φως των πιο πάνω δεδομένων, οι Αιτητές ισχυρίζονται ακόμη ότι το γεγονός ότι η παρούσα αγωγή εκκρεμεί εδώ και πολλά χρόνια δεν αποτελεί λόγο για την απόρριψη της Αίτησης, καθότι στα πλαίσια της αγωγής περιλαμβάνεται αξίωση η οποία δεν μπορεί να αποτελεί μέρος αυτής της διαδικασίας και ως τέτοια αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. Η καταγραφείσα ρητώς στην υπεράσπιση προθυμία των Εναγομένων 3 και 6 να ανατρέψουν τη μεταβίβαση των μετοχών δεν μπορεί να ληφθεί υπ΄ όψιν και να αποτελέσει λόγο για τη διατήρηση καταχρηστικών αξιώσεων επί των δικογράφων. Στην αγόρευση του δικηγόρου των Αιτητών προβάλλονται οι λόγοι για τους οποίους οι Εναγόμενοι 2 και 4 δεν προβαίνουν σε ένσταση. Θεωρώ όμως ότι τέτοιοι ισχυρισμοί εφόσον αναφέρονται σε γεγονότα αποτελούν μαρτυρία και θα πρέπει να προβάλλονται μέσω των ενόρκων δηλώσεων και όχι μέσω των αγορεύσεων. Ως εκ τούτου τα όσα ανέφερε σχετικά ο δικηγόρος δεν μπορούν να ληφθούν υπ΄ όψιν από το Δικαστήριο. Αντίθετη είναι η άποψη των Εναγουσών. Κατ΄ αρχάς επισημαίνουν πως οι αιτούμενες θεραπείες βασίζονται σε γεγονότα τα οποία οι Αιτητές παραδέχονται τόσο στην υπεράσπιση τους όσο και μέσω της αποδοχής τους στην παρουσίαση μαρτυρίας και εγγράφων κατά την ακρόαση της υπόθεσης, ήτοι τη διενέργεια των επίδικων μεταβιβάσεων. Η θέση των Εναγουσών είναι ότι οι παρ. 34-36 αναφέρονται σε μεταβιβάσεις στους Εναγόμενους 3-6, στη βάση συνωμοσίας, όλων των μετοχών που η Εναγομένη 1 κατείχε στην Εναγομένη 2, με σκοπό την πρόκληση βλάβης και ή ζημιάς στις Ενάγουσες. Οι δε αιτούμενες θεραπείες συνδέονται με τα γεγονότα τα οποία αναφέρονται στις εν λόγω παραγράφους. Αποτελεί βασικό ισχυρισμό των Εναγουσών πως οι επίδικες αξιώσεις έχουν ως βάση το αστικό αδίκημα της συνωμοσίας και ουδεμία σχέση έχουν με τον περί Δολίων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμο ο οποίος εφαρμόζεται (μόνο) σε εξ αποφάσεως πιστωτές. Έτσι οι Ενάγουσες αναφέρουν ότι τόσο οι παρ. 34-36, οι οποίες αφορούν παραδεκτά γεγονότα, όσο και οι επίδικες αξιώσεις, οι οποίες στηρίζονται στα εν λόγω γεγονότα, είναι άμεσα σχετικές με τα επίδικα θέματα και ειδικότερα με το ζήτημα τυχόν ευθύνης των Εναγομένων 3-6. Επιπλέον επισημαίνουν το παλαιό της υπόθεσης και το προχωρημένο στάδιο στο οποίο βρίσκεται η ακροαματική διαδικασία για να υποστηρίξουν πως υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας Αίτησης και πως τυχόν έγκριση της θα προκαλέσει καθυστέρηση στη διαδικασία και θα επηρεάσει τη δίκαιη διεξαγωγή της δίκης. Τέλος αναφέρουν πως τυχόν έγκριση της Αίτησης αναπόφευκτα επηρεάζει δυσμενώς τα δικαιώματα των Εναγουσών όσον αφορά τις αξιώσεις τους εναντίον των Εναγομένων 2 και 4, οι οποίοι δεν είναι μέρος αυτής της διαδικασίας. Αποτελεί κοινό έδαφος από όλες τις πλευρές ότι ο περί Δολίων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμος εφαρμόζεται στις περιπτώσεις εξ αποφάσεων πιστωτών. Διαφαίνεται ότι η προκειμένη περίπτωση δεν εμπίπτει εντός του πεδίου εφαρμογής του Νόμου, όμως ούτως ή άλλως η θέση των Εναγουσών είναι σαφής και ξεκάθαρη, ήτοι πως οι ισχυρισμοί που περιέχονται στις παρ. 34-36 ουδόλως αφορούν τον εν λόγω Νόμο αλλά αφορούν στο αστικό αδίκημα της συνωμοσίας. Θεωρώ πως οι Ενάγουσες είχαν την επιλογή και το δικαίωμα να προβάλουν τέτοιους ισχυρισμούς περί συνωμοσίας και δόλιας μεταβίβασης καθώς επίσης και συναφείς αξιώσεις. Άλλωστε στην παρ. 34 στην οποία εγείρεται τέτοιο ζήτημα, οι Ενάγουσες παραθέτουν και «Λεπτομέρειες συνωμοσίας και δόλιας μεταβίβασης», επιχειρώντας προφανώς να διασφαλίσουν πλήρη συμμόρφωση με τις πρόνοιες της Δ.19 Θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το αγώγιμο δικαίωμα της συνωμοσίας με σκοπό την πρόκληση ζημιάς έχει κατ΄ ανάλογο τρόπο αναγνωριστεί και στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.ά.
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2015. Υπό το φως των πιο πάνω δεδομένων, το Δικαστήριο θεωρεί ότι το όλο υπόβαθρο του επιχειρήματος των Αιτητών έχει καταρρεύσει. Επίσης διαπιστώνει ότι οι παρ. 34-36 περιέχουν ισχυρισμούς οι οποίοι αφορούν ουσιώδη θέματα, ήτοι την ευθύνη των Εναγομένων 3-6, και τα οποία είναι απολύτως συνδεδεμένα με την επίδικη συμφωνία εκτέλεσης του έργου και την όποια υποχρέωση πληρωμής δυνάμει αυτής και, ως τέτοια, άμεσα σχετικά με την απαίτηση των Εναγουσών. Το Δικαστήριο επισημαίνει πως στο παρόν στάδιο δεν ασχολείται με το βάσιμο των ισχυρισμών και των αξιώσεων των Εναγουσών, παρά μόνο περιορίζεται στη διαπίστωση ότι αυτοί είναι τέτοιοι που μπορούν να προβληθούν στο δικόγραφο ως ουσιώδεις και σχετικοί με τα επίδικα θέματα. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο ικανοποιείται ότι το περιεχόμενο των επίδικων παραγράφων και οι συναφείς αξιώσεις πρέπει να περιλαμβάνονται στο δικόγραφο των Εναγουσών. Ανεξαρτήτως της πιο πάνω κατάληξης, το Δικαστήριο θεωρεί ότι η παρούσα Αίτηση υποβάλλεται πολύ καθυστερημένα και χωρίς οποιαδήποτε βάσιμη δικαιολογία. Σύμφωνα με την απόφαση στην υπόθεση Williams and Glyns Bank v. Ship "Maria"
(1984)1 C.L.R. 821 η αίτηση για διαγραφή μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, πρέπει όμως πάντοτε να γίνεται έγκαιρα. Όπως φαίνεται από το ιστορικό της διαδικασίας, η παρούσα Αίτηση καταχωρίστηκε 12 σχεδόν χρόνια μετά την επίδοση του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου στους Αιτητές, η οποία (επίδοση) έγινε στις 21.10.13, και στο οποίο περιλαμβανόταν η σχετική αξίωση και επίσης 12 σχεδόν χρόνια μετά την καταχώριση σημειώματος εμφάνισης. Σημαντικό είναι ακόμη το γεγονός πως στην υπεράσπιση τους οι Αιτητές δεν προβάλλουν οποιονδήποτε ισχυρισμό, ειδικότερα υπό μορφή ένστασης, αναφορικά με το νομότυπο είτε του περιεχόμενου των παρ. 34-36 είτε των σχετικών αξιώσεων. Αντιθέτως παραδέχονται τις μεταβιβάσεις και προβαίνουν μόνο σε απάντηση των υπόλοιπων ισχυρισμών των Εναγουσών. Είναι πράγματι αξιοπερίεργο πως τέτοιο αίτημα υποβάλλεται για πρώτη φορά εκ μέρους τους όχι μόνο τόσο καθυστερημένα αλλά και μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας και την ολοκλήρωση της μαρτυρίας για την Ενάγουσα 1. Και όχι μόνο αυτό, αλλά όπως ορθώς παρατηρεί η πλευρά των Εναγουσών, μετά που κατατέθηκε υπό μορφή παραδεκτών γεγονότων μαρτυρία αναφορικά με τη διενέργεια των επίδικων μεταβιβάσεων. Με αυτά τα δεδομένα, η διαδικασία βρίσκεται ήδη σε στάδιο κατά το οποίο ένα σκέλος των ισχυρισμών των Εναγουσών, όσον αφορά τη διενέργεια των μεταβιβάσεων, είναι κοινώς παραδεκτό και έχει ήδη δοθεί και ολοκληρωθεί η μαρτυρία από την Ενάγουσα 1 η οποία αφορούσε και στις συνθήκες των μεταβιβάσεων προς απόδειξη του ισχυρισμού της περί συνωμοσίας και δόλιας μεταβίβασης. Δεν έχει προσφερθεί οποιαδήποτε εξήγηση για την καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας Αίτησης, παρά μόνο η θέση πως ο λόγος για τον οποίο ζητείται η διαγραφή ισχύει σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας για αποτροπή καταστρατήγησης των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και κατάχρησης της διαδικασίας. Ο λόγος όμως έχει ήδη απορριφθεί. Ευλόγως θα μπορούσε να λεχθεί πως η μόνη πιθανή εξήγηση η οποία προκύπτει από το όλο ιστορικό είναι ο διορισμός δικηγόρου για να εκπροσωπεί από κοινού με τον υφιστάμενο τους Αιτητές, και από τον οποίο (νέο δικηγόρο) καταχωρίστηκε η Αίτηση. Το Δικαστήριο θεωρεί πως ο διορισμός και η εμφάνιση νέου δικηγόρου δεν αποτελεί λόγο ή επαρκή δικαιολογία για την καθυστέρηση στην υποβολή της παρούσας Αίτησης. Αυτό λέχθηκε στην υπόθεση ICOS CIF LTD v. Martin Coward κ.ά., Πολ. Έφ. αρ. 137/13 και 138/13, ημ. 20.3.14, η οποία αφορούσε αίτηση για τροποποίηση δικογράφου, όμως θεωρώ ότι κατ΄ αναλογίαν ισχύει η ίδια νομική αρχή και στην περίπτωση αιτήσεων διαγραφής. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό: «.. Η δε αλλαγή δικηγόρου διαδίκου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δικαιολογία για παρατηρούμενη καθυστέρηση που οδηγεί σε εκτροχιασμό της δίκης και δεν παρέχει, αφ΄εαυτής, λόγο για την τροποποίηση της δικογραφίας. (Γραμμές Στριντζή Αιγαίου Ναυτική Εταιρεία v. Always Travel Holidays Ltd
(1995)1 Α.Α.Δ. καιUnited Sea Transport Ltd v. Zakou
(1980)1 A.Α.Δ. 501, 510). Η γραμμή αυτή της νομολογίας συναρτάται απόλυτα με την φειδώ με την οποία το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια, ιδίως στις περιπτώσεις όπου η όποια καθυστέρηση ενέχει καταλυτικές επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου. .. Η αναφορά σε αλλαγή των δικηγόρων της Εφεσείουσας, στην προσπάθεια στήριξης της αναγκαιότητας για τροποποίηση, δε συνιστούσε βάσιμο λόγο αλλά ούτε και δικαιολογία της παρατηρηθείσας, ήδη, καθυστέρησης.». Επομένως το Δικαστήριο θεωρεί ότι η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και λόγω του ότι αυτή καταχωρίστηκε με υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. IV. Κατάληξη Για όλους τους λόγους που αναλύονται ανωτέρω, καταλήγω ότι η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει. Ως εκ τούτου η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα αυτής επιδικάζονται υπέρ των Εναγουσών - Καθ΄ ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγομένων 1,3,5 και 6 - Αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, συν Φ.Π.Α., και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της παρούσας αγωγής. (Υπ.) ......... Έ. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ.Ο cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο