Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν. Φίλιππου Λάρκου, Αρ. Αγωγής: 5999/2008, 27/11/2015

Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν. Φίλιππου Λάρκου, Αρ. Αγωγής: 5999/2008, 27/11/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A509 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5999/2008 Μεταξύ: Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ Ενάγουσας v. Φίλιππου Λάρκου Εναγομένου Αίτηση ημ. 5 Δεκεμβρίου 2014 για Τροποποίηση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης Ημερομηνία: 27 Νοεμβρίου 2015 Εμφανίσεις: Για τον Εναγόμενο - Αιτητή: κα Η. Καραβιώτου για Στέλιος Αμερικάνος & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για την Ενάγουσα - Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Θ. Οικονόμου για Άντης Τριανταφυλλίδης & Υιοί Δ.Ε.Π.Ε. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση (εφεξής «η Αίτηση») ο Εναγόμενος ζητά την τροποποίηση της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης με την προσθήκη συνολικά έξι παραγράφων στην Υπεράσπιση και ενός αιτητικού στην Ανταπαίτηση. Η αγωγή αφορά συμφωνία μεταξύ των διαδίκων για παροχή δανείου, πιστώσεων και άλλων τραπεζικών διευκολύνσεων προς τον Εναγόμενο, καθώς επίσης και συμφωνίες ενεχυρίασης μετοχών ως εξασφάλιση για τις υποχρεώσεις του Εναγομένου έναντι της Ενάγουσας. Η Ενάγουσα επικαλείται παράλειψη του Εναγομένου να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και αξιώνει το ισχυριζόμενο οφειλόμενο υπόλοιπο, καθώς επίσης και διατάγματα για την πώληση των μετοχών. Στην Υπεράσπιση ο Εναγόμενος αρνείται την οποιαδήποτε οφειλή του προς την Ενάγουσα και προβάλλει ισχυρισμούς για παράνομες χρεώσεις, παράνομη μετατροπή του νομίσματος του λογαριασμού, παράνομη τροποποίηση του επιτοκίου και ακυρότητα των συμφωνιών ενεχυρίασης μετοχών. Στην Ανταπαίτηση επαναλαμβάνει το περιεχόμενο της Υπεράσπισης και αξιώνει Δηλώσεις ότι ουδέν ποσό οφείλει στην Ενάγουσα και ότι η συμφωνία δανείου είναι άκυρη. Με την Αίτηση ο Εναγόμενος επιχειρεί να προσθέσει ουσιαστικά ισχυρισμούς ότι: (
2. i)Ο τρόπος υπολογισμού του επιτοκίου είναι λανθασμένος και ή έγινε κατά παράβαση των μεταξύ των διαδίκων συμφωνηθέντων (
3. ii)Η συμφωνία δανείου περιέχει καταχρηστικές και ή ποινικές ρήτρες οι οποίες δεν δημιουργούν έννομες συνέπειες (iii) Η μετατροπή του νομίσματος του δανείου από Αμερικάνικα Δολάρια σε Λίρες Κύπρου που έγινε από την Ενάγουσα στις 11.1.06 είναι παράνομη και ή αντισυμβατική (
4. iv)Μετά τις 11.1.06 η χρέωση του επιτοκίου είναι παράνομη και ή αντισυμβατική και ή καταχρηστική και ή αποτελεί επιβολή ποινικής ρήτρας (
5. v)Οι συμφωνίες ενεχυρίασης μετοχών είναι παράνομες καθότι δεν έχουν υπογραφεί σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 138 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ.149. Η αξίωση που επιχειρείται να προστεθεί στην Ανταπαίτηση αφορά αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας και ή για καταχρηστική και ή παράνομη εφαρμογή όρων συμφωνίας. Η ένσταση βασικά εστιάζεται στους ακόλουθους λόγους: 1) Η Αίτηση υποβάλλεται με μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. 2) Δεν δίδεται καμία και ή επαρκής αιτιολογία για τα δύο έτη που μεσολάβησαν από την απόσυρση της προγενέστερης αίτησης τροποποίησης μέχρι την καταχώριση της παρούσας Αίτησης. 3) Η παρούσα Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας εφόσον αίτηση με πανομοιότυπο αιτητικό καταχωρίστηκε στο παρελθόν και την οποίαν ο Εναγόμενος επέλεξε να μην προωθήσει. 4) Δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας που να δικαιολογεί την έγκριση της Αίτησης η οποία περιλαμβάνει εσφαλμένους, παραπλανητικούς και αντιφατικούς ισχυρισμούς. 5) Με την Αίτηση ο Εναγόμενος επιχειρεί να αναπροσαρμόσει τη θέση του και ή να εγείρει νέα υπεράσπιση και να αποσύρει παραδοχές και ή να συμπεριλάβει ζητήματα που δεν είναι νομικώς αποδεκτά ως υπεράσπιση και επιχειρεί να περιπλέξει τα πραγματικά επίδικα γεγονότα. 6) Η Αίτηση είναι κακόπιστη και αποσκοπεί στην περαιτέρω καθυστέρηση στην εκδίκαση της αγωγής. 7) Η αναφορά του Εναγομένου στον περί Καταχρηστικών Ρητρών Νόμο είναι νομικά αβάσιμη καθότι ο Εναγόμενος δεν ακολούθησε την προβλεπόμενη διαδικασία αμφισβήτησης των προνοιών της συμφωνίας. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Εναγομένου και η ένσταση από ένορκη δήλωση του κ. Α. Ρήγα, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο το οποίο εκπροσωπεί την Ενάγουσα. Η ακρόαση της Αίτησης διεξήχθη με γραπτές αγορεύσεις. Αναφορά στο περιεχόμενο τόσο των ενόρκων δηλώσεων όσο και των αγορεύσεων θα γίνεται στο κατάλληλο στάδιο. Τα ζητήματα τα οποία εγείρονται στα πλαίσια της Αίτησης θα εξεταστούν από το Δικαστήριο με τη σειρά που το ίδιο θεωρεί ορθή και όχι κατ΄ ανάγκη με τη σειρά που αυτά προβλήθηκαν. Ι. Νομική Πτυχή Η Δ.25 θ.1 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στην οποία στηρίζεται η Αίτηση, προνοεί ως ακολούθως: «1. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, allow either party to alter or amend his indorsement or pleadings, in such manner and on such terms as may be just, and all such amendments shall be made as may be necessary for the purpose of determining the real questions in controversy between the parties.» Η αντίστοιχη Αγγλική πρόνοια είναι η O.28 r.1. Στο The Annual Practice 1958, σελ. 622, η γενική αρχή εκτίθεται ως εξής: «In Tildesley v. Harper, 10 Ch.D. pp.396, 397, Bramwell, L.J., said: "My practice has always been to give leave to amend unless I have been satisfied that the party applying was acting mala fide, or that, by his blunder, he had done some injury to his opponent which could not be compensated for by costs or otherwise". "However negligent or careless may have been the first omission, and however late the proposed amendment, the amendment should be allowed if it can be made without injustice to the other side. There is no injustice if the other side can be compensated by costs" (per Brett, M.R., Clarapede v. Commercial Union Association, 32 W.R. p.263; Weldon v. Neal, 19 Q.B. D. p.396; Australian Steam Navigation Co. v. Smith, 14 App. Cas. p.320; Hunt v. Rice & Son, 53 T.L.R.931, C.A.; and see the remarks of Bowen, L.J., Cropper v. Smith, 26 Ch.D. pp. 710, 711; of Lindley, L.J., Indigo Co. v. Ogilvy, [1891] 2 Ch.39,; and of Pollock, B., Steward v. North Metropolitan Tramways Co., 16 Q. B. D. p.180, and C.A. p.558). An amendment ought to be allowed if thereby "the real substantial question can be raised between the parties", and multiplicity of legal proceedings avoided.» Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος είναι πλούσια και ιδιαίτερα διαφωτιστική. Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι ότι η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαία για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις στις οποίες η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμα εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Agini v. Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος Α.Ε.