Alli Azeri ν. Γιάννη Μασουρή, Αρ. Αγωγής: 4964/2015, 30/11/2015

(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Adidas

(1983)1 C.L.R. 263, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 ΑΑΔ 248, Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 A.A.Δ. 788, Μιχαηλίδης ν. Παπακυριάκου

(2004)1 Α.Α.Δ. 209 και Κύριλλου ν. Λάμπρου

(2004)1 Α.Α.Δ. 1528). Όπως έχει νομολογηθεί οι τρεις βασικές προϋποθέσεις που εξετάζονται είναι: (α) σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, (β) ορατή πιθανότητα επιτυχίας, και (γ) να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν δοθεί το διάταγμα Ακολούθως το δικαστήριο οφείλει να σταθμίσει κατά πόσον η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος είναι δίκαιη και εύλογη (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ' Βασίλη

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152, 154). Όπως επεξηγείται στην υπόθεση Odysseos, πιο πάνω, σελίδα 569, σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. Στην ίδια υπόθεση υποδεικνύεται ότι η πιθανότητα επιτυχίας παραπέμπει στην αποδεικτική ισχύ της υπόθεσης, συμπέρασμα που έπεται κάποιας αξιολόγησης. Ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται υπερβαίνει απλής πιθανότητας επιτυχίας αλλά υπολείπεται αρκετά του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Εν κατακλείδι η υπόθεση Eurocypria Airlines Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. 170/11, ημερ. 20.10.2011 πραγματεύεται την τελευταία προϋπόθεση. Αναφέρθηκε εκεί ότι «εξετάζεται κυρίως υπό το φως του ερωτήματος κατά πόσο η απονομή αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα κάθε υπόθεσης». Η πιο πάνω σύνοψη των νομολογιακών αρχών θα ήταν ημιτελής αν δεν αναφερόταν ότι σε αυτό το στάδιο το δικαστήριο αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα επί της ουσίας της διαφοράς και το καθήκον του περιορίζεται σε διερεύνηση των σχετικών προϋποθέσεων. Ως εκ τούτου δεν προβαίνει σε ενδελεχή αξιολόγηση της μαρτυρίας παρά μόνο σε περιορισμένη και αναγκαία αξιολόγηση που σχετίζεται με αυτή καθ΄ εαυτή την εξακρίβωση των αναγκαίων προϋποθέσεων (βλ. Κυρίλλου (πιο πάνω), στη σελ. 1533, C.T. Tobacco Limited v. Αρκτίνος Λτδ

(2003)1Β Α.Α.Δ. 853, 869, και Μιχαηλίδης ν. Πουργουρίδης

(2001)1 Α.Α.Δ. 1263, 1271). Ας δούμε όμως ποιες είναι οι θέσεις των διαδίκων. Ας σημειωθεί εδώ ότι η αγωγή είναι σε κλητήριο ένταλμα βάσει της Δ.2 κ.

1. Ό,τι ζητείται εκεί είναι αριθμός διαταγμάτων που να απαγορεύουν τον εναγόμενο να επεμβαίνει στα τεμάχια που αναφέρονται στην αγωγή και επιπλέον, αποζημιώσεις, γενικές και τιμωρητικές, λόγω παράνομης επέμβασης. Τώρα, ο ενάγων αναφέρει ότι είναι τουρκοκύπριος και διαμένει στη Λευκωσία. Είναι γεωργός στο επάγγελμα και είναι δεόντως εγγεγραμμένος στον Κυπριακό Οργανισμό Αγροτικών Πληρωμών (ΚΟΑΠ). Διατείνεται δε ότι είναι μισθωτής και/ή νόμιμος κάτοχος και/ή αποκλειστικός δικαιούχος των τεμαχίων γης που αναφέρονται σε αγωγή και αίτηση. Υποστηρίζει ότι τα δύο πρώτα τεμάχια (α) και (β) στην αίτηση, είναι ιδιοκτησίας της Ιεράς Μονής Αγίου Χρυσοστόμου που τα μίσθωσε στην Μαρία Ελένη Ξιούρουππα. Η δε τελευταία τα μίσθωσε στον ενάγοντα. Προς υποστήριξη τούτου προσκομίστηκαν τα παραρτήματα Α και Β στην αίτηση. Τα δε τεμάχια (γ), (δ) και (ε) είναι ιδιοκτησίας τουρκοκυπρίων και τα έχει μισθώσει από αυτούς. Για τα πιο πάνω τεμάχια έλαβε και αγροτική επιδότηση από τον ΚΟΑΠ, ύψους €13.585,18, και σχετικό είναι το παράρτημα Γ στην αίτηση. Τα υπόλοιπα τεμάχια, (στ) μέχρι (βδ), ανήκουν στους Θεοφάνη, Θάλεια, Σαββάκη, Άνδρο και Πάρη της οικογένειας Γιαννικούρη. Στις 6/10/2015 συμφώνησε με τα εν λόγω πρόσωπα να χρησιμοποιεί τούτα τα τεμάχια έναντι του ποσού των €2000 ετησίως. Η συμφωνία του με τα εν λόγω πρόσωπα είναι το παράρτημα Δ στην αίτηση. Παρεμβάλλει εδώ ο ενάγων ότι έτυχε πληροφόρησης από τον Θεοφάνη Γιαννικούρη ότι το προηγούμενο έτος είχαν μισθώσει τα εν λόγω ακίνητα στον εναγόμενο, αλλά η μεταξύ τους συμφωνία έληξε το Σεπτέμβριο του 2015 και προς τούτο ενημερώθηκε και ο δικηγόρος του εναγομένου. Η επιστολή ενημέρωσης του δικηγόρου είναι το παράρτημα Ε στην αίτηση. Σύμφωνα με τον ενάγοντα την 10/10/2015 μετέβη στα πιο πάνω τεμάχια και εκεί βρήκε τον εναγόμενο να τα καλλιεργεί. Αμέσως μετέβη στον αστυνομικό σταθμό Ομορφίτας και κατήγγειλε το συμβάν, ενώ σε ανάλογη καταγγελία προέβη και ο Θεοφάνης Γιαννικούρης. Η επέμβαση αυτή του εναγομένου συνεχίστηκε και την 14/10/2015, ενώ σκοπός του, σύμφωνα με τον ενάγοντα, είναι να αιτηθεί ψευδώς στον ΚΟΑΠ ότι είναι νόμιμος κάτοχος και συνεπώς δικαιούχος αγροτικής επιδότησης. Και ο εναγόμενος δηλώνει ότι είναι γεωργός. Είναι δε η θέση του ότι όλα τα ακίνητα που επικαλείται ο ενάγων, πλην των ακινήτων με διακριτικά στοιχεία (γ) και (ε), κατέχονται από τον ίδιο και αυτός είναι που δικαιούται να τα εκμεταλλεύεται. Τούτη η θέση του εναγομένου αναλύεται ως εξής· τα ακίνητα με διακριτικά στοιχεία (α) και (β) είναι ιδιοκτησίας της Ιεράς Μονής Αγίου Χρυσοστόμου. Τα δε ακίνητα με διακριτικά στοιχεία (στ) έως (βδ) ανήκουν στην οικογένεια Γιαννικούρη με τα αδέλφια Φάνο και Θάλεια να είναι ιδιοκτήτες της μεγαλύτερης έκτασης. Επιπρόσθετα ιδιοκτήτες είναι τα αδέλφια Σάββας, Πάρης και Ανδρέας Γιανικούρης. Είναι η θέση του εναγομένου ότι τα ακίνητα της Ιεράς Μονής Αγίου Χρυσοστόμου τα μισθώνει από πριν το έτος
2. Επειδή δε τα εν λόγω ακίνητα βρίσκονται στην περιοχή περιπολίας των Ηνωμένων Εθνών, χωρίζονται σε δύο τμήματα, το βόρειο και το νότιο. Πριν το 2012 το βόρειο τμήμα καλλιεργείτο από τον ενάγοντα. Το 2012 όμως ο ενάγων δεν καλλιέργησε το βόρειο τμήμα και έτσι ο εναγόμενος συμφώνησε με τον ιδιοκτήτη να καλλιεργήσει και το βόρειο μέρος των τεμαχίων. Ούτω και έπραξε μέχρι και το 2013 όταν ο ιδιοκτήτης συμφώνησε εκ νέου με τον ενάγοντα να καλλιεργήσει τα εν λόγω ακίνητα. Τα δε τεμάχια με διακριτικά στοιχεία (στ) έως (βδ) καλλιεργούνται από τον ίδιος, ως αναφέρει, τα τελευταία 30 έτη. Εκ μέρους των ιδιοκτητών διαπραγματευόταν ο Φάνος Γιαννικούρης και αντάλλαγμα ήταν το ποσό των €400 ετησίως, πλέον 6 κιλά χαλούμια δικής του παραγωγής. Περί το Σεπτέμβριο όμως του 2015, ο Φάνος Γιαννικούρης του ανέφερε πως δεν θα του επέτρεπε να καλλιεργήσει τα εν λόγω ακίνητα τη νέα χρονιά, δηλαδή το έτος 2015 με
3. Τότε ο ίδιος επικοινώνησε με τη Θάλεια Γιαννικούρη η οποία αν και αρχικά συμφώνησε για τη μίσθωση, στη συνέχεια υπαναχώρησε. Ο λόγος δια τον οποίο ο εναγόμενος διατείνεται ότι δικαιούται να συνεχίσει να μισθώνει όλα τα πιο πάνω ακίνητα είναι ο ίδιος για όλα, δηλαδή τόσο για εκείνα που ανήκουν στην Ιερά Μονή Αγίου Χρυσοστόμου, όσο και εκείνα της οικογένειας Γιαννικούρη. Επικαλείται εν προκειμένω τις πρόνοιες του περι της Παρατάσεως της Ενοικιάσεως Γεωργικής Γης σε Περιόδους Ανομβρίας Νόμου, Ν.185/86, όπου στο άρθρο 4

(1)(β) αναφέρεται ότι σύμβαση ενοικιάσεως γεωργικής γης παρατείνεται για περίοδο δύο ετών μετά τη λήξη της περιόδου που διαρκεί ανομβρία. Προσθέτει δε ότι όλα τα πιο πάνω ακίνητα, δηλαδή τα ακίνητα με διακριτικά στοιχεία (α), (β) και (στ) έως (βδ), έχουν κηρυχθεί ανομβριόπληκτα. Προς υποστήριξη τούτου παρουσίασε το τεκμήριο Β, δηλαδή έντυπο του Οργανισμού Γεωργικής Ασφάλισης (ΟΓΑ) - του αρμόδιου προσώπου, σύμφωνα με το Ν.185/86, για προσδιορισμό των ανομβριόπληκτων περιοχών - στο οποίο αναφέρεται ότι η κοινότητα Καϊμακλίου, δηλαδή περιοχή στην οποία βρίσκονται τα ακίνητα, κρίθηκε ανομβριόπληκτη για τα έτη 2012 με 2013 και 2013 με 2014. Συνεπώς, οι ιδιοκτήτες των εν λόγω ακινήτων δεν δικαιούνταν, σύμφωνα με τον εναγόμενο, να διακόψουν τη μίσθωση που λόγω των προνοιών του νόμου παρατάθηκε αυτοδικαίως για άλλα δύο έτη μετά τη λήξη της ανομβρίας. Τέλος, για το τεμάχιο υπο στοιχείο (δ) στην αίτηση, ο εναγόμενος διατείνεται ότι ανήκει σε ελληνοκύπριο, από τον οποίο το έχει μισθώσει. Σχετικό είναι το τεκμήριο Ζ στην ένσταση. Για δε τα τεμάχια υπο στοιχεία (γ) και (ε), είναι η θέση του εναγόμενου ότι ουδείς, πλην του κηδεμόνα τουρκοκυπριακών περιουσιών, δύναται να επιτρέψει μίσθωση αυτών. Αυτοί εν προκειμένω είναι οι λόγοι που προβάλλει ο εναγόμενος σε σχέση με την ουσία του πράγματος. Εντούτοις είμαι της γνώμης ότι ως θέμα τάξης και λογικής προέχει, πριν οτιδήποτε άλλο, η εξέταση μιας άλλης πτυχής της ένστασης. Τούτη είναι ο ισχυρισμός του εναγομένου πως ο ενάγων δεν προσήλθε στο δικαστήριο με καθαρά χέρια καθ΄ ότι απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα. Περιττό βεβαίως να αναφερθεί εκείνο που κατά κόρον έχει νομολογηθεί, δηλαδή πως αίτηση που υποβάλλεται μονομερώς συνιστά παρέκκλιση από τα θέσμια που θέλουν την όποια απόφαση να λαμβάνεται αφού ακουστούν και οι δύο πλευρές. Ο αρχέγονος κανόνας δικαίου 'μηδενί δίκη δικάσης πριν αμφοίν μύθον ακούσης', συνιστά ανυπέρβατη αρχή δικονομικού δικαίου (βλ. Κυπριακή Δημοκρατία v. Πουλλή

(2001)3Β Α.Α.Δ 1060, 1066). Παράλληλα διατυμπανίζει ότι εκεί όπου ο νομοθέτης επιτρέπει απόδοση θεραπείας μονομερώς, η αίτηση θεωρείται υψίστης πίστεως (uberrima fides), γεγονός που εναποθέτει στον αιτητή υποχρέωση δια πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων που γνωρίζει ή που με εύλογη επιμέλεια μπορούσε να πληροφορηθεί (βλ. Γρηγορίου v. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ 248, 264). Αν τα πιο πάνω χρειάζεται να αιτιολογηθούν περαιτέρω, αρκεί να παραπέμψω στο μεστό λόγο της υπόθεσης Γρηγορίου, πιο πάνω, όπου λέχθηκε ότι· Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς ναεξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση. (Βλ. Attorney-General and Another (No. 2) v. Savvides

(1979)1 C.L.R. 349· National Line v. Ship "Sunset"

(1986)1 C.L.R. 393, σελ. 406-412· Zachariades Ltd v.Economides

(1989)1 C.L.R. 437, σελ. 443, 446· Άνθιμος Δημητρίου v. The Dolphin Insurance Company Limited και Άλλων,

(1990)1 A.A.Δ. 351· Gircotis & Achilleos Limited v. Chr. M. Sarlis & Co. M.S. και Άλλου,

(1992)1(A) Α.Α.Δ. 360· και Χριστιάνα Στυλιανού, διά της μητρός αυτής Έλλης Στυλιανού ως πλησιεστέρας συγγενούς και φίλης, v. Ανδρέα Στυλιανού,

(1992)1 (Α) Α.Α.Δ. 583.) Σημαντικές αποφάσεις πάνω στο θέμα αυτό είναι η Brink's Mat Ltd. v. Elcombe (C.A.) [1988] 1 W.L.R. 1350 και η Tate Access Floors Inc v. Boswell [1990[ 3 All E.R. 303. Ο Δικαστής Ralph Gibson είπε στην Απόφαση Brink's Mat Ltd., (ανωτέρω), τα ακόλουθα στις σελ. 1356-1357:- "In considering whether there has been relevant non-disclosure and what consequence the court should attach to any failure to comply with the duty to make full and frank disclosure, the principles relevant to the issues in these appeals appear to me to include the following.

(1)The duty of the applicant is to make 'a full and fair disclosure of all the material facts': see Rex v. Kensington Income Tax Commissioners, Ex parte Princess Edmond de Polignac [1917] 1 K.B. 486, 514, per Scrutton L.J.

(2)The material facts are those which it is material for the judge to know in dealing with the application as made: materiality is to be decided by the court and not by the assessment of the applicant or his legal advisers: see Rex v. Kensington Income Tax Commissioners, per Lord Cozens-Hardy M.R., at p. 504, citing Dalglish v. Jarvie [1850] 2 Mac. & G. 231, 238, and Browne Wilkinson J. in Thermax Ltd. v. Schott Industrial Glass Ltd. [1981] F.S.R. 289, 295.

(3)The applicant must make proper inquiries before making the application: see Bank Mellat v. Nikpour [1985] F.S.R. 87. The duty of disclosure therefore applies not only to material facts known to the applicant but also to any additional facts which he would have known if he had made such inquiries.

(4)The extent of the inquiries which will be held to beproper, and therefore necessary, must depend on all the circumstances of the case including (

1. a)the nature of the case which the applicant is making when he makes the application; and (
2. b)the order fore which application is made and the probable effect of the order on the defendant: see, for example, the examination by Scott J. of the possible effect of an Anton Piller order in Columbia Picture Industries Inc. v. Robinson [1987] Ch. 38; and (
3. c)the degree of legitimate urgency and the time available for the making of inquiries: see per Slade L.J. in Bank Mellat v. Nikpour [1985] F.S.R. 87, 92-93.

(5)If material non-disclosure is established the court will be 'astute to ensure that a plaintiff who obtains [an ex parte injunction] without full disclosure ... is deprived of any advantage he may have derived by that breach of duty:' see per Donaldson L.J. in Bank Mellat v. Nikpour, at p.91, citing Warrington L.J. in the Kensington Income Tax Commissioners' case [1917] 1 K.B. 486, 509.

(6)Whether the fact not disclosed is of sufficient materiality to justify or require immediate discharge of the order without examination of the merits depends on the importance of the fact to the issues which were to be decided by the judge on the application. The answer to the question whether the non-disclosure was innocent, in the sense that the fact was not known to the applicant or that its relevance was not perceived, is an important consideration but not decisive by reason of the duty on the applicant to make all proper inquiries and to give careful consideration to the case being presented.

(7)Finally, it 'is not for every omission that the injunction will be automatically discharged. A locus poenitentiae may sometimes be afforded:' per Lord Denning M.R. in Bank Mellat v. Nikpour [1985] F.S.R. 87, 90." Τώρα, στη δοσμένη περίπτωση είμαι της γνώμης ότι ο ενάγων δεν προσήλθε στο δικαστήριο με καθαρά χέρια. Απέφυγε, και μάλιστα επιμελώς, να αποκαλύψει ουσιώδη γεγονότα. Τούτα τα γεγονότα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του εναγομένου και είναι τα ακόλουθα· Το πρώτο είναι η αγωγή 4048/15 που ο ενάγων καταχώρισε εναντίον του εναγομένου και ενός άλλου προσώπου (βλ. τεκμήριο Η στην ένσταση). Τούτη η αγωγή αφορά τα ακίνητα που αφορά και η επίδικη αγωγή, πλην των τεμαχίων της οικογένειας Γιαννικούρη, δηλαδή τεμάχια (στ) εως (βδ). Αντικείμενο της μη αποκαλυφθείσας αγωγής είναι ακριβώς αυτό που αφορά και η επίδικη, δηλαδή άρση επέμβασης και έκδοση συναφών διαταγμάτων. Επιπλέον, η αγωγή που δεν αποκαλύφθηκε καταχωρίστηκε την 10/8/2015, δηλαδή πέραν των δύο μηνών πριν την καταχώριση της επίδικης και την έκδοση του υπο κρίση διατάγματος. Εις επίμετρον, ο ενάγων απέκρυψε την όποια σχέση του εναγομένου με τους ιδιοκτήτες των ακινήτων, συγκεκριμένα την Ιερά Μονή Αγίου Χρυσοστόμου και την οικογένεια Γιαννικούρη. Χαρακτηριστική εν προκειμένω είναι η αναφορά του εναγομένου ότι ενώ ο ενάγων παρουσίασε το παράρτημα Ε στην αίτηση, ώστε να υποστηρίξει πως οι ιδιοκτήτες, εν προκειμένω η οικογένεια Γιαννικούρη, δεν έχουν πλέον οιανδήποτε σχέση με τον εναγόμενο, δεν απεκάλυψε την αλληλογραφία που προηγήθηκε μεταξύ των δύο, δηλαδή τον εναγόμενο και την οικογένεια Γιαννικούρη. Παρεμβάλλω εδώ ότι από το περιεχόμενο και μόνο του παραρτήματος Θ στην αίτηση, αποκαλύπτεται ότι η επιστολή αποτελεί μέρος αλληλογραφίας, εξ ου και αναφέρεται εκεί· 'Αναφορικά με το πιο πάνω θέμα της επιστολής σας ..' Ο εναγόμενος παρουσίασε στο δικαστήριο την επιστολή που προηγήθηκε, δηλαδή εκείνη που απέστειλε στην οικογένεια Γιαννικούρη. Είναι τούτη το τεκμήριο Ε στην ένσταση. Η δε σημασία του τεκμηρίου Ε έγκειται στο ότι με αυτό ο εναγόμενος διατυμπάνισε το δικαίωμά του, βάση του Ν.185/86, για διατήρηση της μίσθωσης των ακινήτων, λόγω ακριβώς απόφασης του ΟΓΑ που έκρινε την επίδικη περιοχή ανομβριόπληκτη για το έτος που προηγήθηκε. Μάλιστα η ένσταση αποκαλύπτει ότι τα πιο πάνω στοιχεία ήταν σε γνώση του ενάγοντα. Αυτό προκύπτει όχι μόνο από το παράρτημα Ε στην αίτηση που είναι απαντητική επιστολή, αλλά και από όσα ο εναγόμενος διατείνεται. Υποδεικνύω ότι αναμφισβήτητη παρέμεινε η θέση του εναγομένου ότι έλαβε γνώση πως ο ενάγων απέκτησε κατοχή των ακινήτων της οικογένειας Γιαννικούρη, λόγω του ότι το Σεπτέμβριο του 2015 έλαβε από τον αστυνομικό σταθμό Ομορφίτας την άδεια που ο Φάνος Γιαννικούρης χορήγησε τον ενάγοντα. Τούτη είναι το τεκμήριο Θ στην ένσταση. Μάλιστα ο λόγος δια τον οποίο έλαβε κατοχή του σχετικού εντύπου (τεκμήριο Θ) είναι επειδή ο ενάγων το άφησε στον αστυνομικό σταθμό Ομορφίτας, προφανώς στο πλαίσιο καταγγελίας, ώστε να δοθεί στον εναγόμενο. Προχωρά δε ο εναγόμενος λέγοντας ότι μετά που έλαβε γνώση του τεκμηρίου Θ απευθύνθηκε στην οικογένεια Γιαννικούρη με το προαναφερθέν τεκμήριο Ε, το οποίο δεν αποκαλύφθηκε, και μεταξύ άλλων επέσυρε την προσοχή τους στο ότι ο Φάνος Γιαννικούρης, δηλαδή το πρόσωπο που υπέγραψε την άδεια του ενάγοντα να καλλιεργήσει τα ακίνητα (τεκμήριο Θ), δεν μπορούσε να δεσμεύσει ολόκληρη την οικογένεια Γιαννικούρη, εφόσον δεν ήτο ιδιοκτήτης του συνόλου των ακινήτων. Μετά όμως από αυτό, αναφέρει ο εναγόμενος και τα γεγονότα τον επιβεβαιώνουν, τα μέρη, ενάγων και οικογένεια Γιαννικούρη, διόρθωσαν την παράτυπη άδεια, εξ ου και δόθηκε νέα εξουσιοδότηση που υπογράφηκε από όλα τα αδέλφια της οικογένειας Γιαννικούρη. Αυτή την εξουσιοδότηση ο ενάγων την επισύναψε στην αίτηση ως παράρτημα Δ. Δικαίως λοιπόν ο εναγόμενος διατείνεται ότι για να διαφοροποιήσει ο ενάγων την εξουσιοδότηση τεκμήριο Θ στην ένσταση, σημαίνει ότι κατέστη κοινωνός της αντίδρασης του εναγομένου, ως αυτή καταγράφηκε στην επιστολή τεκμήριο Ε. Εντούτοις, δεν απεκάλυψε την εν λόγω επιστολή. Όλα τα πιο πάνω αποτελούν γεγονότα που ο ενάγων δεν απεκάλυψε στο δικαστήριο. Καίτοι όχι όλες οι περιπτώσεις απόκρυψης οδηγούν σε ακύρωση του διατάγματος λόγω καταστρατήγησης της βασικής τούτης αρχής, εδώ τα προμνησθέντα ζητήματα κρίνονται ουσιώδη. Η μη αποκάλυψη της αγωγής 4048/15 (Τεκμήριο Θ στην ένσταση) φέρνει στο μυαλό την υπόθεση Δήμος Πάφου v. Βοσκού

(2001)1 Β Α.Α.Δ 1168, 1174 στην οποία λέχθηκε ότι· H κρίση του πρωτόδικου δικαστή ότι η προσφυγή δεν ήταν ουσιώδες γεγονός που έπρεπε να αποκαλυφθεί είναι κατά τη γνώμη μας λανθασμένη. Δεν ήταν εδώ οι τεχνικές διαφορές και διακρίσεις στις οποίες προέβη, που έγιναν στη βάση των δικαιοδοσιών από τις οποίες ζητήθηκε θεραπεία, που έχουν σημασία. Η ουσία έγκειται στο ότι τα δύο ένδικα μέσα, που χρησιμοποίησε και προωθούσε ταυτόχρονα και παράλληλα ο εφεσίβλητος, αφορούσαν την ίδια υπόθεση και αποσκοπούσαν στο ίδιο αποτέλεσμα. Να εξασφαλίσει ο εφεσίβλητος την κατοχή και χρήση του επιδίκου ή, από την άλλη όψη, να αποκλεισθεί ο Δήμος να διεκδικεί τα δικαιώματα αυτά. Η κατάθεση της προσφυγής ήταν θέμα ουσιαστικό. Ο εφεσίβλητος είχε καθήκον να πληροφορήσει το δικαστήριο, που έπρεπε να γνωρίζει ότι προωθούσε δύο παράλληλες διαδικασίες με τον ίδιο ουσιαστικά στόχο. Και δεν το έπραξε. Με αποτέλεσμα το δικαστήριο να ασκήσει την εξουσία του έχοντας άγνοια ουσιώδους γεγονότος. Η περίπτωση, ολοκάθαρα, εμπίπτει στις παραπάνω εξαιρέσεις, που επιβάλλουν την παρέμβαση του δικαστηρίου αυτού. Μάλιστα εδώ το αντικείμενο είναι ακριβώς το ίδιο, ήτοι επέμβαση, απλώς η πρώτη αγωγή δεν αφορά τα ακίνητα της οικογένειας Γιαννικούρη. Ενδεχομένως η παράλληλη προώθηση των δύο πανομοιότυπων αγωγών να συνιστά κατάχρηση. Δεν έχει βεβαίως σημασία αν όντως είναι ή όχι κατάχρηση. Μείζων εν προκειμένω είναι πως κατά το χρόνο μονομερούς εξέτασης της αίτησης ο ενάγων δεν ενημέρωσε το δικαστήριο γι΄ αυτό το ζήτημα, στοιχείο που ενδεχομένως να αλλοίωνε την έκβαση της απόφασης που εν τέλει λήφθηκε. Σοφά ακούγονται τα λόγια του Κωνσταντινίδη Δ. στην υπόθεση Χαραλάμπους v. Petros Michael Exclusif Ltd κ.α

(2004)1Γ Α.Α.Δ 1953, 1956, ότι· Είναι μεγάλη η ευθύνη εκείνου που επιδιώκει θεραπεία χωρίς να ακούεται η άλλη πλευρά, να θέσει όλα τα δεδομένα με ύψιστη καλή πίστη και με πληρότητα. Το ενδεχόμενο να είναι δυνατό εκ των υστέρων η γενική εικόνα που δημιουργείται να είχε αντικριστεί διαφορετικά μετά από μια εξονυχιστική έρευνα, δεν είναι ικανοποιητική απάντηση όταν, όσα ως σύνολο μεταδίδονται, σαφώς οδηγούν στο σχηματισμό άλλης εικόνας. Ανάλογα ισχύουν και για τα τεκμήρια Ε και Θ στην ένσταση, τα οποία συναρτώνται με το παράρτημα Ε στην αίτηση. Αποκαλύπτουν τούτα ότι απεκρύβη από το δικαστήριο η αλληλογραφία που αντάλλαξαν οι εμπλεκόμενοι, καθώς και η σφοδρή ένσταση του εναγομένου και οι λόγοι δια τους οποίους ενίσταται. Αν μη τι άλλο όλα τα πιο πάνω αποκαλύπτουν ελλειπή πληροφόρηση του δικαστηρίου και δη απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων που κατά πάσα πιθανότητα να διαφοροποιούσαν την απόφαση ημερομηνίας 20/10/

1. Πέραν όμως των πιο πάνω, το ουσιώδες των γεγονότων που δεν αποκαλύφθηκαν συναρτάται και με άλλη μια παράμετρο. Αυτή έχει να κάνει με το κατεπείγον του αιτήματος. Όσα πιο πάνω αναφέρονται φανερώνουν ότι η διαφιλονικία των διαδίκων αλλά και του εναγομένου με τους ιδιοκτήτες των επίδικων ακινήτων, χρονολογείται. Τούτο δεν αποκαλύφθηκε στο δικαστήριο εφόσον δεν τέθηκαν ενώπιόν του όλα τα γεγονότα. Τεχνηέντως υποστηρίχθηκε ότι το διάταγμα ήτο απαραίτητο για καταστολή σύγχρονης δράσης του εναγομένου. Διαπιστώνεται όμως σήμερα ότι κατά τον ίδιο χρόνο υφίστατο άλλη αγωγή που καταχωρίστηκε δυο μήνες πριν, ενώ τα μέρη είχαν ήδη ανταλλάξει θέσεις και απόψεις. Καταρρίπτεται έτσι και το κατεπείγον του πράγματος που συνιστά δικαιοδοτικό πλαίσιο έκδοσης ex-parte διατάγματος. Εν ολίγοις, τα γεγονότα που δεν αποκαλύφθηκαν φανερώνουν σήμερα άλλο ένα αυτοτελή λόγο ακύρωσης του διατάγματος, εφόσον το ζήτημα δεν ήτο επείγον ώστε να αποφασιστεί μονομερώς. Εν όψει όλων των πιο πάνω καταλήγω ότι μια μόνο είναι η άτραπος που οφείλει το δικαστήριο να ακολουθήσει ώστε να επαναφέρει τα πράγματα σε τάξη. Αυτή δεν είναι άλλη από εκείνη της ακύρωσης του διατάγματος ημερομηνίας 20/10/
2. Συνεπώς το επίδικο διάταγμα ακυρώνεται. Τα έξοδα της διαδικασίας, ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του εναγομένου και εναντίον του ενάγοντα. (Υπ)...................................... Λ.Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο