Επί τοις αφορώσι την εταιρεία, ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ ΙΣΙΩΜΑΤΑ &ΜΠΟΓΙΑΤΙΣΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αίτησης: 547/2015, 23/12/2015

(7), το οποίο αναφέρει ότι· Αν εταιρεία ή οποιοδήποτε μέλος ή πιστωτής της αισθάνεται δυσαρεστημένος από το ότι η εταιρεία διαγράφτηκε από το μητρώο, το Δικαστήριο μετά από αίτηση που κάνει η εταιρεία ή μέλος ή πιστωτής πριν από την πάροδο είκοσι ετών από τη δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, δύναται, αν ικανοποιηθεί ότι η εταιρεία κατά το χρόνο της διαγραφής της διεξήγαγε εργασία ή ήταν σε λειτουργία, ή διαφορετικά ότι είναι δίκαιο η εταιρεία να αποκατασταθεί στο μητρώο, να διατάξει την επαναφορά της επωνυμίας της εταιρείας στο μητρώο, και με την παράδοση επίσημου αντιγράφου του διατάγματος στον έφορο για εγγραφή η εταιρεία λογίζεται ότι εξακολουθούσε να υπάρχει ωσάν η επωνυμία της δεν διαγράφτηκε· και το δικαστήριο δύναται με το διάταγμα να δώσει τέτοιες οδηγίες και να εκδώσει τέτοιες διατάξεις που θεωρεί δίκαιες για την κατάταξη της εταιρείας και όλων των άλλων προσώπων στην ίδια θέση κατά το δυνατό, ωσάν η επωνυμία της εταιρείας δεν είχε διαγραφεί. Στη δοσμένη περίπτωση είναι αντιληπτό ότι το αίτημα, εδράζεται επί τω ότι ο αιτητής είναι πιστωτής και πως είναι δίκαιο η εταιρεία να αποκατασταθεί στο μητρώο. Μάλιστα ουδεμία από τις δυο πλευρές διατείνεται πως η εταιρεία βρίσκεται σήμερα σε λειτουργία. Τέτοια μαρτυρία δεν τέθηκε στο δικαστήριο. Απώτερος σκοπός της επαναφοράς του ονόματος της εταιρείας στο μητρώο, είναι δια να καταστεί εφικτή η δίωξη τούτης από τον αιτητή, ώστε να εισπράξει το λαβείν του. Ορθή κρίνεται η θέση του μέλους, δηλαδή του Θεοχάρους, πως η έγκριση του αιτήματος προϋποθέτει απόδειξη ότι ο αιτητής είναι πιστωτής. Η συνήγορος του καθ΄ ου η αίτηση ανέφερε πως ο νόμος δεν διευκρινίζει κατά πόσο πιστωτής θεωρείται ο κάτοχος δικαστικής απόφασης ή οιοσδήποτε άλλος. Δελεαστική όσο και αν είναι η θέση της συνηγόρου είμαι της γνώμης ότι είναι λανθασμένη, εφόσον αποκαλύπτει αντινομία. Αυτή η επίδικη διαδικασία αποκαλύπτει πως ενίοτε πρόσωπο δυνατό να αιτείται επαναφορά της εταιρείας απλώς και μόνο για να εγκαλέσει τούτη στο δικαστήριο. Είναι λοιπόν αντιληπτό ότι το εν λόγω πρόσωπο δεν έχει απόφαση στα χέρια του, αλλά αυτό είναι που επιδιώκει. Μου φαίνεται παράλογο ότι τέτοια περίπτωση δεν καλύπτεται από το πνεύμα του σχετικού άρθρου. Αυτό δεν σημαίνει ότι στο τέλος της ημέρας τέτοιο πρόσωπο θα κερδίσει τη δικαστική διαμάχη, παρα μόνο ότι ο νόμος διασφαλίζει το δικαίωμά του για πρόσβαση στο δικαστήριο, αφαιρώντας από τον ενδεχόμενο οφειλέτη τεχνικά μέσα αποποίησης της ευθύνης του. Η πιο πάνω θέση επιβεβαιώνεται εμμέσως και από το γεγονός ότι στο σύγγραμμα Buckley on the Companies Acts, 13η έκδοση, σελίδα 702, αναφέρεται πως αν το δικαστήριο ήθελε εκδώσει το διάταγμα, δύναται να διατάξει όπως ο χρόνος που παρήλθε από τη διαγραφή μέχρι την ημερομηνία επαναφοράς, μην προσμετρήσει στο χρόνο παραγραφής της αξίωσης. Μάλιστα η αναφορά παραπέμπει σε creditors who were not statute barred at the date of dissolution. Από αυτό φανερώνεται ότι η πρόνοια καλύπτει τον διάδικο και όχι τον κάτοχο δικαστικής απόφασης. Καταλήγω συνεπώς ότι το κριτήριο πως ο αιτητής είναι πιστωτής, πληρούται αμα τη αποδείξει, εκ πρώτης όψεως, στοιχείων που τον θέλουν να είναι τέτοιος. Δεν αποφασίζεται σε αυτό το πλαίσιο οτιδήποτε άλλο πλην της επαναφοράς. Το κατά πόσο η αξίωση του αιτητή είναι εύλογη και δικαιολογημένη, είναι ζήτημα που θα αποφασιστεί στην πορεία από αρμόδιο δικαστήριο. Σε αυτό το στάδιο αρκεί να ικανοποιηθεί το δικαστήριο ότι ο αιτητής δυνατό να είναι πιστωτής. Στην προκείμενη περίπτωση καίτοι δεν παραγνωρίζω τις αποδείξεις (τεκμήριο 1 στην ένσταση), η συμφωνία ενοικίασης (τεκμήριο 1 στην αίτηση) και οι συναφείς ισχυρισμοί του αιτητή, είναι στοιχεία αρκετά ώστε ο αιτητής να θεωρηθεί πιστωτής. Ούτε και η άλλη θέση του καθ΄ ου η αίτηση με βρίσκει σύμφωνο. Απαντάται τούτη από το ακόλουθο απόσπασμα στην υπόθεση Logicom Ltd v. P&G Caresys Ltd

(2005)1 A.A.Δ 877. Αναφέρεται εκεί ότι· Όπως έχουμε ήδη πει, μας έχει αναφερθεί νομολογία η οποία υποστηρίζει τη θέση του, ότι δηλαδή αίτημα πιστωτή για επανεγγραφή στο Μητρώο Εταιρειών εταιρείας, της οποίας το όνομα διεγράφη, μπορεί να γίνει αποδεκτό για να μπορέσει ο αιτητής να προχωρήσει με μέτρα προς είσπραξη του λαβείν του. Και αυτό, καθώς υποδεικνύεται, γιατί μια εταιρεία μπορεί με δικό της αίτημα να διαγραφεί από το Μητρώο Εταιρειών, με σκοπό να στερήσει από τους πιστωτές της το δικαίωμα να προχωρήσουν είτε με αγωγή είτε με αίτηση διάλυσης της για να εισπράξουν το λαβείν τους. Αυτός λοιπόν είναι ο σκοπός του αιτήματος, ήτοι η διαφύλαξη των συμφερόντων καλόπιστων τρίτων από νομικαστικά τερτίπια οφειλετών. Πέραν τούτου, πρέπει να καταστεί σαφές ότι ο καθ΄ ένας που αναλαμβάνει μέλος ή αξιωματούχος εταιρείας, πέραν των προνομοίων αναλαμβάνει και υποχρεώσεις. Μια εξ αυτών είναι και η επαναφορά του ως μέλος ή αξιωματούχος αμα την επαναφορά εταιρείας στο μητρώο μετά τη διαγραφή. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω το αίτημα δικαιολογημένο και εκδίδω διάταγμα ως το Α, Β και Γ της αίτησης. Ενόψει του ότι σκοπός της επαναφοράς είναι μόνο προωθήσει ένδικων μέσων εναντίον της εταιρείας, δεν κρίνω σκόπιμο όπως ούτε πρακτικό να διατάξω οιονδήποτε, και δη τον αιτητή, να αναλάβει οιαδήποτε έξοδα ή υποχρέωση συμπλήρωσης τυχόν ετήσιων εκθέσεων. Άλλωστε τέτοιο διάταγμα δεν εκδόθηκε ούτε στην πανομοιότυπη Logicom, πιο πάνω. Ο ενιστάμενος Μιχάλης Θεοχάρους να καταβάλει τα έξοδα της διαδικασίας, ως θα υπολογιστούν και εγκριθούν. (Υπ.) ........... Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο