← Κύπρος

ALPHA BANK LIMITED ν. ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ Β. ΤΣΕΡΙΩΤΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής 8648/2000, 9/11/2015

ALPHA BANK LIMITED ν. ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ Β. ΤΣΕΡΙΩΤΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής 8648/2000, 9/11/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A456 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 8648/2000 Μεταξύ: ALPHA BANK LIMITED Ενάγοντες και 1.ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ Β. ΤΣΕΡΙΩΤΗΣ 2.ΘΕΟΝΙΤΣΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΣΕΡΙΩΤΗ Εναγομένων και ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΚΥΠΡΟΥ ΛΤΔ Μεσεγγυούχων 9.11.2015 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: κα. Α. Νεοφύτου, για Γεωργιάδης & Πελίδης Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Εναγόμενο αρ. 1 - Καθ'ου η αίτηση: κ. Χρ. Χριστάκη Για τους Μεσεγγυούχους: κα Ράνια Χαραλάμπους, για Χρυσαφίνης Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε. Διάταγμα τύπου Garnishee Order nisi, ημερ. 13.11.2014, εκδοθέν βάσει μονομερούς αίτησης, ημερ. 12.11.2014 Εισαγωγή Χρήσιμη εισαγωγή αποτελούν τα όσα κατέγραψα σε πρόσφατη απόφασή μου, ημερ. 31.8.2015, σε σχέση με προηγούμενη αίτηση που καταχώρησαν οι Ενάγοντες με το ίδιο αντικείμενο. Για ευχερέστερη παρακολούθηση, τα επαναλαμβάνω εδώ στο πλαίσιο της παρούσας απόφασης, συμπληρώνοντας ό,τι αφορά στην υπό κρίση αίτηση. Συγκεκριμένα, αναφέρω ότι: · Στις 2/11/2000 εξεδόθη τελική απόφαση στην ως άνω αγωγή υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων αρ. 1 και 2. Αντίγραφο της απόφασης βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου. · Για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης, οι Ενάγοντες επεδίωξαν την κατάσχεση ιδιοκτησίας στα χέρια τρίτου, που είναι μια από τις προβλεπόμενες στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 4, μεθόδους εκτέλεσης δικαστικής απόφασης (βλ. ειδικότερα το άρθρο 14

(1)(δ) σε συνδυασμό με τα άρθρα 73 - 81). · Η ιδιοκτησία στα χέρια τρίτου που οι Ενάγοντες έβαλαν στόχο να κατάσχουν συνίσταται στο ενοίκιο το οποίο ο Εναγόμενος αρ. 1 έχει να λαμβάνει από τον Μεσεγγυούχο. Η οφειλή του ενοικίου στον Εναγόμενο αρ. 1 ρυθμίζεται από τις πρόνοιες της σύμβασης ενοικίασης, η οποία τέθηκε στο φάκελο του Δικαστηρίου από τους ίδιους τους Ενάγοντες - Αιτητές, ως το Τεκμήριο 2 στην Ε/Δ που συνοδεύει την αίτηση ημερ. 12.11.
  1. · Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου, οι Ενάγοντες επιχείρησαν την κατάσχεση του ετήσιου ενοικίου με τέσσερις ξεχωριστές αιτήσεις: o Αίτηση ημερ. 20.10.2010 (στο εξής «η 1η αίτηση»). o Αίτηση ημερ. 20.9.2012 (στο εξής η «2η αίτηση»). o Αίτηση ημερ. 6.11.2013 (στο εξής η «3η αίτηση»). o Αίτηση ημερ. 12.11.2014 (στο εξής η «4η αίτηση»). · Η τακτική των Εναγόντων ήταν να καταχωρούν μία ex parte αίτηση και μία ξεχωριστή δια κλήσεως αίτηση, ίδιας ημερομηνίας. Με την ex parte αίτηση αιτούνταν την έκδοση διατάγματος garnishee order nisi και με τη δια κλήσεως αίτηση αιτούνταν την έκδοση διατάγματος garnishee order absolute και διατάγματος πληρωμής. · Η εκδίκαση των τριών πρώτων αιτήσεων έχει ήδη ολοκληρωθεί: o Η εκδίκαση της 1ης αίτησης, η οποία στόχευε στο «ετήσιο ενοίκιο για το έτος 2010» [1], ολοκληρώθηκε από 26.11.
  2. Ήταν ατελέσφορη για το λόγο ότι ο Μεσεγγυούχος είχε ήδη πληρώσει στον Εναγόμενο το ετήσιο ενοίκιο προτού επιδοθεί σε αυτόν το μονομερώς εκδοθέν Διάταγμα μεσεγγύησης.[2] o Η εκδίκαση της 2ης αίτησης, ημερ. 20.9.2012, η οποία στόχευε στο «ετήσιο ενοίκιο για το έτος 2012»[3], ολοκληρώθηκε με απόφασή μου ημερ. 14.5.
  3. Αποτέλεσμα αυτής ήταν να πληρωθεί το ενοίκιο «για την περίοδο 14.11.2012 έως 13.11.2013» από το Μεσεγγυούχο στους Ενάγοντες.[4] o Όσον αφορά την 3η αίτηση, σημειώνω ότι, στη βάση της μονομερούς αίτησης, ημερ. 6.11.2013, εκδόθηκε στις 11.11.2013 Διάταγμα garnishee order nisi. Επισημαίνω ότι το εν λόγω Διάταγμα δεν καθόριζε στο σώμα του ποιας περιόδου ήταν το ενοίκιο που ο Μεσεγγυούχος διατάττετο να μην αποξενώσει. Ωστόσο, η ένορκη δήλωση που συνόδευε τη μονομερή αίτηση επί της οποίας ενήργησε το Δικαστήριο, προσδιόριζε το υπό κατάσχεση ενοίκιο ως «το ετήσιο ενοίκιο για την περίοδο 14/11/2013 μέχρι 13/11/2014». Το εν λόγω Διάταγμα ουδέποτε κατέστη απόλυτο. Το λεγόμενο garnishee order absolute θα εκδιδόταν στο πλαίσιο της δια κλήσεως αίτησης ημερ. 6.11.2013 (βλ. την απόφασή μου, ημερ. 4.12.2014, στην αίτηση παραμερισμού του μονομερώς εκδοθέντως Διατάγματος ημερ. 11.11.2013). Ωστόσω, η δια κλήσεως αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση του Εναγόμενου αρ.1 και του Μεσεγγυούχου και, εν τέλει, στις 7.7.15 αποσύρθηκε από τους Ενάγοντες - Αιτητές, με έξοδα επιδικασθέντα υπέρ του Εναγομένου αρ. 1 και του Μεσεγγυούχου (βλ. σχετικά την απόφασή μου ημερ. 31.8.2015). Το δε Διάταγμα τερματίστηκε. · Συνεπεία της απόσυρσης της 3ης αίτησης, καθ' ον χρόνο επεφύλαξα την παρούσα απόφαση ενώπιον μου εκκρεμούσε για ακρόαση μόνο η 4η αίτηση, ημερ. 12.11.2014, στη βάση της οποίας εκδόθηκε μονομερώς το Διάταγμα ημερ. 13.11.
  4. · Σημειωτέον ότι, προηγουμένως, η εκδίκαση της 4ης αίτησης αναβαλλόταν ώστε να ακουσθεί κατά προτεραιότητα η 3η αίτηση. Τούτος είναι και ο λόγος που η ένσταση του Εναγόμενου αρ. 1 και του Μεσεγγυούχου στο Διάταγμα ημερ. 13.11.2014 καταχωρήθηκε μόλις στις 10.9.
  5. Η ακρόαση της 4ης αίτησης κατέληξε να διεξάγεται στις 13.10.2015 στη βάση γραπτών αγορεύσεων που παρέδωσαν οι συνήγοροι των διαδίκων και είναι σε αυτή τη βάση που επιφυλάχθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου. · Στο εκδοθέν βάσει της 4ης αίτησης Διάταγμα, ημερ. 13.11.2014, τύπου garnishee order nisi, το οποίο εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ, περιλήφθηκε ρητή αναφορά ότι το ποσό ενοικίου που ο Μεσεγγυούχος διατάττετο να μην αποξενώσει από την κατοχή του αφορούσε την περίοδο 14/11/2013 μέχρι 13/11/2014.[5] Επιπλέον, περιλήφθηκε στο ίδιο Διάταγμα διαταγή όπως αυτό επιδοθεί όχι μόνον στον Μεσεγγυούχο, αλλά και στον Εναγόμενο αρ. 1 ώστε να δώσουν λόγο γιατί να μην συνεχισθεί η ισχύς του διατάγματος για φύλαξη και μη αποξένωση της κατοχής του ρηθέντος ενοικίου. · Όπως προανέφερα, εμφανίστηκαν ο Εναγόμενος αρ. 1 και ο Μεσεγγυούχος και αμφότεροι ήγειραν στις 10.9.2015 ένσταση στην οριστικοποίηση του μονομερώς εκδοθέντος Διατάγματος, ημερ. 13.11.
  6. · Οι ενστάσεις που καταχώρησαν ο Μεσεγγυούχος και ο Εναγόμενος αρ. 1 καλύπτουν όλα τα θέματα, περιλαμβανομένων και των λόγων που άπτονται της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου να διατάξει ή να μην διατάξει την πληρωμή του προς κατάσχεση ποσού προς τους Ενάγοντες για μερική εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους του Εναγομένου αρ.
  7. Έχουν καλύψει δηλαδή στις ενστάσεις τους ό,τι χρειάζεται να εξετάσει το Δικαστήριο υπό το άρθρο 78 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, το οποίο σημειωτέον περιλαμβανόταν στη νομική βάση της μονομερούς αίτησης. · Σε προηγούμενη απόφασή μου, ημερ. 14.5.2014 αναφορικά με τη 2η αίτηση των Εναγόντων είχα αναλύσει τη νομοθεσία και τη νομολογία όσον αφορά την εφαρμογή του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, ειδικά όσον αφορά τις διατάξεις του ΜΕΡΟΥΣ VII, ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΜΕ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΡΙΤΟΥ, άρθρα 73, 74 και
  8. Παραθέτω τα εν λόγω άρθρα ακολούθως: «Ένταλμα κατάσχεσης κινητών ή χρεών στα χέρια τρίτου
  9. Ανεξάρτητα από τις πρόνοιες των άρθρων 82 και 87 του Μέρους VIII, όταν ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει συμφέρον (is beneficially interested) σε οποιοδήποτε ποσό χρημάτων, ασφάλειες για ποσό χρημάτων, αγαθά ή άλλη κινητή ιδιοκτησία που τελούν υπό τη φύλαξη ή τον έλεγχο τρίτου προσώπου στη Δημοκρατία ή όταν το τρίτο αυτό πρόσωπο είναι οφειλέτης του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους δύναται να εκδοθεί σε οποιοδήποτε χρόνο μετά τη δικαστική απόφαση με αίτηση του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή, ένταλμα κατάσχεσης στα χέρια τρίτου με το οποίο το τρίτο αυτό πρόσωπο να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου και εξεταστεί σχετικά με την ιδιοκτησία που έχει στα χέρια του και η οποία αναφέρεται στο ένταλμα, και με το οποίο διατάσσεται να μην παραιτηθεί εν τω μεταξύ από τη φύλαξη αυτής. Το ένταλμα δεσμεύει την ιδιοκτησία του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους η οποία είναι στα χέρια του άλλου αυτού προσώπου για την ικανοποίηση του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους κατά τον τρόπο που αναφέρεται πιο κάτω. Επίδοση και συνέπειες του εντάλματος
  10. Το ένταλμα επιδίδεται στο πρόσωπο το οποίο διατάσσεται με αυτό να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου και από το χρόνο επίδοσης του εντάλματος σε αυτό, όλα τα ποσά χρημάτων, ασφάλειες για χρήματα, αγαθά και κινητή ιδιοκτησία, επί των οποίων ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει δικαίωμα (is beneficially entitled) είτε μόνος είτε από κοινού με άλλους, και τα οποία κατά την επίδοση του εντάλματος ή σε οποιοδήποτε χρόνο πριν από την άρση του, βρίσκονται ή δυνατό να περιέλθουν υπό τη φύλαξη ή τον έλεγχο του προσώπου που διατάσσεται να εμφανιστεί, και όλα τα χρέη τα οποία οφείλονται ή καθίστανται οφειλόμενα από αυτό προς τον εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους κατά τον πιο πάνω χρόνο ή κατά τη διάρκεια αυτού, καθίστανται στην έκταση που ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει συμφέρον επί αυτών και υπό την επιφύλαξη οποιουδήποτε καλή τη πίστη προηγούμενου τίτλου, δικαιώματος επίσχεσης ή επιβάρυνσης επί αυτών, ασφάλειες στα χέρια του για ικανοποίηση της απαίτησης του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή. Διάθεση της ιδιοκτησίας που κατασχέθηκε
  11. Το Δικαστήριο αφού ακούσει τα πρόσωπα που δυνατό να θεωρήσει ως ενδιαφερόμενα ή αφού ειδοποιήσει αυτά να παραστούν, δύναται να διατάξει όπως οποιοδήποτε μέρος της ιδιοκτησίας που κατασχέθηκε στα χέρια τρίτου, το οποίο συνίσταται από χρήματα και τραπεζογραμμάτια ή επαρκές μέρος αυτών, πληρωθεί στον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή ή όπως πωληθεί κάποιο μέρος που δεν συνίσταται από χρήματα ή τραπεζογραμμάτια, στο μέτρο κατά το οποίο θεωρείται αναγκαίο για ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης, και τα χρήματα από την πώληση ή επαρκές μέρος αυτών διατεθούν για ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης και όπως το ένταλμα αρθεί ή δυναται να εκδώσει οποιοδήποτε άλλο διάταγμα ως ήθελε κρίνει δίκαιο και εκδίδει τέτοιο διάταγμα αναφορικά με τα έξοδα που προέκυψαν από την έκδοση του εντάλματος, ως ήθελε κρίνει ορθό.». Στην ίδια απόφασή μου επί της 2ης αίτησης είχα σημειώσει τα εξής: "Σε ό,τι δε αφορά την έκδοση διατάγματος δυνάμει του άρθρου 78 του Κεφ. 6, παρατηρώ ότι στο εν λόγω άρθρο δεν γίνεται ρητή αναφορά σε προϋπόθεση υποβολής νέας ή ξεχωριστής αίτησης από τον εξ αποφάσεως πιστωτή (εν προκειμένω από τους Ενάγοντες) για την έκδοσή του. Απεναντίας, προκύπτει από το λεκτικό του άρθρου 78, συγκρίνοντάς το με το λεκτικό του άρθρου 73, ότι είναι το Δικαστήριο που κινεί τη διαδικασία για σκοπούς του άρθρου 78, διατάσσοντας την επίδοση του garnishee order nisi στον Εναγόμενο ή και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο τρίτο πρόσωπο. Δεν αποκλείεται, λοιπόν, κατά την κρίση μου, η διαδικασία για την έκδοση διατάγματος ως τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 78 του Κεφ. 6 να διεξαχθεί στο πλαίσιο αυτής της ίδιας της εναρκτήριας διαδικασίας στη βάση της μονομερούς αίτησης του εξ αποφάσεως πιστωτή, χωρίς άλλη αίτηση.». · Τούτου δεδομένου, εάν και εφόσον απορριφθούν οι αναφερόμενες ενστάσεις στην υπό κρίση 4η αίτηση, τότε το Δικαστήριο, εφόσον έχει ήδη ακούσει τους επηρεαζόμενους, θα μπορεί να προχωρήσει δυνάμει του άρθρου 78 στην έκδοση διαταγής πληρωμής προς τους Ενάγοντες του ποσού που οριστικά θα κατασχεθεί στα χέρια του Μεσεγγυούχου. Η δια κλήσεως αίτηση, ημερ. 12.11.2014, η οποία εκκρεμεί για οδηγίες, θα καταστεί υπό τις συνθήκες αυτές άνευ αντικειμένου. Προσδιορισμός επίδικων θεμάτων · Καμία αντιδικία μεταξύ Εναγόντων και Μεσεγγυούχου Συμφωνούν όλοι οι διάδικοι ότι η περίοδος ενοικίασης 14.11.2013 έως 13.11.2014 είναι η τελευταία περίοδος ενοικίασης βάσει της Συμφωνίας Ενοικίασης μεταξύ του Εναγόμενου αρ. 1 και του Μεσεγγυούχου. Είναι επίσης παραδεκτό ότι το ενοίκιο για την προαναφερθείσα περίοδο ενοικίασης δεν έχει πληρωθεί από το Μεσεγγυούχο προς τον Εναγόμενο αρ. 1, ότι οφείλεται σε αυτόν και ότι βρίσκεται στην κατοχή του Μεσεγγυούχου στο πλαίσιο συμμόρφωσής του με το Διάταγμα ημερ. 12.11.
  12. Επιβεβαιωτική τούτου είναι η παρα. 6 της Ένορκης Δήλωσης της κας Μαρίας Άνθιμου, ημερ. 10.9.2015, η οποία επισυνάπτεται στην Ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στη διατήρηση του μονομερούς διατάγματος. Παρά το ότι ο Μεσεγγυούχος εμφανίζεται να έχει καταχωρήσει Ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στην υπό κρίση 4η αίτηση των Εναγόντων, εντούτοις οι λόγοι για τους οποίους ο Μεσεγγυούχος εγείρει την ένσταση δεν άπτονται της ύπαρξης του χρέους ή μη, αλλά αφορούν στο ύψος του ποσού που θεωρούν ότι μπορεί να κατασχεθεί. Ειδικότερα, όπως διευκρινίζεται στην παρα. 5 της Ε/Δ της κας Μαρίας Άνθιμου που συνοδεύει την Ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης, ο Μεσεγγυούχος δεν ενίσταται στο να εκδοθεί διάταγμα κατάσχεσης χρημάτων εις χείρας τρίτου, νοουμένου ότι τούτο θα αφορά στο ποσό των €18.601,54σ. Το ποσό αυτό προκύπτει αφού αποκοπεί από το καθαρό ποσό του οφειλόμενου ενοικίου για την περίοδο 14.11.2014 έως 13.11.2014, ήτοι από το ποσό των €19.039,89σ., το ποσό των €438,26σ» ως ποσό έκτακτης εισφοράς για την άμυνα που αντιστοιχούσε στο ετήσιο ενοίκιο για το έτος 2012 το οποίο θα έπρεπε να είχε αποκοπεί από το ενοίκιο του 2012 που κατασχέθηκε στα χέρια του Μεσεγγυούχου ενώ δεν αποκόπηκε και πληρώθηκε στους Ενάγοντες. Οι Ενάγοντες, με ρητή δήλωση της συνηγόρου τους στη σελ. 10 της γραπτής αγόρευσής της για την υπό κρίση 4η αίτηση, αποδέχονται όπως κατασχεθεί στα χέρια του Μεσεγγυούχου μόνο το ποσό των €18.601,54σ. Περαιτέρω, οι Ενάγοντες, με ρητή δήλωση της συνηγόρου τους στη σελ. 10 της γραπτής αγόρευσής της για την υπό κρίση 4η αίτηση, παραδέχονται ότι εσφαλμένα και/ή εκ παραδρομής ο ενόρκως δηλών κ. Σάββας Άδωνης είχε δηλώσει στην παρα. 3 της ένορκης δήλωσης που συνόδευε την 4η αίτηση ότι «οι Εναγόμενοι δεν πλήρωσαν κανένα ποσό έναντι της δικαστικής απόφασης ημερ. 2/11/2000, τόκων και εξόδων, εξακολουθούν δε να οφείλουν στους Ενάγοντες ολόκληρο το ποσό της αποφάσεως, τόκων και εξόδων». Δέχονται οι Ενάγοντες ότι η πραγματικότητα είναι πως ο Εναγόμενος αρ. 1 είχε ήδη καταβάλει προς τους Ενάγοντες μέσω του Μεσεγγυούχου, με επιταγή με αρ. 93635836 ημερ. 19.5.2014 το ποσό των €19.478,06σ, ως ποσό για την περίοδο 14.11.2012 μέχρι 13.11.2013 προς συμμόρφωση με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 14.5.
  13. Είναι η θέση της συνηγόρου των Εναγόντων ότι εφόσον, καθ' ον χρόνο καταχωρήθηκε η υπό κρίση 4η αίτηση, η απόφαση στην αγωγή, ημερ. 2.11.2000, δεν είχε ακόμη εξοφληθεί πλήρως, η ως άνω μη αποκαλυφθείσα πληρωμή του ενοικίου για την περίοδο 14.11.2012 μέχρι 13.11.2013 δεν ήταν καθοριστικής σημασίας για την τύχη της υπό κρίση 4ης αίτησης, και, δεδομένης της παραδοχής του Μεσεγγυούχου ότι ο Εναγόμενος αρ. 1 έχει να λαμβάνει από αυτόν το ενοίκιο για την περίοδο 14.11.2013 έως 13.11.2014, το λάθος στα λεγόμενα του κ. Σάββα Άδωνη ή/και η παράλειψή του να αποκαλύψει την προηγηθείσα πληρωμή του ενοικίου του 2012 δεν θα πρέπει να θέσει την υπό κρίση αίτηση σε κίνδυνο απόρριψης. Όπως έχει τονιστεί από το Δικαστή Καλλή στην υπόθεση Cobelfret Ro-Ro Services κ.ά. v. The Cyprus Potato Marketing Board
(1996)1 Α.Α.Δ. 733 - "Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ό οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου. (Βλέπε Jadranska Slobodna Plovidba v. Photos Photiades & Co
(1965)1 C.L.R. 58, Abdu Ali ASltobejqui v. M/V Nada G. and another
(1985)1 C.L.R. 543, Sekavin S.A. v. Ship "Platon Ch"
(1987)1 C.L.R. 297, Amathus Navigation Co Ltd v. Concort Express Liners and others
(1993)1 Α.Α.Δ. 1030 και Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co Ltd κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 597." Το θέμα της υποχρέωσης αποκάλυψης των γεγονότων εξετάστηκε στην αγγλική υπόθεση Brink s - MAT Ltd v. Elcombe and others [1988]3 All E.R. 188 στην οποία τονίστηκαν τα ακόλουθα: «
(1)Ο αιτητής έχει υποχρέωση να προβαίνει σε πλήρη.και δίκαιη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχείων.
(2)Τα ουσιώδη στοιχεία είναι εκείνα τα οποία θα πρέπει να γνωρίζει ο Δικαστής όπως αυτά καθορίζονται από το Δικαστή και όχι από τους δικηγόρους των διαδίκων.
(3)Η υποχρέωση της αποκάλυψης δεν περιορίζεται στα γεγονότα που ήταν γνωστά στον αιτητή, αλλά και σε εκείνα που μπορούσαν να αποκαλυφθούν με μια εύλογη έρευνα.
(4)Η έκταση της έρευνας που πρέπει να γίνει εξαρτάται από τα περιστατικά της υπόθεσης, που περιλαμβάνουν τη (
  1. i)φύση της υπόθεσης και (
  2. ii)το επιζητούμενο διάταγμα και (iii) τα επακόλουθα της έκδοσης του για τον εναγόμενο.
(5)Το Δικαστήριο που διαπιστώνει τη μη αποκάλυψη θα πρέπει να αποστερήσει από τον αιτητή οποιοδήποτε πλεονέκτημα που έχει αποκομίσει.
(6)Η μη αποκάλυψη που οφείλεται σε αθώα συμπεριφορά ή σε μη ορθή εκτίμηση της σχετικότητας της είναι μια σημαντική πτυχή, αλλά όχι αποφασιστική στην εξέταση της μη αποκάλυψης, και
(7)Κάθε παράλειψη δεν εξυπακούει την άμεση ακύρωση του διατάγματος.» Η θέση της συνηγόρου των Εναγόντων με βρίσκει σύμφωνη. Αν και έσφαλε πράγματι ο ενόρκως δηλών, εντούτοις η πληροφορία που αυτός παρέλειψε να αποκαλύψει δεν θα μετέβαλλε τη δικαστική μου κρίση για την έκδοση διατάγματος garnishee order nisi, καθ' ότι δεν θα στερούνταν οι Ενάγοντες του δικαιώματος να καταχωρήσουν αίτηση μεσεγγύησης για το μόνο λόγο ότι η απόφαση στην αγωγή είχε μερικώς πληρωθεί. Μέχρι πλήρους εξόφλησης της απόφασης αυτής, δικαιούνται οι Ενάγοντες στη λήψη μέτρων εκτέλεσης, περιλαμβανομένου του διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου. Συνεπώς, δεν απομένει οποιαδήποτε αντιδικία όσον αφορά την υπό κρίση 4η αίτηση μεταξύ των Εναγόντων και Μεσεγγυούχου. · Η αντιδικία μεταξύ Εναγόντων και Εναγομένου αρ. 1 Ό,τι απομένει είναι η αντιμετώπιση της ένστασης του Εναγομένου αρ. 1. Στην Ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης του Εναγόμενου αρ. 1, ημερ. 10.9.2015, δικογραφούνται δεκαεννιά
(19)λόγοι ένστασης. Οι πρώτοι τρεις και κύριοι λόγοι ένστασης είναι δικαιοδοτικής υφής, γι' αυτό και θα τους εξετάσω κατά προτεραιότητα. Είναι διατυπωμένοι ως εξής꞉ «(α) Η επίδικη αίτηση είναι καταχρηστική και/ή αντίκειται στο δεδικασμένο και/ή οι αιτητές κωλύονται στην καταχώρηση και προώθησή της καθότι το ενοίκιο που κατ' ισχυρισμό έχει να λαμβάνει από τους μεσεγγυούχους ο Εναγόμενος 1 για την περίοδο 14/11/2013 μέχρι 13/11/2014 και το οποίο αποτελεί αντικείμενο της επίδικης αίτησης ημερ. 12/11/14 αποτέλεσε ξανά αντικείμενο της αίτησης των Εναγόντων ημερ. 6/11/2013, η οποία απεσύρθη κατά ή περί την 06/07/2015 ανεπιφύλακτα. (β) Η επίδικη αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική καθότι παράτυπα εξεδόθη την 14/11/14, μονομερώς, διάταγμα garnishee order nisi για το ενοίκιο της περιόδου 14/11/13 έως 13/11/14 για το οποίο υπήρχε την 14/11/14, σε ισχύ, το διάταγμα garnishee order nisi ημερ.11/11/
  1. (γ) Η επίδικη αίτηση πρέπει να απορριφθεί καθότι οι Αιτητές, με ψευδείς παραστάσεις, παράνομα, παράτυπα και καταχρηστικά εξασφάλισαν από το Δικαστήριο 2 διατάγματα garnishee order nisi. Τα οποία διατάγματα αφορούν στην ίδια ακριβώς περίοδο ήτοι 14/11/13 έως 14/11/
  2. Η κατά τα ως άνω παράνομη εξασφάλιση του διατάγματος garnishee order nisi ημερ. 14/11/14 καθιστά παράνομη και/ή χωρίς νόμιμο υπόβαθρο την υπό κρίση αίτηση.». · Αναφορικά με τον ισχυρισμό περί δεδικασμένου Ξεκινώ από τον λόγο ένστασης (α). Είναι η θέση του συνηγόρου του Εναγόμενου αρ. 1 ως αναπτύσσεται στη γραπτή του αγόρευση ότι, αν και η αποσυρθείσα 3η αίτηση των Εναγόντων υπέχει τη θέση ενδιάμεσης αίτησης και όχι αγωγής, εντούτοις εφαρμόζονται οι ίδιες αρχές που ισχύουν για τη διακοπή αγωγής και ότι επειδή οι Αιτητές, στις 6.7.15 δεν απέσυραν την 3η αίτηση τους «άνευ βλάβης» και, επομένως την απέσυραν ανεπιφύλακτα, σημαίνει ότι δημιουργήθηκε δεδικασμένο. Αντιθέτως, η συνήγορος των Εναγόντων λέγει ότι ο ισχυρισμός του Εναγόμενου αναφορικά με την ύπαρξη δεδικασμένου δεν μπορεί να επιτύχει. Τούτο διότι η δημιουργία κωλύματος το οποίο πηγάζει από την αρχή του δεδικασμένου και αποκλείει την εκ δευτέρου δικαστική εξέταση ζητήματος λυθέντος σε προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου προϋποθέτει ότι το Δικαστήριο έχει ήδη αποφασίσει στα γεγονότα μιας υπόθεσης ή ενός επίδικου θέματος, ώστε το Δικαστήριο να κωλύεται να εξετάσει εκ δευτέρου το ίδιο ζήτημα ανάμεσα στα ίδια μέρη. Είναι η θέση της ίδιας συνηγόρου ότι, αν και, εκ των πραγμάτων, στην παρούσα υπόθεση οι δύο αιτήσεις αφορούσαν στην κατάσχεση του ιδίου έτους ενοικίου, εντούτοις οι Ενάγοντες απέσυραν την αίτηση ημερ. 6.11.2013 την 7.7.2015 προτού προχωρήσει το Δικαστήριο στην ακρόαση της αίτησης και προτού το Δικαστήριο επιληφθεί της ουσίας της αίτησης, ώστε να δοθεί δικαστική κρίση αναφορικά με όσα επιχειρούνται να συζητηθούν στην παρούσα δικαστική διαδικασία μεταξύ των ιδίων διαδίκων. Οφείλω να σημειώσω ότι η αίτηση για την έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης αποτελεί εναρκτήρια διαδικασία και όχι ενδιάμεση διαδικασία σε αγωγή (βλ. Πολιτική Αίτηση 27/99, Heatron Co. Ltd v B.M. Rising Engineering Works Ltd, απόφαση ημερ. 6.5.99). Προσομοιάζει όμως, λόγω της διεργασίας για την οριστικοποίηση του εν λόγω διατάγματος από nisi σε absolute. Θα συμφωνήσω με τη θέση της συνηγόρου των Εναγόντων ότι για να υπάρξει δεδικασμένο χρειάζεται να έχει εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση επί ουσιαστικού ζητήματος. Παραπέμπω στην απόφαση, ημερ. 16.4.2014, του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση αρ. 71/2011,
  3. Recnex Trading Limited,
  4. Ιωάννη Μιχαηλίδη ν. Τράπεζας Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, όπου λέχθηκαν τα εξήςː «Οι ενδιάμεσες αποφάσεις, πλην ειδικών περιπτώσεων, δεν θεωρούνται τελεσίδικες ακόμη και αν αποφασίζεται τελικώς ένα ζήτημα το οποίο κρίνεται δεσμευτικό για την μετέπειτα διαδικασία. Η απόρριψη μιας ενδιάμεσης αίτησης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τελική και ως εκ τούτου η καταχώριση νέας δεν μπορεί να προσκρούσει στην αρχή του δεδικασμένου. Εναπόκειται πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου αν θα εγκρίνει τη δεύτερη αίτηση ή αν θα την απορρίψει, ελλείψει νέων στοιχείων. [...] Εξαρτάται πάντοτε από το κατά πόσο η απορριπτική απόφαση επεκτάθηκε σε ζητήματα επί της ουσίας. Σε αντίθετη περίπτωση, σε ενδιάμεσες αιτήσεις και εκεί όπου δεν αποφασίζεται οτιδήποτε, εκτός από το γεγονός ότι το Δικαστήριο για άλλους λόγους αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θεραπεία που ο διάδικος ζήτησε, τότε το δεδικασμένο δεν καλύπτει την περίπτωση. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Spencer Bower, Turner and Handley, The Doctrine of Res Judicata, 1996, σελ.82: «Although some interlocutory orders may finally determine some question and be binding in later stages of the proceedings, the dismissal of an interlocutory application is not final and will not bar a further application on the ground of res judicata, although the further application is not likely to succeed unless supported by additional evidence or a different argument. [...]». Με την απόσυρση της 3ης αίτησης στις 7.7.2015, ήρθη η ισχύς του Διατάγματος ημερ. 11.11.2013 και η δυνάμει αυτού εκδοθείσα διαταγή δέσμευσης του ποσού των «€19.478,00σ.», χωρίς ποτέ το ποσό τούτο ή μέρος αυτού να έχει διαταχθεί να κατασχεθεί ή να έχει πληρωθεί προς τους Ενάγοντες. Συνέχιζε ο Μεσεγγυούχος να μην έχει καταβάλει προς τον Εναγόμενο αρ. 1 οποιοδήποτε ποσό ενοικίου για το έτος ενοικίασης 14.11.2013 μέχρι 13.11.
  5. Το χρέος του Μεσεγγυούχου προς τον Εναγόμενο αρ. 1 για το εν λόγω έτος ενοικίασης δεν θίγηκε από την εφαρμογή του Διατάγματος ημερ. 11.11.2013 καθ' ον χρόνο το εν λόγω Διάταγμα ήταν σε ισχύ (ήτοι μέχρι 7.7.2015). Τούτο διότι εκκρεμούσε ακριβώς η διαμόρφωση δικαστικής κρίσης αναφορικά με το αν υπήρχε πράγματι το ποσό των €19.478,00σ. στην κατοχή του Μεσεγγυούχου, ήτοι αν το εν λόγω ποσό αποκρυσταλλώθηκε ως υπαρκτό χρέος προς κατάσχεση στα χέρια του Μεσεγγυούχου. Εξακολουθούσε να εκκρεμεί στις 7.7.2015 η διατύπωση δικαστικής κρίσης επί του ζητήματος αυτού, που ήταν και το ουσιαστικό ζήτημα προς επίλυση στο πλαίσιο της προβλεπόμενης διαδικασίας δυνάμει των άρθρων 74 και 78 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Άρα, η ουσία του πράγματος δεν είχε κριθεί καθ' ον χρόνο αποσύρθηκε η 3η αίτηση και δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αυτή καθ' εαυτή η ανεπιφύλακτη απόσυρσή της δημιούργησε δεδικασμένο. · Αναφορικά με τον ισχυρισμό περί καταχρηστικής διαδικασίας Προχωρώ να εξετάσω τους λόγους ένστασης (β) και (γ) οι οποίοι συμπλέκονται και άπτονται του επιχειρήματος περί κατάχρησης της διαδικασίας. Σπεύδω να αναγνωρίσω ότι υπήρξε, πράγματι, κάποιο χρονικό διάστημα, μεταξύ 13.11.2014 και 7.7.2015, κατά το οποίο υπήρχαν ταυτόχρονα σε ισχύ δύο Διατάγματα garnishee order nisi꞉ · αφενός, το Διάταγμα ημερ. 13.11.2014 (που εκδόθηκε βάσει της 4ης αίτησης, ημερ. 12.11.2014), και · αφετέρου το Διάταγμα ημερ. 11.11.2013 (που εκδόθηκε στη βάση της 3ης αίτησης, ημερ. 6.11.2013). Είναι επίσης γεγονός ότι αμφότερα τα διατάγματα εκδόθηκαν μονομερώς προς όφελος των Εναγόντων έχοντας το ίδιο κατ' ουσίαν αντικείμενο, ήτοι τη διαταγή μη αποξένωσης από τον Μεσεγγυούχο του ενοικίου που ο Εναγόμενος αρ. 1 είχε να λαμβάνει από αυτόν για το έτος ενοικίασης 14.11.2013 μέχρι 13.11.
  6. Η μόνη διαφορά που είχαν τα δύο διατάγματα στην όψη τους εντοπίζεται στο ποσό του ενοικίου που ο Μεσεγγυούχος διατάχθηκε να δεσμεύσει꞉ · Στο Διάταγμα ημερ. 11.11.2013 το ποσό ενοικίου καθορίστηκε σε «€19.478,00σ.». · Αντίθετα, το ποσό του ενοικίου που καθορίστηκε στο Διάταγμα ημερ. 13.11.2014 ανερχόταν σε «€19.478,00σ. μείον το ποσό της έκτακτης εισφοράς για την άμυνα, ήτοι 3% επί του 75% του ακαθάριστου ενοικίου σύμφωνα με το άρθρο 4
(1)και
(2)του περί Εκτάκτου Εισφοράς για την Άμυνα της Δημοκρατίας Νόμου 117(Ι)/2002, το οποίο ανέρχεται σε €438,26σ». Δηλαδή, το νεότερο Διάταγμα αφορούσε σε μικρότερο ποσό (€19.039,89σ.). Αξίζει να σημειώσω ότι, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου του Δικαστηρίου και ειδικότερα από το περιεχόμενο του πρακτικού του Δικαστηρίου ημερ. 13.11.2014, ο λόγος που οι Ενάγοντες έκριναν σκόπιμη την καταχώρηση της αίτησης ημερ. 14.11.2013 (παρά το ότι είχαν ήδη εξασφαλίσει τη διαταγή δέσμευσης του ενοικίου για το έτος ενοικίασης 14.11.2013 μέχρι 13.11.2014 με το Διάταγμα ημερ. 11.11.2013), ήταν επειδή - ως η καταγεγραμμένη δήλωση της συνηγόρου τους που εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου - αυτοί διαμόρφωσαν την άποψη, ερμηνεύοντας τη σύμβαση ενοικίασης, ότι το ενοίκιο της εν λόγω περιόδου θα ήταν πληρωτέο στις 14.11.2014 και όχι οποτεδήποτε ενωρίτερα. Ουσιαστικά ήρθαν οι Ενάγοντες από μόνοι τους, μέσω της συνηγόρου του, στις 13.11.2014 και δήλωσαν μονομερώς ενώπιον του Δικαστηρίου ότι καθ' ον χρόνο εκδόθηκε το προηγούμενο Διάταγμα, ημερ. 11.11.2013, δεν υπήρχε ακόμη αποκρυσταλλωμένο χρέος προς κατάσχεση. Με την ίδια λογική επέλεξαν αργότερα στις 7.7.2015 να αποσύρουν στην παρουσία των αντιδίκων τους την 3η αίτηση, ημερ. 6.11.2013, και να διατηρήσουν προς εκδίκαση την 4η αίτηση, ημερ. 12.11.
  1. Λέγει όμως ο συνήγορος του Εναγόμενου αρ. 1 ότι δεν διασώζεται το Διάταγμα ημερ. 13.11.2014 από το γεγονός και μόνο ότι εκ των υστέρων ήρθη η ισχύς του Διατάγματος ημερ. 11.11.
  2. Είναι η θέση του ότι το Διάταγμα ημερ. 13.11.2014 καταχρηστικά εκδόθηκε και πάσχει στη ρίζα του. Παραθέτω αποσπάσματα από την αγόρευσή του꞉ «Το γεγονός ότι τελικά την 6/7/15 οι Ενάγοντες / Αιτητές απέσυραν την αίτηση ημερ.6/11/13 δεν διαφοροποιεί τα πράγματα, καθότι εκείνο που εν προκειμένω έχει σημασία είναι το γεγονός ότι το οφειλόμενο στον Εναγόμενο 1 ενοίκιο της περιόδου 14/11/13 έως 13/11/14, που ήταν ο στόχος των Εναγόντων, «δεσμεύθηκε» από το. Δικαστήριο δύο φορές, κατόπιν δύο ίδιων αιτήσεων των Εναγόντων, εκ των οποίων μάλιστα η δεύτερη ημερ. 12/11/14 υπεβλήθη και το σχετικό διάταγμα εξεδόθη ενόσω ήταν ήδη δεσμευμένο το εν λόγω ενοίκιο δυνάμει διατάγματος που εκδόθηκε στη βάση της προηγούμενης αίτησης ημερ. 6/11/
  3. Μάλιστα εν προκειμένω σημειώνω ότι αυτή η κατάχρηση διαγνώσθηκε και από το ίδιο το παρόν Δικαστήριο, το οποίο στην απόφαση του ημερ. 31/8/15 έκρινε τα εξής σχετικά στη σελ. 16: «Όσον αφορά τον δεύτερο διπλό κίνδυνο (εκ της παράλληλης προώθησης της 3^ και 4rK αίτησης), κρίνω ότι από την ημερομηνία καταχώρησης της 4ης αίτησης, ήτοι από 12.11.2014 ήταν καταχρηστική η από μέρους των Εναγόντων προώθηση δύο αιτήσεων που είχαν τον ίδιο επιδιωκόμενο στόχο, ήτοι το ενοίκιο για την περίοδο 14.11.2013 έως 13.11.
  4. Ουδείς άλλος διάδικος ευθύνεται για το ότι οι Ενάγοντες προχώρησαν στην καταχώρηση της 4ης αίτησης ενόσω είχαν ήδη στα χέρια τους Διάταγμα για την ίδια περίοδο βάσει της 3ης αίτησης, αφού τούτο ήταν δική τους επιλογή χειρισμού.» Επαναλαμβάνω ότι είναι άνευ σημασίας το ότι τελικά απεσύρθη η αίτηση ημερ. 6/11/13 καθότι η από μέρους των Αιτητών καταχρηστική ενέργεια είναι η καταχώρηση της 4ης αίτησης και η συνεπεία ταύτης εξασφάλιση του διατάγματος ημερ. 14/11/14, το οποίο παρανόμως και καταχρηστικώς εξασφαλισθέν διάταγμα αποτελεί αντικείμενο της υπό κρίση διαδικασίας. Συνεπώς το Δικαστήριο, με δεδομένο ότι είναι πλέον σαφές και το δέχθηκε και στην απόφαση του ημερ. 31/8/15, ότι το διάταγμα ημερ. 14/11/14 εξασφαλίσθηκε παράνομα και καταχρηστικά, εάν διατάξει τώρα όπως το κατασχεθέν υπό τις πιο πάνω περιστάσεις ενοίκιο της περιόδου 14/11/13 έως 13/11/14 πληρωθεί από τους Μεσεγγυούχους στους Ενάγοντες, θα επιβραβεύσει και θα καλύψει την παρανομία. Δεν μπορεί να εξετάζεται σήμερα από το Δικαστήριο, κατά πόσο θα διατάξει την καταβολή στους Αιτητές, χρηματικός ποσού που παρανόμως κατασχέθηκε ως αποτέλεσμα παράνομων ενεργειών των ιδίων των Αιτητών. [...] Υπό τα πιο πάνω αυταπόδεικτα δεδομένα είναι η θέση μου ότι η παρούσα διαδικασία είναι καθαρά καταχρηστικής φύσεως ώστε να δικαιολογείται η καταστολή της με το κατάλληλο διάταγμα. Οποιαδήποτε άλλη κατάληξη υπό τις περιστάσεις θα οδηγούσε στο παράλογο και άδικο αποτέλεσμα, κάθε διάδικος να έχει το δικαίωμα στη βάση των ίδιων ή ουσιαστικά των ίδιων γεγονότων να προβαίνει σε πολλαπλά και συνεχόμενα όμοια δικονομικά διαβήματα, στην επιδίωξη του ίδιου σκοπού, μέχρι να πετύχει την επιδιωκόμενη θεραπεία, ανεξαρτήτως του χρόνου, των εξόδων αλλά και των δικαιωμάτων του άλλου διάδικου ο οποίος είναι αναγκασμένος να υπερασπισθεί εαυτόν κάθε φορά με το ανάλογο κόστος και συνέπειες (βλ. Loukos Trading Co Ltd κ.α. v. Ρέινμποου Πλήτσιηγκ και Νταιγκ Κο Λτδ
(2000)1Β Α.Α.Δ. 1014).». Αντίθετη είναι η άποψη της συνηγόρου των Εναγόντων - Αιτητών. Δηλώνει, κατ' αρχάς ότι η καταχώρηση δύο αιτήσεων για το ίδιο έτος ενοικίου οφειλόταν σε καλόπιστο λάθος και σε εσφαλμένη εκτίμηση της Συμφωνίας Ενοικίασης από τους δικηγόρους των Εναγόντων. Οι Ενάγοντες προώθησαν τις δύο αιτήσεις όντας πεπεισμένοι ότι σύμφωνα με τη συμφωνία ενοικίασης παρέμεναν 2 οφειλόμενα ενοίκια από τους Μεσεγγυούχους προς τον Εναγόμενο, ήτοι εκείνο που επεδίωξαν με την αίτηση ημερ. 6.11.13 (3η αίτηση) να κατάσχουν ως ετήσιο ενοίκιο για το έτος 2012 και αυτό που επιδιώκουν να κατάσχουν με την υπό κρίση αίτηση ως ενοίκιο για την περίοδο 14.11.2013 μέχρι 13.11.
  1. Κατά την 26.5.2015 η συνήγορος του Μεσεγγυούχου πληροφόρησε το Δικαστήριο ότι κατόπιν έρευνας των φακέλων της υπόθεσης διαπίστωσε ότι οι πελάτες τους οφείλουν στον Εναγόμενο μόνο το ενοίκιο της περιόδου 14.11.13 μέχρι 13.11.14, οπόταν και λήγει η Συμφωνία Ενοικίασης. Αμέσως, οι Ενάγοντες απέσυραν την αίτηση ημερ. 6.11.
  2. Εισηγείται η ίδια συνήγορος (βλ. σελ. 18 της γραπτής της αγόρευσης) ότι «ο κρίσιμος χρόνος για εξέταση ζητήματος κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας είναι ο χρόνος ακρόασης της σχετικής διαδικασίας» και παραπέμπει στην εν λόγω περικοπή από την απόφαση Beogradska Banka D.D.
(1996)1 A.A.Δ. 911, στη σελ. 922. Προχωρεί η συνήγορος των Εναγόντων - Αιτητών λέγοντας ότι, εφόσον κατά τον παρόντα χρόνο της ακρόασης της 4ης αίτησης, ημερ. 12/11/2014, μόνο μια αίτηση εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου για το ενοίκιο της περιόδου 14/11/2013 - 13/11/2014 και βάση αυτής ζητείται η οριστικοποίηση του διατάγματος ημερ. 13/11/2014, καμία κατάχρηση δεν υφίσταται. Στην υπόθεση A.M. Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομος ν. Χριστάκη Σταύρου Χριστόφορου
(1993)1 Α.Α.Δ. 248 επισημάνθηκε στη σελίδα 250 ότι: «Η επιδίωξη ομοίων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο. Όπως γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για επίτευξη του ιδίου στόχου.» Στην υπόθεση Mills v. Cooper
(1967)2 All E.R. 100. στη σελ 104 αναφέρεται ότι: «Κάθε δικαστήριο έχει αναμφιβόλως, ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, το δικαίωμα να αρνηθεί να ακούσει διαδικασία, με την αιτιολογία ότι η διαδικασία αυτή είναι καταπιεστική και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας.» Ό,τι απομένει να απασχολήσει το Δικαστήριο είναι ποιος ο ουσιώδης χρόνος διαπίστωσης της κατάχρησης της διαδικασίας και ποια η θεραπεία αυτής. Θα συμφωνήσω με τη συνήγορο των Εναγόντων ότι το ζήτημα ελέγχεται στο στάδιο της ακρόασης της υπό κρίση αίτησης (Beogradska Banka D.D.
(1996)1 A.A.Δ. 911, στη σελ. 922). Κατάχρηση της διαδικασίας υπήρχε μέχρι τις 7.7.2015. Θυμίζω ότι η ένσταση στην 4η αίτηση καταχωρήθηκε στις 10.9.2015, όταν η 3η αίτηση είχε ήδη απορριφθεί και η όποια κατάχρηση ως εκ της παράλληλης προώθησης στο παρελθόν των δύο αιτήσεων είχε ήδη κατασταλεί και θεραπευθεί. Στο παρόν στάδιο της ακρόασης της 4ης αίτησης, δεν υφίσταται πλέον κατάχρηση διαδικασίας. Το Δικαστήριο δεν έχει τώρα ενώπιον του πέραν της μίας αίτησης για το ίδιο αντικείμενο. Κατήστειλε το Δικαστήριο την κατάχρηση της διαδικασίας, όταν απέρριψε την 3η αίτηση επιδικάζοντας τα έξοδα σε βάρος των Εναγόντων και υπέρ του Εναγόμενου αρ. 1 και του Μεσεγγυούχου, κάνοντας σαφή αναφορά στην απόφασή του ημερ. 31.8.2015 ότι ο λόγος που τα έξοδα επιδικάζονταν εναντίον των Εναγόντων ήταν διότι η συμπεριφορά τους κατά τη δίκη συνιστούσε κατάχρηση, ως εκ του γεγονότος ότι μέχρι τότε προωθούσαν παράλληλα δύο αιτήσεις με το ίδιο αντικείμενο. Δεν υπάρχει πάντως άκαμπτος κανόνας ότι θα πρέπει να απορρίπτεται η νεώτερη αίτηση παρά η προγενέστερη. Ούτε όμως δικαιολογείται η απόρριψη αμφότερων των ένδικων μέσων που χρησιμοποίησε ένας αιτητής, όταν διαπιστωθεί ότι καταχρηστικά τα χρησιμοποεί παράλληλα. Στην υπόθεση Beogradska Banka D.D.
(1996)1 Α. Α. Δ. 911, όπου υπάρχει μια εκτενής ανάλυση του θέματος με ιδιαίτερη αναφορά στις αποφάσεις Δημοκρατία ν. Υψαρίδη
(1993)3 Α. Α. Δ. 280 και Τζεννάρο Περέλλα ν. Διευθυντή των Φυλακών
(1995)1 Α. Α. Δ. 217, το Δικαστήριο σημείωσε ότι η Αγγλική νομολογία υποδεικνύει χωρίς τη διατύπωση οποιουδήποτε αυστηρού κανόνα το μέτρο της αναστολής της μιας από τις δύο διαδικασίες, κατά κανόνα της μεταγενέστερης. Αναφορικά με τις νομικές αρχές όπως αυτές εφαρμόζονται στην Κύπρο, ο Δικαστής Καλλής που εξέδωσε την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου τόνισε ότι, «Η δική μας νομολογία έχει υιοθετήσει τόσο το μέτρο της απόρριψης (βλ. Περέλλα, πιο πάνω) όσο και το μέτρο της αναστολής (βλ. Κωνσταντινίδης και Υψαρίδης. πιο πάνω). Χωρίς να επιχειρούμε τη διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα θεωρούμε ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας». Δεδομένης της απόρριψης της 3ης αίτησης, δεν θεωρώ ότι δικαιολογείται πλέον η απόρριψη και της 4ης αίτησης ή/και η ακύρωση του μονομερώς εκδοθέντως διατάγματος τύπου garnishee order nisi ημερ. 13.11.2014, για λόγους κατάχρησης της διαδικασίας. Αναφορικά με τους λοιπούς λόγους ένστασης Όλοι οι άλλοι λόγοι ένστασης που προωθήθηκαν και αναπτύχθηκαν στη γραπτή αγόρευση του συνηγόρου του Εναγομένου αρ. 1 για την παρούσα υπό κρίση αίτηση (βλ. ειδικότερα τους λόγους (δ) έως (στ) και (ια) έως (γ), έχουν ήδη εξεταστεί από το Δικαστήριο σε προγενέστερη αίτηση, ημερ. 20.9.2012, μεταξύ των ιδίων διαδίκων και έχουν απορριφθεί με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 14.5.
  1. Υιοθετώ τα όσα εκεί ανέφερα και για σκοπούς της παρούσας υπό κρίση αίτησης. Όσον αφορά τον λόγο ένστασης που αναπτύσσεται στην παρα. 4.
  2. της γραπτής αγόρευσης του συνηγόρου του Εναγόμενου στις σελ. 22 - 23, κρίνω ότι η επιεβαίωση από τον Μεσεγγυούχο ότι καθ' ον χρόνο εκδόθηκε το υπό κρίση garnishee order nisi, ήτοι στις 13.11.2014, το χρέος ήταν υπαρκτό και το οφειλόμενο ποσό ήταν στην κατοχή του, δεν αφήνει οποιοδήποτε χώρο για συζήτηση. Το επιχείρημα του συνηγόρου του Εναγομένου ότι το εν λόγω ποσό δεν υπήρχε διότι είχε ήδη δεσμευθεί δυνάμει του προγενέστερου διατάγματος ημερ. 11.11.2013, παραγνωρίζει το γεγονός ότι η διαταγή δέσμευσής του δεν είχε ακόμη οριστικοποιηθεί και πως η εν λόγω διαταγή δέσμευσης του είχε εκδοθεί σε αμφότερες τις περιπτώσεις προς όφελος του ιδίου προσώπου, ήτοι των Εναγόντων. Δεν είναι η περίπτωση που την πρώτη φορά να είχε δεσμευθεί προς όφελος τρίτου προσώπου ώστε να δημιουργούνταν άλλα προβλήματα. Όσον αφορά τους λόγους ένστασης που ο συνήγορος του Εναγομένου αρ. 1 αναπτύσσει στην παρα. 4.5 της γραπτής του αγόρευσης, έχουν και αυτοί ήδη εξεταστεί και απορριφθεί στο πλαίσιο προγενέστερης αίτησης, ημερ. 20.9.2012, με την απόφασή μου ημερ. 14.5.
  3. Υιοθετώ και επαναλαμβάνω τα όσα εκεί κατέγραψα. Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω να διατάττω την κατάσχεση στα χέρια του Μεσεγγυούχου του ποσού των €18.601,54σ μόνο. Περαιτέρω, έχοντας ήδη ακούσει τόσο τον Μεσεγγυούχο όσο και τον Εναγόμενο αρ. 1 επί των όσων αφορούν τη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει ή να μην διατάξει την πληρωμή του προς κατάσχεση ποσού προς τους Ενάγοντες για μερική εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους του Εναγομένου αρ.
  4. κρίνω πως δεν έχει διαφανεί οποιοσδήποτε λόγος γιατί να μην διαταχθεί η πληρωμή του εν λόγω ποσού στους Ενάγοντες προς μερική εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους του Εναγόμενου αρ. 1, ως προβλέπει το άρθρο 78 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, το οποίο αποτελεί τμήμα της νομικής βάσης της μονομερούς αίτησης ως έχει επιδοθεί στους ενδιαφερόμενους. Συνεπακόλουθα, εκδίδω διάταγμα πληρωμής του ποσού των €18.601,54σ μόνο από το Μεσεγγυούχο προς τους Ενάγοντες προς μερική εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους του Εναγομένου αρ. 1 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Όσον αφορά τα εξοδα, ο γενικός κανόνας είναι ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Ωστόσο, η παρούσα υπόθεση είναι ιδιάζουσα καθ' ότι ως έχω ήδη σημειώσει στην απόφασή μου ημερ. 31.8.2014 η διατήρηση της παρούσας 4ης αίτησης από τις 14.11.2014 μέχρι τις 7.7.2015 παράλληλα με την προγενέστερη 3η αίτηση ήταν καταχρηστική. Οι εμφανίσεις που έγιναν σε αμφότερες τις αιτήσεις ήταν ως επί το πλείστον κοινές. Εάν λοιπόν τώρα επιδίκαζα τα έξοδα της παρούσας αίτησης υπέρ των Εναγόντων, θα κατέληγα να αντιλόγιζα και να εξουδετέρωνα το αποτέλεσμα της απόφασής μου, ημερ. 31.8.2015, με την οποία καταδίκαζα τους Ενάγοντες στα έξοδα. Ασκώντας τη διακριτική εξουσία που μου παρέχει το άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60και τη Δ.59 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, κρίνω υπό τις ιδιάζουσες αυτές συνθήκες ότι είναι πιο δίκαιο σε σχέση με την υπό κρίση 4η αίτηση όπως διατάξω κάθε πλευρά να υποστεί τα έξοδα της. (υπ.)............ Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Βλ. την παρα. 6 της Σ.Ε/Δ του Χρ. Αργυρίδη ημερ. 21.3.
  5. [2] Αυτό ισχυρίζεται ο Χρ. Αργυρίδης στη Σ.Ε/Δ ημερ. 21.3.
  6. [3] Βλ. την παρα. 4 της Ε/Δ του Σ. Άδωνη ημερ. 20.9.2012, η οποία συνοδεύει την ex parte αίτηση, ημερ. 20.9.
  7. [4] Βλ. Σ.Ε/Δ της ομνύουσας για το Μεσεγγυούχο, κας Μαρίας Άνθιμου, ημερ. 10.6.
  8. [5] Τούτο ήταν το ζητούμενο με βάση την παρα. 4 της Ε/Δ του Σ. Άδωνη ημερ. 12.11.2014, η οποία συνοδεύει την ex parte αίτηση, ημερ. 12.11.
  9. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.