ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑΣ ν. NCI LAW GROUP LLC κ.α., Αρ. Αγωγής: 6336/2014, 17/12/2015

(1)Δεν προβάλλονται σοβαροί, εύλογοι και δικαιολογημένοι λόγοι για την ακύρωση και/ή τον παραμερισμό της απόφασης ημερομηνίας 24/04/2015.

(2)Η χωρίς ουσιαστικό λόγο παράλειψη των Εναγομένων να εμφανιστούν στην παρούσα αγωγή εντός του χρόνου, όπως αυτός καθορίζεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση τους να αποταθούν για τον παραμερισμό της εκδοθείσας απόφασης αποτελούν ουσιαστικό λόγο απόρριψης της υπό εξέταση αίτησης.

(3)Η αδιαφορία των Εναγομένων για την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και η καθυστέρηση τους σχετικά με την υποβολή της παρούσας αίτησης αποτελεί καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας και ων δικαιωμάτων του Ενάγοντα, ώστε να μην είναι ορθό και δίκαιο να παραμερισθεί η εκδοθείσα απόφαση και να στερηθεί ο Ενάγοντας των ευεργετημάτων που του παρέχει η νομότυπη απόφαση που εξασφάλισε προς όφελος του την 05/12/2014.

(4)Οι Εναγόμενοι δεν έχουν καλή και/ή καθόλου υπεράσπιση και μοναδικός σκοπός της παρούσας αίτησης είναι η καθυστέρηση απόδοσης στον Ενάγοντα των καρπών της επιτυχίας του στην παρούσα αγωγή.

(5)Οι ισχυρισμοί των Εναγομένων που περιέχονται στην αίτηση τους και στις επισυνημμένες ένορκες δηλώσεις ημερομηνίας 24/04/2015 είναι παραπλανητικοί, εκ δευτέρας σκέψης γενόμενοι, άσχετοι αβάσιμοι, ενοχλητικοί και σκανδαλώδεις και προβλήθηκαν με μοναδικό σκοπό τη παρακώληση της διαδικασίας και όπως επηρεάσουν δυσμενώς, δυσκολέψουν και καθυστερήσουν τη δίκαιη έκβαση της υπόθεσης και/ή δεν αποτελούν καλόπιστη ή σχετική υπεράσπιση.

(6)Τυχόν παραμερισμός της εκδοθείσας απόφασης θα είναι αντίθετος με την ανάγκη ταχείας απονομής της δικαιοσύνης και διασφάλισης τελεσιδικίας των δικαστικών αποφάσεων για χάρη του δημοσίου συμφέροντος.

(7)Η δικαιολογία που δίδουν οι Εναγόμενοι για την μη καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης είναι προφανώς και αντικειμενικά ψευδής και/ή παραπλανητική με αποτέλεσμα να είναι δίκαιο να αγνοηθεί και/ή απορριφθεί. Σε αυτό το στάδιο κρίνω σκόπιμο να συνοψίσω τις αρχές που διέπουν το αίτημα, εφόσον με αυτό τον τρόπο θα προσδιοριστούν τα επίδικα θέματα, διαδικασία που θα βοηθήσει την παρα πέρα πορεία της υπόθεσης. Όπως έχει νομολογηθεί, σε μεγάλο βαθμό o παραμερισμός απόφασης εξαρτάται, από το κατά πόσο ο αιτητής αποκαλύπτει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή συζητήσιμο σημείο (βλ. Λευκίδου v. Κανναουρίδη

(1999)1 Α.Α.Δ 528 και Siberia Air v. Βαρασίδα Πουλλίκα

(2005)1 Β Α.Α.Δ 893). Ο έλεγχος του δικαστηρίου δεν μπορεί βεβαίως να μην επεκταθεί και στη συμπεριφορά του αιτητή. Ασύγγνωστη συμπεριφορά, εν προκειμένω αδιαφορία που ισούται με καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας, δεν επιτρέπει παραμερισμό της απόφασης (βλ. Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτη

(1997)1 Β Α.Α.Δ 941 και Λευκίδου, πιο πάνω). Στην Milouca, πιο πάνω, επαναλήφθηκε η βασική αρχή, όπως καθιερώθηκε στην υπόθεση Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R.

1. Λέχθηκε λοιπόν ότι· "Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, το Δικαστήριο πρέπει να επιδιώκει την εξισορρόπηση δύο παραγόντων, θεμελιακών για την απονομή της δικαιοσύνης: Την ανάγκη να διασφαλίσει, αφενός, αποτελεσματικά το δικαίωμα του διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεσή του και, αφετέρου, την ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών υποθέσεων. Η ταχεία απονομή της δικαιοσύνης δεν αποτελεί απλώς ζήτημα ευκολίας, αλλά υψίστης σημασίας παράγοντα για την αποτελεσματική διεκδίκηση των δικαιωμάτων του πολίτη. Η αρχή αυτή είναι στενά συνυφασμένη και με ένα άλλο λόγο, επίσης σημαντικό για την απονομή της δικαιοσύνης, την ανάγκη διασφάλισης της τελεσιδικίας. Εάν διάδικος μπορεί απρόσκοπτα να επιδιώκει το επανάνοιγμα της υπόθεσης, η σφραγίδα της οριστικότητας, την οποία φέρει η απόφαση, και όλα όσα εξυπακούει, καθώς και η βεβαιότητα την οποία εισάγει στη διαχείριση των υποθέσεων του ανθρώπου, θα απολεσθούν, με οδυνηρές συνέπειες για την απονομή της δικαιοσύνης - (βλ. παρατηρήσεις του Megaw L.J. στη Lambert ν. Mainland Market [197η 2 All E.R. 826, στη σελ. 833 (c-d)). Το απαύγασμα της νομολογίας κατατείνει στο ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να επιδεικνύει υπέρμετρο ζήλο στην αποστέρηση του δικαιώματος του διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεσή του, νοουμένου ότι αποκαλύπτει υπεράσπιση. Εντούτοις, το Δικαστήριο μπορεί, παρά ταύτα, να αρνηθεί να επανανοίξει την υπόθεση, εάν η διαγωγή του είναι τέτοια, ώστε να πλήττει το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης. Όπου η διαγωγή του διαδίκου, ο οποίος εξαιτείται τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, είναι ασυγχώρητη, περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου, το Δικαστήριο δύναται, ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, να αρνηθεί να παραμερίσει την απόφαση." Έχοντας συνοψίσει τις αρχές η προσοχή στρέφεται στο πραγματικό πλαίσιο που περιβάλλει την αίτηση. Τούτο διακρίνεται σε δύο κατηγορίες· η πρώτη συνίσταται στα πραγματικά γεγονότα που διαπιστώνονται από το περιεχόμενο του φακέλου του δικαστηρίου, και η δεύτερη στους ισχυρισμούς των ομνυσάντων. Ας δούμε πρώτα τι αποκαλύπτεται από το περιεχόμενο του φακέλου. Η αγωγή καταχωρίστηκε την 3/11/
2. Στη συνέχεια, 11/11/2014, υποβλήθηκε αίτηση τροποποίησης του τίτλου, η οποία εγκρίθηκε και την επαύριον, 12/11/2014, καταχωρίστηκε τροποποιημένο κλητήριο ένταλμα. Η ένορκη δήλωση του δικαστικού επιδότη αποκαλύπτει πως το κλητήριο ένταλμα καθώς και το διάταγμα δια τροποποίηση του τίτλου της αγωγής, επιδόθηκαν την 13/11/
3. Η επίδοση επιτεύχθηκε δια παραδόσεως των πιο πάνω εγγράφων στον Κλεόπα Στυλιανού, δικηγόρο που εργάζεται μαζί με τον αιτητή 2, ως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση του επιδότη. Ακολούθως, την 25/11/2014 ο καθ΄ ου η αίτηση καταχώρησε αίτηση για έκδοση απόφασης, η οποία εκδόθηκε την 5/12/2014 ερήμην των αιτητών. Η επίδικη αίτηση καταχωρίστηκε την 24/4/
4. Αυτά είναι τα γεγονότα που διαπιστώνονται από το περιεχόμενο του φακέλου του δικαστηρίου και δεν τελούν υπο αμφισβήτηση. Επιβάλλεται να λεχθεί εδώ ότι η αγωγή φαίνεται να αφορά οφειλόμενα ενοίκια. Είναι εν προκειμένω η θέση του καθ΄ ου η αίτηση (ενάγοντα) πως οι διάδικοι υπέγραψαν ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 4/10/
5. Η ενοικίαση ήτο για τρία έτη, δηλαδή από 1/10/2013 έως 30/9/2016, και το ενοίκιο θα καταβάλλετο προκαταβολικά δια ολόκληρο το έτος. Την περίοδο που αφορά η αγωγή, δηλαδή από 1/10/2014 μέχρι και 30/9/2015, οι αιτητές παρέλειψαν να καταβάλουν το ετήσιο ενοίκιο, ήτοι €76.
6. Ως εκ τούτου κινήθηκε η επίδικη αγωγή. Η συμμετοχή του αιτητή 2 οφείλεται στο ότι εγγυήθηκε την καταβολή των ενοικίων. Στην αντίπερα όχθη ο αιτητής 2 διατείνεται πως κατά τον επίδικο χρόνο, δηλαδή το χρόνο επίδοσης της αγωγής, απουσίαζε σε επαγγελματικό ταξίδι. Δέχεται ότι η αγωγή παραλήφθηκε από τον Κλεόπα Στυλιανού την 13/11/2014, πρόσωπο που είναι συνεργάτης των αιτητών. Εν τούτοις ο τελευταίος, δηλαδή ο Στυλιανού, παρέλειψε να πληροφορήσει τους αιτητές για την επίδοση της αγωγής και αυτός είναι ο λόγος δια τον οποίο δεν καταχώρησαν σημείωμα εμφανίσεως. Μόλις την 19/3/2015, αναφέρει ο αιτητής 2, πληροφορήθηκε οτιδήποτε σχετικό της υπόθεσης, στο πλαίσιο επίσκεψης δικαστικού επιδότη στα γραφεία της αιτήτριας 1 δια εκτέλεση εντάλματος κατά κινητής περιουσίας. Τότε ήταν που πληροφορήθηκε την απόφαση που εκδόθηκε και πάραυτα έδωσε οδηγίες για καταχώριση της επίδικης αίτησης. Επί της ουσίας του πράγματος ο αιτητής 2 δέχεται ότι τα μέρη υπέγραψαν το ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 4/10/
7. Υποστηρίζει όμως ότι την 15/7/2014 η αιτήτρια 1 απέστειλε επιστολή στον καθ΄ ου η αίτηση με την οποία τον ενημέρωνε ότι πρόθεση της ήταν ο τερματισμός της συμφωνίας και η παράδοση του υποστατικού την 30/9/
8. Η εν λόγω επιστολή είναι το τεκμήριο 2 στην αίτηση. Μάλιστα ο καθ΄ ου η αίτηση απάντησε τη σχετική επιστολή με επιστολή του συνηγόρου του, ημερομηνίας 25/7/2014 (βλ. τεκμήριο 3 στην αίτηση). Στο τεκμήριο 3 στην αίτηση αναφέρεται πως ο καθ΄ου η αίτηση δεν αποδέχεται τον τερματισμό συμβολαίου και πως σε περίπτωση που οι αιτητές προχωρήσουν σε τέτοια ενέργεια, επιφυλάσσει τα δικαιώματά του για ζημιά που ήθελε υποστεί. Εν τέλει, αναφέρει ο αιτητής 2, οι αιτητές υλοποίησαν το σχέδιο τους και την 16/2/2015 παρέδωσαν τα κλειδιά του υποστατικού στον ιδιοκτήτη. Νέα επιστολή του συνηγόρου του καθ΄ου η αίτηση, αυτή τη φορά ημερομηνίας 26/2/2015, αποκαλύπτει, σύμφωνα με τον αιτητή 2, την παράδοση του υποστατικού. Η εν λόγω επιστολή είναι το τεκμήριο
9. Δυνάμει όλων των πιο πάνω ο αιτητής 2 διατείνεται πως έχουν καλή υπεράσπιση. Ο λόγος, αναφέρει, οφείλεται στο ότι ο καθ΄ ου η αίτηση δεν τους επέστρεψε το ντεπόζιτο, ύψους €
10. Περαιτέρω, ο καθ΄ ου η αίτηση δεν τερμάτισε τη συμφωνία και ούτε απέστειλε προειδοποιητική επιστολή, ως προβλέπεται στον όρο 6 της συμφωνίας (η συμφωνία είναι το τεκμήριο 1 στην αίτηση). Επιπλέον, στο τέλος της ημέρας ο καθ΄ ου η αίτηση βρέθηκε να κατέχει το υποστατικό και να έχει και απόφαση για ολόκληρο το ετήσιο ενοίκιο. Αυτό, σύμφωνα με τον αιτητή 2, αποκαλύπτει διπλό όφελος. Πέραν της ενόρκου δηλώσεως του αιτητή 2 τη μαρτυρία συμπληρώνει η δήλωση του Κλεόπα Στυλιανού. Υποδεικνύεται εν προκειμένω ότι η ένορκη δήλωση Στυλιανού αφορά αυτήν ακριβώς την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος και ό,τι ακολούθησε. Το περιεχόμενο τούτης της δήλωσης σχολιάζεται πιο κάτω εκτενώς. Στον αντίποδα ο καθ΄ ου η αίτηση επανέλαβε τους λόγους ένστασης. Περαιτέρω, επεξήγησε τη σχέση των διαδίκων, δηλαδή πως ο ίδιος είναι ο ιδιοκτήτης του επίδικου υποστατικού και η αιτήτρια 1 η ενοικιάστρια τούτου. Θέση του καθ΄ ου η αίτηση είναι πως η συμφωνία ενοικίασης προβλέπει ότι το ετήσιο ενοίκιο καταβάλλεται προκαταβολικά, πράγμα που οι αιτητές απέτυχαν να πράξουν. Σύμφωνα με τον καθ΄ ου η αίτηση εδώ έγκειται η ουσία της αγωγής και οι αιτητές απέτυχαν να απαντήσουν τούτη, δηλαδή να δείξουν καλή τη πίστη υπεράσπιση. Οι αγορεύσεις των συνηγόρων και δη της πλευράς των αιτητών, αφήνει να νοηθεί πως η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στον Στυλιανού είναι κακή και συνεπώς ο παραμερισμός της απόφασης συνιστά δικαίωμα των αιτητών. Ομολογώ ότι δεν συμμερίζομαι τη θέση πως το υπο κρίση αίτημα δικαιολογεί έκδοση διατάγματος ex debito justitiae, ελληνιστί ιδίω δικαιώματι ή εξ οφειλομένης δικαιοσύνης. Δεν δικαιολογείται εν προκειμένω συμπέρασμα ότι η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος είναι κακή. Στην προκείμενη περίπτωση τα μέρη συμφωνούν ότι την 13/11/2014 ο Στυλιανού δέχθηκε επίδοση των σχετικών εγγράφων. Ο συνήγορος των αιτητών υποστήριξε πως ο Στυλιανού δεν είναι αξιωματούχος της εταιρείας, δηλαδή της αιτήτριας 1, και συνεπώς η επίδοση πάσχει καθ΄ οτι αντίκειται των αναφερομένων στη Δ.5 κ.7 των θεσμών. Με αυτό το συλλογισμό δεν μπορώ να συμφωνήσω. Κρίνω πως οι αιτητές παρερμηνεύουν το λόγο της υπόθεσης Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού v. Chr. P. Michaelides (Estates) Ltd

(2002)1A A.Α.Δ43, την οποία επικαλούνται. Η υπο κρίση περίπτωση αντιστοιχεί πλήρως στα γεγονότα και αρχές της υπόθεσης J. Z. Classic Music Pro Ltd v. Albadia Music Land Ltd

(2002)1B A.A.Δ 1151, 1155, όπου λέχθηκε ότι: Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όμως έχουν μια καίρια και ουσιαστική διαφορά από εκείνα στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού v. Chr. P. Michaelides (Estates) Ltd. Στην τελευταία ρητά αναφέρεται πως ο επιδότης άφησε το κλητήριο ένταλμα στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας χωρίς οποιαδήποτε ένδειξη παραλαβής του, ενώ εδώ υπάρχει υπογραφή παραλαβής του κλητηρίου εντάλματος από πρόσωπο που βρισκόταν στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, τούτο δε επιμαρτυρείται και από τον επιδότη. Στην προκείμενη περίπτωση δεν αμφισβητείται ότι η επίδοση των σχετικών εγγράφων έγινε σε αυτό ακριβώς το γραφείο της αιτήτριας (βλ. 7η παράγραφο ένορκου δηλώσεως Στυλιανού) και ότι παραλήφθηκαν από τον Στυλιανού, δηλαδή δικηγόρο και συνεργάτη των αιτητών. Τα πιο πάνω γεγονότα δεν δικαιολογούν άλλο συμπέρασμα παρά μόνο ότι η επίδοση των εγγράφων είναι καθ΄ όλα νομότυπη και όχι κακή. Τώρα, σε αυτό το στάδιο οφείλεται διερεύνηση των αιτιάσεων του καθ΄ ου η αίτηση πως οι ισχυρισμοί τόσο του αιτητή 2 όσο και του Κλέοπα Στυλιανού, αναφορικά με το πότε ο τελευταίος πληροφόρησε τους αιτητές για την καταχώριση και επίδοση της αγωγής, είναι γενικοί και αόριστοι. Με τούτη τη θέση του καθ΄ ου η αίτηση δεν μπορώ να συμφωνήσω. Κατ΄ αρχάς παρατηρώ ότι ουδείς από τους δύο αντεξετάστηκε, και συνεπώς η μαρτυρία τους δεν πλήγηκε. Επιπλέον όσα πιο κάτω ακολουθούν φανερώνουν ότι και οι δύο μάρτυρες επεξήγησαν δεόντως και με υπερβολική λεπτομέρεια κάθε σχετική πτυχή των γεγονότων και ότι η μαρτυρία τους είναι λογικοφανής και γνήσια. Ας δούμε όμως τι αναφέρουν. Τόσο ο αιτητής 2 όσο και ο Στυλιανού υποστηρίζουν ότι κατά τον επίδικο χρόνο, δηλαδή την ημερομηνία επίδοσης των εγγράφων, ο αιτητής 2 απουσίαζε στο εξωτερικό. Ο Στυλιανού, δηλαδή ο παραλήπτης των εγγράφων, επικαλείται τη μετακόμιση που τότε διενεργούσαν, η οποία και συναρτάται με το αντικείμενο αυτής της αγωγής, ως το λόγο δια τον οποίο ξέχασε την επίδοση των εγγράφων. Δεν περιορίζεται όμως στα πιο πάνω γεγονότα. Αναφέρει ότι ενθυμήθηκε την αγωγή περί τα μέσα Δεκεμβρίου 2015, δηλαδή ένα μήνα μετά την επίδοση. Συναρτάται τούτη η ανάμνηση με τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με το συνήγορο του καθ΄ ου η αίτηση. Σε αυτό το πλαίσιο ήταν που πληροφορήθηκε την έκδοση απόφασης και τότε ανέφερε στο συνήγορο του καθ΄ ου η αίτηση πως θα καταχωρούσαν αίτηση για παραμερισμό. Ο συνήγορος του καθ΄ ου η αίτηση εισηγήθηκε να αναμένουν μέχρι και την παράδοση των κλειδιών του υποστατικού, ώστε τα μέρη να εξετάσουν συνολική διευθέτηση. Ούτω και έγινε από μέρους των αιτητών, αναφέρει ο Στυλιανού. Διαφορετική όμως ήταν η συνέχεια από μέρους του καθ΄ ου η αίτηση, εφόσον παρά τις υποσχέσεις του συνηγόρου του ότι δεν θα προέβαινε σε εκτέλεση της απόφασης, την 26/2/2015 απέστειλε νέα επιστολή με την οποία αξίωνε επιπλέον ποσό για ζημιές που οι αιτητές προκάλεσαν στο υποστατικό. Τη δε 19/3/2015 ακολούθησε ένταλμα εκποίησης κινητής περιουσίας, γεγονός το οποίο οδήγησε τον Στυλιανού να επισκεφθεί το συνήγορο του καθ΄ ου η αίτηση δια να διαμαρτυρηθεί, εφόσον ένιωθε πως ο ίδιος, δηλαδή ο Στυλιανού, εκτέθηκε από αυτές τις ενέργειες του καθ΄ ου η αίτηση που έρχονταν σε αντίθεση με όσα συμφώνησαν με το συνήγορο του τελευταίου. Όλα τα πιο πάνω δεν αμφισβητήθηκαν και ούτε απαντήθηκαν από τον καθ΄ ου η αίτηση, που απλώς αρκέστηκε στο να τα χαρακτηρίσει ως γενικά και αόριστα. Κρίνω εν τούτοις πως η σχετική θέση του καθ΄ ου η αίτηση δεν αποδίδει την πραγματική εικόνα. Απλή και μόνο ανάγνωση όλων των ανωτέρω φανερώνει πλούσια λεπτομέρεια που συναρτάται με συγκεκριμένα γεγονότα, ενέργειες ή επικοινωνία. Από την άλλη το ίδιο το περιεχόμενο της δήλωσης Στυλιανού δεν είναι αντιφατικό, ενώ και ο καθ΄ ου η αίτηση δεν αμφισβήτησε ο,τι εκεί αναφέρεται. Ως εκ των πιο πάνω, ουδεμία έχω αμφιβολία ότι τα γεγονότα της υπόθεσης εκτυλίχθηκαν κατά τον τρόπο που περιγράφεται από τους ομνύσαντες την αίτηση, δηλαδή αιτητή 2 και Στυλιανού. Με διαγεγραμμένο πλέον το πραγματικό πλαίσιο κρίνω ότι παρέχεται ευχέρεια να λεχθεί πως η παρα πάνω συμπεριφορά των αιτητών δεν είναι ασύγγνωστη και ούτε καταχρηστική. Παρ΄ οτι η επίδοση της αγωγής έχει κριθεί νομότυπη, δεν αναιρείται το γεγονός πως ο Στυλιανού δεν πληροφόρησε τους αιτητές για την επίδοση πρίν το χρόνο που επισκέφθηκε τα γραφεία της αιτήτριας ο δικαστικός επιδότης δια να εκτελέσει ένταλμα κινητής περιουσίας. Αυτό έγινε την 19/3/2015, σε χρόνο που ο αιτητής 2 απουσίαζε, ενώ η επίδικη αίτηση καταχωρίστηκε την 24/4/2015, δηλαδή αμα την άφιξη του αιτητή 2 στην Κύπρο και μετά τις διακοπές του Πάσχα. Υπό το φως αυτών των ιδιαίτερων περιστάσεων, και δη ότι η αίτηση καταχωρίστηκε ένα μήνα μετά που ο αιτητής 2 έλαβε γνώση της απόφασης, καθώς ότι για την οποία καθυστέρηση υπαίτια είναι και η πλευρά του καθ΄ ου η αίτηση, λόγω της συμφωνίας του Στυλιανού με το συνήγορο του καθ΄ ου η αίτηση να μην λάβουν οιαδήποτε μέτρα μέχρις ότου συζητήσουν συνολική διευθέτηση, καταλήγω πως η συμπεριφορά των αιτητών δεν είναι ασύγγνωστη και πόρρω απέχει από καταχρηστική. Η πιο πάνω διαπίστωση ανοίγει το δρόμο για διερεύνηση της ουσίας της υπεράσπισης που προβάλλουν οι αιτητές. Επί του προκειμένου είναι η θέση του καθ΄ ου η αίτηση ότι οι αιτητές ουδεμία υπεράσπιση αποκαλύπτουν. Με όλο το σεβασμό εν τούτοις διαφωνώ. Υποδεικνύω εν προκειμένω τη σχετική νομολογιακή αρχή, όπως τέθηκε στην υπόθεση Τεγκεράκης v. Δήμου Λευκωσίας

(2005)1 Α.Α.Δ. 289, 294 όπου λέχθηκε ότι· «Η αποκάλυψη εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης προϋποθέτει και εξυπακούει κάτι περισσότερο από την απλή παράθεση της εκδοχής του αιτητή, δηλαδή προϋποθέτει την προσκόμιση στο Δικαστήριο κάποιων αποδεικτικών στοιχείων και μαρτυρίας υπό μορφή ένορκης δήλωσης, που να υποστηρίζουν την εκδοχή του αιτητή». Στη δοσμένη περίπτωση τα στοιχεία που προσκόμισαν οι αιτητές είναι υπερ αρκετά και αποκαλύπτουν καλή τη πίστη υπεράσπιση. Σε αντίθεση με τα αναφερόμενα στην αγωγή που θέλουν το ενοικιαστήριο έγγραφο να βρίσκεται σε ισχύ και τους αιτητές να μην ικανοποιούν τον όρο προκαταβολής του ετήσιου ενοικίου, τα τεκμήρια 2 και 3 φανερώνουν τερματισμό της συμφωνίας από μέρους των αιτητών. Καιτοι ο καθ΄ ου η αίτηση απέρριψε τον τερματισμό και επιφύλαξε τα δικαιώματά του, γεγονός παραμένει η δεδηλωμένη θέση των αιτητών για τερματισμό της συμφωνίας και παράδοση του υποστατικού. Μάλιστα το τεκμήριο 4 φανερώνει παράδοση του υποστατικού και συνεπώς de facto τερματισμό της συμφωνίας ενοικίασης. Με τα πιο πάνω δεν αποφαίνομαι για την τύχη της αγωγής, απλώς τονίζω ότι η γραμμή υπεράσπισης των αιτητών είναι πως η συμφωνία έχει τερματιστεί και κατά συνέπεια δικαιούνται επιστροφή του ντεπόζιτου, ύψους €6000, ενώ από την άλλη ο καθ΄ ου η αίτηση οφείλει να μετριάσει τη ζημιά του. Σε δικανικό επίπεδο το πιο πάνω επιχείρημα είναι συζητήσιμο, ενώ το πραγματικό υπόβαθρο, δηλαδή τα τεκμήρια 2, 3 και 4 που απεκάλυψαν οι αιτητές, συνιστούν ικανοποιητικό υπόβαθρο δια υποστύλωση των παρα πάνω υπερασπίσεων. Καταλήγω συνεπώς ότι οι αιτητές απέδειξαν και τη βασικότερη προϋπόθεση, δηλαδή καλή τη πίστη υπεράσπιση. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω, το αίτημα εγκρίνεται και η απόφαση παραμερίζεται. Εν τούτοις κρίνω ορθό και δίκαιο οι αιτητές να καταβάλουν τα δικηγορικά έξοδα που έχουν προκληθεί. Ο λόγος για αυτή τη διαταγή οφείλεται στο διαπιστωθέν γεγονός ότι οι αιτητές είχαν ενημερωθεί δεόντως για την αγωγή, η οποία επιδόθηκε στον Στυλιανού. Αν η πιο πάνω διαταγή χρειάζεται ειδική αιτιολόγηση, αρκεί να παραπέμψω στην υπόθεση Γεωργαλλίδης v. Ττόμη

(1997)1Α Α.Α.Δ 247. Νοείται βεβαίως ότι στον υπολογισμό τούτων των εξόδων δεν θα ληφθεί υπόψη η επίδικη αίτηση, εφόσον οι λόγοι που πρόβαλε ο καθ΄ ου η αίτηση απορρίφθηκαν. Ως εκ των πιο πάνω, υπο την προϋπόθεση καταβολής των επιδικασθέντων δικηγορικών εξόδων, οι αιτητές θα είναι ελεύθεροι να καταχωρίσουν σημείωμα εμφανίσεως και να υπερασπιστούν την αγωγή. (Υπ.) ........... Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο