← Κύπρος

Ξάνθου Χρίστου κ.α. ν. Λεόντιου Χρίστου, Αρ. Αγωγής: 8261/13, 5/11/2015

Ξάνθου Χρίστου κ.α. ν. Λεόντιου Χρίστου, Αρ. Αγωγής: 8261/13, 5/11/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A449 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: A. Πανταζή-Λάμπρου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 8261/13 1.Ξάνθου Χρίστου

  1. Χριστάκη Χρίστου Εναγόντων και Λεόντιου Χρίστου Εναγόμενου­ 5 Νοεμβρίου, 2015 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κα Έλενα Αρότη, για Σπύρος Αρότης - Έλενα Αρότη & Συνεργάτες Για τον Εναγόμενο: Καμία εμφάνιση ΑΠΟΦΑΣΗ Απόδειξη της αγωγής κατόπιν Αίτησης, ημερ. 5.12.2014, για απόφαση εναντίον του εναγόμενου λόγω παράλειψης καταχώρησης Έκθεσης Υπεράσπισης Εισαγωγή Με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, οι Ενάγοντες αξιώνουν τις ακόλουθες θεραπείες έναντι του Εναγόμενου꞉ «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Εναγόμενο να προχωρήσει στα απαραίτητα / αναγκαία μέτρα για να ληφθούν οι απαραίτητες Πολεοδομικές άδειες και / ή Οικοδομικές άδειες και / ή από το Δημαρχείο Στροβόλου άδειες και/ ή από το αρμόδιο Δημαρχείο από τους Ενάγοντες, φέρνοντας / επαναφέροντας σε νόμιμη μορφή το διαμέρισμα 202 στην πολυκατοικία που βρίσκεται στην οδό Πεντέλης 20 & Δασουπόλεως 79, στο Στρόβολο στο Τεμάχιο 436 Φ/Σχ.21/62 Ε2, ιδιοκτησίας κατά ένα 1/2 μερίδιον του Ενάγοντα 1 και 1/2 μερίδιο του Ενάγοντα
  2. Β. €7,800 απωλεσθέντα ενοίκια από τον Σεπτέμβριο του 2011 μέχρι και Οκτώβριο 2013, ήτοι €300 για έκαστο μήνα. Γ. €5,175 στον Ενάγοντα 1 για μελέτη του έργου και προετοιμασία των αρχιτεκτονικών σχεδίων για να κατατεθούν στην Πολεοδομία και για να γίνει αίτηση για Πολεοδομική Αμνηστία, προς νομιμοποίηση του διαμερίσματος 202 στην πολυκατοικία που βρίσκεται στην οδό Πεντέλης 20 & Δασουπόλεως 79, στο Τεμάχιο 436 Φ/Σχ.21/62 Ε2 στο Στρόβολο. Δ. €538, ποσό το οποίο κατέβαλε στην Πολεοδομία ο Ενάγων 1 για κατάθεση των σχεδίων για να γίνει αίτηση για Πολεοδομική Αμνηστία, προς νομιμοποίηση του διαμερίσματος 202 στην πολυκατοικία που βρίσκεται στην οδό Πεντέλης 20 & Δασουπόλεως 79, στο Τεμάχιο 436 Φ/Σχ.21/62 Ε2 στο Στρόβολο. Ε. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο ήθελε κρίνει εύλογη και/ή δίκαιη υπό τις περιστάσεις. ΣΤ. Νόμιμο Τόκο. Ζ. Έξοδα, έξοδα επίδοσης και Φ.Π.Α.». Οι ισχυρισμοί γεγονότων επί των οποίων εδράζεται η απαίτηση στην αγωγή, ως δικογραφούνται στο ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα είναι οι εξής꞉ «
  3. Κατά πάντα ουσιώδη για την παρούσα αγωγή χρόνο, οι Ενάγοντες ήταν και είναι κατά ¼ έκαστος συνιδιοκτήτες του ακινήτου Τεμάχιο 436 Φ/Σχ.21/62 Ε2 και στα μερίδια τους αυτά έκτισαν την πολυκατοικία, η οποία βρίσκεται στην Πεντέλης 20 & Δασουπόλεως 79 στο Στρόβολο και η οποία τους ανήκει εξ ημισείας.
  4. Από κατά ή περίπου το 1992, ο Εναγόμενος και/ή οι υπηρέτες του και/ή οι αντιπρόσωποι του και/ή τα τέκνα του και/ή η σύζυγος του ανήγειραν το διαμέρισμα 202 το οποίο βρίσκεται στην πολυκατοικία στην Πεντέλης 20 & Δασουπόλεως 79 στο Τεμάχιο 436 Φ/Σχ.21/62 Ε2 στο Στρόβολο και η οποία ανήκει εξ ημισείας στους Ενάγοντες.
  5. Συγκεκριμένα, ο Εναγόμενος και/ή οι υπηρέτες του και/ή οι αντιπρόσωποι του και/ή η σύζυγος του ανήγειραν παράνομα το διαμέρισμα 202 χωρίς να λάβουν τις άδειες από τις αρμόδιες αρχές και ούτε τελικές εγκρίσεις, με αποτέλεσμα ο Ενάγων 1 ως ιδιοκτήτης και/ή συνιδιοκτήτης να πληρώσει €5,175 για μελέτη του έργου και προετοιμασία των αρχιτεκτονικών σχεδίων για να κατατεθούν στην Πολεοδομία και για να γίνει αίτηση για Πολεοδομική Αμνηστία προς νομιμοποίηση της οικοδομής. Ο Ενάγων 1 πλήρωσε επίσης επιπλέον €538 στην Πολεοδομία για κατάθεση των σχεδίων.
  6. Εκτός από τις παράνομες ανεγέρσεις στο εν λόγω διαμέρισμα, ο Εναγόμενος επέτρεψε και/ή παρότρυνε παράνομα και χωρίς άδεια από τους Ενάγοντες τον γιο του Μάριο Χρίστου να μεταφέρει σκύλους στο εν λόγω διαμέρισμα, οι οποίοι προκαλούσαν δυσωδία και οχληρία, ενώ έριχνε τα περιττώματα των σκύλων στην τουαλέτα με αποτέλεσμα να βουλώνουν οι λάκκοι της πολυκατοικίας και να υπάρχει έντονη δυσωδία στο φωταγωγό και σε ολόκληρη την πολυκατοικία. Το αποτέλεσμα της ενέργειας αυτής ήταν να μην ενοικιάζεται το απέναντι διαμέρισμα αρ. 201 ιδιοκτησίας του Ενάγοντα 1 με αποτέλεσμα να έχει απώλεια ενοικίων της τάξης των €300 έκαστο μήνα από τον Σεπτέμβριο του 2011 μέχρι και τον Οκτώβριο του 2013 ο Ενάγων 1, δηλαδή συνολικό ποσό €7,
  8. Λόγω του παράνομα ανεγερθέντος διαμερίσματος, δεν μπορούν να εκδοθούν οι τίτλοι για εξ ημισείας ιδιοκτησία της πολυκατοικίας στους Ενάγοντες από το Κτηματολόγιο.
  9. Ο Εναγόμενος και/ή οι υπάλληλοι και/ή οι αντιπρόσωποι και/ή η σύζυγος και/ή τα τέκνα αυτού έχουν σκοπό να συνεχίσουν να μην προχωρούν με την εφαρμογή της νομιμότητας στο χώρο, εκτός εάν εξαναγκαστούν με διάταγμα του Δικαστηρίου.
  10. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, οι Ενάγοντες καταχώρησαν την παρούσα αγωγή και αξιώνουν ως τα υποστοιχεία Α - Ζ.». Αναφορικά με τη διαδικασία απόδειξης Ένορκη Δήλωση επίδοσης, ημερ. 1.7.2014, βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου και με αυτήν αποδεικνύεται ότι η επίδοση του ειδικά οπισθογραφημένου κλητηρίου Κλητηρίου Εντάλματος έγινε προσωπικά προς τον Εναγόμενο έναντι της υπογραφής του την 30.6.2014 υπό του ιδιώτη επιδότη Αντρέα Θ. Δημητριάδη. Ως φαίνεται στο φάκελο του Δικαστηρίου, στις 3.7.2014 καταχωρήθηκε Σημείωμα Εμφάνισης υπό του Εναγομένου αυτοπροσώπως, χωρίς να εγερθεί οποιαδήποτε διαμαρτυρία από αυτόν κατά την καταχώριση του εν λόγω σημειώματος. Συνεπώς, δεν χωρεί λόγος αμφισβήτησης ότι υπήρξε καλή και νομότυπη επίδοση του Κλητηρίου σε αυτόν. Στις 10.12.2014 επιδόθηκε στον Εναγόμενο προσωπικά, και πάλιν έναντι της υπογραφής του (βλ. την ένορκη δήλωση επίδοσης ημερ. 10.12.2014), η υπό κρίση αίτηση ημερ. 5.12.2014 για απόφαση λόγω παράλειψης καταχώρησης Έκθεσης Υπεράσπισης. Η αίτηση ήταν ορισμένη πρώτη φορά από το Πρωτοκολλητείο ενώπιον του Δικαστηρίου στις 21.1.
  11. Κατά την εν λόγω δικάσιμο φωνάχθηκε ο Εναγόμενος από το δικαστικό κλητήρα και διαπιστώθηκε η απουσία του μέχρι και τις 10:30 π.μ.. Συνεπακόλουθα, η συνήγορος των Εναγόντων ζήτησε όπως η αγωγή οριστεί για απόδειξη και ορίστηκε προς τούτο από το Δικαστήριο στις 19.3.2015 και ώρα 11 π.μ.. Συγχρόνως, το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες όπως το Πρωτοκολλητείο στείλει γραπτή ειδοποίηση στον Εναγόμενο για την ημερομηνία που ορίστηκε η υπόθεση για απόδειξη. Το Πρωτοκολλητείο σημείωσε συναφώς επί του φακέλου ότι απέστειλε σχετική ειδοποίηση στις 21.1.
  12. Εν τέλει ο Εναγόμενος δεν εμφανίστηκε ούτε στις 19.3.
  13. Δεδομένης της μη καταχώρησης Υπεράσπισης εντός του χρονοδιαγράμματος που προβλέπουν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και ελλείψει εμφάνισης από μέρους του Εναγόμενου αρ. 1 κατά τη δικάσιμο ημερ. 21.1.2015, οι Ενάγοντες προχώρησαν στη διαδικασία απόδειξης της αγωγής. Σύμφωνα με οδηγίες του Δικαστηρίου, οι οποίες δόθηκαν στις 6.4.2015, οι Ενάγοντες προσέφεραν προφορική μαρτυρία. Συγκεκριμένα, προσήλθε ως μάρτυρας ο Ενάγων αρ. 1, κ. Ξάνθος Χρίστου (στο εξής «ο ΜΕ1»). Στο πλαίσιο της κυρίως εξέτασής του, ο ΜΕ1 υιοθέτησε το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που είχε κατατεθεί στο φάκελο του Δικαστηρίου από 6.4.2015 και η οποία σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  14. Υπό του εν λόγω Τεκμηρίου 1 κατατέθηκε αριθμός άλλων τεκμηρίων για τα οποία γινόταν αναφορά στο εν λόγω Τεκμήριο
  15. Ολόκληρη η μαρτυρία που δόθηκε προφορικά και ενόρκως από τον ΜΕ1 ενώπιον μου είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά του Δικαστηρίου, ημερ. 24.6.15 και 18.9.
  16. Η μαρτυρία του ΜΕ1 έχει παραμείνει αναντίλεκτη. Λαμβάνοντας, δε, υπόψιν ότι τα λεχθέντα από αυτόν επιβεβαιώνονται από τα τεκμήρια που κατέθεσε, δεν έχω κανέναν ενδοιασμό για το αξιόπιστο της μαρτυρίας του. Με τη μαρτυρία του ΜΕ1 αποδείχθηκαν τα εξής꞉ Το ιδιοκτησιακό συμφέρον των Εναγόντων αρ. 1 και 2, κατά ¼ έκαστος στο ακίνητο όπως τούτο περιγράφεται στην παρα. 1 της Έκθεσης Απαίτησης («Ε/Α») - βλ. σχετικά αντίγραφο του τίτλου ιδιοκτησίας ως το Έγγραφο Γ υπό το Τεκμήριο
  17. Ότι οι μόνοι άλλοι συνιδιοκτήτες του επίδικου ακινήτου, έκαστος κατά ¼, είναι ο Κωνσταντίνου Δώρος και η Κάνελλου Άννα, ξαδέρφια των Εναγόντων, οι οποίοι δεν είναι διάδικοι στην αγωγή. Ότι ο Εναγόμενος δεν κατέχει κανένα ιδιοκτησιακό συμφέρον στο επίδικο ακίνητο. Ότι ο ίδιος ο Εναγόμενος αυθαίρετα και παράνομα έκτισε το επίδικο Διαμέρισμα 202 στην πολυκατοικία επί του προρρηθέντος ακινήτου απέναντι από το νόμιμο διαμέρισμα αρ. 201 των Εναγόντων. Ότι η παρανομία που συντελέστηκε δια της προσθήκης του Διαμερίσματος 202 οφείλεται꞉ Αφενός, στη μη εξασφάλιση προηγουμένως της αναγκαίας άδειας οικοδομής - βλ. σχετικά την επιστολή ημερ. 18.5.2011 της Προϊσταμένης του Κλάδου Αδειών Οικοδομής και Διαίρεσης Γης του Δήμου Στροβόλου ως το Έγγραφο ΙΑ υπό το Τεκμήριο
  18. Αφετέρου, στο ότι ανεγέρθηκε χωρίς να ληφθεί προηγουμένως πολεοδομική άδεια και δη λόγω παραβίασης κατά την ανέγερσή του «του εγκριθέντος εμβαδού εκτός κελύφους της οικοδομής», αφού αντιστοιχεί σε 21% αύξηση του εν λόγω εμβαδού. Ότι η αίτηση για πολεοδομική αμνηστία του Διαμερίσματος 202 και εν συνόλω της πολυκατοικίας που υπέβαλε ο Ενάγων αρ. 1 απορίφθηκε με την αιτιολογία ότι꞉ Αφενός, δεν μπορεί να δοθεί πολεοδομική αμνηστία για τέτοια επέκταση ως συντελέστηκε με το Διαμέρισμα 202, εφόσον τούτη υπερβαίνει το 10% του εγκριθέντος εμβαδού κατά παράβαση του άρθρου 45A

(3)(α)(i) του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Τροποποιητικού Νόμου (Ν.39(Ι)/2015). - Βλ. σχετικά την απορριπτική απόφαση ημερ. 4.6.2015 ως το Τεκμήριο 2, Αφετέρου, για το λόγο ότι η αίτηση αυτή δεν υπογράφηκε από τους υπόλοιπους συνιδιοκτήτες της πολυκατοικίας, κατά παράβαση των περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας (Αιτήσεις και Ιεραρχικές Προσφυγές) Κανονισμών (ΚΔΠ 55/90) - Βλ. σχετικά την απορριπτική απόφαση ημερ. 4.6.2015 ως το Τεκμήριο
  1. Συνεπεία της απορριπτικής απόφασης, η οποία εκδόθηκε μετά την καταχώρηση της ως άνω αγωγής, οι Ενάγοντες απώλεσαν τις εξής δαπάνες꞉ Ποσό €538 ως τα αναγκαία τέλη της αίτησης - βλ. σχετικά το Έγγραφο Β υπό το Τεκμήριο
  2. Ποσό €5.175 ως αμοιβή των αρχιτεκτόνων - πολιτικών μηχανικών Σωτήρης Κ. Κυριακίδης και Συνεργάτες για τα αρχιτεκτονικά σχέδια που ετοίμασαν προς υποβολή μαζί με την αίτηση πολεοδομικής αμνηστίας. Περαιτέρω, από τη μαρτυρία του ΜΕ1 αποδείχθηκε και η εξής ξεχωριστή ενότητα ισχυρισμών γεγονότων꞉ Το επίδικο διαμέρισμα αρ. 202 χρησιμοποιήτο και συνεχίζει να χρησιμοποιείται για φύλαξη και/ή διαμονή σκύλων σε αυτό, την ευθύνη και φροντίδα των οποίων είχε ο κ. Μάριος Χρίστου, γιος του Εναγομένου, μέχρι που αυτός μετακόμισε, αφήνοντας όμως τους εν λόγω σκύλους στο διαμέρισμα απεριποίητους, προκαλώντας βρωμιά και δυσωσμία σε όλο τον όροφο της πολυκατοικίας, στο φωταγωγό καθώς και στην υπόλοιπη πολυκατοικία. Ο Ενάγων αρ. 1 παραπονέθηκε προς το Δημαρχείο Στροβόλου για τη δημιουργηθείσα κατάσταση δυσωσμίας στις 11.9.2013 - βλ. σχετικά το Έγγραφο Δ υπό Τεκμήριο
  3. Ανώνυμο παράπονο για την κατάσταση αυτή δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πολίτης στις 5.10.2013 με τίτλο «Ανίκανο το Δημαρχείο Στροβόλου, σηκώνει τα χέρια ψηλά» - βλ. το Έγγραφο Η υπό το Τεκμήριο
  4. Το παράπονο αφορά στο ότι οι σκύλοι γαυγίζουν 24 ώρες το 24ωρο. Η ίδια κατάσταση συνεχίστηκε από το 2013 μέχρι και εντός του
  5. Ο Δήμος Στροβόλου υποσχέθηκε να λάβει μέτρα για άρση της παρανομίας και οχληρίας - βλ. το ηλεκτρονικό μήνυμα ημερ. 16.6.2015 προς τον ΜΕ1 στην ηλεκτρονική διεύθυνση της κόρης του, Ειρήνης Χρίστου, Έγγραφο Ε υπό Τεκμήριο
  6. Σημειωτέον ότι οι σκύλλοι που φυλάττονται ή/και διαμένουν στο Διαμέρισμα 202 δεν έχουν δηλωθεί στο Δημαρχείο για εξασφάλιση άδειας σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Σκύλων Νόμου (Ν.184(Ι)/2002)- Σχετικό το Έγγραφο Στ υπό Τεκμήριο
  7. Το παράδοξο είναι ότι ενώ οι Ενάγοντες παραπονούνται για την κατάσταση αυτή, εντούτοις, με δεδομένο ότι είναι οι μόνοι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του ακινήτου επί του οποίου ανεγέρθη το επίδικο διαμέρισμα όπου βρίσκονται οι σκύλλοι, το Δημαρχείο απέστειλε σε αυτούς επιστολή για την αναγκαιότητα απόκτησης άδεια κατοχής σκύλου, έστω και αν αυτοί δεν έχουν την κατοχή του διαμερίσματος στο οποίο βρίσκονται οι σκύλλοι ούτε την κατοχή ή τον έλεγχο των σκύλων. Εικόνες της ακαθαρσίας και των συνθηκών φύλαξης και διαμονής των σκύλων στο επίδικο διαμέρισμα αποτυπώνονται στη δέσμη φωτογραφιών που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο ως Έγγραφο Ζ υπό Τεκμήριο
  8. Τέλος, ο ΜΕ1 έδωσε μαρτυρία στη βάση της οποίας προσδιόρισε τη ζημιά που υφίστανται οι Ενάγοντες συνεπεία των γεγονότων ως περιγράφονται στις δύο ενότητες ανωτέρω꞉ Αφενός, λόγω του παράνομα ανεγερθέντος διαμερίσματος, δεν μπορεί να εκδοθεί προς τους Ενάγοντες εκσυγχρονισμένος τίτλος ιδιοκτησίας της πολυκατοικίας. Αφετέρου, λόγω της οχληρίας στον όροφο όπου βρίσκεται το παράνομο διαμέρισμα 202 και το νόμιμο διαμέρισμα 201 των Εναγόντων, οι Ενάγοντες απώλεσαν στις 19.9.2012 τον ενοικιαστή που είχαν στο διαμέρισμα 201 δυνάμει ενοικιαστηρίου συμβολαίου ως το Έγγραφο Θ υπό Τεκμήριο
  9. Η εγκατάλειψη του διαμερίσματος 201 χρονικά τοποθετείται από τον ΜΕ1 κατά ή περί τις 19.9.2012, ημερομηνία που τερμάτισε το συμβόλαιο ο τελευταίος ενοικιαστής και ο ΜΕ1 προχώρησε σε αποσύνδεση του ρεύματος του διαμερίσματος - βλ. σχετικά την απόδειξη αποσύνδεσης ως το Έγγραφο Ι υπό το Τεκμήριο
  10. Ο Ενάγων αρ. 1 δήλωσε ότι ο ίδιος ενημέρωσε τον ενοικιαστή του διαμερίσματος 201 ότι ήταν πρόθυμος να μείωνε το ενοίκιο σε €300 προκειμένου να διατηρήσει την ενοικίασή του, αντί €400 που προβλεπόταν στο ενοικιαστήριο συμβόλαιο. Ωστόσο, η κατάσταση δυσωσμίας και φασαρίας από τους σκύλους στο διπλανό διαμέρισμα ήταν τόσο ανυπόφορη που ο ενοικιαστής δεν ικανοποιήθηκε ούτε με τη συγκεκριμένη πρόταση μείωσης του ενοικίου. Το διαμέρισμα παραμένει έκτοτε ξενοικίαστο. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο ΜΕ1 έδωσε μαρτυρία προς απόδειξη του γεγονότος ότι, πριν την έγερση της ως άνω αγωγής, ο Εναγόμενος έλαβε γνώση του παραπόνου των Εναγόντων τόσο για την οχληρία που προκαλούσαν οι σκύλοι όσο και για το παράνομο καθεστώς του διαμερίσματος αρ. 202 και για την επιθυμία των Εναγόντων να νομιμοποιηθεί η κατάσταση ώστε να εκσυγχρονιστεί ο τίτλος ιδιοκτησίας της πολυκατοικίας. O ΜΕ1 περιέγραψε τη στιχομυθία που είχε με τον Εναγόμενο για το θέμα των σκύλων και τον δικό του προβληματισμό ως εξής꞉ "Τον έπαιρνα τηλέφωνο και η απάντηση του ήταν «βάλε τους φόλα». Μα να πάω εγώ να σκοτώσω τους σκύλους; «Πήγαινε σπάσε την κλειδωνιά για να φύγουν οι σκύλοι.». Να πάω εγώ να αφήσω μέσα στη γειτονιά τους σκύλους; «Πήγαινε άνοιξε τα κλουβιά να φύγουν», αυτό μου έλεγε." Όσον αφορά τις δαπάνες για την αίτηση πολεοδομικής αμνηστίας, ο ΜΕ1 δήλωσε τα εξής꞉ «Ναι, είχαμε επικοινωνήσει τηλεφωνικώς και του είπα βγήκε ένας νόμος για αμνηστία και επειδή υπάρχει αυτό το πρόβλημα θα πάω να πληρώσω να βγάλουν τα σχέδια και όταν βγουν οι τίτλοι θα πάω να το νομιμοποιήσω το διαμέρισμα, θα μου δώσει τα λεφτά. Λέει μου εντάξει. Είπε μου εντάξει. Αλλά μετά άρχισε τον πόλεμο με τους σκύλους.». Νομική Πτυχή Ως είναι πρόδηλο, οι Ενάγοντες έχουν συνενώσει στην ίδια αγωγή δύο ξεχωριστές αιτίες αγωγής: αφενός, την παράνομη επέμβαση ή/και παράνομη ανέγερση υποστατικού επί ακινήτου ιδιοκτησίας των Εναγόντων και, αφετέρου, την οχληρία από τη χρήση του εν λόγω υποστατικού. Τούτο δεν είναι αφ' εαυτού παράτυπο ή ανεπίτρεπτο. Εναπόκειται στο Δικαστήριο να κρίνει εάν είναι ή δεν είναι βολικό να εκδικαστούν μαζί υπό την ίδια αγωγή. Σχετική η Διάταξη 13, Θεσμός 1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: «
  11. Σύμφωνα με τους ακόλουθους κανονισμούς αυτής της Διάταξης, ο Ενάγων μπορεί να ενώσει στην ίδια αγωγή διάφορες αιτίες αγωγής αλλά αν ήθελε φανεί στο Δικαστήριο ή Δικαστήν ότι οιεσδήποτε τέτοιες αιτίες αγωγής δεν είναι βολικό να εκδικασθούν μαζί, το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει ξεχωριστές εκδικάσεις των αιτιών της αγωγής ή μπορεί να εκδώσει τέτοιο διάταγμα που θα είναι αναγκαίο ή σκόπιμο για την χωριστή διευθέτηση αυτών. Με βάση τη Διάταξη 13, Θεσμός 6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: «
  12. Οιοσδήποτε Εναγόμενος που ισχυρίζεται ότι ο Ενάγοντας ένωσε στην ίδια αγωγή διάφορες αιτίες αγωγής που δεν είναι βολικό να περατωθούν μαζί μπορεί οιανδήποτε στιγμή να αποταθεί στο Δικαστήριο ή Δικαστή για διάταγμα που να περιορίζει την αγωγή σε τέτοιες αιτίες αγωγής που θα είναι βολικό να περατωθούν μαζί.» Στην παρούσα υπόθεση το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του οποιαδήποτε αίτηση διαχωρισμού των αιτιών αγωγής ούτε οποιαδήποτε προδικαστική ένσταση στο πλαίσιο έκθεσης υπεράσπισης από μέρους του Εναγόμενου, αφού αυτός παρέλειψε να προωθήσει υπεράσπιση. Προχωρώ να εξετάσω επί της ουσίας τις δύο εγειρόμενες αιτίες αγωγής, κρίνοντας ότι δεν φαίνεται να είναι άβολο να εκδικαστούν μαζί. Αναφορικά με την αιτία αγωγής που βασίζεται σε παράνομη επέμβαση ως εκ της ανέγερσης του διαμερίσματος 202 Το άρθρο 43
(1)του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, συναρτά το αδίκημα της παράνομης επέμβασης με την παράνομη είσοδο ή πρόκληση ζημιάς "εις ακίνητον ιδιοκτησίαν", "ιδιοκτήτης" δε, σύμφωνα με το άρθρο 2 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224, περιλαμβάνει, εκτός από τον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη, και πρόσωπο που έχει δικαίωμα σε τέτοια εγγραφή, είτε είναι εγγεγραμμένο είτε όχι. Πρόσωπο που έχει δικαίωμα σε εγγραφή είναι και εκείνο που διεκδικεί τέτοιο δικαίωμα δυνάμει χρησικτησίας (βλέπε Μιχαηλίδης ν. Τταπούρα
(1980)1 Α.Α.Δ. 610). Το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης είναι αγώγιμο "per se", χωρίς δηλαδή να απαιτείται για τη στοιχειοθέτησή του η απόδειξη ζημίας. Εν τούτοις η απουσία απόδειξης συγκεκριμένης ζημίας περιορίζει τον ενάγοντα σε ονομαστικές αποζημιώσεις μόνο (βλ. Ttantis v. HadjiMichael and Another
(1982)1 C.L.R. 301 και Παπακόκκινου & άλλες ν. Θεοδοσίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 379). Στην παρούσα υπόθεση, δεν αξιώνονται γενικές αποζημιώσεις. Αξιώνονται μόνο αποζημιώσεις για τις ειδικές ζημιές που υπέστηκαν οι Ενάγοντες σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσουν οι ίδιοι τη νομιμότητα στην ιδιοκτησία τους, (βλ. τις αξιώσεις ως οι παρα. Γ και Δ του παρακλητικού του Κλητηρίου). Περαιτέρω, οι Ενάγοντες αξιώνουν προστακτικό διάταγμα με το οποίο να διατάττεται ο Εναγόμενος να αποκαταστήσει τη νομιμότητα στην ιδιοκτησία τους (βλ. την παρα. Α του παρακλητικού του Κλητηρίου). Κρίνω πως οι αξιούμενες θεραπείες δεν μπορούν να χορηγηθούν σωρευτικά, αλλά διαζευκτικά λόγω της φύσης τους και του σκοπού που επιδιώκουν να επιτύχουν. Εξάλλου, στη βάση της προεκτεθείσας μαρτυρίας, αποτελεί εύρημά μου ότι η αίτηση των Εναγόντων για πολεοδομική αμνηστία και νομιμοποίηση της πολυκατοικίας απορρίφθηκε, μεταξύ άλλων, για λόγο αντικειμενικό, ήτοι λόγω του ότι η αίτηση δεν υπογραφόταν από όλους τους συνιδιοκτήτες και υπ' αυτή την έννοια, το ότι απωλέσθηκαν τα τέλη καταχώρισής της δεν μπορεί να βαρύνει τον Εναγόμενο ο οποίος δεν είναι συνιδιοκτήτης. Διαφορετικά, αν οι Ενάγοντες θεωρούν εσφαλμένη την απορριπτική απόφαση για τον υπό αναφορά λόγο, θα έπρεπε να αναζητήσουν πρώτα την ακύρωσή της με ιεραρχική προσφυγή ή με προσφυγή δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος και μετά να αξιώνουν αποζημίωση για τη βλάβη που υπέστηκαν εξαιτίας της. Ως εκ τούτου, απορρίπτω στο παρόν στάδιο τις αξιούμενες θεραπείες ως οι παρα. Γ και Δ του Κλητηρίου. Προχωρώ, λοιπόν, να εξετάσω το ενδεχόμενο χορήγησης του Προστακτικού Διατάγματος. Όπως εξήγησε ο Καλλής, Δ., στην R. K. B. Leathergoods Limited v Βιργινίας Ευάγγελου Αγγελίδη
(2004)1 Α.Α.Δ. 1071 - «Προστακτικό διάταγμα δεν εκδίδεται ποτέ ως εάν να είναι κάτι το βέβαιο ή φυσικό και η έκδοση του εμπίπτει πάντοτε εντός της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (Clerk & Lindsell on Torts, 16η εκ., παραγ. 7-06). Οι γενικές αρχές επί των οποίων εκδίδεται προστακτικό διάταγμα έχουν τεθεί στην Morris v. Redland Bricks Ltd
(1970)A.C. 652, 665,
  1. Τις παραθέτουμε σε δική μας μετάφραση:
  2. Προστακτικό διάταγμα μπορεί μόνο να χορηγηθεί όπου ο ενάγων αποδεικνύει ισχυρή πιθανότητα ότι θα υποστεί σοβαρή ζημιά στο μέλλον.
  3. Όπου οι αποζημιώσεις δεν θα αποτελούν επαρκή θεραπεία αν επισυμβεί τέτοια ζημιά. Αυτό αποτελεί μόνο εφαρμογή της γενικής αρχής της επιείκειας.
  4. Αντίθετα προς την περίπτωση όπου εκδίδεται απαγορευτικό διάταγμα για να αποτρέψει τη συνέχιση ή επανάλειψη μιας άδικης πράξης το θέμα της δαπάνης που θα υποστεί ο εναγόμενος για να εκτελέσει έργα τα οποία αποτρέπουν ή μειώνουν την πιθανότητα διάπραξης μιας μελλοντικής αδικοπραξίας πρέπει να αποτελεί στοιχείο που θα λαμβάνεται υπόψη: (α) Όπου ο εναγόμενος έχει ενεργήσει χωρίς να λάβει υπόψη τα δικαιώματα του γείτονα του ή έχει προσπαθήσει να κερδίσει πλεονέκτημα έναντι του ή έχει προσπαθήσει να αποφύγει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου ή για να συνοψίσουμε, έχει ενεργήσει αδικαιολόγητα και παράλογα σε σχέση με το γείτονα του μπορεί να διαταχθεί να διορθώσει τις αδικαιολόγητες και παράλογες πράξεις του με την εκτέλεση εργασίας για επαναφορά του status quo έστω και αν η δαπάνη είναι δυσανάλογη με το πλεονέκτημα που θα πάρει ο ενάγων. (β) Πλην όμως όπου ο εναγόμενος έχει ενεργήσει με λογικό τρόπο μολονότι, όπως αποδεικνύεται, εσφαλμένα η δαπάνη της θεραπείας των προηγούμενων ενεργειών του με θετικές πράξεις είναι πολύ σημαντικός παράγων.
  5. Αν στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το Δικαστήριο αποφασίσει ότι πρόκειται για κατάλληλη περίπτωση χορήγησης προστακτικού διατάγματος τότε το Δικαστήριο πρέπει να προσέξει να διασφάλισει όπως ο εναγόμενος γνωρίζει επακριβώς τί οφείλει να πράξει και αυτό σημαίνει όχι ως ζήτημα νόμου αλλά ως ζήτημα γεγονότων, έτσι ώστε όταν εκτελεί το διάταγμα να μπορεί να δίδει στους εργολάβους του τις κατάλληλες οδηγίες. Στην HjiNicolaou v. Gavriel and Another
(1965)1 C.L.R. 421, 431 χορηγήθηκε προστακτικό διάταγμα αφού λήφθηκαν υπόψη «οι περιστάσεις που περιβάλλουν την υπόθεση». Στην Colls Home and Colonial Stores [1904] A.C. 193 λέχθηκε ότι αν ο ίδιος εναγόμενος έχει ενεργήσει με δόλια και ληστρική περιφρόνηση έναντι των δικαιωμάτων του ενάγοντος «θα χορηγηθεί προστακτικό διάταγμα ακόμη και στις περιπτώσεις όπου κατά τα άλλα δεν θα χορηγείτο γιατί ήταν πολύ ασήμαντο για τη θεραπεία» («too trifling for the remedy»).». Στην παρούσα υπόθεση κρίνω ότι οι Ενάγοντες έχουν αποδείξει μέσω του ΜΕ1 ότι, αφενός, δεν θα επιτύχουν τον εκσυγχρονισμό του τίτλου ιδιοκτησίας της πολυκατοικίας επί του ακινήτου τους, εκτός αν νομιμοποιηθεί προηγουμένως το αυθαίρετο υποστατικό - διαμέρισμα που ανήγειρε ο Εναγόμενος σε αυτήν και, αφετέρου, ότι οι ίδιοι διατρέχουν τον κίνδυνο κυρώσεων ή διώξεως από το Δήμο Στροβόλου για τις αυθαίρετες προσθηκομετατροπές που επέφερε ο Εναγόμενος στο ακίνητό τους (βλ. σχετικά το Έγγραφο ΙΑ υπό το Τεκμήριο 1). Κρίνω πως οι ανωτέρω περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης είναι τέτοιες ώστε να δικαιολογείται η έκδοση του προστακτικού Διατάγματος ως η αξιούμενη θεραπεία στην παρα. Α του παρακλητικού του Κλητηρίου Εντάλματος. Αναφορικά με την αιτία αγωγής που βασίζεται σε οχληρία Τo αστικό αδίκημα επί του οποίου εδράζεται κατ' ισχυρισμόν το αγώγιμο δικαίωμα των Εναγόντων - Αιτητών, είναι εκείνο του αδικήματος της ιδιωτικής οχληρίας. Αυτό ρυθμίζεται με τις διατάξεις του άρθρου 46 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, και οι υπερασπίσεις ρυθμίζονται στα άρθρα 47 και 48 του ιδίου Νόμου. Παραθέτω τα εν λόγω άρθρα: «
  1. Ιδιωτική οχληρία συνίσταται στο ότι πρόσωπο επιδεικνύει συμπεριφορά ή διεξάγει τις εργασίες του ή χρησιμοποιεί ακίνητη ιδιοκτησία που ανήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπο ώστε κατά συνήθεια να παρεμβαίνει στην εύλογη χρήση και απόλαυση, αφού ληφθούν υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίνητης ιδιοκτησίας οποιουδήποτε άλλου προσώπου: Νοείται ότι ο ενάγοντας δεν τυγχάνει αποζημίωσης σε σχέση με ιδιωτική οχληρία εκτός αν εξαιτίας αυτής υπέστη ζημιά: Νοείται περαιτέρω ότι οι διατάξεις του άρθρου αυτού δεν εφαρμόζονται καθόσον αφορά παρέμβαση στο φως.».
  2. Συνιστά υπεράσπιση σε αγωγή που εγείρεται για ιδιωτική οχληρία ότι η πράξη για την οποία εγείρεται η αγωγή τελέστηκε βάσει των όρων οποιουδήποτε συμφώνου ή σύμβασης δεσμευτικής για τον ενάγοντα, που επενεργεί για όφελος του εναγόμενου.
  3. Δεν συνιστά υπεράσπιση σε αγωγή που εγείρεται για ιδιωτική οχληρία το ότι η οχληρία προϋφίστατο της κτήσης από τον ενάγοντα κυριότητας ή κατοχής επί της ακίνητης ιδιοκτησίας που επηρεάζεται από την οχληρία.». Η νομική πτυχή του συγκεκριμένου αστικού αδικήματος της ιδιωτικής οχληρίας, αναλύθηκε, μεταξύ άλλων, στην απόφαση του Ναθαναήλ, Δ στην υπόθεση Ανδρέα Παπά ν Νόνας Α. Οικονομίδου, κ.α.
(2012)1 Α.Α.Δ. 928. Παραθέτω σχετικά αποσπάσματα꞉ · Όπως αναφέρεται και στον Salmond on the Law of Torts, 16η έκδ., σελ. 53: «Nuisance is commonly a continuing wrong- that is to say, it consists in the establishment or maintenance of some state of affairs which continuously or repeatedly causes the escape of noxious things on to the plaintiff´s land (e.g. a stream of foul water, or the constant noise or smell of a factory) ..... The very word connotes some continuity.» Σε μετάφραση: «Η οχληρία είναι συνήθως συνεχιζόμενη αδικοπραξία - δηλαδή, συνίσταται στην θεμελίωση ή διατήρηση μιας κατάστασης πραγμάτων που συνεχώς ή επαναληπτικά προκαλεί τη διαφυγή επιβλαβών πραγμάτων επί της γης του ενάγοντος (για παράδειγμα μια ροή ακάθαρτου νερού ή ο συνεχής θόρυβος ή η οσμή από ένα εργοστάσιο) ... Η ίδια η λέξη υπονοεί την ύπαρξη συνέχειας.». · «Στην υπόθεση Rapier v. London Transways Co Ltd [1893] 2 Ch. 558, λέχθηκε ότι η οχληρία είναι ζήτημα βαθμού το οποίο θα πρέπει να κρίνεται σύμφωνα με την κοινή λογική του μέσου ανθρώπου. Στην υπόθεση Dunton v. Dover District Council [1978] 76 LGR 87, αναφέρθηκε ότι είναι οι ίδιοι οι Δικαστές που πρέπει να σχηματίζουν γνώμη για το θόρυβο και την οχληρία που δημιουργείται σύμφωνα με τις καθημερινές εμπειρίες, παρά το γεγονός ότι η ύπαρξη σύγχρονης τεχνολογικής μέτρησης της έντασης, για παράδειγμα, του ήχου με decibels, μπορεί να βοηθήσει το Δικαστήριο στη διαπίστωση του μεγέθους του προβλήματος. Τέτοια μαρτυρία, αν και βοηθητική, δεν είναι όμως αναγκαία για τη διαπίστωση της οχληρίας, σύμφωνα με το σύγγραμμα, Buckley: The Law of Nuisance.» · «Κάθε υπόθεση αποφασίζεται βέβαια στη βάση των δικών της δεδομένων.» · «Tο Δικαστήριο αποφάσισε την ύπαρξη ή μη της οχληρίας και της διαρκούς ενόχλησης στη βάση του ορθού νομικού μέτρου έχοντας δηλαδή κατά νου το επίπεδο του μέσου πολίτη. Στη σελ. 66 της απόφασης του, τονίστηκε ακριβώς αυτό το σημείο ότι το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί κατά πόσο το επίπεδο άνεσης των εφεσιβλήτων επηρεάστηκε με βάση το επίπεδο του μέσου πολίτη.». · «Προσδιορίστηκε λοιπόν ότι η οχληρία και η ενόχληση θα πρέπει να αποδεικνύονται ως γεγονότα που επηρεάζουν τη διαβίωση αντικειμενικά και κατά εύλογο τρόπο, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη ιδιαίτερες ευαισθησίες ή παράλογες αντιδράσεις των περιοίκων. Το ζητούμενο σε κάθε περίπτωση είναι ο επηρεασμός και η σε υπολογίσιμη έκταση επέμβαση στην απόλαυση των συνηθισμένων ανέσεων της ζωής, στη βάση μιας εύλογης αντίληψης των δεδομένων. Η σε υπολογίσιμη έκταση επέμβαση («substantial interference»), σημαίνει να μην είναι «merely trifling or fanciful or such as an average and reasonable man is content to submit to» («... απλώς μηδαμινή ή φανταστική ή τέτοια που ένας μέσος και λογικός άνθρωπος αποδέχεται») (Salmond- ανωτέρω - σελ. 56 και Walter v. Selfie [1851] 4 D G & Sm 315). Όπως αναφέρεται και στον Street on Torts 11η έκδ., σελ. 394, στην πάροδο του χρόνου τα Δικαστήρια αποφασίζοντας τη σοβαρότητα της επέμβασης ενεργούν στη βάση δύο βασικών, αλλά όχι αποκλειστικών, κριτηρίων: την ευαισθησία του παραπονούμενου και την περιοχή όπου δημιουργείται η οχληρία.». · «Ο ιδιαίτερα ευαίσθητος παραπονούμενος περιλαμβάνει και εκείνον που χρησιμοποιεί το υποστατικό του κατά ένα ιδιαίτερο τρόπο ή διεξάγει από εκεί μια λεπτή εμπορική δραστηριότητα («delicate trade»). Όπως εξηγείται στο Street on Torts - ανωτέρω - σελ. 394-395, τα Δικαστήρια δεν θα επιτρέψουν σε ένα ενάγοντα να μετατρέψει μια συνήθη αθώα διεργασία σε οχληρία. Εδώ, όμως, οι εφεσίβλητοι απλώς χρησιμοποιούσαν το υποστατικό τους ως κατοικία και τίποτε πέραν αυτού.». Εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση Δεδομένης της προεκτεθείσας αξιολόγησης της μαρτυρία του ΜΕ1, κρίνω ότι οι Ενάγοντες έχουν αποδείξει στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων την εκδοχή τους ότι αυτοί υφίστανται ζημία που συνίσταται στην απώλεια της ενοικιαστικής αξίας του Διαμερίσματος αρ. 201, ως εκ της οχληρίας που προκαλείται από τη χρήση του γειτονικού Διαμερίσματος αρ. 202, το οποίο βρίσκεται στην κατοχή του Εναγόμενου, επειδή η χρήση του Διαμερ. 202 κατά συνήθεια παρεμβαίνει στην εύλογη χρήση και απόλαυση του Διαμ. 201, ως εκ του συνεχούς θορύβου από το γαύγισμα των σκύλων και της οσμής από τις ακαθαρσίες των σκύλων, που ως έχει αποδειχθεί προκάλεσε ενόχληση όχι μόνον στους ένοικους του Διαμ. 201 αλλά και τους περίοικους, οι οποίοι δεν έχουν ιδιαίτερες ευαισθησίες ενώ έχουν το επίπεδο ανοχής του μέσου πολίτη. Περιορίζεται, ωστόσω, το εύρημα μου για τη ζημιά που υπέστηκαν οι Ενάγοντες στο μέτρο που αποδείχθηκε βάσει της μαρτυρίας του ΜΕ1 η απώλεια ενοικίων από 19.9.2012 που τερματίστηκε το ενοικιαστήριο συμβόλαιο (βλ. τα Έγγραφα Θ και Ι υπό το Τεκμήριο 1) (και όχι από το Σεπτέμβριο 2011 ως αναφέρεται στην παρα. 4 της Έκθεσης Απαίτησης και στην παρα. Β του παρακλητικού) μέχρι τον Οκτώβριο 2013, που είναι η περίοδος για την οποία ηγέρθηκε η αξίωση για αποζημιώσεις. Κατάληξη Εκδίδεται Διάταγμα υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγομένου ως η παρα. Α της Έκθεσης Απαίτησης. Επιπλέον επιδικάζεται εναντίον του Εναγομένου ποσό €3600 (12 μήνες επί €300) ως απωλεσθέντα ενοίκια για την περίοδο από Σεπτέμβρη 2012 έως Οκτώβρη 2013, με νόμιμο τόκο επί του ποσού αυτού από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής μέχρι εξόφλησης, πλέον τα δικηγορικά έξοδα της αγωγής, ΦΠΑ και έξοδα επίδοσης ως θα υπολογιστούν από τον Τρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ)............................... A. Πανταζή-Λάμπρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.