Berriman Properties (Overseas) Ltd κ.α. ν. Συμβούλιο Εγγραφής Κτηματομεσιτών, Αρ. Αγωγής: 3552/2014, 22/12/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A577 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Ρασπόπουλου, πρ. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 3552/2014 Μεταξύ:
- Berriman Properties (Overseas) Ltd
- Maria Berriman ή Maria Sekula
- Ζωή Γεωργίου Εναγόντων -και- Συμβούλιο Εγγραφής Κτηματομεσιτών Εναγομένων Ημερομηνία: 22 Δεκεμβρίου 2015 Για Εναγομένους Αιτητές: κα Χ. Αθανασιάδου για Δρ. Ανδρέας Ποιητής & Σια Για Ενάγουσα αρ. 2 - Καθ' ης η Αίτηση: κα Β. Καρακασίδου για Ευστάθιος Κ. Ευσταθίου Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτηση οι Εναγόμενοι - Αιτητές ζητούν διάταγμα του Δικαστηρίου διατάσσον την διαγραφή της Έκθεσης Απαίτησης της 2ης ενάγουσας. Η αίτηση στηρίζεται επί των γεγονότων που φαίνονται στον φάκελο του Δικαστηρίου. Έχει δε ως νομική βάση την Δ.13 Θ.Θ.1-7 και Δ.48 Θ.Θ. 1-4, 8,9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Σύμφωνα με τον φάκελο του Δικαστηρίου η υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή καταχωρήθηκε επί Γενικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος στις 24.6.2014 εκ μερους όλων των Εναγόντων που φαίνονται στον τίτλο της αγωγής από το δικηγορικό γραφείο των κ.κ. Λουκής Γ. Λουκαίδης & Σια. Στις 2.12.2014 το εν λόγω δικηγορικό γραφείο καταχώρησε Έκθεση Απαίτησης εκ μέρους των Εναγόντων 1 και
- Ως αναφέρεται στην παράγραφο 1 της εν λόγω Έκθεσης Απαίτησης το δικηγορικό γραφείο Λουκής Γ. Λουκαίδης & Σια είχε πάψει να εκπροσωπεί την ενάγουσα αρ.
- Ακολούθησε η καταχώρηση εκ μέρους των Εναγομένων - Αιτητών Αίτησης ημερομηνίας 5.12.2014 για απόρριψη αγωγής για τον λόγο ότι δεν καταχωρήθηκε Έκθεση Απαίτησης εκ μέρους της Ενάγουσας αρ.
- Κατά την εκδίκαση της εν λόγω Αίτησης το δικηγορικό γραφείο Λουκής Γ. Λουκαίδης & Σια ζήτησε και έλαβε άδεια να αποσυρθεί από την εκπροσώπηση της Ενάγουσας αρ.
- Στις 23.4.2015 η ενάγουσα διόρισε νέους δικηγόρους το Δικηγορικό Γραφείο Ευστάθιος Κ. Ευσταθίου Δ.Ε.Π.Ε., οι οποίοι καταχώρησαν Έκθεση Απαίτησης εκ μέρους της στις 23.4.
- Την ίδια μέρα, ήτοι 23.4.2015 οι Εναγόμενοι - Αιτητές απέσυραν την Αίτηση ημερομηνίας 5.12.
- Οι Εναγόμενοι - Αιτητές επανήλθαν με την υπό κρίση αίτηση με την οποία ισχυρίζονται ότι δεν είναι δυνατό σε υπόθεση στην οποία επιτρέπεται η συνένωση Εναγόντων να καταχωρηθεί Έκθεση Απαίτησης από τον καθένα ξεχωριστά. Η Ενάγουσα αρ. 2 - Καθ' ης η Αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στην αίτηση των Εναγομένων. Η Ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.13 Θ.1-7, Δ.19 Θ.26, Δ.27 Θ.3, Δ.48 Θ.Θ. 1, 2, 3, 4, 8 και 9, στις Γενικές Εξουσίες και Πρακτική του Δικαστηρίου και στη Νομολογία. Προβάλλει δε, διάφορους λόγους Ένστασης τους οποίους δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση της Βικτώριας Καρακασίδου, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων της ενάγουσας αρ.2 η οποία υιοθετεί τους λόγους Ένστασης και αναφέρεται στο περιεχόμενο του φακέλου του Δικαστηρίου. Η Αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση στις 6.10.2015 κατά την οποία οι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν μέσω των αγορεύσεων τους τις θέσεις τους, τις οποίες έχω μελετήσει με προσοχή. Ξεκινώ από το θέμα στο οποίο επκεντρώθηκε η πλευρά της Ενάγουσας αρ. 2 - Αιτήτριας ήτοι ότι η αίτηση δεν στηρίζεται στην ορθή νομική βάση και/ή στηρίζεται σε λανθασμένη και/ή ελλιπή νομική βάση και/ή δεν στηρίζεται στην ορθή δικονομική διάταξη ήτοι στην Δ.27 Θ.3 και/ή στην Δ.19 Θ.26 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. (Λόγος Ένστασης αρ. 3) Αγορεύοντας στο Δικαστήριο η πλευρά της Ενάγουσας αρ. 2 - Καθ' ης η Αίτηση υποστήριξε ότι η Δ.13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας επί της οποίας στηρίζεται η Αίτηση αφορά το θέμα της συνένωσης αιτιών αγωγής και δεν παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο για διαγραφή δικογράφου. Η διάταξη των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο για διαγραφή δικογράφου είναι η Δ.27 Θ.3 και η Δ.19 Θ.
- Όντως η Δ.19 Θ.26 και η Δ.27 Θ.3 είναι οι δύο δικονομικές διατάξεις που επιτρέπουν την επέμβαση του Δικαστηρίου στο δικόγραφο ενός διαδίκου κατά παρέκκλιση του θεμελιακού κανόνα ότι το Δικαστήριο δεν επιβάλλει στα μέρη τον τρόπο με τον οποίο θα πλαισιώσουν την υπόθεσή τους. Η δυνάμει της Δ.27 Θ.3, εξουσία του Δικαστηρίου μπορεί να φτάσει μέχρι το σημείο έκδοσης απόφασης ή απόρριψης αγωγής. Από την άλλη έχει νομολογηθεί ότι η Δ.19 θ.26 περιορίζεται στη διαγραφή μέρους του δικογράφου και όχι ολόκληρης της αγωγής. (βλ. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon
(1998)1 Γ ΑΑΔ 1338, 1343). Η Δ.48 θ.2 προνοεί ότι οι ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει να προσδιορίζουν τις νομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζονται. Όπως υπέδειξε η νομολογία, η ενδιάμεση διαδικασία της εξέτασης αιτήσεων έχει ένα ασυνήθιστο χαρακτήρα αφού τα επίδικα θέματα πρέπει να εξετάζονται έξω από τα πλαίσια της ολοκληρωτικής δίκης και για αυτό ακριβώς τον λόγο ο προσδιορισμός των νομικών διατάξεων πρέπει να γίνεται με ακρίβεια για να μπορεί το Δικαστήριο να επιστρώσει το έδαφος για τη γρήγορη εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς. (βλ. Kouppa and another v. Vassiliadis
(1981)1 JSC 120). Οι αρχές που καθιερώθηκαν στην Kouppa and another v. Vassiliadis υιοθετήθηκαν στην υπόθεση Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη και άλλων
(1990)1 ΑΑΔ 965 όπου τονίστηκε ότι απαράβατοι όροι της εγκυρότητας του δικονομικού πλαισίου μιας ενδιάμεσης αίτησης είναι η αναφορά στα άρθρα και στους θεσμούς που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αίτησης. Στην υπόθεση Μιχαήλ Χριστάκης ν. Μιχαήλ Σκορδή,
(2003)1 Α.Α.Δ. 1108 λέχθηκαν τα εξής: «Ο τελευταίος λόγος έφεσης αφορά στη διαπίστωση του δικάσαντος Δικαστηρίου ότι η αίτηση εστερείτο ορθής νομικής βάσης, μεμπτότητα η οποία, καθιστούσε εξ υπαρχής άκυρη την αίτηση και ως εκ τούτου, μη δυνάμενη να προωθηθεί. Η διαπίστωση είναι ορθή. Οι κανονισμοί επί των οποίων στηρίχθηκε η αίτηση δεν ενεργοποιούσαν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να επιληφθεί της αίτησης, μεμπτότητα η οποία θα δικαιολογούσε την απόρριψη της αίτησης χωρίς ο,τιδήποτε άλλο.» Στην υπόθεση Φλουρέντζου κ.ά. v. Coohgrove Betting Ltd
(2007)1 A.A.Δ. 393, 397. Λέχθηκε εκεί ότι· Σύμφωνα με τη νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων Μαχλουζαρίδης v. Ιωαννίδη κ.ά.
(1990)1 Α.Α.Δ. 965, Σάββα v. Κυπριακές Αερογραμμές
(1992)1 Α.Α.Δ. 1146 και Χριστοφόρου v. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λ. Ιορδάνους Λτδ.
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 743) μια ενδιάμεση αίτηση πρέπει απαραιτήτως να προσδιορίζει τις δικονομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζεται. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει η αίτηση να στηρίζεται στην ορθή δικονομική και/ή νομική διάταξη. Αν η διάταξη στην οποία στηρίζεται είναι εντελώς άσχετη, τότε η νομική της βάση είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Στην παρούσα περίπτωση όπως ήδη ελέχθη η Αίτηση βασίζεται Δ.13 Θ.Θ.1-7 και Δ.48 Θ.Θ. 1-4, 8,
- Καμία εκ των πιο πάνω διατάξεων δεν μπορεί να από μόνη της να δικαιολογήσει την παροχή θεραπείας που επιζητούν οι Εναγόμενοι, ήτοι την διαγραφή δικογράφου. Ενδεχομένως αυτό που θα μπορούσε να διαταχθεί δυνάμει της Δ.13 θα ήταν η ξεχωριστή εκδίκαση της αγωγής της Ενάγουσας αρ. 2 - Καθ' ης η Αίτηση εάν αυτή κριθεί ότι αφορά αιτία αγωγής διαφορετική από αυτή των Εναγόντων 1 και
- Έστω και εάν μέσα στα πλαίσια της εν λόγω διάταξης θα μπορούσα να εξετάσω την διαγραφή δικογράφου π.χ. για τον λόγο ότι αυτό είναι επιπόλαιο ή ενοχλητικό και πάλι θα ήταν αναγκαία η πρσθήκη στη νομική βάση της Αίτησης η Δ.27 Θ.3 ή η Δ.19 Θ. 26 οι οποίες παρέχουν τέτοια εξουσία στο Δικαστήριο. Παρατηρώ επίσης ότι απουσιάζει από τη νομική βάση της Αίτησης η βασική διάταξη που αφορά την συνένωση προσώπων ως Εναγόντων ήτοι η Δ.9 Θ. 1 καθώς επίσης και η Δ.14 που αφορά την συνένωση αγωγών. Και στις δύο αυτές διατάξεις κάνει αναφορά ο συνήγορος των Εναγομένων προκειμένου να προβάλει τα επιχειρήματα του προς επιτυχία της αίτησης. Συνεπεία των πιο πάνω θα συμφωνήσω με την θεση της Ενάγουσας αρ. 2 - Καθ' ης η Αίτηση ότι η νομική βάση της Αίτησης είναι ελλιπής και επομένως δικαιολογείται η απόρριψη της Αίτησης χωρίς περαιτέρω εξέταση της. Στην προκειμένη περίπτωση θεωρώ ότι η παρατυπία της Αίτησης είναι τέτοιας έκτασης που δεν δικαιολογείται η θεραπεία της δυνάμει της Δ.
- Σε σχέση με την εξουσία που παρέχεται στο Δικαστήριο δυνάμει της Δ.64, σχετική είναι η υπόθεση Γιώργος Φαλέκκου v. Κυριάκου Χριστοφίδη Πολιτική Έφεση 63/10 ημερομηνίας 17.12.2013 όπου το Εφετείο αποφάσισε με αναφορά στην υπόθεση Karl Heinz Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου
(1999)1A ΑΑΔ 366, ότι από τη στιγμή που το πρωτόδικο δικαστήριο προέβη σε διαπίστωση ότι πρόκειται για θεραπεύσιμη παρατυπία, μπορούσε στην ίδια διαδικασία να θεραπεύσει την παρατυπία δυνάμει της Δ.
- Στην Wunderlich (ανωτέρω) καθορίστηκαν τα κριτήρια άσκησης της σχετικής διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Ένας από τους κύριους λόγους που λαμβάνονται υπόψη υπέρ της άρσης της παρατυπίας είναι να μην οδηγήσει σε πασιφανή αδικία στην άλλη πλευρά. Επίσης η παραίτηση της άλλης πλευράς, με τρόπο ρητό ή εξυπακουόμενο, από το δικαίωμα που της παρέχεται λόγω της παρατυπίας αποτελεί καλό λόγο για να γίνει αποδεκτή η παρατυπία. Η νέα Δ.64 θ.2 είναι διατυπωμένη με τρόπο που να παρέχει στο δικαστήριο την ευρύτερη δυνατή εξουσία για να απονέμει δικαιοσύνη. Επίσης σχετική είναι η πολύ πρόσφατη απόφαση Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Νίκος Κ. Σιακόλας, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε21/2013, 11/11/2015 όπου ελέχθη ότι η Δ.64 δεν καταργεί τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, παρά μόνο δίνει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να προβεί σε διορθωτικές κινήσεις μετά από αίτημα του ενδιαφερόμενου διαδίκου. Στην παρούσα περίπτωση οι Εναγόμενοι - Καθ' ων η Αίτηση δεν παραιτήθηκαν από την παρατυπία. Εγείρουν ένσταση επί του συγκεκριμένου σημείου και εάν επιτραπεί η θεραπεία της παρατυπίας τότε θα καταληφθούν εξ απροόπτου καθότι δεν είχαν επαρκή γνώση των δικονομικών διατάξεων που οι Εναγόμενοι - Αιτητές θα προωθούσαν προς υποστήριξη της Αίτησης τους. Συν τοις άλλοις όπως τονίστηκε στην Χριστίνα Περικλέους ν. Ellinas Finance Ltd κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 283/2010, ημερομηνίας 3.7.2014: «Μετά την τροποποίηση της Δ.64 και την κατάργηση της διάκρισης μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου, ενδεχομένως στην παρούσα περίπτωση η παράλειψη να μπορούσε να θεραπευθεί. Όμως καμία αίτηση δεν υποβλήθηκε από την Αιτήτρια ζητώντας να θεραπευθεί η παράλειψη, ώστε να αποκτήσει η αίτηση το αναγκαίο νομικό υπόβαθρο. Υπάρχουν περιπτώσεις που το δικαστήριο κατ' εξαίρεση μπορεί αυτεπάγγελτα να θεωρήσει ότι η παράλειψη έχει ήδη θεραπευθεί, αλλά η παρούσα δεν είναι μια τέτοια περίπτωση. Στην υπόθεση Φαλέκκου ν. Χριστοφίδη, Πολιτική Έφεση Αρ. 63/10, ημερ. 17.12.2013, τονίσαμε ότι οι παρατηρήσεις μας ως προς την ευχέρεια που πάντοτε έχει το δικαστήριο να θεραπεύει παρατυπία «δεν πρέπει να τύχουν παρανόησης ως προς το καθήκον του κάθε δικηγόρου ή διαδίκου που διαπιστώνει την παρατυπία να λαμβάνει έγκαιρα στην κατάλληλη περίπτωση τα αναγκαία μέτρα για θεραπεία της και όχι να αφήνει τα πράγματα να τύχουν διόρθωσης από το δικαστήριο». Στην υπο κρίση περίπτωση, κανένα διάβημα δεν έγινε από τους Εναγόμενους - Αιτητές προς άρση της παρατυπίας αν και το θέμα εγέρθηκε εμφαντικά μέσα από την Ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση και την Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει. Συνεπεία των πιο πάνω, είμαι της γνώμης ότι η αίτηση είναι μετέωρη καθότι στερείται νομικής βάσης και δεν μπορεί να ενεργοποιήσει την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παροχή της Αιτούμενης θεραπείας. Προτού ολοκληρώσω την παρούσα απόφαση οφείλω να επισημάνω και την παράδοξη δικονομική συμπεριφορά των Εναγομένων - Αιτητών. Αφενός καταχώρησαν Αίτηση ημερομηνίας 5.12.2014 για απόρριψη αγωγής για τον λόγο ότι δεν καταχωρήθηκε Έκθεση Απαίτησης εκ μέρους της Ενάγουσας αρ. 2 την οποία απέσυραν στις 23.4.2015 προφανώς επειδή ικανοποιήθηκαν από την καταχώρηση Έκθεσης Απαίτησης εκ μέρους της Ενάγουσας αρ.
- Ζήτησαν μάλιστα και τους επιδικάστηκαν τα έξοδα της Αίτησης. Αφετέρου ζητούν την διαγραφή της εν λόγω Έκθεσης Απαίτησης. Εν όψει των πιο πάνω η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας αρ. 2 - Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον των Εναγομένων - Αιτητών. Αυτά να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] Χ. Ρασπόπουλος, πρ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο