← Κύπρος

Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. P.X TYRES TRADE IMPORT EXPORT LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 9934/07 και 9935/07, 18/12/2015

Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. P.X TYRES TRADE IMPORT EXPORT LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 9934/07 και 9935/07, 18/12/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A568 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γιαπανά, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 9934/07 και 9935/07 Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ -και-

  1. P.X TYRES TRADE IMPORT EXPORT LTD, εκ Λευκωσίας
  2. Αχιλλέα Λέοντα, εκ Λευκωσίας --------------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 18/12/2015 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κα. Λ. Μαλέκκου Για Εναγόμενο: κ. Κ. Πόλεος ------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Η απαίτηση της ενάγουσας εναντίον των εναγομένων 1 στηρίζεται σε υπόλοιπο εκ δυο δάνειων, το ένα ημερ.14.10.03 ύψους Λ.Κ.10.000 επί τρεχούμενου λογαριασμού, και το άλλο ημερ.2.3.04 για τραπεζικές διευκολύνσεις ύψους Λ.Κ.18.
  3. Και τα δυο δάνεια ήταν με την εγγύηση του εναγομένου
  4. Αποτέλεσαν αντικείμενο ξεχωριστών αγωγών και την 29.5.12 κατόπιν διαταγής του δικαστηρίου εκδόθηκε διάταγμα συνένωσης των δυο αγωγών. Το αξιούμενο υπόλοιπο επί του τρεχούμενου λογαριασμού είναι €33.630 πλέον τόκο 13,35% από 29.9.07 επί ποσού €32.540 με δικαίωμα κεφαλαιοποιήσεως δυο φορές τον χρόνο, ενώ επί του υπολοίπου των τραπεζικών διευκολύνσεων είναι για €34.605,79 πλέον τόκο 13,35% από 28.9.07 επί ποσού €33,490 με δικαίωμα κεφαλαιοποίησης των τόκων 2 φορές τον χρόνο. Η υπεράσπιση των εναγομένων εστιάζεται σε δυο πυλώνες. Ο πρώτος ότι οι ενάγοντες προβαίνουν σε παράνομο ανατοκισμό και σε παράνομες χρεώσεις. Ο δεύτερος στηρίζεται σε μεταξύ τους γραπτή συμφωνία ημερ.13.8.04 για την ενεχυρίαση ελαστικών που ήταν αποθηκευμένα σε αποθήκη αποταμίευσης σύμφωνα με την οποία οι εναγόμενοι θα πλήρωναν προς την ενάγουσα την αξία των εμπορευμάτων που είχαν απομείνει και που θα παραδίδονταν στις τελωνειακές αρχές (παράγραφος 8 υπερασπίσεως). Η θέση των εναγομένων είναι ότι εκ των ενεχυριασθέντων ελαστικών, εν γνώσει των εναγόντων, σημαντικό μέρος εξ αυτών απωλέσθηκε. Η ενάγουσα δεσμεύτηκε να αφαιρέσει από τον λογαριασμό των εναγομένων την αξία των απολεσθέντων ελαστικών. Περαιτέρω η εταιρεία Fragapor που είχε αποθηκευμένα τα ελαστικά τέθηκε υπό εκκαθάριση και τις αποθήκες τις ανέλαβαν οι τελωνειακές αρχές και η ενάγουσα γνώριζε ότι τα εμπορεύματα ήταν ελλιπή, με αποτέλεσμα ο εναγόμενος 2 να παραλάβει λιγότερα ελαστικά και να πληρώσει στην ενάγουσα περισσότερα, γεγονός που κατεγράφη γραπτώς την 13.8.04 . Είναι περαιτέρω η θέση τους ότι η ενάγουσα δεν εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της που πήγαζαν εκ της συμφωνίας ημερ.13.8.04 γιατί αν τηρούσε την ρηθείσα συμφωνία το υπόλοιπο του λογαριασμού που θα παρέμενε θα αφορούσε τα απολεσθέντα εμπορεύματα τα οποία η ενάγουσα θα έπρεπε να εισπράξει εκ της ασφαλιστικής εταιρείας. Ως αποτέλεσμα της παράβασης της συμφωνίας υπό της ενάγουσας οι εναγόμενοι υπέστησαν οικονομική ζημιά, γιατί τα ελαστικά θα παραδίδονταν σε συγκεκριμένο πελάτη της εναγομένης
  5. Εκ της αμέλειας των εναγόντων η εναγομένη 1 έπαυσε την συνεργασία της με τον μεγαλύτερο πελάτη της, με αποτέλεσμα να υποστεί ζημιά για το έτος 2003 €85.430 και για το έτος 2004 €177.
  6. Παρατίθενται λεπτομέρειες αμελείας των εναγόντων και είναι τέλος η θέση τους ότι οι ενάγοντες τους χρέωναν και για αποθηκευτικά χωρίς τέτοιο δικαίωμα. Ανταπαιτούν τα πιο πάνω ως ζημιά που υπέστηκαν λόγω της παραβάσεως της συμφωνίας από την ενάγουσα. Η ενάγουσα απαντητικώς στην υπεράσπιση και ανταπαίτηση αναφέρει ότι δια της συμφωνίας ενεχυρίασης των ελαστικών είχαν δικαίωμα να επιβαρύνουν τους εναγομένους με όλα τα σχετικά έξοδα. Αρνούνται όλους τους λοιπούς ισχυρισμούς των εναγομένων και αναφορικά με την συμφωνία ημερ.13.8.04 αναφέρουν ότι αυτή ουδέποτε συνάφθηκε και είναι ανύπαρκτη. Το ισχυριζόμενο έγγραφο αποτελεί ένα σημείωμα στο οποίο οι εναγόμενοι 1 ανέφεραν τα αιτήματα τους προς τους ενάγοντες ως προς τον τρόπο αποδέσμευσης των 980 ελαστικών που ήταν αποθηκευμένα σε αποθήκη αποταμίευσης της Fragapor. Κατόπιν ελέγχου που έγινε την 17.10.04 διαπιστώθηκε η έλλειψη 50 ελαστικών. Είναι η θέση της ότι δυνάμει της συμφωνίας ημερ.4.11.03 δεν θα έφεραν ευθύνη για κλοπή, φθορά, υπεξαίρεση και καταστροφή των ελαστικών, γεγονός που οι εναγόμενοι αποδέχθηκαν και δια της επιστολής των εναγόντων ημερ.25.10.04 προς την εταιρεία Philpa. Εν σχέση με την έλλειψη των ελαστικών αποκλειστική ευθύνη φέρει η Fragapor που χωρίς την εντολή των εναγόντων αποδέσμευσε σε διάφορες ημερομηνίες διαφορετικές ποσότητες ελαστικών με αποτέλεσμα να απολεσθούν 50 ελαστικά. Κρίνεται ότι τα πιο πάνω σκιαγραφούν σε αδρές γραμμές τις εκατέρωθεν δικογραφημένες θέσεις. Προστίθεται περαιτέρω ότι και στις δυο αγωγές η υπεράσπιση των εναγομένων είναι πανομοιότυπη και ανταπαιτείται το ίδιο ακριβώς ποσό. Στα πιο πάνω πλαίσια η πλευρά των εναγόντων προσκόμισε 2 μάρτυρες, ενώ εκ μέρους των εναγομένων έδωσε μαρτυρία ο εναγόμενος
  7. Κρίνεται πως η παρακολούθηση των γεγονότων, αλλά και της μαρτυρίας, θα είναι ευχερέστερη διερχόμενη δια της σωρείας των εγγράφων, 33 τον αριθμό, που κατατέθηκαν και ήταν κοινώς αποδεκτά. Εξ αυτών τροχοδρομούνται οι σχέσεις των μερών αλλά και εξάγονται τα γεγονότα εκ των οποίων ανάγλυφα αναδύεται η διαφορά. Θα πρέπει επίσης να λεχθεί ότι ο ΜΕ1 Ανδρέας Βανέζης δεν έλαβε μέρος στην συναλλαγή και στην παραχώρηση των δανείων, ούτε και σε όσα μετέπειτα έλαβαν χώρα, κατέθεσε όμως το σύνολο των εγγράφων που υπήρχαν στον φάκελο της υπόθεσης, αφού εργάζεται στο τμήμα προβληματικών λογαριασμών και ως υπεύθυνος για την εποπτεία τον έλεγχο της κίνησης των λογαριασμών, είχε στην κατοχή του όλα τα σχετικά έγγραφα. Εξήγησε διάφορα θέματα που αφορούν τους λογαριασμούς των εναγομένων, αντικείμενο των δυο αγωγών. Δεδομένου ότι ο ΜΕ1 δεν έλαβε μέρος ούτε είχε κάποια ανάμειξη στην δανειοδότηση των εναγομένων, η αναφορά στην μαρτυρία του θα περιοριστεί στα έγγραφα που κατέθεσε και στις διάφορες εξηγήσεις που προέκυψαν εξ αυτής, η οποία να σημειωθεί γίνεται πλήρως αποδεκτή, περιορισμένη ως λέχθηκε στα διάφορα έγγραφα και τις επεξηγήσεις επ' αυτών. Τυχόν αντιφάσεις που προέκυψαν μεταξύ του και της ΜΕ2 Ελένης Παπίρη είναι άνευ σημασίας, αφού η μαρτυρία του ΜΕ1 περιορίστηκε στα διάφορα έγγραφα, σε αντίθεση με την ΜΕ2 που είχε άμεση και ενεργό ανάμειξη στη δανειοδότηση και στην διαφορά τελικά που κατέληξε μεταξύ των μερών. Εξάγεται επίσης πως η διεύρυνση της μαρτυρίας του πέραν της σφαίρας των γνώσεων του, προέκυψε από την μακρά αντεξέταση που υπεβλήθη επί σειρά ερωτήσεων που αφορούσε υπόβαθρο γεγονότων που έλαβαν χώρα σε χρόνο που ο ίδιος δεν είχε ούτε γνώση, ούτε καν ανάμειξη. Άλλωστε σε αρκετά μέρη της μαρτυρίας του δήλωνε άγνοια επί των γεγονότων αφού δεν ήταν παρόν στα διαμειφθέντα μεταξύ των μερών. Από τη μαρτυρία του πάντως, προκύπτει ότι η ενάγουσα θα έπρεπε να επιστρέψει το ποσό των Λ.Κ.138 που ήταν μια διαφορά σε βάρος της εναγομένης 1, την οποία για τους λόγους που θα αναφερθούν στην συνέχεια, δεν επέστρεψε. Προκύπτει λοιπόν εκ της μαρτυρίας του ότι το τεκμ.1 αποτελεί τη συμφωνία δανείου έναντι εμπορευμάτων, για το ποσό των Λ.Κ.18,670 ημερ.2.3.04, διεπόμενη από την συμφωνία ημερ.14.10.03, τεκμ.2 (αγωγή 9935/07). Η εναγόμενη 1 για την εισαγωγή των ελαστικών δεν είχε όλα τα χρήματα για να πληρώσει την πίστωση και η ενάγουσα του παραχώρησε το ρηθέν δάνειο για να συμπληρώσει το ποσό της πίστωσης, που είναι το τεκμ.
  8. Το ποσό αυτό μεταφέρθηκε στον τρεχούμενο λογαριασμό της εναγομένης 1 σύμφωνα με τα τεκμ.7 και
  9. Σύμφωνα με το τεκμ.1 θα επιτρεπόταν η απόσυρση ελαστικών αφού προηγουμένως η εναγομένη 1 θα κατέβαλλε το 110% της αξίας των ελαστικών που θα αποσύρονταν. Το τεκμ.3 αποτελεί την χορήγηση ορίου σε τρεχούμενο λογαριασμό για Λ.Κ.10.000, ημερ.10.10.03, συνδεδεμένο με τους όρους της συμφωνίας, τεκμ.2 (αγωγή 9934/07). Το τεκμ.4 αποτελεί την εγγύηση του εναγομένου 2, ημερ.14.10.03 για τα πιο πάνω δάνεια. Το τεκμ.5 αποτελεί την συμφωνία ενεχυρίασης των ελαστικών ημερ.4.11.03, τα οποία και καταγράφονται στο παράρτημα Α της συμφωνίας. Στο παράρτημα καταγράφεται ο συνολικός αριθμός των ελαστικών, ήτοι 980, οι κωδικοί, περιγραφή, ποσότητα, η τιμή κόστους, το unit price και υπάρχει και τιμολόγιο εκδοθέν από την εναγομένη 1 για την ποσότητα, περιγραφή, χώρα προέλευσης και ποσό ανά ελαστικό, ως και συνολικό ποσό ανά ποσότητα. Σύμφωνα με τον μάρτυρα και όντως έτσι έχουν τα πράγματα, στην συμφωνία ενεχυρίασης των ελαστικών, μεταξύ άλλων όρων, υπάρχει ο όρος 9 σύμφωνα με τον οποίο η ενάγουσα θα δικαιούται κατά την διάρκεια της ενεχυρίασης να παραδίνει στην εναγομένη 1, κατόπιν αίτησης της, οποιαδήποτε εμπορεύματα θέλει έναντι πληρωμής που θα καθορίζεται από την ενάγουσα κατά την απόλυτη της κρίση. Κρίνεται περαιτέρω αναγκαίο να γίνει από το στάδιο αυτό αναφορά και σε κάποιους άλλους όρους της συμφωνίας ενεχυρίασης (τεκμ.5), ώστε εξ' αρχής να υπάρχει το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο των εκατέρωθεν θέσεων όπως αυτές αναπτύχθηκαν δια της ζώσης μαρτυρίας. Εκ των όρων 1 και 3 είναι σαφές ότι η συμφωνία ενεχυρίασης των ελαστικών αποτελεί εξασφάλιση προς την ενάγουσα των δανείων και άλλων πιστώσεων που παρείχε στην εναγομένη 1, ήτοι εξασφάλιση των ρηθέντων δανείων (τεκμ.1 και 2). Σύμφωνα με τον όρο 2 τα ελαστικά θα παρέμεναν σε αποθήκη που θα εκλέγει η ενάγουσα και θα κρατούνται συνέχεια ασφαλισμένα με έξοδα της εναγομένης στο όνομα της τράπεζας από ασφαλιστική εταιρεία έναντι πυρός και οποιουδήποτε άλλου κινδύνου. Σε περίπτωση που η εναγομένη αρνείτο να τα ασφαλίσει, τότε η ενάγουσα είχε το δικαίωμα να τα ασφαλίσει η ίδια και η εναγομένη εξουσιοδοτούσε την τράπεζα να χρεώσει τον λογαριασμό της με τόκο το ετήσιο ποσοστό επιτοκίου. Επίσης η ενάγουσα είχε το δικαίωμα να παίρνει κάθε εύλογο μέτρο για καλύτερη συντήρηση των ελαστικών και να τα μετακινεί σε άλλη αποθήκη. Είναι σημαντικό να λεχθεί ότι τα ελαστικά - δες όρο 2 - ήταν σύμφωνα με την δήλωση των εναγομένων 1 στην απόλυτη κυριότητα τους. Εξάγεται συνεπώς εκ του πιο πάνω όρου ότι τα ελαστικά θα έπρεπε να ασφαλιστούν έναντι οιουδήποτε κινδύνου με έξοδα της εναγομένης, η κυριότητα δε των ελαστικών, με άλλα λόγια η ιδιοκτησία παρέμενε στην εναγομένη 1 με δικαιούχο όμως την τράπεζα. Σχετικά προς τούτο είναι τα ασφαλιστικά καλυπτικά σημειώματα τεκμ.31(α), (β), σύμφωνα με τα οποία ασφαλισμένος παρουσιάζεται η ενάγουσα για λογαριασμό της εναγομένης 1 - «for A/C of PX Tyres Trade Imports/Exports Ltd» - και κάλυπτε μεταξύ άλλων κλοπή με διάρρηξη. Αυτό ενέχει, ως θα διαφανεί στη συνέχεια τη σημασία του, γιατί ασφαλισμένος ήταν και ο ιδιοκτήτης, δηλαδή η εναγομένη
  10. Εξάγεται περαιτέρω ότι η ενάγουσα ήταν ο δικαιούχος - στο όνομα της τράπεζας - ως αναφέρει ο όρος 2, ήτοι σε περίπτωση επέλευσης του ασφαλισμένου κινδύνου, η τράπεζα θα ελάμβανε το ποσό της αποζημίωσης εκ της ασφαλιστικής εταιρείας. Στο όρο 5 η εναγόμενη αναλάμβανε την πληρωμή όλων των ασφαλίστρων, ενοίκιο αποθήκης και γενικά κάθε έξοδο σχετικό με τα ενεχυριασθέντα ελαστικά, και η τράπεζα δυνάμει ανέκκλητης εντολής θα χρέωνε τον λογαριασμό της εναγομένης με τόκο. Στον όρο 10 η ενάγουσα δεν θα έφερε καμιά ευθύνη για οποιαδήποτε φθορά, βλάβη, κλοπή υπεξαίρεση, απώλεια και ολοσχερή καταστροφή των ελαστικών. Τέλος στον όρο 11 η ενάγουσα είχε το απόλυτο δικαίωμα, σε περίπτωση που η εναγομένη δεν πληρώσει οποιοδήποτε χρηματικό ποσό, να πωλεί αμέσως είτε με πλειστηριασμό, είτε με απευθείας συνεννόηση με πιθανούς αγοραστές τα ελαστικά ή μέρος αυτών. Τα πιο πάνω εξάγονται εκ των παραδεκτών εγγράφων που κατατέθηκαν ως τεκμήρια. Τα ελαστικά μεταφέρθηκαν αρχικά στις αποθήκες της εταιρείας Fragapor σύμφωνα με το τεκμ.
  11. Στη συνέχεια η ενάγουσα έκδωσε δυο διατακτικά παράδοσης ελαστικών, ημερ.11.11.03 και 26.11.03 για 214 και 162 ελαστικά αντίστοιχα, και παρέμειναν
  12. Τα διατακτικά περιλαμβάνονται εντός του τεκμ.
  13. Το πρώτο αξίας Λ.Κ.7.386.30 που πληρώθηκε την 20.11.03 και το δεύτερο αξίας Λ.Κ.6.196 που πληρώθηκε την 12.12.
  14. Τα εναπομείναντα 604 ελαστικά μεταφέρθηκαν από την εταιρεία Fragapor στην εταιρεία Europa (εντός του τεκμ.17) και την 30.12.03 οι ενάγοντες έκδωσαν κατόπιν αίτησης των εναγομένων ακόμα ένα διατακτικό για 250 ελαστικά αξίας Λ.Κ.9.966 που πληρώθηκε την 2.3.
  15. Λόγω ανάκλησης της άδειας διαχείρισης αποθηκών αποταμίευσης της Fragapor από το τμήμα τελωνείων (τεκμ.18) η ενάγουσα δι' επιστολής της προς τους εναγόμενους ημερ.22.10.04 τους πληροφορούσε ότι τα εναπομείναντα 304 ελαστικά θα μεταφέρονταν στις αποθήκες της εταιρείας Philpa και περαιτέρω ότι κατέβαλαν προς το τελωνείο Λ.Κ.862.99 πλέον Φ.Π.Α για τα αποθηκευτικά έξοδα των 304 ελαστικών και ότι θα κατέβαλλαν και το ποσό των Λ.Κ.150 για την μεταφορά τους, τα δε έξοδα αποθήκευσης ανέρχονταν σε Λ.Κ.0.15 ανά τεμάχιο την εβδομάδα, τα οποία και θα βάρυναν την εναγομένη. Αναφορικά με το τρίτο διατακτικό, η εταιρεία Fragapor εξέδωσε την 10.3.04 δελτίο αποστολής για 140 ελαστικά και την 12.3.04 ακόμα ένα δελτίο αποστολής προς την εναγομένη για 76 ελαστικά, ήτοι σύνολο 216 ελαστικά αντί για 250 που ήταν το εκδοθέν διατακτικό παραλαβής που εκδόθηκε από την ενάγουσα. Το συγκεκριμένο δελτίο κατατέθηκε ως τεκμ.19 και το πρωτότυπο ως τεκμ.32 και χάριν ευκολίας στην συνέχεια η αναφορά θα γίνεται στο τεκμ.32, στο οποίο εμφαίνεται καθαρά ότι η ποσότητα του διατακτικού ήταν για 250 ελαστικά. Προστίθεται εδώ χάριν τάξης, ότι τα ρηθέντα δελτία αποστολής παρουσιάστηκαν στην ενάγουσα από τον ΜΥ
  16. Ειδική αναφορά επί τούτων θα γίνει στην συνέχεια. Οι πληρωμές των δυο πρώτων διατακτικών εκ μέρους της εναγομένης 1 σύμφωνα με την τρίτη σελίδα του τεκμ.20 μεταφέρθηκαν στον τρεχούμενο λογαριασμό της, ήτοι σύνολο το ποσό των Λ.Κ.13.
  17. Σύμφωνα επίσης με το τεκμ.10 που είναι η κατάσταση του λογαριασμού δανείου της εναγομένης 1 έγινε ανάληψη του ποσού των Λ.Κ.18.670 πού ήταν το ποσό του δανείου και μεταφέρθηκε στον τρεχούμενο λογαριασμό (τεκμ.9). Στην σελίδα 3 του τεκμ.9 εμφαίνεται ότι στις 19.2.03 η εναγομένη όφειλε το ποσό των Λ.Κ.31.827 που είναι το σύνολο της αξίας των εμπορευμάτων που εισήγαγε η εναγομένη, και επίσης εμφαίνεται και το ποσό των Λ.Κ.9.966 που αφορά το τρίτο διατακτικό. Η εναγόμενη 1 επέλεξε ως ασφαλιστική εταιρεία την Commercial Union, την οποία η ενάγουσα αποδέχτηκε. Όταν διαπιστώθηκε έλλειμμα στα ελαστικά ήρθαν σε επαφή με την ασφάλεια, αλλά η θέση της ήταν ότι δεν υπήρξε παραβίαση και συνεπώς δεν υπήρξε κλοπή για να καλύψει το έλλειμμα, ούτε και έγινε καταγγελία για διάρρηξη. Σύμφωνα με τον ΜΕ1 η ενάγουσα δεν υπέβαλε απαίτηση στην ασφάλεια γιατί έλειπαν από τη θέση τους τα λάστιχα, ούτε και η εναγόμενη 1 έκαμε επιστολή απαίτησης, που είχε τέτοιο δικαίωμα, γιατί δεν υπήρξε διάρρηξη. Ούτε και ο ιδιοκτήτης της αποθήκης αποταμίευσης έκαμε καταγγελία για διάρρηξη ώστε να καλύψει η ασφαλιστική εταιρεία. Τα τεκμ.28 και 29, είναι αναδομημένες καταστάσεις λογαριασμού της εναγομένης 1, δεν περιέχουν ανατοκισμό, αποτελούν συνήθη έγγραφα και τα τύπωσε από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή χωρίς δική του επέμβαση, αποτελούν συνήθη τραπεζικά βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή, όπου φυλάσσονται όλες οι πληροφορίες και οι πράξεις που αφορούν τους λογαριασμούς των πελατών, μεταξύ αυτών και της εναγομένης
  18. Τέλος, σύμφωνα με τον ΜΕ1 οι ενάγουσα απέστελλε ανελλιπώς προς την εναγομένη 1 καταστάσεις λογαριασμού των δανείων της στην διεύθυνση της, τεκμ.9 και
  19. Την 8.10.07 κάλεσαν δι' επιστολής, η οποία και δεν επιστράφηκε, την εναγομένη 1 και τον εγγυητή της εναγόμενο 2 να εξοφλήσουν ολόκληρα τα οφειλόμενα υπόλοιπα του τρεχούμενου και λογαριασμού δανείου (τεκμ.11 - 14). Με βάση τις αναδομημένες καταστάσεις λογαριασμού της εναγομένης 1 (τεκμ.15 και 16) η απαίτηση της ενάγουσας εναντίον των εναγομένων 1 και 2 είναι (α) για μεν την αγωγή 9935/07 που αφορά το δάνειο, το ποσό των €68.766,51 με τόκο 8.1% από 5.4.12 επί του ποσού των €67.313,53 μέχρι εξόφλησης με δικαίωμα ανακεφαλαιοποίησης δυο φορές τον χρόνο στις
  20. και 31.12, για δε (β) για την αγωγή 9934/07 που αφορά τον τρεχούμενο λογαριασμό το ποσό των €29.947,94 πλέον τόκο 8.1% από 28.9.07 επί του ποσού των €29.353,52 μέχρι εξόφλησης με δικαίωμα ανακεφαλαιοποίησης δυο φορές τον χρόνο στις 30.6 και 31.12, σύμφωνα με τον Νόμο 160

(1)/09. Αξιώνει επίσης διάταγμα για την πώληση των ενεχυριασθέντων ελαστικών. Θα πρέπει να αναφερθεί ότι ουσιαστικά η μαρτυρία του ΜΕ1 περιστράφηκε μεν επί της κατάθεσης όλων των σχετικών εγγράφων, αλλά η ουσία της μαρτυρίας του επικεντρωνόταν στις καταστάσεις και την κίνηση των δυο λογαριασμών της εναγομένης 1, δανείου και τρεχούμενου, συμπεριλαμβανομένων των διαφόρων χρεώσεων και των τόκων, καθώς και στην κατάθεση της σχετικής αλληλογραφίας για τον τερματισμό των συμφωνιών δανείου. Η επέκταση της μαρτυρίας του κατά την αντεξέταση επί της ουσίας της διαφοράς δεν πρόσθετε οτιδήποτε, αφού ως πλειστάκις κατέθεσε δεν ήταν παρόν, ούτε και έλαβε μέρος στις διάφορες διαβουλεύσεις μεταξύ της τράπεζας και των εναγομένων. Προκύπτει περαιτέρω εκ της μαρτυρίας του και των σχετικών εγγράφων (τεκμ.5) και γίνεται αποδεκτό, ότι η ενάγουσα είχε το δικαίωμα πληρώνει τα έξοδα ασφάλισης και αποθήκευσης των ελαστικών και να χρεώνει την εναγομένη 1 με τόκο για τα ποσά που θα κατέβαλλε. Διαπιστώνεται επίσης ότι ο μάρτυρας αντεξετάστηκε επί των λογαριασμών του δανείου και του τρεχούμενου λογαριασμού και κυρίως επί των τόκων, περισσότερο επεξηγηματικού τύπου ερωτήσεις και επεξήγησε επαρκώς και δικαιολόγησε με λεπτομέρεια τον τρόπο που γινόταν η επιβολή του επιτοκίου, καθώς και όσα προέκυψαν από την αναδόμηση των λογαριασμών δια της μειώσεως του επιτοκίου σε 8.1% ως είναι τα σχετικά τεκμήρια 15 και 16, εξηγώντας ότι καθόλη τη λειτουργία των λογαριασμών το επιτόκιο ήταν κυμαινόμενο και μετά τον τερματισμό τους το επιτόκιο επανήλθε στο 8.1%. Ουσιαστικά δεν έχει αμφισβητηθεί επί της ουσίας των ισχυρισμών του, ούτε και έχει προκύψει οτιδήποτε που να αντικρούεται με τα διάφορα έγγραφα που κατέθεσε ως προς το θέμα αυτό. Άλλωστε και η νομολογία υποδεικνύει ότι η αξιολόγηση του συνόλου της μαρτυρίας δεν μπορεί να απομονωθεί από τα διάφορα έγγραφα που κατατέθηκαν. Στην υπόθεση Γεώργιος & Σπύρος Τσαππή Λτδ ν. Πολυβίου
(2009)1 Α.Α.Δ. 339, έχει εξηγηθεί ότι είναι ανάγκη μια μαρτυρία να τίθεται στη βάσανο της αξιολόγησης από απόψεως περιεχομένου και να μην γίνεται αποδεκτή ή να απορρίπτεται με μόνο την εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας. Η αποδοχή ή η απόρριψη μιας μαρτυρίας θα πρέπει να γίνεται με γνώμονα όχι μόνο την καθ' αυτή εξωτερική εμφάνιση της μαρτυρίας του μάρτυρα στο εδώλιο, αλλά και σε συσχετισμό με τα υπόλοιπα στοιχεία της δίκης, είτε αυτά προέρχονται από άλλη ζώσα μαρτυρία, είτε με τεκμήρια. Σημειώνεται ότι είναι στα πιο πάνω πλαίσια που θα γίνει η αξιολόγηση της μαρτυρίας και των υπολοίπων μαρτύρων. Να σημειωθεί ότι στο τέλος της ημέρας, όπως αυτό ήταν διάχυτο από την μαρτυρία και την αντεξέταση των μαρτύρων της ενάγουσας, κυρίως της ΜΕ2, αλλού είναι η ουσία της διαφοράς μεταξύ των δυο πλευρών. Για τους πιο πάνω λόγους η μαρτυρία του ΜΕ1 Βανέζη καθόσον αφορά τα δάνεια, τις διάφορες χρεώσεις, την κίνηση των λογαριασμών των δανείων, τις διάφορες χρεώσεις των τόκων καθώς και τα υπόλοιπα των λογαριασμών, κρίνεται ως καθόλα αξιόπιστη και ειλικρινής και γίνεται πλήρως αποδεκτή με την εξαγωγή αναλόγων ευρημάτων. Αποτελεί επίσης εύρημα ότι η ενάγουσα τερμάτισε τους λογαριασμούς και τις συμφωνίες δανείων (τεκμ.11-14). Ουσιαστική εμπλοκή στην δανειοδότηση και ενεχυρίαση των ελαστικών είχε η ΜΕ2 Ελένη Παπίρη. Σύμφωνα με την μάρτυρα (γραπτή δήλωση Β), εκδόθηκαν τρία διατακτικά παραλαβής ελαστικών, την αξία των οποίων η εναγομένη 1 πλήρωνε και παραλάμβανε τον αριθμό ελαστικών εκάστου διατακτικού από την αποθήκη αποταμίευσης. Τα τρία διατακτικά περιλαμβάνονται στην δέσμη των εγγράφων του τεκμ.
  1. Τα δυο πρώτα διατακτικά, επί συνόλου 980 ελαστικών που ενεχυριάσθησαν, αφορούσαν την πληρωμή και παραλαβή 376 ελαστικών. Τα 604 που απέμεναν μεταφέρθηκαν σε αποθήκη αποταμίευσης άλλης εταιρείας, σύμφωνα με το πιστοποιητικό κατάθεσης (εντός του τεκμ.17), όπου καταθέτες παρουσιάζονται η ενάγουσα και η εναγομένη
  2. Ακολούθησε η έκδοση τρίτου διατακτικού εκ μέρους της ενάγουσας για 250 ελαστικά, ημερ.30.12.03 (τεκμ.34) και η εναγομένη 1 την 2.3.04 κατέβαλε το αντίστοιχο ποσό της αξίας τους προς την ενάγουσα. Θεωρεί η μάρτυρας ότι η εναγομένη 1 με την πληρωμή της αξίας των 250 ελαστικών και του σχετικού διατακτικού παρέλαβε τα 250 ελαστικά και συνεπώς παρέμεναν εντός της αποθήκης αποταμίευσης 354 ελαστικά. Υπάλληλος της ενάγουσας που έκαμε φυσικό έλεγχο και καταμέτρηση των ελαστικών στην αποθήκη αποταμίευσης βρήκε αποθηκευμένα 304 ελαστικά αντί 354 που θα έπρεπε να υπήρχαν. Μετά την καταμέτρηση η μάρτυρας επικοινώνησε με τον διευθυντή της εναγομένης 1, τον εναγόμενο 2, και του ανέφερε ότι έλειπαν 50 ελαστικά. Του είπε επίσης ότι η ενάγουσα δεν είχε καμιά ευθύνη και πως η αποθήκη αποταμίευσης δεν κατάγγειλε στην αστυνομία ότι έγινε διάρρηξη και κλοπή. Ως εκ τούτου δεν έγινε κατορθωτό να υποβληθεί απαίτηση στην ασφαλιστική εταιρεία. Ο εναγόμενος 2 μετά την συνομιλία που είχε μαζί του, την εφοδίασε με δυο δελτία αποστολής της Fragapor σύμφωνα με τα οποία παρέλαβε την 10.3.04 140 ελαστικά και την 12.3.04 άλλα 76 (τεκμ.32). Σύμφωνα συνεπώς με την θέση του εναγομένου 2 πηγάζουσα εκ των ρηθέντων δελτίων παραλαβής των ελαστικών, αντί να παραλάβει 250 ελαστικά, που αφορούσαν το τρίτο διατακτικό, παρέλαβε μόνο
  3. Σε μια προσπάθεια συμβιβαστικής λύσης ακολούθησε χειρόγραφη επιστολή της ημερ.13.8.04 την οποία υπέγραψε η ίδια και ο εναγόμενος 2 (τεκμ.21). Σύμφωνα με το τεκμ.21 συμφωνήθηκε
  4. να εκδοθεί delivery order με το υπόλοιπο των ελαστικών όπως παρουσιάζεται στην κατάσταση της Frakapor 23.7.04, να πληρωθεί το ποσό των ελαστικών που θα παραδοθούν στο τελωνείο,
  5. η διαφορά της αξίας των ελαστικών που ελλείπουν delivery order ημερ.30.12.03 να αφαιρεθεί από το λογαριασμό του πελάτη και
  6. διαφορά τόκων cash - guarantee και delivery order 30.12.03 ιδίας ημερομηνίας που χρεώθηκε το δάνειο να επιστραφούν. Το ποσό αυτό ως είναι αντιληπτό είναι οι Λ.Κ.138 που σύμφωνα με τον ΜΕ1 δεν αφαιρέθηκε. Μετά τις υπογραφές των μερών υπάρχει όρος 4 σύμφωνα με τον οποίο κατά την υποβολή της επιστολής στην Frakapor να υποβληθεί από την εναγομένη 1 επιστολή για έξοδα ΦΠΑ, τελωνειακούς φόρους και αποθηκευτικά για ελαστικά που δεν παραλήφθηκαν. Είναι η θέση της ότι δεν τηρήθηκαν τα διαλαμβανόμενα σε αυτή. Η μεν ενάγουσα θα εξέδιδε διατακτικό παραλαβής για τα ελαστικά που θα παρέμεναν σύμφωνα με την κατάσταση της Fragapor ημερ.23.7.
  7. Παρά την έρευνα της δεν εντόπισε στο αρχείο την κατάσταση αυτή, αλλά εντός του τεκμ.17 υπάρχει η μεταφορά των ελαστικών από την Frakapor στην Philpa που φαίνεται ότι μεταφέρθηκαν 304 ελαστικά. Θα έπρεπε συνεπώς η ενάγουσα ως η συμβιβαστική λύση, να εκδώσει διατακτικό για 304 ελαστικά, όπως και έκαμε υπογράφοντας η ίδια το σχετικό διατακτικό ημερ.24.9.04 (τεκμ.22). Την 5.10.04 υπάλληλος της ενάγουσας που παρουσιάστηκε στην αποθήκη αποταμίευσης μαζί με τελωνειακό λειτουργό για την παραλαβή και πληρωμή των 304 ελαστικών, η εναγόμενη 1 δεν παρουσιάστηκε. Σχετική είναι η χειρόγραφη σημείωση του υπαλλήλου της ενάγουσας επί του τεκμ.
  8. Την 4.10.04, η εναγόμενη απέστειλε επιστολή στην ενάγουσα (τεκμ.23) με την οποία σύμφωνα με την μάρτυρα η εναγομένη 1 εισήγαγε νέους ισχυρισμούς. Κρίνεται ότι θα πρέπει να καταγραφούν τα κύρια σημεία της επιστολής της εναγομένης 1 για να υπάρχει μια συνοχή στα γεγονότα. Η θέση της εναγομένης 1 είναι ότι μέχρι την 31.12.03 υπήρχαν 604 ελαστικά. Στις 2.3.04 η εναγόμενη κατέβαλε το αντίτιμο για 250 ελαστικά και κατά την παράδοση τους από την Frakapor στις αποθήκες της βρέθηκαν ελλιπή 34 ελαστικά. Παραδόθηκαν επίσης και άλλα 32 που δεν αφορούσαν την συγκεκριμένη εκτελώνιση και υπεγράφησαν δελτία παραλαβής (τεκμ.32) από τον οδηγό της Frakapor. Στις 24.9.04 που πραγματοποιήθηκε ο έλεγχος από την ενάγουσα βρέθηκαν 304 ελαστικά. Με βάση την καταμέτρηση της 31.12.03 - 604 ελαστικά - και την εκτελώνιση της 2.3.04 που δεν υλοποιήθηκε πλήρως το υπόλοιπο των ελαστικών πρέπει να είναι 407 αντί για 304 που καταμετρήθηκαν στις 24.9.04, και συνεπώς λείπουν 103 ελαστικά. Ουσιαστικά επιζητούν την αφαίρεση 103 ελαστικών από την αξία της πίστωσης αφού διαλευκανθεί πλήρως η υπόθεση από τις αρχές. Η διαφορά των τόκων κλπ καθώς και το διατακτικό ημερ.31.12.03 που χρεώθηκε το δάνειο να επιστραφούν. Ζητούσαν επίσης από την 2.3.04 και μέχρι διαλεύκανσης της υπόθεσης να εξαιρεθούν οι τόκοι καθώς και η αξία των ελλειπόντων 103 ελαστικών και να τους επιστραφούν έξοδα, τελωνειακοί φόροι, ΦΠΑ και αποθηκευτικά για τα 34 ελλείποντα ελαστικά. Η ενάγουσα δια της ΜΕ2 απάντησε με την επιστολή τεκμ.
  9. Αποδεχόταν η ενάγουσα την έκδοση διατακτικού για τα ελαστικά σύμφωνα με τον επιτόπου έλεγχο που έγινε στις 17.9.04 και καθόσον αφορά εκείνα τα ελαστικά που δεν μπορούσαν να εντοπιστούν, αυτό ήταν θέμα των τελωνειακών αρχών, και συμφωνούσε με την επιστροφή της διαφοράς των τόκων που προέκυψε από την κατάθεση του ποσού των Λ.Κ.9.966 (τρίτο διατακτικό τεκμ.34). Οι υπόλοιποι δε ισχυρισμοί δεν αφορούσαν την τράπεζα. Στην συνέχεια ανακλήθηκε η άδεια της Frakapor από τις τελωνειακές αρχές (τεκμ.18) και τα ελαστικά μεταφέρθηκαν στην εταιρεία Philpa (τεκμ.26). Η εναγόμενη 1 με επιστολή της τεκμ.25 έλαβε γνώση της μεταφοράς και υπέδειξε ότι θα πρέπει να φυλάγονται σε σκοτεινό χώρος και χωρίς υγρασία και σκόνη, μη αναλαμβάνοντας την ευθύνη για οποιαδήποτε έξοδα. Η Philpa παρέλαβε σύμφωνα με το σχετικό έγγραφο - εντός του τεκμ.17 - 304 ελαστικά. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι ανάλογα με τον τύπο του ελαστικού και την αξία του υπολόγιζαν το ποσό που θα εισέπραττε η ενάγουσα. Η διαφορά του τρίτου από το τέταρτο διατακτικό (τεκμ.34 και 22) ως προς τον τύπο είναι ότι το τεκμ.34 ετοιμάστηκε επί γραφομηχανής ενώ το τεκμ.22 έγινε μηχανογράφηση και εκτυπώθηκε από τον υπολογιστή. Είναι και τα δυο διατακτικά αλλά σε διαφορετική μορφή. Ο λόγος που στις 4.10.04 πήγε υπάλληλος της τράπεζας στην αποθήκη ήταν γιατί η εναγόμενη 1 δεν πήγε στην τράπεζα να πληρώσει και να πάρει το διατακτικό και έτσι δόθηκε στον υπάλληλο και σε συνεννόηση με το τελωνείο θα παραδίδονταν τα ελαστικά νοουμένου ότι η εναγομένη 1 θα πλήρωνε. Το τεκμ.22 ετοιμάστηκε στην βάση της πρότασης του τεκμ.21 που αποδέχθηκε η εναγόμενη
  10. Δεν αποδέχθηκε ότι το τεκμ.21 αποτελεί συμφωνία, αλλά συνιστά μια εισήγηση επί μη επισήμου εγγράφου της τράπεζας την οποία αποδέκτηκε η εναγομένη
  11. Κατέγραψε η ίδια στο τεκμ.21 κάποια σημεία για να ξεκαθαρίσουν πως θα προχωρούσαν και οι εναγόμενοι τα αποδέχτηκαν και προχώρησαν στην έκδοση του τεκμ.
  12. Το τεκμ.22 αποτελούσε το τελευταίο διατακτικό και η τράπεζα υπολόγισε τους επιστρεπτέους τόκους, σύμφωνα με το τεκμ.21 νοουμένου ότι θα τηρούνταν όλα τα σημεία του τεκμ.
  13. Η ενάγουσα είσπραξε το λαβείν της από το τρίτο διατακτικό και ήταν θέμα των εναγομένων να τα εκτελωνίσουν. Ζήτησε η εναγόμενη 1 και πλήρωσε την τράπεζα για 250 ελαστικά. Εκ των υστέρων η εναγόμενη 1 ισχυρίστηκε ότι έλαβε λιγότερα ελαστικά διερωτούμενη γιατί η εναγόμενη δεν εκτελώνισε τα υπόλοιπα ελαστικά. Ήταν η θέση της ότι η τράπεζα είχε να κάμει με έγγραφα. Εισέπραττε το λαβείν της και ήταν θέμα των εναγομένων τι θα έκαμναν. Στα βιβλία της η τράπεζα αφαιρούσε τα εμπορεύματα γιατί εισέπραττε το λαβείν της. Δεν είχε το εμπόρευμα και το διατακτικό το είχε ο πελάτης. Η τράπεζα δεν αποδέχτηκε ότι έλειπαν ελαστικά αλλά όταν ισχυριστεί ο πελάτης ότι έλειπαν έπρεπε να το εξετάσει. Δεν μπορούσαν χωρίς αποδεικτικά στοιχεία να αποδεχτούν ότι έλειπαν ελαστικά. Δεν γράφτηκε στο τεκμ.21 ότι θα γινόταν έρευνα αλλά αυτό εξυπακούετο. Αυτό που μπορεί να βεβαιώσει είναι ότι από τον φυσικό έλεγχο που έγινε φάνηκε ότι έλειπαν 50 ελαστικά, για τα υπόλοιπα 34 ήταν οι ισχυρισμοί των εναγομένων. Έγιναν παραλαβές ελαστικών από τους εναγόμενους που δεν περιλαμβάνονταν στο διατακτικό της τράπεζας. Το τρίτο διατακτικό (τεκμ.34) αναγράφει επακριβώς τα ελαστικά και από τα δελτία παραλαβής από τους εναγομένους (τεκμ.32) που αφορούν το διατακτικό αυτό, φάνηκε ότι άλλα έγραψε η τράπεζα και άλλα παρέλαβε ο εναγόμενος
  14. Δεν τους ενημέρωσε τότε ότι έλαβε άλλα των άλλων και όφειλε συνεπώς να τα επιστρέψει στην αποθήκη αποταμίευσης. Στην λίστα του τεκμ.5 που είναι το τιμολόγιο, τα ελαστικά Michelin είναι ακριβά ενώ τα Bridgestone είναι μισή τιμή. Κατά την σύνταξη του τεκμ.21 το έλλειμμα ήταν 50 ελαστικά και περιλαμβάνονταν και τα 20 ελαστικά που παρέλαβαν οι εναγόμενοι χωρίς την εξουσιοδότηση της τράπεζας. Τα τρία πρώτα διατακτικά αφορούσαν 626 ελαστικά και συνεπώς παρέμεναν
  15. Το τέταρτο διατακτικό (τεκμ.22) ήταν για 304 ελαστικά και είχαν συμφωνήσει ότι οι εναγόμενοι θα κατέβαλλαν και την αξία των 20 που παρέλαβαν χωρίς την άδεια της τράπεζας. Τούτο διαφάνηκε όταν έγινε εκ μέρους τους η καταμέτρηση και διαπίστωσαν ότι έλαβε και 20 επιπρόσθετα ελαστικά. Το τρίτο διατακτικό αφορούσε 250 ελαστικά τα οποία οι εναγόμενοι έπρεπε να παραλάβουν. Δεν μπορεί να γνωρίζει η τράπεζα αν δεν τα παρέλαβε. Αν από τα 250 ελαστικά παρέλαβε τελικά μόνο 216 και αν υπήρχε διαφορά στην κατηγορία των ελαστικών, αυτό δεν επηρέαζε τον αριθμό των ελαστικών, αλλά επηρέαζε το λαβείν της τράπεζας. Αναφέρθηκε στο δελτίο παραλαβής 00162 (τεκμ.32) και εξήγησε ότι τα Michelin με κωδικό 265/70 δεν περιλαμβάνονταν στο διατακτικό του τεκμ.
  16. Εξήγησε την διαφορά της παραλαβής των ελαστικών εκ μέρους της εναγομένης 1, από τα τρία διατακτικά που του παρέδωσε η τράπεζα, διερωτώμενη τι άλλα δελτία παραλαβής έχουν οι εναγόμενοι και δεν τα παρουσίασαν. Και αυτό, γιατί με τα τρία διατακτικά η εναγομένη 1 έλαβε 40 ελαστικά Michelin Exalto, που ανταποκρίνεται με τον αριθμό που εισήγαγε, αλλά στο δελτίο παραλαβής (τεκμ.32) παρουσιάζεται ότι παρέλαβε άλλα 12, γεγονός που κατά την μάρτυρα υποδηλώνει ότι γίνονταν παρατυπίες στην παραλαβή των ελαστικών, χωρίς την γνώση και έγκριση της τράπεζας. Για τον λόγο αυτό δεν συμφωνεί ότι οι εναγόμενοι με το τεκμ.32 παρέλαβαν μόνο 216 ελαστικά γιατί φαίνεται γίνονταν παρατυπίες. Για να υποστηρίξουν οι εναγόμενοι, μετά την καταμέτρηση, ότι υπήρχαν περισσότερα από 50 ελλείποντα ελαστικά τους παρουσίασαν τα δελτία παραλαβής (τεκμ.32), αλλά για τις υπόλοιπες παραδόσεις δεν τους παρουσίασαν τα αντίστοιχα δελτία παραλαβής και επιλεκτικά τους παρέδωσαν μόνο εκείνα του τρίτου διατακτικού. Όταν διαπιστώθηκε το έλλειμμα των 50 ελαστικών ενημερώθηκαν οι εναγόμενοι και είχε συνάντηση μαζί τους για να εξεύρουν λύση για την εκτελώνιση των εμπορευμάτων. Κατά την μεταφορά των ελαστικών από την μια αποθήκη στην άλλη έγινε έλεγχος από το τελωνείο για τα υπόλοιπα και φυσικός έλεγχος για να επιτραπεί η μεταφορά τους. Διερωτήθηκε τι προσπαθούσαν να αποδείξουν οι εναγόμενοι με τα δελτία παραλαβής (τεκμ.32), αλλά και με την επιστολή τους (τεκμ.23) αφού ισχυρίζονται ότι παρέλαβαν άλλα ελαστικά. Το τεκμ.32 δεν αποδεικνύει ολόκληρη την παραλαβή γιατί οι εναγόμενοι ενώ πλήρωσαν ολόκληρη την ποσότητα - των 250 ελαστικών - και παρέλαβαν λιγότερα, ποτέ δεν πήγαν στην τράπεζα για να διαμαρτυρηθούν. Μόνο όταν διαπίστωσε η τράπεζα το έλλειμμα άρχισαν να ισχυρίζονται ότι παρέλαβαν λιγότερα ελαστικά. Όταν το τελωνείο επέτρεψε την μεταφορά των ελαστικών από την Frakapor στην Philpa και έγινε φυσικός έλεγχος το υπόλοιπο ήταν 304 ελαστικά (τεκμ.17), άρα εκτελωνίστηκαν περισσότερα ελαστικά και πληρώθηκαν οι δασμοί. Διαφώνησε σε σχετική υποβολή ότι το πιστοποιητικό κατάθεσης (certificate of deposit) του τεκμ.17 δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ποσότητες των ενεχυριασθέντων ελαστικών. Η χειρόγραφη καταγραφή του αριθμού 20 στο τεκμ.22 (τέταρτο διατακτικό) αφορά τα 20 ελαστικά που εκτελώνισαν οι εναγόμενοι χωρίς να πληρώσουν την τράπεζα. Ήταν η θέση της ότι με βάση το τεκμ.32 οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι παρέλαβαν 216 ελαστικά, αλλά δεν φαίνεται στην ολότητα τι ακριβώς παρέλαβαν και ο εναγόμενος 2 απομόνωσε κάποια δελτία παραλαβής για να αποδείξει τους ισχυρισμούς του. Στην αποθήκη μετεφέρθησαν 304 ελαστικά και βεβαιώθηκαν από το τελωνείο και είναι εμφανές ότι οι εναγόμενοι έκαμαν παρατυπίες. Ο έλεγχος εκ μέρους της τράπεζας γίνεται με βάση τα έγγραφα που τους παίρνουν οι πελάτες και τους ενδιαφέρει τι εμπορεύματα αποδεσμεύονται. Για τα 50 ελαστικά που λείπουν δεν πληρώθηκαν και προφανώς μέρος τους παραλήφθηκε από τους εναγόμενους. Τα 50 ελαστικά είναι υπόλοιπο από τα ελαστικά της αποθήκης. Αναφέρθηκε στο τιμολόγιο των εναγομένων - εντός του τεκμ.5 - και ήταν η θέση της ότι ενώ θα έπρεπε να υπήρχαν 46 ελαστικά τύπου Michelin που είναι και τα ακριβότερα, υπάρχει μόνο ένα. Ήταν επίσης η θέση της ότι οι εναγόμενοι ήταν ενήμεροι για να παρουσιαστούν και να παραλάβουν, αφού πληρώσουν, τα ελαστικά του τέταρτου διατακτικού (τεκμ.22) και αυτό γιατί ήταν κατόπιν της μεταξύ τους συμφωνίας του τεκμ.
  17. Η ασφάλεια κάλυπτε διάρρηξη και κλοπή και δεν υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία για διάρρηξη, ούτε και έγινε καταγγελία για διάρρηξη εκ μέρους της αποθήκης αποταμίευσης. Ο εναγόμενος 2 στην γραπτή του κατάθεση (έγγραφο Γ) και επί της ουσίας της διαφοράς, αναφέρει ότι δεν παρέλαβε όλα τα ελαστικά εκ των 250 του τρίτου διατακτικού και ενημέρωσε γι' αυτό την ενάγουσα. Η αποθήκη αποταμίευσης τους πληροφόρησε ότι θα έπαιρνε πίσω τα 32 ελαστικά που παραδόθηκαν και δεν τους αφορούσαν, αλλά ποτέ δεν παρουσιάστηκαν να τα παραλάβουν. Αντί 250 ελαστικά που ήταν το διατακτικό της τράπεζας (τεκμ.34), έλαβαν 66 λιγότερα. Προς διευθέτηση της διαφοράς υπέγραψαν το τεκμ.
  18. Παρά την συμφωνία τους η ενάγουσα αρνήθηκε να αποδεσμεύσει τα ελαστικά με την πληρωμή εκ μέρους τους της αξίας τους και απαιτούσε την πληρωμή ολόκληρου του ποσού της πίστωσης και να υποστούν οι εναγόμενοι ολόκληρο το ελλιπές εμπόρευμα. Επίσης η ενάγουσα δεν αφαίρεσε την διαφορά της αξίας των ελαστικών που έλειπαν από το τεκμ.34 από τους λογαριασμούς τους. Δεν γνώριζε οτιδήποτε για το τεκμ.22 ούτε και του γνωστοποιήθηκε το περιεχόμενο του. Δεν ειδοποιήθηκαν ποτέ από την ενάγουσα για να παρουσιαστούν και να πληρώσουν τα ελαστικά, όπως ήταν και η δική τους επιθυμία. Δεν αντιλαμβάνεται επίσης την χειρόγραφη σημείωση επί του τεκμ.22 του αριθμού
  19. Ήταν πάντα η επιθυμία των εναγομένων να παραλάβουν τα 304 ελαστικά που υπήρχαν στις αποθήκες της Philpa σύμφωνα και με το τεκμ.21, αλλά οι ενάγοντες αρνούνταν να τα παραδώσουν χωρίς εξόφληση ολόκληρου του ποσού της πίστωσης. Η ενάγουσα δεν φρόντισε να υποβάλει απαίτηση στην ασφάλεια για την απώλεια των ελαστικών, ούτε και τους ενημέρωσε για την απώλεια τους. Η ενάγουσα κατά τους επίδικους χρόνους εργαζόταν με ποσοστό κέρδους 20% και ένεκα της απώλειας 66 και των 304 ελαστικών δεν μπορούσε να προμηθεύσει τους πελάτες της, με αποτέλεσμα οι μεγαλύτεροι πελάτες τους Παναγιώτης Παουλλί και Μάριος Παναγιώτου, διέκοψαν τη συνεργασία μαζί τους και έτσι απώλεσαν το μεγαλύτερο μέρος των εισοδημάτων τους με αποτέλεσμα η εναγόμενη 1 να αναστείλει τις εργασίες της. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι με βάση το τιμολόγιο - εντός του τεκμ.5 - εισήγαγε 46 ελαστικά τύπου Michelin με κωδικό 265/70HR15 δεχόμενος ότι στα τρία πρώτα διατακτικά δεν ζήτησε, ούτε και πλήρωσε την ενάγουσα για τα ελαστικά αυτά. Δέχτηκε επίσης ότι σύμφωνα με το πιστοποιητικό κατάθεσης των ελαστικών στην Philpa υπήρχε μόνο ένα τέτοιο ελαστικό Michelin και ότι λείπουν 45, προσθέτοντας ότι δεν ελέγχει την αποθήκη αποταμίευσης. Ήταν επίσης η θέση του ότι το πιο πάνω πιστοποιητικό είναι για την ενημέρωση της τράπεζας για το αληθές ποσό των ελαστικών που υπήρχαν. Στο δελτίο παραλαβής ημερ.10.3.04 υπ' αριθμό 00162 (τεκμ.32) φαίνεται να παρέλαβε ακόμα 20 τέτοια ελαστικά, αλλά ως ανέφερε δεν γνώριζε αν ανήκαν σε κάποιον άλλο, δεχόμενος όμως ότι τα παρέλαβε. Σε σχετική υποβολή ότι υπέγραψε και τα παρέλαβε απάντησε ότι αυτό είναι λάθος γιατί οι υπογραφές του παραλήπτη δεν είναι οι ίδιες, παρόλο που τον αφορούσαν. Γνώριζε ότι στο τρίτο διατακτικό δεν περιλαμβάνονταν τα ελαστικά αυτά και γι' αυτό ανέφερε ότι δεν γνώριζε ποιου ήταν. Η μια υπογραφή ως παραλήπτη είναι του βοηθού του, κάποιου Κώστα Κεφάλα και η άλλη είναι δική του. Υπέγραψε επί ενός εντύπου της εταιρείας C.A.M.K που ανήκε στον Κεφάλα γιατί υπήρχαν έτοιμες γραμμένες οι μάρκες των ελαστικών. Ο Κεφάλας ήταν διευθυντής της C.A.M.K ενώ σε σχετική υποβολή δέχτηκε ότι ήταν και ο ίδιος διευθυντής και μέτοχος, αλλά ως ανέφερε αυτό δεν έχει σχέση. Στην ερώτηση γιατί δεν επέστρεψε τα 20 ελαστικά Michelin, ανέφερε ότι είπε του οδηγού γι' αυτά, καθώς και για τα άλλα 12 ελαστικά, τα 195/50HR15 (Michelin) τα οποία και πάλι δεν αφορούσαν το τρίτο διατακτικό και ο οδηγός του είπε ότι θα πάει να φέρει και τα υπόλοιπα ελαστικά και θα τα έπαιρνε στην επιστροφή. Αν' αυτού ουδέποτε ήρθε γιατί τα λάστιχα δεν ήταν στην αποθήκη. Στην υποβολή ότι ο οδηγός πήγε στις 12.3.15 - που είναι η δεύτερη παράδοση των ελαστικών του τρίτου διατακτικού - απάντησε ότι πήγε όχι για να συμπληρώσει τα 250, ούτε και του έφερε ελαστικά, ούτε έπιασε και τα άλλα γιατί δεν είχε τέτοιες οδηγίες. Τα 20 ελαστικά έμειναν στην αποθήκη του χωρίς να γνωρίζει ποιου είναι. Δεν τα έστειλε πίσω γιατί δεν τα έπιανε η αποθήκη αποταμίευσης. Διερωτήθηκε αν θα έπρεπε να κάμει 20 κούρσες με τα δικά του αυτοκίνητα για να τα πάρει πίσω. Ήταν η επίσης η θέση του σε σχετική υποβολή ότι από τα 45 ελαστικά Michelin εκ του συνόλου των 46 εισαχθέντων τα 20 τα είχε, αλλά δεν ανήκαν στην τράπεζα. Εισήγαγε 40 ελαστικά τύπου Exalto (τιμολόγιο εντός του τεκμ.5) και σύμφωνα με τα τρία διατακτικά παρέλαβε 40, αλλά στην πραγματικότητα μόνο 12 παρέλαβε. Στην υποβολή ότι σύμφωνα με το τεκμ.32 παρέλαβε 28 ελαστικά Exalto απάντησε ότι αποδέχεται ότι παρέλαβε 40 καθώς και 12 περισσότερα, αλλά δεν γνώριζε τον ιδιοκτήτη τους και παρέμειναν κοντά του. Όταν ήθελε να εκτελωνίσει ελαστικά έστελλε φαξ στην τράπεζα που ετοίμαζε το διατακτικό με τα ποσά και αφού συμφωνούσαν πλήρωνε το ποσό και έπαιρνε το διατακτικό. Η αποθήκη αποταμίευσης υπολόγιζε τους φόρους και πλήρωνε. Στην ερώτηση γιατί τότε πλήρωνε δασμούς για περισσότερα ελαστικά, απάντησε ότι δεν πλήρωσε γιατί από το τρίτο διατακτικό δεν παρέλαβε όλα τα ελαστικά. Η Frakapor εκτελώνιζε και πλήρωνε τους δασμούς εκ μέρους τους και όταν παρέδιδε το εμπόρευμα έστελλε το τιμολόγιο για να πληρωθεί. Δεν πλήρωσε στην Frakapor τους δασμούς γιατί η ενάγουσα δεν του έβγαλε τιμολόγιο να τον χρεώσει για τα 20 ελαστικά. Του υπεβλήθη ότι η ενάγουσα δεν γνώριζε ότι εξέδιδε δελτία παραλαβής άλλης εταιρείας και παραλάμβανε περισσότερα ελαστικά και τα κρατούσε και ήταν η θέση του ότι το έλλειμμα παρουσιάστηκε στο τρίτο διατακτικό. Στην υποβολή ότι με βάση τα δυο πρώτα διατακτικά παρέμειναν στην αποθήκη 604 απάντησε ότι αυτό μόνο η τράπεζα και η αποθήκη το γνωρίζουν, ο ίδιος δεν γνώριζε. Στην υποβολή ότι στην επιστολή του τεκμ.23 δέχεται ότι υπήρχαν 604 ελαστικά απάντησε ότι τον ενημέρωσε η τράπεζα αλλά δεν γνώριζε πόσα είχε μέσα η αποθήκη. Του υπεβλήθη ότι σύμφωνα με τα δελτία παραλαβής που παρουσίασε (τεκμ.32) παρέλαβε 216 ελαστικά και συνεπώς το υπόλοιπο των ελαστικών θα έπρεπε να ήταν 388 (604-216) ήταν η θέση του ότι δεν γνώριζε πόσα υπήρχαν μέσα στην αποθήκη. Στην παράγραφο 4 της επιστολής του (τεκμ.23) αυτά που έγραψε είναι με βάση αυτά που του είπε η ενάγουσα χωρίς να είναι ο ίδιος παρόν στην καταμέτρηση, αλλά μόνο το τελωνείο και η τράπεζα. Του είπαν για 304 ελαστικά. Συνεπώς σύμφωνα με την θέση του από τα τρία πρώτα διατακτικά παρέλαβε συνολικά 560 ελαστικά και ενημέρωσε την τράπεζα ότι παρέλαβε και λάστιχα άλλων. Λείπουν κατά τους ισχυρισμούς του 116 ελαστικά εκ των οποίων τα 32 δεν γνωρίζει τον ιδιοκτήτη τους. Δεν μπορούσε να καταμετρήσει τα ελαστικά εντός της αποθήκης και μπορεί στην επιστολή του να έκαμε λάθος την μαθηματική πράξη. Του υπεβλήθη ότι έλειπαν μόνο 50 ελαστικά και ήταν η θέση του ότι η ενάγουσα δεν έκαμε τίποτε να αντικαταστήσει τα ελλείποντα ελαστικά. Όταν κατέληξαν στην συμφωνία τεκμ.21 θα καταμετρούσε τα ελαστικά, αλλά η ΜΕ2 ήθελε να πληρώσουν όλο το ποσό και των ελλειπόντων. Δέχτηκε σε σχετική υποβολή ότι εισήγαγε 50 ελαστικά μάρκας Pirelli και σύμφωνα με το δεύτερο διατακτικό παρέλαβε 8 και συνεπώς παρέμεναν
  20. Στο πιστοποιητικό κατάθεσης της Philpa αναφέρονται 17 ελαστικά μάρκας Pirelli. Του υπεβλήθη ότι λείπουν συνεπώς 5 Pirelli και 45 Michelin και ήταν η θέση του ότι δεν έχει σχέση με το πιστοποιητικό της Philpa. Δεν παρουσιάστηκε στην αποθήκη να παραλάβει τα υπόλοιπα ελαστικά του τέταρτου διατακτικού (τεκμ.22) γιατί η ΜΕ2 ήθελε να πληρώσουν ολόκληρο το ποσό. Αντεξετάστηκε επί της ανταπαίτησης και ήταν η θέση του ότι η εκτίμηση της ζημιάς έγινε από τον ίδιο. Του υπεβλήθη επίσης ότι η ισχυριζόμενη ζημιά του δεν μπορεί να υπήρχε το 2003 αφού το 2004 δημιουργήθηκε η διαφορά του με την ενάγουσα. Μετά το τέλος της μαρτυρίας οι δυο πλευρές προχώρησαν σε αγορεύσεις. Ο κ. Πόλεος αναφέρεται στις καταστάσεις λογαριασμού των δανείων και ότι η ενάγουσα δεν απέδειξε την απαίτηση της εναντίον των εναγομένων. Προβαίνει επίσης σε αναφορά στα διάφορα τεκμήρια που αφορούν τα διατακτικά των ελαστικών και είναι η θέση του ότι ελλείπουν ελαστικά, για τα οποία είναι άγνωστο αν η ενάγουσα τα έχει πωλήσει. Περαιτέρω είναι η θέση του ότι δεν υπεβλήθη εκ μέρους της ενάγουσας απαίτηση στην ασφαλιστική εταιρεία για τα ελαστικά που έλειπαν και ότι ήταν ευθύνη της τράπεζας να παραδώσει στους εναγομένους όλα τα ελαστικά. Είναι επίσης η θέση του ότι η ενάγουσα διαφοροποίησε μονομερώς τους όρους της συμφωνίας - τεκμ.21 - και παρά το γεγονός ότι οι αποζημιώσεις των εναγομένων δεν εξειδικεύονται στην ανταπαίτηση, δικαιούνται γενικές αποζημιώσεις για παράβαση της συμφωνίας εκ μέρους της ενάγουσας. Η κα Μαλέκου από την πλευρά της αφού αναφέρεται με λεπτομέρεια στην μαρτυρία εισηγείται ότι οι καταστάσεις λογαριασμού των δανείων αποστέλλονταν στους εναγομένους και ουδέποτε πρόβαλλαν οποιαδήποτε ένσταση. Με αναφορά σε νομολογία εισηγείται ότι εμποδίζονται οι εναγόμενοι να προβάλλουν ενστάσεις επί των διεκδικούμενων ποσών. Είναι περαιτέρω η θέση της ότι η ενάγουσα με αναφορά στην υπόθεση China and South Sea Bank v. Tan
(1989)3 All.E.R 839 δεν είχε υποχρέωση να προχωρήσει στην πώληση των ελαστικών και ότι εξηγήθηκαν επαρκώς οι λόγοι για τους οποίους δεν αποζημιώθηκε η ενάγουσα από την ασφαλιστική εταιρεία. Επί της ανταπαίτησης είναι η θέση της ότι αυτή δεν έχει αποδειχθεί και θα πρέπει να απορριφθεί. Είναι τέλος η θέση της ότι η ενάγουσα απέδειξε τις απαιτήσεις της και ως εκ τούτου θα πρέπει να εκδοθούν αποφάσεις υπέρ της ενάγουσας. Το δικαστήριο έχει διεξέλθει την μαρτυρία και έχει μελετήσει τα διάφορα τεκμήρια. Έχει επίσης μελετήσει τις εκατέρωθεν θέσεις όπως αυτές αναλύονται στις αντίστοιχες γραπτές αγορεύσεις των δικηγόρων των δυο πλευρών. Κατά την κρίση του δικαστηρίου η διαφορά όπως αυτή αναδείχθηκε εκ μέρους του εναγομένου 2 (ΜΥ2) είναι παντελώς αβάσιμη και αυθαίρετη. Είναι περισσότερο από προφανές ότι ο ΜΥ2 προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την απουσία των 50 ελαστικών που παρουσιάστηκαν από την καταμέτρηση που έγινε στην αποθήκη αποταμίευσης από την πλευρά της ενάγουσας τράπεζας, για να κατασκευάσει και να δημιουργήσει ένα σκηνικό επί του οποίου επένδυσε για να προωθήσει μια σειρά από αβάσιμους ισχυρισμούς. Ακόμα και το σκηνικό που παρουσίασε είναι τελείως αντιφατικό και συγκρούεται με σειρά εγγράφων που αποδέχτηκε αντεξεταζόμενος ότι υπέγραψε. Παρόλο που ορθά κατά την κρίση του δικαστηρίου οι υπολογισμοί της ενάγουσας τράπεζας γίνονταν επί των εγγράφων, τούτο αβίαστα αποδεικνύεται και από την μαρτυρία του ΜΥ
  1. Η εναγόμενη 1, σύμφωνα με τα τεκμήρια στα οποία έγινε αναφορά στην αποδεκτή μαρτυρία του Βανέζη (ΜΕ1), εισήγαγε 980 ελαστικά διαφόρων τύπων και αξιών. Μέρος των οποίων δανειοδοτήθηκε και προέκυψαν οι δυο επίδικοι λογαριασμοί. Αυτό ως γεγονός όχι μόνο αποδεικνύεται από τα σχετικά έγγραφα αλλά ήταν και παραδεκτό και από τον ΜΥ
  2. Σταθερός αριθμός ως σημείο αναφοράς είναι τα 980 ελαστικά. Αδιαμφισβήτητο παρέμεινε ότι η εναγόμενη αιτήθηκε και πλήρωσε την αξία για εκτελωνισμό και προς παραλαβή 626 ελαστικών. Σχετικά είναι τα τρία διατακτικά του τεκμ.
  3. Είναι, με χρονολογική σειρά, ημερ.11.11.03 για 204 ελαστικά, 26.11.03 για 162 ελαστικά και 30.12.03 για 250 ελαστικά. Είναι σημαντικό να λεχθεί ότι η εναγόμενη 1 πλήρωσε την αξία όλων αυτών των ελαστικών προς την τράπεζα, ήτοι κατέβαλε Λ.Κ.7.386.30 για το πρώτο διατακτικό, Λ.Κ.6.196 για το δεύτερο και Λ.Κ.9.966 για το τρίτο διατακτικό. Δεδομένης της πληρωμής των ελαστικών αυτών και της αντίστοιχης κάθε φορά παράδοσης του σχετικού διατακτικού (delivery order) είναι ορθή και αυτονόητη η θέση της ΜΕ2, ότι οι εναγόμενοι, αφού πλήρωναν τους αντίστοιχους δασμούς παραλάμβαναν και τα ελαστικά. Κατά συνέπεια μέχρι και την 2.3.04 που οι εναγόμενοι κατέβαλαν την αξία και του τρίτου διατακτικού, παρέλαβαν, ή θα έπρεπε να παραλάβουν από την αποθήκη αποταμίευσης της Frakapor 626 ελαστικά. Παρέμειναν συνεπώς 354 ελαστικά εντός της αποθήκης. Εκείνο που στην συνέχεια έγινε ήταν η καταμέτρηση των ελαστικών εντός της αποθήκης από υπάλληλο της τράπεζας και διαφάνηκε ότι ο πραγματικός αριθμός ήταν 304, αντί 354 που πραγματικά θα έπρεπε να υπήρχαν. Ο αριθμός αυτός επιβεβαιώνεται και από την μεταφορά των ελαστικών από την αποθήκη της Frakapor στην αποθήκη της Philpa, γιατί οι τελωνειακές αρχές ανέστειλαν την άδεια λειτουργίας της Frakapor σύμφωνα με το τεκμ.
  4. Μάλιστα σύμφωνα με το τεκμ.18 δόθηκε χρόνος μέχρι την 15.10.04 για να δοθεί νέος τελωνειακός προορισμός για τα εμπορεύματα. Έτσι στις 3.11.04, σύμφωνα με το πιστοποιητικό κατάθεσης της Philpa (τεκμ.17), κατατέθηκαν 304 ελαστικά. Ο αριθμός αυτός, παρά τις διάφορες αιτιάσεις του ΜΥ1 δεν επιδέχεται αμφισβήτησης, αφού τελικά και ο ίδιος κατέθεσε ότι ήθελε να εκτελωνίσει τα 304 αυτά ελαστικά. Εξάγεται συνεπώς ότι η καταμέτρηση από τον υπάλληλο της τράπεζας έγινε μετά την έκδοση του τρίτου διατακτικού και πριν την μεταφορά τους στις αποθήκες της Philpa. Ο λόγος που γίνεται αναφορά στο θέμα αυτό είναι γιατί η ΜΕ2 δεν ανέφερε πότε ακριβώς έγινε η καταμέτρηση, η οποία είναι σημαντική ως προς τους ισχυρισμούς του ΜΥ
  5. Εκείνο όμως που κατέθεσε και δεν έχει αμφισβητηθεί, είναι ότι μετά την καταμέτρηση η ίδια προσωπικά τηλεφώνησε στον ΜΥ1 και του ανέφερε περί του ελλείμματος των 50 ελαστικών. Πρόσθεσε περαιτέρω ότι μετά το τηλεφώνημα αυτό ο ΜΥ1 της επήρε τα δελτία παραλαβής (τεκ.32) και της είπε ότι παρέλαβε 216 ελαστικά αντί 250 που ήταν το τρίτο διατακτικό. Εδώ ακριβώς εγείρονται διάφορα ερωτήματα τα οποία και χρήζουν εξέτασης. Ένα ερώτημα που εγείρεται είναι τι σχέση μπορούσαν να έχουν τα δελτία τα παραλαβής των εναγομένων με την καταμέτρηση. Αν θεωρητικά η αποθήκη της Frakapor παρέδωσε 34 ελαστικά λιγότερα από όσα η εναγομένη 1 πλήρωσε την τράπεζα για να παραλάβει, τρία τινά μπορούσαν να συμβούν. Το ένα ήταν ζητήσει από την Frakapor να του αποστείλει αμέσως και τα υπόλοιπα 34 και σημειώνεται πως ουδέν επί τούτου κατέθεσε ο ΜΥ
  6. Το μόνο που ανέφερε είναι ότι ο οδηγός που του παρέδωσε τα 216 του είπε ότι θα επανέλθει για να του φέρει και τα υπόλοιπα και έκτοτε δεν επανήλθε. Πρόκειται για ένα αστείο ισχυρισμό, αφού είναι δεδομένο ότι κατέβαλε στην τράπεζα την αξία των 250 ελαστικών ύψους Λ.Κ.9.966 και πλήρωσε περαιτέρω και τους δασμούς τους, για να μπορούσαν ως αυτονόητο να τους παραδοθούν, και το ελάχιστο συνεπώς που θα έπρεπε να κάμει ήταν να επικοινωνήσει με την αποθήκη αποταμίευσης και να αναφέρει ότι έγινε μερική παράδοση των εμπορευμάτων και να συνεννοηθεί για τα περαιτέρω. Και κάτι τέτοιο είναι σαφές και ξεκάθαρο ότι δεν έκαμε. Δεν θα μπορούσε στα σοβαρά να αναμένει από ένα οδηγό να διευθετήσει τον αριθμό των ελαστικών που πλήρωσε και εκτελώνισε και επειδή απλά δεν επανήλθε το θέμα έμεινε εκεί. Έσπευσε όμως να προσθέσει και τα εξής. Ότι η αποθήκη δεν έπιανε τα επιπλέον ελαστικά, τα οποία να σημειωθεί ότι σύμφωνα με την δική του μαρτυρία δεν ήταν 20 αλλά 32 και ότι τα δικά του δεν ήταν μέσα στην αποθήκη. Βέβαια αν πράγματι η αποθήκη αποταμίευσης του έκαμε δώρο 32 ελαστικά άλλου εισαγωγέα, αφού δεν τα έπιανε πίσω, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να αναφέρει ότι δεν θα έκαμνε 20 κούρσες για να τα πάρει πίσω. Όσο δε για την δήλωση του ότι τα δικά του ελαστικά δεν ήταν μέσα στην αποθήκη, πως αυτό συνάδει με το γεγονός ότι ούτως ή άλλως υπήρχαν εντός της αποθήκης αποταμίευσης 304 δικά του ελαστικά. Προφανώς ο ΜΥ1 δεν είπε την αλήθεια επί τούτου. Αντίθετα και στην προσπάθεια του να δώσει εξηγήσεις κατέφυγε σε αφελείς και αντιφατικές επινοήσεις. Το δεύτερο είναι ότι παρουσίασε μεν στην τράπεζα, όπως και στο δικαστήριο το τεκμ.32, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όντως έτσι έχουν τα πράγματα. Πρόκειται για δελτία παραλαβής τα οποία ο ίδιος είχε στην κατοχή του και δεν μπορεί να αποκλειστεί, όπως κατέθεσε και η ΜΕ2, ότι παρουσίασε επιλεκτικά τα συγκεκριμένα για να στηρίξει ένα ούτως ή άλλως ψευδή ισχυρισμό. Το τρίτο, όπως συνάγεται εκ της μαρτυρίας είναι πως ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε στην τράπεζα ότι παρέλαβε λιγότερα ελαστικά, ούτε και λογικά θα μπορούσε να θέσει τέτοιο θέμα στην τράπεζα. Και ο λόγος είναι γιατί ακόμα και να ήταν ο ισχυρισμός του ότι παρέλαβε λιγότερα ελαστικά, αυτό δεν αφορούσε την τράπεζα, αλλά τον ίδιο και την αποθήκη αποταμίευσης. Τότε μόνο θα είχε ενδεχομένως λόγο να θέσει θέμα στην τράπεζα, αν η μερική παράδοση των ελαστικών οφειλόταν στο ότι δεν υπήρχαν άλλα ελαστικά εντός της αποθήκης. Και τέτοιο θέμα δεν υπήρχε, άλλωστε και ο ίδιος παραδέχτηκε ότι υπήρχαν τουλάχιστον ακόμα 304 ελαστικά. Είναι ακριβώς γι' αυτό τον λόγο που εκ του πονηρού κατέθεσε ότι δεν υπήρχαν τα ελαστικά του, πλην όμως αντιφάσκει με την αποδοχή του ότι υπήρχαν 304 ελαστικά αλλά και με την επιστολή του τεκμ.
  7. Εξ' άλλου, αν πραγματικά δεν υπήρχαν τα ελαστικά, αυτό θα ισοδυναμούσε με την απώλεια όλων των υπολοίπων ελαστικών, ήτοι σχεδόν το 1/3 της εισαγωγής και κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα έμενε με δεμένα τα χέρια και κατ' ισχυρισμό να συζητά με την τράπεζα για 34 ελαστικά, όταν είχε ως δεδομένο ότι απωλέσθηκαν 304 ελαστικά. Θα ειδοποιούσε αμέσως τις τελωνειακές και αστυνομικές αρχές και δεν θα συζητούσε με την τράπεζα για 34 ελαστικά. Πρόκειται για ένα μωσαϊκό αντιφάσεων και παράλογων ισχυρισμών που με κανένα τρόπο δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά. Κατά συνέπεια ο ισχυρισμός του ότι ενημέρωσε την τράπεζα ότι παρέλαβε λιγότερα ελαστικά όχι μόνο δεν ευσταθεί, αλλά δεν είχε καν λόγο να αναφέρει οτιδήποτε στην τράπεζα, με την αποθήκη αποταμίευσης θα έπρεπε να αναζητήσει εξηγήσεις, και ως εκ τούτου απορρίπτεται ως αναληθής. Εξάγεται συνεπώς ότι η αλληλουχία των γεγονότων έλαβε χώρα όπως ακριβώς κατέθεσε η ΜΕ
  8. Δηλαδή μετά την καταμέτρηση των ελαστικών από την ενάγουσα και την διαπίστωση της απουσίας των ελαστικών, η ΜΕ2 πληροφόρησε επί τούτου τον ΜΥ
  9. Τότε ο ΜΥ1 για πρώτη φορά ανέσυρε και έθεσε θέμα μερικής παράδοσης ελαστικών από το τρίτο διατακτικό παρουσιάζοντας το τεκμ.
  10. Αναληθής συνακόλουθα εκ των πραγμάτων είναι ο ισχυρισμός του ΜΥ1 ότι δεν πλήρωσε τους δασμούς του τρίτου διατακτικού προς την Frakapor γιατί η ενάγουσα δεν του έκδωσε τιμολόγιο και να τον χρεώσει για τα 20 επιπλέον ελαστικά. Για τα οποία, αντιφατικώς στην συνέχεια, δήλωσε άγνοια για τον χειρόγραφο αριθμό 20 επί του τέταρτου διατακτικού (τεκμ.22), που ως αναντιλέκτως κατέθεσε η ΜΕ2 ήταν τα συγκεκριμένα ελαστικά που παρέλαβε και δεν περιλαμβάνονταν στο τρίτο διατακτικό. Και κρίνεται ως αναληθής γιατί ουδέποτε ενημέρωσε την ενάγουσα ότι έλαβε λιγότερα ελαστικά, παρά μόνο εκ των υστέρων όταν πληροφορήθηκε από την ΜΕ2 για το έλλειμμα των 50 ελαστικών, επινόησε το πιο πάνω σενάριο σε μια προσπάθεια να εκμεταλλευτεί την απώλεια των ελαστικών. Άλλωστε και λάθος να έγινε όπως ισχυρίζεται, ό,τι αφενός του παρέδωσαν λιγότερα ελαστικά και αφετέρου τους παραδόθηκαν ελαστικά που δεν τους ανήκαν - τα οποία σύμφωνα με την δική του μαρτυρία τα κατακράτησε με εξαιρετική ευκολία και δεν είναι μικρής αξίας - το τρίτο διατακτικό ήταν ήδη πληρωμένο στην τράπεζα. Τι νόημα συνεπώς είχε η δήλωση του ότι η τράπεζα δεν του έκδωσε άλλο τιμολόγιο για τα επιπλέον 20 ελαστικά. Τα οποία ως πλειστάκις κατέθεσε δεν του ανήκαν, ούτε και ανήκαν όπως το έθεσε στην τράπεζα. Τι τιμολόγιο θα του έκδιδε συνεπώς η τράπεζα αφού κατά την δική του μαρτυρία δεν του ανήκαν. Όφειλε, αν συνέβησαν αυτά που ισχυρίστηκε, να τα επιστρέψει αμέσως στην αποθήκη και να τα αντικαταστήσει με τα δικά του ελαστικά τα οποία είχε ήδη προπληρώσει. Και αυτά καθόσον αφορά τα ελαστικά τύπου Michelin. Για τα επιπλέον 12 ελαστικά τύπου Exalto που κατά δική του και πάλι παραδοχή παρέλαβε εκτός διατακτικών της ενάγουσας δεν ανέφερε τι έπραξε. Τα κράτησε και αυτά χωρίς κάποια δυσκολία αποφεύγοντας να αναφέρει τι απέγινε τελικά με αυτά. Πρόκειται συναφώς περί αναληθών, ασυνάρτητων και αντιφατικών ισχυρισμών, χωρίς νόημα και ουσία. Ευθέως εξάγεται ότι πρόκειται περί τυχαίων επινοήσεων του μάρτυρα, κυρίως κατά την αντεξέταση, για να δικαιολογήσει τους ισχυρισμούς του και να υποστηρίξει την εκδοχή του. Στην βάση των όσων έχουν προκύψει από την μέχρι τούδε αξιολόγηση της μαρτυρίας, εξάγεται ότι ο ΜΥ1 είτε σε συνεννόηση με την αποθήκη αποταμίευσης, είτε από μόνος του και παραπλανώντας την αποθήκη και τις τελωνειακές αρχές, εκτελώνιζε διαφορετικού τύπου και αριθμό ελαστικών από εκείνα που ζητούσε και πλήρωνε την ενάγουσα και καταγράφονταν στα διατακτικά. Η διαφορά στην αξία των διαφόρων τύπων των ελαστικών είναι προφανής από το τιμολόγιο της εναγομένης 1 (εντός του τεκμ.5) και δικαίως η ΜΕ2 ανέφερε ότι γίνονταν παρατυπίες εν αγνοία της τράπεζας. Επιβεβαίωση του γεγονότος αυτού, πέραν των όσων έχουν λεχθεί για τα ελαστικά τύπου Michelin, αποτελούν τα ελαστικά Pirelli. Αντεξετάστηκε επί των ελαστικών αυτών και προέκυψε ότι σύμφωνα με το τιμολόγιο εισαγωγής των ελαστικών της εναγομένης 1 (εντός του τεκμ.5) εισήχθησαν 30 ελαστικά Pirelli. Αντεξεταζόμενος παραδέχτηκε ότι παρέλαβε μόνο 8 με το δεύτερο διατακτικό, ενώ σύμφωνα με το πιστοποιητικό της Philpa υπήρχαν 17 ελαστικά αντί 22 που θα έπρεπε να υπήρχαν. Σημειώνεται πως ούτε και στο τρίτο διατακτικό παρέλαβε ελαστικά αυτού του τύπου. Η θέση του αντεξεταζόμενος επί τούτου και επί της προφανούς αυτής διαφοράς, ήταν απλά ότι δεν είχε σχέση με το πιστοποιητικό της Philpa. Προφανώς δεν ήθελε να απαντήσει και να δώσει εξηγήσεις τι απέγιναν τα 5 ελαστικά, αφού στο τέλος της ημέρας μετά την πληρωμή του ποσού προς την τράπεζα και την λήψη του σχετικού διατακτικού, ήταν θέμα του ιδίου πως και πότε θα εκτελώνιζε και θα παραλάμβανε τα ελαστικά. Όφειλε συνεπώς να δώσει σαφείς απαντήσεις και συγκεκριμένες εξηγήσεις, αντί να παραπέμπει σε επινοήσεις και αντιφατικές και αόριστες απαντήσεις. Όφειλε συνεπώς να εξηγήσει πότε και με ποιο τρόπο παρέλαβε τα 5 ελαστικά Pirelli χωρίς να πληρώσει την ενάγουσα και να του εκδώσει σχετικό διατακτικό. Και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο τα παράλαβε, γιατί στο τέλος της ημέρας εκείνο που εξάγεται με βάση την δική του μαρτυρία και το τεκμ.32 επί του οποίου βάσισε τους ισχυρισμούς του, είναι ότι παρέλαβε 37 ελαστικά χωρίς την γνώση και της συγκατάθεση της τράπεζας και προφανώς βέβαια, χωρίς να πληρώσει την αξία τους. Πλειστάκις ανέφερε, γιατί προφανώς ήταν βολικό ώστε να δηλώνει άγνοια, ότι δεν είχε πρόσβαση στην αποθήκη αποταμίευσης και δεν μπορούσε να καταμετρήσει το εμπόρευμα, το οποίο εκ των απαντήσεων που έδινε το θεωρούσε ότι ανήκε στην τράπεζα. Το πρώτο που θα πρέπει να λεχθεί είναι πως όπως εξάγεται εκ των εγγράφων που έχουν κατατεθεί, τα ελαστικά ήταν ιδιοκτησίας της εναγομένης 1 τα οποία ενεχυριάστηκαν υπό τους όρους της μεταξύ τους συμφωνίας προς όφελος της τράπεζας. Λέχθηκε ήδη ότι στον όρο 2 της συμφωνίας ενεχυρίασης (τεκμ.5), ιδιοκτήτης των ελαστικών ήταν η εναγομένη
  11. Στην ίδια κατεύθυνση ήταν και τα ασφαλιστικά σημειώματα (τεκμ.31). Κατά συνέπεια ως ιδιοκτήτης των ελαστικών η εναγομένη 1 είχε κάθε δικαίωμα να επιθεωρεί αν ήθελε και να καταμετρά το δικό της εμπόρευμα εντός της αποθήκης αποταμίευσης. Αν η ενεχυριούχος τράπεζα είχε τέτοιο δικαίωμα, πόσω μάλλον ο ιδιοκτήτης τους. Η γενική και αόριστη αναφορά του ΜΥ1 ότι δεν είχε πρόσβαση εντός της αποθήκης αποταμίευσης και συνεπώς δεν μπορούσε να καταμετρήσει το εμπόρευμα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Ούτε και προσκόμισε τέτοια μαρτυρία που να υποστηρίζει τον ισχυρισμό του. Κρίνεται όμως και ως αντιφατική με τον μετέπειτα ισχυρισμό του, πως όταν κατάληξαν στην συμφωνία του τεκμ.21 θα καταμετρούσε τα ελαστικά. Χωρίς όμως να εξηγήσει πως θα γινόταν αυτό, αφού ως κατέθεσε σε άλλο μέρος, δεν είχε πρόσβαση στην αποθήκη αποταμίευσης. Η ΜΕ2 ανέφερε ότι η καταμέτρηση έγινε μαζί με τελωνειακό λειτουργό και συνεπώς η εναγομένη 1 αν ήθελε μπορούσε και αυτή με τελωνειακό λειτουργό να εισέλθει και να καταμετρήσει τα ελαστικά. Επίσης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ο ισχυρισμός του ότι το πιστοποιητικό της Philpa δεν τον αφορά, τόσο γιατί αναφέρεται στα δικά τους εμπορεύματα - της εναγομένης 1 - όσο και κυρίως γιατί πρόκειται για αποθήκη αποταμίευσης ελεγχόμενη από τις τελωνειακές αρχές και η καταγραφή δεν είναι αυθαίρετη, αλλά εμπλέκονται άμεσα και οι τελωνειακές αρχές, ως τελωνειακός προορισμός. Σχετικό είναι το τεκμ.
  12. Κατά συνέπεια οι αόριστοι ισχυρισμοί του ότι δεν τον αφορά το πιστοποιητικό αυτό, ούτε και οι καταμετρήσεις της τράπεζας που γίνονταν παρουσία τελωνειακού λειτουργού, με την έννοια ότι έτσι του έλεγαν, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Η προσπάθεια του να αποστασιοποιηθεί από όλα τα δεδομένα απορρίπτεται ως εντελώς αβάσιμη, αυθαίρετη και παραπλανητική. Επανερχόμενο το δικαστήριο στα ελαστικά τύπου Pirelli είναι περισσότερο από προφανές και ως απλή μαθηματική πράξη ότι ενώ εισήχθηκαν 30 ελαστικά και παραλήφθηκαν από την εναγόμενη 1 μόνο 8 και θα έπρεπε να υπήρχαν 22, στην πραγματικότητα υπήρχαν μόνο
  13. Έλειπαν εν ολίγοις 5 ελαστικά για τα οποία μόνο ο ΜΥ1 γνώριζε και όφειλε να δώσει εξηγήσεις. Πλην όμως όχι μόνο δεν έδωσε αλλά απέφυγε με κάθε δυνατή επιμέλεια να απαντήσει. Το παράδειγμα των ελαστικών αυτών καθώς και των Michelin τύπου Exalto ανάγλυφα κατά την κρίση του δικαστηρίου αναδεικνύουν τον τρόπο που δρούσε ο ΜΥ
  14. Βεβαίως καθόλου δεν παραγνωρίζεται ότι στο τέλος της ημέρας η καταμέτρηση της τράπεζας κατέδειξε ότι έλειπαν 50 ελαστικά. Και πως στο πλαίσιο αυτό έγινε το έγγραφο τεκμ.
  15. Το πρώτο που συμφωνήθηκε ήταν να εκδοθεί διατακτικό με το υπόλοιπο των ελαστικών σύμφωνα με την κατάσταση της Frakapor. Ως ανέφερε η ΜΕ2 και δεν αμφισβητήθηκε, δεν βρήκε την κατάσταση αυτή, αλλά το πιστοποιητικό της Philpa αποτελεί την αντίστοιχη κατάσταση μεταφοράς από την μια αποθήκη στην άλλη. Συνεπώς ο πραγματικός αριθμός των ελαστικών ήταν
  16. Προς αυτή την κατεύθυνση η ενάγουσα εξέδωσε το τελευταίο, σύμφωνα με την ΜΕ2, διατακτικό για τα 304 υπόλοιπα ελαστικά (τεκμ.22). Το δεύτερο που καταγράφηκε στο τεκμ.21 αφορούσε την διαφορά της αξίας των ελαστικών που λείπουν από το διατακτικό ημερ.30.12.03 για να αφαιρεθεί από τον λογαριασμό των εναγομένων καθώς και οι τόκοι, cash guarantee οι οποίοι χρεώθηκαν και θα έπρεπε να επιστραφούν. Η διαφορά που προέκυψε σύμφωνα με την ΜΕ2 ήταν 50 ελαστικά, αφού η καταμέτρηση κατέδειξε ότι υπήρχαν
  17. Αυτός ήταν και ο αριθμός των ελαστικών που αφορούσε το τέταρτο διατακτικό. Πρόσθεσε όμως χωρίς να αμφισβητηθεί, ότι εντός των 50 ελαστικών ήταν και τα 20 που έλαβε ο ΜΥ1 χωρίς την άδεια της τράπεζας, σχετικό είναι το τεκμ.32, τα οποία, και πάλι ως αναντιλέκτως κατέθεσε η ΜΕ2, ο ΜΥ1 συμφώνησε να πληρώσει. Πρόκειται συναφώς για τα 20 που προστέθηκαν χειρόγραφα στο τεκμ.
  18. Υπενθυμίζεται εδώ ότι όπως προέκυψε από την αντεξέταση του ΜΥ1 παρέλαβε ακόμη 5 ελαστικά τύπου Pirelli τα οποία και πάλι δεν ήταν σε γνώση της ενάγουσας καθώς και 12 άλλα ελαστικά τύπου Michelin. Ουσιαστικά και ενώ η ενάγουσα αναζητούσε τα 50 ελλείποντα ελαστικά, τα 37 εξ' αυτών τα είχε ήδη παραλάβει ο ΜΥ1 εν αγνοία της ενάγουσας και προφανώς χωρίς να τα πληρώσει. Έχει λεχθεί ότι ο ισχυρισμός του ΜΥ1 ότι με το τρίτο διατακτικό παρέλαβε 34 λιγότερα ελαστικά δεν ευσταθεί, πέραν των άλλων λόγων που έχουν αναλυθεί, αλλά και γιατί ο αριθμός των ελλειπόντων κατά την μεταγενέστερη καταμέτρηση θα έπρεπε να ήταν διαφορετικός. Υπενθυμίζεται και πάλι ότι ο ΜΥ1 παραδέχτηκε ότι πλην των κατ' ισχυρισμό 20 ελαστικών τύπου Michelin που παρέλαβε και δεν του ανήκαν, παρέλαβε επίσης ακόμα 12 μάρκας Michelin 195/50ΗR
  19. Στο τιμολόγιο της εναγομένης 1, εντός του τεκμ.5, υπάρχουν 40 τέτοια ελαστικά, τα οποία σύμφωνα με τα διατακτικά είχαν όλα παραληφθεί από τους εναγόμενους. Κατά συνέπεια παραλήφθηκαν από τον ΜΥ1 ακόμα 12 τέτοια ελαστικά, ανεξάρτητα αν ο ΜΥ1 κατέθεσε ότι δεν του ανήκαν, παρόλο που να σημειωθεί ότι τα κράτησε και αυτά. Κρίνεται κατάλληλο το σημείο αυτό να γίνει αναφορά στο τεκμ.
  20. Υπάρχουν κάποια στοιχεία που αφορούν τα δελτία παραλαβής που παρουσίασε ο ΜΥ1 στα οποία θα πρέπει να γίνει ειδική μνεία. Η ΜΕ2 ανέφερε ότι ο ΜΥ1 παρουσίασε τα έγγραφα αυτά επιλεκτικά και δεν μπορεί να γνωρίζει αν παρέλαβε και τα υπόλοιπα ελαστικά του τρίτου διατακτικού, παρόλο που ως ορθά κατέθεσε, ακόμα και να μην τα είχε παραλάβει, τα είχε πληρώσει και διερωτήθηκε γιατί δεν εκτελώνισε και τα υπόλοιπα. Έχει γίνει αναφορά στο θέμα αυτό. Το τεκμ.32 αποτελείται από δυο σετ εγγράφων. Το ένα είναι δελτίο αποστολής της Frakapor και το άλλο δελτίο παραλαβής από κάποια εταιρεία C.A.M.K Auto Tyre Suppliers Ltd. Στο ένα εξ αυτών, το υπ' αριθμό 00163, υπάρχει σε παρένθεση χειρόγραφα αναγραμμένο το όνομα της εναγομένης
  21. Το δικαστήριο αντιπαρέρχεται το γεγονός ότι ο αύξων αριθμός των δυο δελτίων αποστολής δεν συνάδει χρονολογικά αφού ο μικρότερος αριθμός παρουσιάζεται χρονολογικά ως δεύτερος, το ερώτημα όμως που αναφύεται είναι γιατί το δελτίο παραλαβής να μην είναι της Frakapor, αλλά της πιο πάνω εταιρείας. Λογικά το δελτίο αποστολής θα έπρεπε να συνοδευόταν και από δελτίο παραλαβής από την Frakapor, στο οποίο να αποδεικνύεται δια της υπογραφής της εναγόμενης 1 ότι πράγματι παρέλαβε από την Frakapor τα συγκεκριμένα ελαστικά. Η άποψη αυτή ενισχύεται και από το γεγονός ότι στο δελτίο αποστολής της Frakapor δεν γίνεται καμιά αναφορά στο είδος και τον τύπο των ελαστικών που απέστελλε στην εναγόμενη
  22. Αναγράφεται μόνο ο αριθμός των ελαστικών, 76 και 140 αντίστοιχα. Και τούτο γιατί ως θέμα τάξης αλλά και ελέγχου υπό των τελωνειακών αρχών, θα έπρεπε να καταγράφονται επακριβώς τα εκτελωνισθέντα και παραδοθέντα έγγραφα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είναι καταγραμμένα στο πιστοποιητικό κατάθεσης των 980 ελαστικών που εξέδωσε η Frakapor την 14.11.03 όταν κατατέθηκαν στην αποθήκη αποταμίευσης της τα εισαχθέντα εμπορεύματα, αλλά και της Philpa στο πιστοποιητικό κατάθεσης ημερ.3.11.
  23. Συνάγεται συνεπώς πως είτε υπήρχε τέτοιο δελτίο παραλαβής από την Frakapor το οποίο ο ΜΥ1 δεν παρουσίασε, είτε τα συνοδεύοντα αυτά δελτία παραλαβής έγιναν εκ των υστέρων επί ονόματος μάλιστα εσφαλμένης εταιρείας, για να κατασκευάσει ο ΜΥ1 τους διάφορους ισχυρισμούς του περί ελλειμμάτων και μερικής παράδοσης εμπορευμάτων. Δεν μπορεί άλλως να εξηγηθεί και να δικαιολογηθεί η ευκολία με την οποία ο ΜΥ1 κατέθεσε ότι με το τρίτο διατακτικό παρέλαβε 32 ελαστικά που δεν καταγράφονταν σε αυτό. Και παρά ταύτα κατακράτησε και τα 32 αυτά ελαστικά γιατί απλά δεν πήγε ο οδηγός της Frakapor να τα παραλάβει, ούτε και θα έκαμνε 20 κούρσες ως ανέφερε για να τα επιστρέψει. Είναι όμως σαφές ότι η ΜΕ2 στηρίχθηκε στο τεκμ.32 όπου και διαπίστωσε ότι οι εναγόμενοι έλαβαν 20 εκ των ελλειπόντων 50 ελαστικών τα οποία και πρόσθεσε στο τέταρτο διατακτικό, ενώ κατά παραδοχή του ΜΥ1 στο δικαστήριο, παρέλαβε ακόμα 12 ελαστικά εκτός του τρίτου διατακτικού, καθώς και 5 ελαστικά Pirelli που είναι άγνωστο πότε τα παρέλαβε. Είναι δε άξιο απορίας να χρησιμοποιήσει δελτία παραλαβής άλλης εταιρείας, στην οποία είναι μέτοχος και διευθυντής, με την δικαιολογία ότι χάριν ευκολίας γιατί υπήρχαν έτοιμα και καταγραμμένα τα ελαστικά. Είναι δυνατόν μια εταιρεία που εισήγαγε 980 ελαστικά να μην έχει δικά της δελτία παραλαβής και να χρησιμοποιεί δελτία άλλης εταιρείας. Τίθεται το ερώτημα αυτό και κρίνεται και δεν χρήζει απάντησης. Και επιπλέον να προσπαθεί να πείσει επί ενός αντιγράφου, ότι πρόκειται για παραλαβή της δικής του εταιρείας, απλά γιατί προστέθηκε χειρόγραφα, στο ένα εξ αυτών το όνομα της εναγομένης
  24. Συνάγεται πάντως ότι είναι πολλά τα λάθη που φαίνεται να έγιναν κατά τον ΜΥ1 με το τρίτο διατακτικό και αν έτσι είχαν τα πράγματα εξάγεται ότι έμεινε τελείως άπραγος. Ενώ έπρεπε να παραλάβει 250 ελαστικά που τα πλήρωσε και τα εκτελώνισε, παρέλαβε μόνο 216 εκ των οποίων τα 34 δεν του ανήκαν. Με βάση τους ισχυρισμούς του από τα 250 ελαστικά του τρίτου διατακτικού παρέλαβε μόνο 182, λίγο περισσότερα από τα μισά, επί μιας πληρωθείσας αξίας Λ.Κ.9.966 και δεν έκαμε απολύτως τίποτε. Εκείνο πάντως που διαπιστώνεται και δεν είναι καθόλου τυχαίο, είναι πως μόνο μετά από την καταμέτρηση της τράπεζας και την διαπίστωση της απουσίας των 50 ελαστικών, συνέπεσαν όλα τα λάθη και οι διαφωνίες του ΜΥ
  25. Οι πιο πάνω κρίσεις γίνονται ακριβώς για να καταδείξουν την πλήρη αναξιοπιστία του ΜΥ1 επί όλου του φάσματος της μαρτυρίας του. Σε κάποιο μάλιστα στάδιο παραδέχτηκε ότι ήταν έτοιμος και ήθελε να πληρώσει και να παραλάβει τα 304 ελαστικά του τέταρτου διατακτικού, αλλά ως το έθεσε, η ΜΕ2 επέμενε να καταβάλει την αξία όλων των ελαστικών. Πέραν του ότι η συγκεκριμένη θέση του ΜΥ1 είναι αντιφατική με το γεγονός ότι ως κατέθεσε σε άλλο μέρος, δεν παρουσιάστηκε να παραλάβει τα 304 ελαστικά γιατί δεν ειδοποιήθηκε από την ΜΕ2, είναι και άνευ ειρμού, γιατί αν πράγματι ήθελε να πληρώσει την τράπεζα και να εκτελωνίσει τα υπόλοιπα 304 ελαστικά, πλην όμως η τράπεζα ποτέ δεν του γνωστοποίησε το τέταρτο πιστοποιητικό (τεκμ.22) και δεν τον ειδοποίησε να παρουσιαστεί και να πληρώσει, τότε το εύλογο ερώτημα που τίθεται, αφού αυτή ήταν η επιθυμία του, και αφού υπέγραψε το τεκμ.21, γιατί δεν επικοινώνησε ο ίδιος με την τράπεζα και να ζητήσει να πληρώσει τα 304 ελαστικά και να τα εκτελωνίσει. Άλλωστε για τα προηγούμενα διατακτικά σύμφωνα με την μαρτυρία του έστελλε φαξ στην τράπεζα και ετοιμαζόταν το σχετικό διατακτικό. Γιατί δεν έπραξε το ίδιο και για τα 304 ελαστικά. Και αν η διαφορά τους ήταν τα 20 ελαστικά, για να μειώσει την ζημιά του ως είχε υποχρέωση, όφειλε και μπορούσε να καταβάλει την αξία τους και να επιφυλάξει τα δικαιώματά του. Τίποτε όμως από αυτά δεν έπραξε και παρέμεινε αδρανής αποστέλλοντας την επιστολή τεκμ.23 όπου για πρώτη φορά αναφέρει ότι ελλείπουν 103 ελαστικά. Αλλά ακόμα και έτσι να είχαν τα πράγματα, όφειλε να πληρώσει και να παραλάβει τα 304 ελαστικά που ούτως ή άλλως υπήρχαν εντός της αποθήκης αποταμίευσης για να μειώσει τις κατ' ισχυρισμό ζημιές του. Αναφορά επ' αυτού θα γίνει στη συνέχεια. Ούτε νόημα μπορεί να έχει ο ισχυρισμός του ότι η ΜΕ2 ήθελε να πληρώσουν την αξία όλων των ελαστικών, αφού το τέταρτο διατακτικό αφορούσε τα 304 ελαστικά που ως πραγματικός αριθμός υπήρχαν εντός της αποθήκης. Τα οποία ως κατέθεσε ήθελε και αυτός να εκτελωνίσει. Η μόνη διαφορά που θα μπορούσε να στηρίξει τους ισχυρισμούς του θα ήταν τα 20 επιπλέον ελαστικά που προστέθηκαν χειρόγραφα στο τέταρτο τιμολόγιο. Αλλά ακόμα και γι' αυτά, κατέθεσε αντιφατικώς βέβαια ως προς τους βασικούς του ισχυρισμούς του, ότι η τράπεζα δεν έκδωσε τιμολόγιο γι' αυτά και έτσι δεν πλήρωσε ούτε και την Frakapor για τους δασμούς. Τελικά παρέμεινε αναπάντητο το ερώτημα τι ακριβώς ήθελε ο ΜΥ
  26. Εγκλωβίστηκε μέσα στους ίδιους τους ισχυρισμούς του και σε ένα αντιφατικό σενάριο χωρίς ειρμό, συνοχή και νόημα. Ως προς δε τα ελλείποντα ελαστικά, το δικαστήριο διατηρεί έντονες επιφυλάξεις αν τελικά έλειπαν ελαστικά, γιατί με βάση την διαμορφωμένη πλέον αξιολόγηση της μαρτυρίας, προκύπτει ότι παρά το ότι στην καταμέτρηση που έγινε από την ενάγουσα και το τελωνείο έλειπαν 50 ελαστικά, ήτοι 45 Michelin και 5 Pirelli, τα 32 εξ αυτών (Michelin) τα παρέλαβε ο ΜΥ1, κατά δε δική του ομολογία παρέλαβε ακόμα 5 Pirelli, που μειώνουν την διαφορά στα
  27. Δεν παραγνωρίζεται ότι ο ΜΥ1 τα 32 που κατ' ισχυρισμό παρέλαβε ως επιπλέον του τρίτου διατακτικού τα συνυπολογίζει ως ελλείποντα και συνεπώς ανεβάζει τον αριθμό των ελαστικών που έλειπαν στα 66, ήτοι 34 ελλείποντα και 32 επιπλέον που δεν του ανήκαν, πλην όμως για όλους τους λόγους που έχουν εξηγηθεί και αναλυθεί και στην βάση του αδιαμφισβήτητου πιστοποιητικού της Philpa περί 304 ελαστικών που υπήρχαν εντός της αποθήκης αποταμίευσης, που αποτελεί την βάση του ορθού υπολογισμού, όλοι οι περί αντίθετου ισχυρισμοί του ΜΥ1 απορρίπτονται ως εντελώς αναξιόπιστοι και παραπλανητικοί. Η θέση του ΜΕ1 αλλά και της ΜΕ2 ήταν πως δεν υπήρξε καταγγελία για διάρρηξη και κλοπή και συνεπώς δεν μπορούσε να γίνει απαίτηση στην ασφαλιστική εταιρεία, ως ο σχετικός όρος της ασφαλιστικής κάλυψης. Αυτός ο ισχυρισμός παρέμεινε αναντίλεκτος. Και με βάση όσα προέκυψαν εκ της αξιολογήσεως της μαρτυρίας συνάγεται πως είναι και ορθός, αφού τουλάχιστον εκ των 50 ελλειπόντων, τα 37 τα παρέλαβε ο ΜΥ1 εν αγνοία της τράπεζας. Σύμφωνα με τα καλυπτικά σημειώματα (τεκμ.31) η εναγόμενη 1 ως ασφαλισμένος ιδιοκτήτης είχε κάθε δικαίωμα να αποταθεί στην ασφαλιστική εταιρεία και να υποβάλει απαίτηση. Και όχι μόνο, αλλά όφειλε να καταγγείλει στις τελωνειακές και αστυνομικές αρχές την ισχυριζόμενη απώλεια των 103 ελαστικών. Τίποτε όμως από αυτά δεν έπραξε. Και προκαλεί εύλογη απορία αν ένας εμπορευόμενος που διαπιστώνει ότι ελλείπουν 103 ελαστικά από μια εισαγωγή 980, να μην προβαίνει σε κανένα απολύτως μέτρο και σε καμιά καταγγελία. Όταν κυρίως αυτά ευρίσκονται εντός αποθήκης αποταμίευσης ελεγχόμενης υπό του τελωνείου. Ερωτηματικά δημιουργεί και η αντίδραση του ΜΥ1 όταν έμαθε από την ΜΕ2 ότι έλειπαν 50 ελαστικά, γιατί αντί να συντρέξει και να διερευνήσει το θέμα με την εταιρεία αποταμίευσης και τις τελωνειακές αρχές, αρκέστηκε να παρουσιάσει στην τράπεζα δελτία παραλαβής αμφιβόλου ποιότητας και υφής για να καταδείξει ότι παράλαβε λιγότερα ελαστικά από εκείνα που πλήρωσε. Ακόμα και όταν υπέγραφε το τεκμ.21 γιατί δεν έθεσε όρο να γίνει απαίτηση στην ασφαλιστική εταιρεία, ή ότι θα προέβαινε ο ίδιος σε παραστάσεις προς τις αρχές και την ασφαλιστική εταιρεία για κάλυψη. Ή εν πάση περιπτώσει τι έπραξε ο ίδιος αν πραγματικά πίστευε ότι έλειπαν 103 ελαστικά, σύμφωνα με την επιστολή του τεκμ.
  28. Άλλωστε η ενάγουσα σύμφωνα με τον όρο 10 της συμφωνίας ενεχυρίασης, τεκμ.5, δεν είχε καμιά ευθύνη, μεταξύ άλλων, για κλοπή, υπεξαίρεση και απώλεια των ελαστικών. Το γεγονός ότι δεν έπραξε απολύτως τίποτε, παρά μόνο κατέθεσε μεταξύ άλλων ισχυρισμών, και αυτό πάλι χωρίς νόημα, ότι η τράπεζα δεν έκαμε τίποτε για να του αναπληρώσει τα ελαστικά που έλειπαν, αναδεικνύει ότι ούτε ο ίδιος πίστευε ότι πραγματικά έλειπαν ελαστικά, αφού στην βάση της αξιολόγησης της μαρτυρίας και όσων έχουν προκύψει εξ αυτής, παραλάμβανε εν αγνοία της τράπεζας διαφόρων ειδών και τύπου ελαστικά, πέραν και εκτός των εκάστοτε εκδιδομένων υπό της τράπεζας διατακτικών παραλαβής. Και όταν η τράπεζα κατά την καταμέτρηση βρήκε ότι έλειπαν 50 ελαστικά, τα οποία τελικά ως κατέδειξε η μαρτυρία δεν είναι ούτε 50, κρίνεται πως και εδώ παραπλάνησε την ενάγουσα και την ΜΕ2, και για να αποφύγει να δώσει εξηγήσεις με ενδεχόμενο να διαφανεί τι ακριβώς έγινε, επινόησε ένα σενάριο και βασίστηκε επί επιλεκτικών δελτίων παραλαβής και αυτών ως κατέδειξε η μαρτυρία άλλης εταιρείας, αλλά και εσφαλμένων, για να στηρίξει ισχυρισμούς περί απώλειας ελαστικών για τα οποία δεν φέρει ευθύνη για να μην καταβάλει την αξία τους προς την ενάγουσα τράπεζα. Στο τέλος της ημέρας, όποιος και αν είναι ο αριθμός των ελαστικών που ελλείπουν, αφού ο ΜΥ1 έκαμε ότι ήταν δυνατόν για να μην διαφανεί ο πραγματικός αριθμός, εκείνο που αβίαστα εξάγεται είναι ότι παραλάμβανε επιλεκτικά ελαστικά χωρίς την γνώση και την άδεια της τράπεζας. Είναι η κρίση και η κατάληξη του δικαστηρίου ότι όλο το οικοδόμημα της υπεράσπισης είναι αθεμελίωτο, διάτρητο και τελείως αντιφατικό και αναξιόπιστο. Για τους λόγους αυτούς η μαρτυρία του ΜΥ1 κρίνεται ως απορριπτέα. Αντίθετα η μαρτυρία της ΜΕ2 ήταν απόλυτα σαφής και συγκροτημένη υποστηριζόμενη από τα διάφορα τεκμήρια και ειλικρινής. Για τους λόγους αυτούς γίνεται πλήρως αποδεκτή από το δικαστήριο. Οι εναγόμενοι παρέβηκαν τους όρους και τις συμφωνίες δανείου και οι ενάγουσα νομίμως τις τερμάτισε. Με βάση την κατάληξη αυτή, κρίνεται ότι ορθά η ενάγουσα δεν επέστρεψε και το ποσό των Λ.Κ.138 που ήταν η διαφορά σε βάρος της εναγομένης 1 με βάση το τεκμ.21, αφού οι εναγόμενοι δεν έπραξαν τίποτε σε σχέση με τα συμφωνηθέντα στο έγγραφο αυτό. Τέλος και ως προς το θέμα του κατά πόσο η ενάγουσα τράπεζα όφειλε να πωλήσει τα ελαστικά, η νομολογία υποδεικνύει ότι η ενεχυρίαση δημιουργεί δικαίωμα και όχι υποχρέωση. H ενάγουσα δεν είχε καθήκον ούτε και υποχρέωση να ασκήσει το δικαίωμα εκποίησης των ενεχυριασθέντων ελαστικών, σχετικός είναι και ο όρος 11 της συμφωνίας ενεχυρίασης (τεκμ.5), αλλά μπορούσε να αποφασίσει αν θα πωλούσε ή όχι και πότε. ( Ανδρέου ν. Τραπέζης Κύπρου Λτδ
(2005)1 Α.Α.Δ. 740 ). Στην υπόθεση Συρίμη ν. Παγκυπριακή Χρηματοδοτήσεις Δημόσια Εταιρεία Λτδ
(2010)1 Α.Α.Α. 1131, 1149 υπεδείχθη, με αναφορά στην υπόθεση China and South Sea Bank v. Tan
(1989)3 All.E.R 839, που παρέπεμψε και η κα Μαλέκκου, ότι η τράπεζα ως δανειστές δεν μπορούσαν να καταστούν εμπιστευματοδόχοι των μετοχών που είχαν ενεχυριαστεί και ούτε μπορούσαν να θεωρηθούν υπεύθυνοι έναντι της εναγομένης ως οφειλέτριας, σε περίπτωση που ασκούσαν το δικαίωμα πώλησης και ακολούθως η αξία των μετοχών μειωνόταν ή εκμηδενιζόταν. Η μόνη υποχρέωση του ενεχυριοδανειστή, σε περίπτωση που αποφασίσει να ασκήσει το δικαίωμα πώλησης είναι να πράξει επιδεικνύοντας εύλογη επιμέλεια ώστε να εξασφαλίσει την τιμή της αγοράς τη δεδομένη στιγμή. Υπάρχει όμως ακόμα ένα θέμα που αφορά το καθήκον των εναγομένων να μειώσουν την ζημιά τους. Άπτεται της ανταπαίτησης και θα πρέπει να γίνει αναφορά. Πέραν της απόρριψης του ισχυρισμού του περί παράβασης της συμφωνίας εκ μέρους της ενάγουσας, οπότε και δεν τίθεται θέμα για την ανταπαίτηση, το βάρος αποδείξεως, ότι ο ενάγων απέτυχε να λάβει εύλογα μέτρα προς μετριασμό της ζημιάς του, το φέρει ο εναγόμενος. Εδώ η ενάγουσα ως εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενη. (McGregor on Damages 15th Ed.p.172). Εξηγείται (σελ.191) ότι: « ... is that the plaintiff is not under any obligation to do anything other than in the ordinary course of business» Στο ίδιο σύγγραμμα ανωτέρω, σελ. 1131, αναφέρεται ότι δεν απαιτείται από τον εναγόμενο να δικογραφήσει γεγονότα για μετριασμό των ζημιών και παρά τον γενικό κανόνα ότι όλα τα γεγονότα πρέπει να δικογραφούνται, θέματα μετριασμού των ζημιών δεν απαιτείται να δικογραφούνται. Η αρχή είναι πως ο ενάγων οφείλει να λάβει εύλογα μέτρα για μετριασμό των ζημιών που υπέστηκε από την παράβαση της συμβάσεως και αποκλείεται να αξιώνει αποζημιώσεις ή μέρος αυτών για τις οποίες είχε καθήκον να τις μειώσει (British Westignhouse Electric and Manufacturing Co v. Underground Electric Railways of London
(1912)Κ.Β. 673, 689). Το κατά πόσον η απώλεια θα μπορούσε ν΄ αποφευχθεί με την λήψη εύλογων μέτρων από τον ενάγοντα, είναι θέμα πραγματικό και γεγονότων [Payzu Ltd v. Saunders (1918-1919) ΑLL E.R. Rep. 219]. Στα γεγονότα της παρούσης υποθέσεως ο ΜΥ1 ερωτήθηκε κατά την αντεξέταση ως προς το θέμα αυτό και στην ουσία δεν έδωσε απαντήσεις, αρκούμενος σε επανάληψη περί ελλειμμάτων των ελαστικών και της απαίτησης της τράπεζας για πληρωμή όλης της ποσότητας. Πέραν του παντελώς εσφαλμένου ισχυρισμού του περί απαίτησης της τράπεζας για πληρωμή ολόκληρου του ποσού, εκείνο που η ΜΕ2 κατέθεσε, ήταν πως κατ' εφαρμογή των συμφωνηθέντων επί του τεκμ.21 εκδόθηκε το τέταρτο διατακτικό (τεκμ.22) που αφορούσε τα εναπομείναντα 304 ελαστικά, γεγονός που και ο ΜΥ1 ως κατέθεσε ήθελε να τα εκτελωνίσει. Αν υπήρξε διαφορά, αυτή θα έπρεπε να αφορούσε τα 20 που προστέθηκαν χειρογράφως στο τεκμ.22, παρά το γεγονός ότι ως κατέθεσε η ΜΕ2 χωρίς και πάλι να αμφισβητηθεί ότι συμφώνησε ο ΜΥ1 να καταβάλει την αξία τους, αφού τα παρέλαβε χωρίς να τα πληρώσει. Ο ΜΥ1 απέστειλε μεν την επιστολή τεκμ.23 ανεβάζοντας τα ελλείμματα σε 103 ελαστικά, αλλά και πάλι τα 304 ελαστικά που αφορούσε το τέταρτο διατακτικό παρέμεναν και υπήρχαν εντός της αποθήκης αποταμίευσης. Κατά συνέπεια και ορθοί να ήταν οι ισχυρισμοί του, όφειλε προς μείωση της ζημιάς του να πληρώσει την αξία των 304 ελαστικών, πλέον τα 20 ελαστικά Michelin που ο ίδιος παρουσίασε προς την ενάγουσα ότι παρέλαβε χωρίς να πληρώσει, ανεξάρτητα αν τελικά, με βάση του δικούς του ισχυρισμούς, παρέλαβε 37 και να παραλάβει τα 304 ελαστικά, αξιώνοντας στην συνέχεια είτε 103, είτε 34, είτε 66, είτε οποιοδήποτε άλλο αριθμό ελαστικών κατά τους ισχυρισμούς του έλειπαν. Όπως αναφέρεται στον McGregor ανωτέρω, σελ. 298: «In the case of sale goods the buyer ....... or at least cannot sit back ... and then claim damages» Στην ουσία αυτό έπραξαν οι εναγόμενοι δια του ΜΥ
  1. Προφασιζόμενοι διάφορα ελλείμματα αρνήθηκαν να καταβάλουν την αξία των 304 ελαστικών που συμφώνησαν να πληρώσουν και να παραλάβουν, αξιώνοντας αποζημιώσεις για την απώλεια και των 304 αυτών ελαστικών. Τέλος και ως ορθά υπεβλήθη του ΜΥ1 κατά την αντεξέταση, δεν θα μπορούσε να αξιώνει αποζημιώσεις για το 2003, αφού η παραλαβή των ελαστικών του τρίτου διατακτικού έγινε τον Μάρτιο του
  2. Και εν πάση περιπτώσει η διαφορά που προέκυψε ήταν το
  3. Και αν πράγματι η εναγομένη 1 δεν μπορούσε να προμηθεύσει τους πελάτες της με ελαστικά, ως κατέθεσε ο ΜΥ1, με αποτέλεσμα να τους χάσει, αυτός ήταν ακόμα ένας επιπρόσθετος λόγος που όφειλε, ως υποδεικνύει και η αναφερθείσα νομολογία, να πληρώσει και να παραλάβει τα 304 ελαστικά του τέταρτου διατακτικού, ώστε να μην χάσει τους πελάτες τους. Με βάση τα ευρήματα του δικαστηρίου ακόμα και υποθετικά να υπήρχε έλλειμμα, για το οποίο εκφράζεται έντονη αμφιβολία, αυτό περιοριζόταν στα 13 ελαστικά. Και για 13 ελαστικά δεν θα μπορούσε να χάσει τους πελάτες του και να αξιώνει περί τις €180.000 αποζημιώσεις. Προστίθεται εδώ πως η μαρτυρία του ΜΥ1 ως προς το ζήτημα αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, η μαρτυρία του ΜΥ1 ήταν γενική και αόριστη με αναφορά σε ένα ποσοστό κέρδους 20%, δε η αξίωση στην ανταπαίτηση για €177.000 για το έτος 2004, παρέμεινε τελείως αναπόδεικτη. Αποτελεί μια εκτίμηση του ΜΥ1 χωρίς υπόβαθρο, αθεμελίωτη και τελείως εξωπραγματική. Είναι παγίως εμπεδωμένο ότι οι ειδικές ζηµιές πρέπει να εξειδικεύονται στην απαίτηση, να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις µε λεπτοµέρεια και ν' αποδεικνύονται µε αυστηρότητα, µε σαφήνεια και µε συγκεκριµένα στοιχεία. Κανένα από τα στοιχεία αυτά δεν υπάρχει ή και συντρέχει αναφορικά με την ανταπαίτηση των εναγομένων. Έγινε αναφορά από τον ΜΥ1 σε κάποια πρόσωπα τα οποία τους κατονόμασε ως πελάτες του, οι οποίοι όμως δεν προσκομίστηκαν στο δικαστήριο να δώσουν μαρτυρία προς αυτή την κατεύθυνση. Η ανταπαίτηση για τους πιο πάνω λόγους κρίνεται ως απορριπτέα. Ανακεφαλαιώνοντας και στην βάση στης αποδεκτής μαρτυρίας του ΜΕ1 Βανέζη και στα σχετικά τεκμήρια, η εναγόμενη αναλάμβανε την πληρωμή όλων των ασφαλίστρων, ενοίκιο αποθήκης και γενικά κάθε έξοδο σχετικό με τα ενεχυριασθέντα ελαστικά, και η τράπεζα δυνάμει ανέκκλητης εντολής θα χρέωνε τον λογαριασμό της εναγομένης με τόκο και σύμφωνα με το τεκμ.15, κατάσταση λογαριασμού του δανείου, η ενάγουσα χρέωνε τα αποθηκευτικά. Αναφορικά με τους τόκους και με βάση τις ανακατασκευασμένες καταστάσεις λογαριασμού, το επιτόκιο είναι 8.1% είναι που το συμβατικό και αφαιρέθηκαν οι τόκοι υπερημερίας. Το επιτόκιο για όσο χρόνο λειτουργούσε ο λογαριασμός ήταν κυμαινόμενο και όταν τερματίστηκε επανήλθε στον συμβατικό τόκο 8.1%. Η κεφαλαιοποίηση των τόκων γίνεται την 30 Ιουνίου και την 31 Δεκεμβρίου και όποτε υπάρχει πληρωμή αφαιρείται πρώτα ο τόκος και μετά έναντι του κεφαλαίου. Σημειώνεται εδώ ότι σύμφωνα με την υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης κ.ά ν. Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος Α.Ε.
(2005)1 Α.Α.Δ. 38, στην βάση του κανόνα Clayton η Τράπεζα είχε δικαίωμα να καταλογίζει πληρωμές των εφεσειόντων που αφορούσαν ένα συγκεκριμένο δάνειο, πρώτα έναντι των τόκων του δανείου και αν υπήρχε υπόλοιπο, να καταλογίζει τούτο έναντι του κεφαλαίου. Σχετικός επίσης είναι και ο όρος 2 της συμφωνίας τεκμ.2. Κατά συνέπεια η ενάγουσα είχε δικαίωμα να υπολογίζει τους τόκους μέχρι την ημερομηνία που γινόταν μια πληρωμή έναντι συγκεκριμένου χρέους και να εξοφλεί πρώτα τους τόκους και μετά το κεφάλαιο. Τέλος και σύμφωνα με τις αναδομημένες καταστάσεις λογαριασμού της εναγομένης 1 (τεκμ.15 και 16) είναι η κρίση και η κατάληξη του δικαστηρίου ότι η ενάγουσα έχει αποδείξει την απαίτηση της εναντίον της εναγομένης 1 ως πρωτοφειλέτιδας και του εναγομένου 2 ως εγγυητή. Επειδή οι δυο αγωγές συνεκδικάστηκαν, για σκοπούς έκδοσης ξεχωριστών αποφάσεων εκδίδεται διάταγμα αποσυνένωσης των δυο αγωγών. Εκδίδεται συνεπώς απόφαση στην αγωγή 9935/07 που αφορά το δάνειο, για το ποσό των €68.766,51 με τόκο 8.1% από 5.4.12 επί του ποσού των €67.313,53 μέχρι εξόφλησης, με δικαίωμα ανακεφαλαιοποίησης δυο φορές τον χρόνο στις 30.6 και 31.12, σύμφωνα με τον Νόμο 160
(1)/09. Εκδίδεται περαιτέρω διάταγμα πώλησης των υπολοίπων 304 ενεχυριασθέντων ελαστικών. Η ανταπαίτηση απόρριπτεται. Εκδίδεται απόφαση στην αγωγή 9934/07 που αφορά τον τρεχούμενο λογαριασμό, για το ποσό των €29.947,94 πλέον τόκο 8.1% από 28.9.07 επί του ποσού των €29.353,52 μέχρι εξόφλησης με δικαίωμα ανακεφαλαιοποίησης δυο φορές τον χρόνο στις 30.6 και 31.12, σύμφωνα με τον Νόμο 160
(1)/
  1. Η ανταπαίτηση απόρριπτεται. Αναφορικά με τα έξοδα, αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται προς όφελος της ενάγουσας και σε βάρος των εναγομένων 1 και
  2. Δεδομένου ότι η ανταπαίτηση συνεκδικάστηκε μαζί με την απαίτηση, κρίνεται δίκαιο να μην εκδοθεί καμιά διαταγή ως προς τα έξοδα. Τα έξοδα θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο. Δεδομένου ότι οι δυο αγωγές συνεκδικάστηκαν, θα καταβληθεί ένα σετ εξόδων που αφορά μόνο την περίοδο από την έκδοση του διατάγματος συνεκδίκασης μέχρι και την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Α.Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.