← Κύπρος

ΧΡΙΣΤΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ κ.α. ν. ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΚΑΝΤΟΥΝΑΣ, Αγωγή Αρ: 8145/13, 24/11/2015

ΧΡΙΣΤΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ κ.α. ν. ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΚΑΝΤΟΥΝΑΣ, Αγωγή Αρ: 8145/13, 24/11/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A495 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ: 8145/13

  1. ΧΡΙΣΤΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ,
  2. ΛΕΩΝΗ ΑΡΓΥΡΙΔΟΥ,
  3. ΕΦΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ,
  4. ΜΑΡΙΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ,
  5. ΜΑΡΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ - και - ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΚΑΝΤΟΥΝΑΣ, ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΣ ------------------------------- ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 16 ΙΟΥΝΙΟΥ, 2014: Ημερομηνία: 24 Νοεμβρίου, 2015 Εμφανίσεις: Για Αιτητές-Ενάγοντες: Κωστάκης Αιμιλιανίδης για Αχιλλεύς και Αιμίλιος Κ. Αιμιλιανίδης, Έλενα Σταύρου για Μ. Ηλιάδης και Συνεταίροι Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ου η Αίτηση-Εναγόμενο: Κωνσταντίνος Κυριακόπουλος Εναγόμενος παρών. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτησή τους, η οποία σημειωτέον εγείρει κάποια καινοφανή θέματα, οι Αιτητές εξαιτούνται: «Α. Άδεια ή και Διαταγή του Δικαστηρίου παρατείνουσαν τον χρόνο ή και την χρονική περίοδο εντός της οποίας οι Ενάγοντες-Αιτητές θα δύνανται να καταχωρήσουν Ένορκη Δήλωση αναφορικά με τα πρωτότυπα τα οποία έχουν εις την κατοχή τους κάθε πρωτοτύπου εγγράφου το οποίο έχει γίνει καθ' οιονδήποτε χρόνο υπό ή με οδηγίες του αποβιώσαντα Στέλιου Ηλιάδη τέως από την Λευκωσία είτε το έγγραφο αυτό είναι διαθήκη, κωδίκελος, πρόχειρη διαθήκη ή κωδίκελος ή γραπτές οδηγίες για αυτά, του τέτοιου χρόνου παρατεινομένου για περίοδο 10 ημερών από της εκδόσεως της αιτουμένης Διαταγής του Δικαστηρίου ή και κατά τέτοιο χρόνο όπως ήθελε ορίσει το Δικαστήριο. Β. Άδεια του Δικαστηρίου όπως στην Έκθεση Απαιτήσεως της υπό τον άνω τίτλο και αριθμό Αγωγής εγερθεί ή και υποβληθεί και η Ένσταση ότι η διαθήκη ημερομηνίας 14/8/2006 του αποβιώσαντος Στέλιου Ηλιάδη με Α.Δ.Τ. 016793 δεν μπορεί να επικυρωθεί από το Δικαστήριο ως η τελευταία διαθήκη του ρηθέντος αποβιώσαντος Στέλιου Ηλιάδη διότι υπάρχει η διαθήκη ημερομηνίας 25/5/2007 του ρηθέντος αποβιώσαντος η οποία είναι μεταγενέστερη και η οποία είναι έγκυρη ή και νόμιμη ή και νομότυπη και η οποία ακυρώνει ή και ανακαλεί οποιαδήποτε προηγουμένη διαθήκη περιλαμβανομένης και της διαθήκης ημερομηνίας 14/8/2006 ή και ότι η επικύρωση της διαθήκης ημερομηνίας 14/8/2006 δεν μπορεί να γίνει ούτε να προωθηθεί ούτε να προχωρήσει λόγω της υπάρξεως της νόμιμης, έγκυρης και νομότυπης διαθήκης του ρηθέντος αποβιώσαντος Στέλιου Ηλιάδη ημερομηνίας 25/5/
  6. Γ. Οιονδήποτε άλλο διάταγμα ή οδηγίες ήθελε το Δικαστήριο δώσει λόγω του ότι τέτοιο διάταγμα ή οδηγίες είναι συγγενές ή και συνάδει ή και είναι παρεπόμενο των άνω αιτουμένων διαταγών ή και οδηγιών. Δ. Όπως τα έξοδα και τέλη της παρούσης Αιτήσεως ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Αγωγής.» Η Αίτηση βασίζεται στους Περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Κανονισμούς, 1955, Καν. 39-42 και 46, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48, θθ. 1-7 και 9, Δ.57, θ.1-4 καθώς και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στη νομολογία. Η πορεία της υπόθεσης Η πορεία της υπόθεσης όπως αυτή εμφαίνεται από το φάκελο δικογραφίας, έχει ως ακολούθως:
  7. Στις 17 Δεκεμβρίου, 2013 και ώρα 11.00 π.μ. οι Ενάγοντες καταχώρισαν, με Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα, την παρούσα αγωγή, η οποία αφορά σε απαίτηση για επικύρωση διαθήκης (probate action).
  8. Eίχε προηγηθεί, στις 10.45 π.μ. της ίδιας μέρας, η καταχώριση Ένορκης Δήλωσης της Ενάγουσας 3, Έφης Παπαδοπούλου, για επαλήθευση της οπισθογράφησης του Κλητηρίου Εντάλματος, σε συμμόρφωση με τη Δ.2, θ.13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία προνοεί ρητά ότι «της σφράγισης ενός κλητηρίου εντάλματος σε αγωγές επικύρωσης διαθήκης πρέπει να προηγείται η καταχώριση ενόρκου δηλώσεως από τον ενάγοντα ή ένα από τους ενάγοντες για επαλήθευση της οπισθογράφησης του κλητηρίου».
  9. Με την αγωγή επιζητείται Διαταγή και/ή Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Διαθήκη ημερομηνίας 25.5.2007 του αποβιώσαντος την 7.6.2013 στη Λευκωσία, Στέλιου Ηλιάδη, είναι η τελευταία, νόμιμη, νομότυπη και έγκυρη Διαθήκη του. Επιπρόσθετα, επιζητείται Διάταγμα και/ή Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Διαθήκη ημερομηνίας 14.8.2006 του πιο πάνω αποβιώσαντος δεν μπορεί να επικυρωθεί από το Δικαστήριο, διότι υπάρχει η επίδικη Διαθήκη. Παρεμφερώς, επιζητείται απόρριψη της Αίτησης 388/13 η οποία καταχωρίστηκε από τον Εναγόμενο, Κωνσταντή Καντούνα και η οποία αφορά στη Διαθήκη ημερομηνίας 14.8.
  10. Στις 23 Ιανουαρίου, 2014 ο Εναγόμενος καταχώρισε Σημείωμα Εμφανίσεως.
  11. Στις 31 Ιανουαρίου, 2014, ο Εναγόμενος, συμμορφούμενος με τον Κανονισμό 39 των Περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Κανονισμούς, 1955, καταχώρισε Ένορκη Δήλωση στην οποία επισυνάπτει τα έγγραφα που είναι σχετικά με τη διαδικασία και τα οποία είναι στην κατοχή του και/ή τα οποία έχουν περιέλθει σε γνώση του.
  12. Συγκεκριμένα, ο εν λόγω Κανονισμός 39, προνοεί τα ακόλουθα (σε Ελληνική μετάφραση): «Σε θέματα με βάση τελευταία βούληση ο ενάγων ή ο εναγόμενος, εντός 8 ημερών από της καταχώρησης εμφάνισης εκ μέρους του εναγομένου, καταχωρούν τες ενόρκους δηλώσεις τους ως προς τα πρωτότυπα, είτε έχουν είτε δεν έχουν οιονδήποτε πρωτότυπο έγγραφο στην κατοχή τους.»
  13. Οι Ενάγοντες δεν καταχώρισαν την αντίστοιχη δική τους ένορκη δήλωση με βάση τον πιο πάνω Κανονισμό, γι΄ αυτό και καταχώρισαν την παρούσα Αίτηση με βάση το αιτητικό Α της οποίας, αιτούνται την παράταση του χρόνου καταχώρισής της. Ισχυρισμοί Αιτητών Οι ισχυρισμοί των Αιτητών εμφαίνονται τόσο στην Αίτηση όσο και στην Ένορκη Δήλωση του Αιτητή 1, Χρίστου Ηλιάδη που τη συνοδεύει και είναι οι ακόλουθοι:
  14. Η επίδικη Διαθήκη ημερομηνίας 25.5.2007 είχε καταχωριστεί στον Πρωτοκολλητή Επικύρωσης Διαθηκών του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με επιστολή κατά ή περί τις 17.9.
  15. Εν τω μεταξύ, κατά ή περί τις 11.7.2013, είχε καταχωριστεί η Διαθήκη ημερομηνίας 14.8.2006, μαζί με Αίτηση του Εναγομένου για παραχώρηση εγγράφων διαχειρίσεως της περιουσίας του Στέλιου Ηλιάδη προς τον Εναγόμενο.
  16. Μετά την καταχώριση της παρούσας αγωγής, ο Εναγόμενος καταχώρισε στις 31 Ιανουαρίου, 2014, Ένορκη Δήλωση στην οποία είχε επισυνάψει αριθμό τεκμηρίων. Μεταξύ αυτών, ήταν Διαθήκη ημερομηνίας 8.8.2006, Διαθήκη ημερομηνίας 14.8.2006, η επίδικη Διαθήκη ημερομηνίας 25.5.2007, όσο και άλλη Διαθήκη ημερομηνίας 24.9.2009, όλες αποδιδόμενες στον αποβιώσαντα Στέλιο Ηλιάδη, τέως εκ Λευκωσίας. Η επίδικη μάλιστα Διαθήκη επαναλαμβάνεται δύο φορές και παρέχεται δύο φορές αντίγραφό της.
  17. Οι Ενάγοντες πληροφορήθηκαν για πρώτη φορά για την ύπαρξη της αγωγής αρ. 8357/13, Νικολαϊδης ν. Κωνσταντή Καντούνα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, όταν έλαβαν την Ένορκη Δήλωση του Εναγομένου ημερομηνίας 31.1.
  18. Είναι αναγκαίο να δοθεί παράταση στην πλευρά των Εναγόντων για να καταχωρίσουν τη δική τους Ένορκη Δήλωση επισυνάπτοντας την επίδικη Διαθήκη παρά το γεγονός ότι αυτή επισυνάπτεται στην Ένορκη Δήλωση του Εναγομένου. Με τον τρόπον αυτόν αποφεύγεται η δημιουργία οποιουδήποτε θέματος μελλοντικά.
  19. Επειδή η Αίτηση 388/13 του Εναγομένου, με την οποία υπέβαλε Αίτηση για παραχώρηση προς αυτόν εγγράφων διαχειρίσεως της περιουσίας του αποβιώσαντος Στέλιου Ηλιάδη, πιθανόν να θεωρηθεί ως Αίτηση Επικυρώσεως Διαθήκης, ήτοι της Διαθήκης ημερομηνίας 14.8.2006 αντί ως Αίτησης Παραχώρησης Εγγράφων Διαχείρισης, είναι σκόπιμο και/ή κατάλληλο όπως δοθεί άδεια από το Δικαστήριο για να συμπεριληφθεί στην παρούσα αγωγή και/ή στην Έκθεση Απαίτησης και η ένσταση και/ή ο ισχυρισμός ότι η Διαθήκη ημερομηνίας 25.5.2007 είναι νόμιμη, έγκυρη και νομότυπη και μεταγενέστερη και/ή ότι αυτή ακυρώνει και/ή ανακαλεί τη Διαθήκη ημερομηνίας 14.8.
  20. Η Ένσταση Ο Εναγόμενος καταχωρίζοντας Ένσταση, προέβαλε τους ακόλουθους τρεις λόγους ένστασης:
  21. Η Αίτηση είναι αβάσιμη και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου αφού, σε σχέση με το αιτητικό (Α) αυτής, δεν αποκαλύπτει κανένα βάσιμο λόγο για παράταση του χρόνου καταχώρισης της επίδικης Ένορκης Δήλωσης.
  22. Η Αίτηση είναι αβάσιμη και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας αφού, σε σχέση με το αιτητικό (Β) αυτής, δεν έχει κανένα νόημα να ζητείται Άδεια του Δικαστηρίου για να εγερθεί ή υποβληθεί οποιαδήποτε θεραπεία για την οποία οι Ενάγοντες δεν είχαν ζητήσει άδεια πριν από την καταχώριση του Κλητηρίου Εντάλματος.
  23. Η Αίτηση υποβάλλεται με μεγάλη καθυστέρηση χωρίς αυτή να δικαιολογείται. Παράταση χρόνου: Νομική Πτυχή: Η παρούσα διαδικασία αφορά σε αγωγή για επικύρωση διαθήκης (probate action). Σε παρόμοιες διαδικασίες, τυγχάνουν εφαρμογής οι Περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Κανονισμοί,
  24. Μάλιστα η παρούσα Αίτηση αφορά σε παράταση του χρόνου που προνοείται από τον Κανονισμό
  25. Παρόλον ότι οι Περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Κανονισμοί, 1955, δεν προνοούν ρητά για παράταση των προθεσμιών που προβλέπεται στις αντίστοιχες διατάξεις τους, ο Κανονισμός 46 αναφέρει ότι οι πρόνοιες των «Κανονισμών Δικαστηρίου, 1938-1954, όπως τροποποιήθηκαν από οποιουσδήποτε Κανονισμούς, θα πρέπει να εφαρμόζονται ως προς την επίδοση εγγράφων και την παράταση και σύντμηση του χρόνου.» Καθίσταται επομένως ξεκάθαρο, ότι τυγχάνουν εφαρμογής οι αντίστοιχες πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που, σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, είναι Δ.57, θ.
  26. Η Δ.57, θ.2 παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να χορηγεί παράταση της προθεσμίας που προβλέπεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Το θέμα επαφίεται στη διακριτική του ευχέρεια, υπάρχει δε πλούσια νομολογία επί του θέματος που θέτει νομικές αρχές που εφαρμόζονται σε τέτοιες περιπτώσεις. Στην Αθανασιάδη ν. Αλεξάνδρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 945, 952, λέχθηκαν τα ακόλουθα: (Κωνσταντινίδης, Δ.) «Η παρέλευση μίας προθεσμίας που προβλέπουν οι κανονισμοί δεν είναι βέβαια μοιραία. Η Δ.57, κ.2 προσδιορίζει τον τρόπο για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Κάθε διάδικος μπορεί πριν από την πάροδο της προθεσμίας αλλά και μετά από αυτή να υποβάλει αίτηση για την παράτασή της». Στην Αυξεντίου ν. Σάββα
(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1961, ο Αρτέμης, Δ., ανέφερε ότι η Δ.57, θ.2 δίδει εξουσία στο Δικαστήριο για παράταση χρόνου. Αντίστοιχος θεσμός είναι η Αγγλική Ο.64, r.7. Σύμφωνα με την Αγγλική νομολογία ο Κανονισμός αυτός έχει εφαρμογή μόνο όπου ο χρόνος καθορίζεται από νομοθετική ρύθμιση, όπως οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και όχι σε άλλες περιπτώσεις. Επισημαίνεται όμως ότι σε ενδιάμεσες διαδικασίες, το Δικαστήριο έχει συμφυή εξουσία να παρατείνει το χρόνο, ανεξάρτητα από οποιουσδήποτε κανονισμούς. Οι αρχές που εφαρμόζονται συνοψίστηκαν από τον Καλλή, Δ., στην Λυσιώτη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(2000)1(Α) Α.Α.Δ.
  1. Αναφέρθηκαν, συγκεκριμένα, στις σελ. 374-375: «Από την επισκόπηση της σχετικής νομολογίας προκύπτουν οι πιο κάτω αρχές:
  2. Η προεξάρχουσα αρχή είναι ότι η σχετική εξουσία του δικα­στηρίου αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας (Loizou ν. Konteatis
(1968)1 C.L.R. 291,293 και Schafer v. Blyth [1920] 3 Κ.Β. 143). Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται δικαστικά και να λαμβάνονται υπόψη όλα τα ουσιώδη περιστατικά της υπό­θεσης. Ανάμεσα στα περιστατικά πρωτεύουσα θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει (Λυρατζής ν. Χαραλάμπους κ.α.
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ., 193, Loizou (πιο πάνω), Cyprian Seaway Agencies v. Republic
(1981)3 C.L.R. 271). 2. Οι τασσόμενες προθεσμίες αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης (Μιχαηλίδης ν. Χρίστου
(1996)1(B) Α.Α.Δ. 1190, Κληρίδης ν. Σταυρίδη
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1348 και Βαρδιάνου v. Richards
(1998)1(B) Α.Α.Δ. 698). Όπου ο νομοθέτης θέτει προθεσμίες για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων οι πρόνοιες αναφορικά με τις προθεσμίες πρέπει να εφαρμόζονται αυστη­ρά. Η τήρηση τους εξυπηρετεί άμεσα τα συμφέροντα της δι­καιοσύνης. Πρόκειται για ζήτημα που συνδέεται με το δημόσιο συμφέρο για την τελεσιδικία και επηρεάζει άμεσα τα συμφέρο­ντα των διαδίκων. Από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδια­γράμματα που τάσσονται από τους θεσμούς εξαρτάται η απρό­σκοπτη απονομή της δικαιοσύνης. Διαφορετική αντιμετώπιση θα δημιουργούσε επικίνδυνα ρήγματα στην απονομή της δικαι­οσύνης (Χόππης ν. Παναγή
(1993)Α.Α.Δ. 140, Βαρδιάνου (πιο πάνω) και Cyprus Import Corporation Ltd v. Σενέκη
(1998)1(B) Α.Α.Δ. 1108). 3. Ειδικές περιστάσεις όπως υπερβολική αργοπορία δυνατόν να πείσουν το δικαστήριο να αρνηθεί την παράταση της προθε­σμίας (Eaton v. Storer 22 Ch. D. 92, C.A. και Phylactou v. Michael
(1982)1 C.L.R. 904).
  1. To συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας (Χόππης (πιο πάνω), σελ.
  2. Βλ. και Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ.ά.,
(2000)1 Α.Α.Δ. 7 στην οποία έχουν επισημανθεί τα εξής: "Ο προσδιορισμός των συμ­φερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύν­θετο. Αντισταθμίζονται, αφενός, οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντι­δίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή. Όπως εξηγείται στη Χοππής, σελ. 143: 'To συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυ­διάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης" (Βλ. επίσης Δη­μοκρατία ν. Χριστοδούλου
(1997)3 Α.Α.Δ. 241 και Πισσούριου v. Golden Hand Co. Ltd
(1999)1 Α.Α.Δ. 257).» Συμπεράσματα Έχοντας κατά νου τις νομικές αρχές που εφαρμόζονται, προχωρώ στην εξαγωγή των συμπερασμάτων του Δικαστηρίου στην παρούσα Αίτηση. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές ούτε βάσιμο λόγο παρέθεσαν για να τους δοθεί παράταση χρόνου αλλά, επιπλέον, καθυστέρησαν υπερβολικά στην καταχώριση της Αίτησής τους. Είναι γεγονός ότι ο λόγος που προβάλλουν οι Αιτητές για να τους δοθεί παράταση, από μόνος του, δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις της νομολογίας. Αναφέρουν γεγονότα που περιήλθαν για πρώτη φορά εν γνώσει τους με την καταχώριση της Ένορκης Δήλωσης του Καθ΄ ου η Αίτηση στις 31.1.2014. Συγκεκριμένα επικαλούνται άγνοια ύπαρξης της αγωγής 8357/13 και κάποια ασάφεια στις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν ή θα έπρεπε να είχαν ακολουθηθεί. Παρόλα αυτά, και το γεγονός ότι τα εν λόγω γεγονότα περιήλθαν εν γνώσει τους στις 31 Ιανουαρίου, 2014, καθυστέρησαν μέχρι τις 16 Ιουνίου, 2014, στην καταχώριση της παρούσας Αίτησης χωρίς και πάλι να προβάλλουν επαρκή λόγο. Η Ένορκη Δήλωση των Αιτητών θα έπρεπε να είχε καταχωρισθεί εντός της προθεσμίας, ανεξάρτητα από τη γνώση τους για την ύπαρξη άλλων γεγονότων. Από την πλευρά τους, οι Αιτητές επικαλούνται το γεγονός ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση, από τυχόν έγκριση της Αίτησης, δεν θα υποστεί οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη ζημία η οποία να μην μπορεί να θεραπευθεί με Έξοδα. Εφόσον δε, κατά τη γνώμη τους, οι προθεσμίες μπορούν να παρατείνονται, θα ήταν δίκαιο όπως εγκριθεί η Αίτησή τους. Έχω συνεκτιμήσει τα εκατέρωθεν επιχειρήματα στη βάση των αρχών της νομολογίας οι οποίες έχουν παρατεθεί πιο πάνω. Παρατηρείται μεν κάποια καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας Αίτησης αλλά δεν θεωρώ ότι αυτή είναι υπερβολική. Ούτε ο λόγος που έχουν προβάλει οι Αιτητές για την καθυστέρηση μπορεί να κριθεί ικανοποιητικός. Όμως το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα πρέπει να λαμβάνει υπ΄ όψιν πάνω απ΄ όλα το συμφέρον της δικαιοσύνης και να σταθμίζει τις συνέπειες της κατάληξής του για κάθε διάδικο. Έχοντας υπ΄ όψιν τα ιδιαίτερα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης και αφού θεωρώ ότι τυχόν έγκριση παράτασης δεν θα επηρεάσει δυσμενώς τα δικαιώματα του Καθ΄ ου η Αίτηση,, έχω καταλήξει σε έγκριση της Αίτησης αναφορικά με το αιτητικό (Α) που αφορά σε παράταση του χρόνου. Μία συνέπεια της μη συμμόρφωσης που προνοείται από τον Κανονισμό 41 των Περί Διαχειρίσεως Κανονισμών, 1955, είναι η πιθανή άρνηση του Δικαστηρίου να επιτρέψει στον διάδικο που δεν έχει καταχωρίσει ένορκη δήλωση να επιθεωρήσει την ένορκη δήλωση του αντιδίκου. Στην παρούσα περίπτωση η Ένορκη Δήλωση του Καθ΄ ου η Αίτηση με όλα τα επισυνημμένα της, έχει ήδη κοινοποιηθεί στο δικηγόρο των Αιτητών. Αναφορικά με το αιτητικό (Β), θα συμφωνήσω με το δικηγόρο του Καθ΄ ου η Αίτηση ότι αυτό είναι κάπως ακατανόητο. Αυτό που επιθυμούν να προβάλουν οι Αιτητές είναι ισχυρισμούς που δεν είχαν συμπεριληφθεί στο Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο. Κάτι τέτοιο όμως δύναται να γίνει υπό μορφή τροποποίησης αλλά οι Αιτητές δεν φαίνεται να επικαλούνται τη Δ.25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που είναι η σχετική δικονομική πρόνοια. Εξάλλου, η υπόθεση ακόμη βρίσκεται στα αρχικά στάδια αφού, πλην του Γενικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου, κανένα άλλο δικόγραφο δεν έχει ακόμη καταχωριστεί. Για τους λόγους αυτούς το αιτητικό (Β) θα πρέπει να απορριφθεί. Έξοδα: Παρά τη μερική επιτυχία της Αίτησης, επειδή η παρούσα διαδικασία προκλήθηκε εξαιτίας παράλειψης των Αιτητών, θεωρώ ορθό όπως τα Έξοδα επιδικαστούν υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση. Κατάληξη Mε βάση τα πιο πάνω εκδίδεται Διάταγμα ως η Παράγραφος (Α) της Αίτησης. Η Ένορκη Δήλωση των Αιτητών να καταχωριστεί εντός δέκα ημερών από σήμερα. Το αιτητικό (Β) απορρίπτεται. Τα Έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ του Καθ΄ ου η Αίτηση και σε βάρος των Αιτητών. Αυτά να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να είναι πληρωτέα μετά το πέρας της υπόθεσης. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.