ΟLYMPIC INSURANCE COMPANY LTD ν. Χρίστος Ανδρέου (Εταιρεία Ασφαλιστικής Πρακτόρευσης) Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1803/15, 31/12/2015

(5),

(6),

(7)και

(8)ως ακολούθως: «

1. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπει το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, για την έκδοση του διατάγματος.
2. Το Δικαστήριο εστερείτο δικαιοδοσίας σύμφωνα με το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου καθότι υπήρξε υπέρμετρη καθυστέρηση εκ μέρους των Εναγόντων να προβούν σε οποιαδήποτε ένδικα μέσα εναντίον των Εναγομένων και/ή τα γεγονότα που στηρίζουν την αίτηση δεν δικαιολογούν την έκδοση μονομερούς προσωρινού Διατάγματος.
3. Το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα αίτηση και/ή την παρούσα αγωγή καθότι η συμφωνία ημερ. 21.2.2008 περιλαμβάνει ρήτρα διαιτησίας σε σχέση με οποιαδήποτε δικαιώματα και/ή ευθύνες και/ή υποχρεώσεις των Μερών κάτω από την εν λόγω συμφωνία.
4. Δεν υπάρχει καν συζητήσιμη υπόθεση εναντίον των Εναγομένων αρ. 2 και 3, ως εγγυητών της Εναγομένης αρ. 1, καθότι η συμφωνία ημερ. 21.2.2008 έχει τερματισθεί και κατ΄ επέκταση αυτομάτως τερματίσθηκε και η εγγύηση των Εναγομένων αρ. 2 και
5. (Β) ΄Αδεια και/ή Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου επιτρέπων την καταχώρηση Συμπληρωματικής Ενόρκου Δηλώσεως η οποία θα δίδει περισσότερες και καλύτερες λεπτομέρειες αναφορικά με τους ισχυρισμούς του Εναγόμενου αρ. 2 που περιέχονται στην ένορκη του δήλωση ημερ. 18.6.2015 που συνοδεύει την ένσταση των Εναγομένων ημερ. 18.6.2015 αλλά και που θα υποστηρίζει τους νέους λόγους ένστασης των οποίων εξαιτείται η προσθήκη τους διά της παρούσας αίτησης.» Η παρούσα αίτηση στηρίζεται στην Δ.12 Θ1-10, Δ.25 Θ1-5, Δ.39 Θ.1-3 και 16, Δ.48 Θ.1-4, Θ.7, Θ.8, Θ.9 των Θεσμών Περί Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στη διακριτική ευχέρεια και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Χρίστου Ανδρέου, Εναγόμενου 2, στην οποία αναφέρει ότι την 1.7.2015 οι εναγόμενοι διόρισαν ως νέο δικηγόρο το δικηγορικό γραφείο Χρίστος Πατσαλίδης ΔΕΠΕ για να ενεργούν ως δικηγόροι των μαζί με τον προηγούμενο δικηγόρο. Μετά από μελέτη των δικογράφων στις 2.7.2015 οι νέοι δικηγόροι ενημέρωσαν το Δικαστήριο, αφού προηγουμένως συμβούλεψαν και τους Εναγόμενους ότι η ένσταση χρήζει τροποποίησης ούτως ώστε να προστεθούν νέοι λόγοι ένστασης οι οποίοι δεν έχουν συμπεριληφθεί και νέα γεγονότα με την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης που θα υποστηρίζει τους νέους λόγους ένστασης. Οι νέοι λόγοι ένστασης αφορούν τις προϋποθέσεις και το κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση μονομερούς διατάγματος και ακόμα την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Σκοπός της Αίτησης είναι να καθοριστεί με σαφήνεια η θέση τους και να διαλευκανθούν τα πραγματικά και νομικά θέματα της κυρίως αίτησης. Η Καθ΄ ης η Αίτηση καταχώρησε ένσταση στην πιο πάνω αίτηση την οποία βάσισε στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.25 θ.1, 2, 3, 4, 5, 6, Δ.39 θ1-3 και 16 και Δ.48 θ1-
6. Οι λόγοι της ένστασης καταγράφονται στην ίδια την ειδοποίηση και είναι οι ακόλουθοι: «Α. Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη. Β. Δεν πληρούνται οι όροι που θέτει ο Νόμος και η Νομολογία για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Γ. Ο Αιτητής επιχειρεί να αντικαταστήσει και/ή να προσθέσει νέα ένσταση. Δ. Η καταχώρηση της αίτησης σε αυτό το στάδιο αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας. Ε. Ο Αιτητής επιχειρεί να καταχωρήσει συμπληρωματική ΄Ενορκη Δήλωση χωρίς να δείξει καλό λόγο. ΣΤ. Ο Αιτητής προσπαθεί να αλλάξει εντελώς την ΄Ενσταση του και την βάση αυτής εισάγοντας εντελώς νέους ισχυρισμούς. Ζ. Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας όπως αναφέρονται στην ΄Ενορκη Δήλωση του αιτητή δεν δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η. Οι Εναγόμενοι έχουν καταχωρήσει εμφάνιση ανεπιφύλακτα στην αγωγή. Θ. Η αίτηση δεν αποσκοπεί στην διόρθωση λαθών της ΄Ενορκης Δήλωσης, αλλά στην καταχώρηση νέας συμπληρωματικής». Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του οικονομικού διευθυντή της Ενάγουσας κ. Μ. Μιχαήλ η οποία επισυνάπτεται στην ένσταση. Ο Εναγόμενος 2 γνώριζε τα γεγονότα της υπόθεσης και σύμφωνα με τα γεγονότα υπέβαλε την ένσταση του. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν στις 5.8.2015 ανεπιφύλακτα εμφάνιση, οι Εναγόμενοι επιχειρούν να προσθέσουν νέους λόγους ένστασης οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με την αρχική ένσταση. Νομική Πτυχή. Η Δ.48 θ.4

(1)προβλέπει τα ακόλουθα: «4.

(1)Αν πρόσωπο προς το οποίο επιδίδεται αίτηση προτίθεται να ενστεί, τουλάχιστο δύο ημέρες πριν από την ημερομηνία κατά την οποία ορίζεται η αίτηση για πρώτη εμφάνιση, θα καταχωρεί ειδοποίηση αυτής της πρόθεσης του σύμφωνα με τον Τύπο 47 και θα αφήνει αντίγραφο της για τον αιτητή στη διεύθυνση επίδοσης του. Η ειδοποίηση αυτή θα αναφέρεται στο συγκεκριμένο άρθρο του Νόμου ή στους συγκεκριμένους Διαδικαστικούς Κανονισμούς επί των οποίων βασίζεται η ένσταση και θα εξειδικεύει τους συγκεκριμένους λόγους της ένστασης. Οποιαδήποτε γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση τα οποία δεν είναι εμφανή από το φάκελο της διαδικασίας θα αναφέρονται σε μια ή περισσότερες ένορκες δηλώσεις οι οποίες θα συνοδεύουν την ειδοποίηση. Αντίγραφα αυτών των ενόρκων δηλώσεων θα αφήνονται στον αιτητή μαζί με την ειδοποίηση.» Εις το Τύπο 47 που παραπέμπει ο άνω Θεσμός σαφώς ορίζει την παράθεση «των συγκεκριμένων λόγων της ένστασης». Σύμφωνα με τη Δ.64, θ.1, η μη συμμόρφωση με τον «τύπο» οιασδήποτε διαδικασίας ή σε σχέση με αυτή θεωρείται παρατυπία. Εις την απόφαση Dasaki Ent. Co. Ltd v. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης (Αρ. 2)

(2009)1 (Α) Α.Α.Δ 356, 361, αναφέρεται: «Ο σκοπός της νέας Δ.64 είναι η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ άκυρου και αντικανονικού μέτρου, εξισώνοντας έτσι κάθε μορφή παρέκκλισης από τους Θεσμούς με αντικανονικότητα δυνάμενη να θεραπευθεί. Το θέμα παραμένει στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων, Θαλασσινός ν. Δημοκρατίας (Αρ. 1)

(1995)3 Α.Α.Δ. 255, Panayiotis Georghiou (Catering) Ltd. v. Δημοκρατίας κ.ά.

(1996)3 Α.Α.Δ. 323 (απόφαση 11 από 13 Δικαστές), Λοίζου ν. Χαραλάμπους άλλως Καρούσος κ.ά.

(1996)1 Α.Α.Δ. 167, Καλιά κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά.

(1996)3 Α.Α.Δ. 149, Wunderlich κ.ά. Παναγιώτου

(1999)1 Α.Α.Δ. 366 και Μιχαήλ ν. Ττουνιά

(2004)1 Α.Α.Δ. 113). Στην προαναφερθείσα υπόθεση Καλιά κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά., σελ. 151-152 διαβάζουμε τα εξής: «Με την κατάργηση της Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την αντικατάστασή της με τη Δ.64 του περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικού) Διαδικαστικού Κανονισμού του 1995, που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 24.2.95, η διάκριση μεταξύ άκυρης και παράτυπης διαδικασίας καταργήθηκε και η μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αναφορικά με χρόνο, τόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή την φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία. Πέραν αυτού, με τη νέα Δ.64, παρέχεται η διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο διάσωσης της παράτυπης διαδικασίας στην κατάλληλη περίπτωση. Κατά συνέπεια θέση ότι μια έφεση είναι θνησιγενής όταν κανένας από τους λόγους της δεν είναι αιτιολογημένος και επομένως δεν είναι έγκυρη, καταργήθηκε με την τροποποίηση της Δ.64, αλλά η οποιαδήποτε παρατυπία θα πρέπει να θεραπεύεται. Η θεραπεία αυτή επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία θα πρέπει να ασκείται με φειδώ και η οποιαδήποτε παρέκκλιση από τους Θεσμούς θα πρέπει να αντιμετωπίζεται έγκαιρα. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση στη λήψη διορθωτικών μέτρων, τόσο μεγαλύτερο είναι το βάρος που αναλαμβάνει ο αιτητής να πείσει το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελός του. (Βλ. μεταξύ άλλων, Λοίζου ν. Χαραλάμπους άλλως Καρούσος και Άλλοι

(1996)1 Α.Α.Δ. 167, Κυπριακή Δημοκρατία ν. Lion Insurance Agency Ltd

(1995)3 A.A.Δ. 338, Γιαννή ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.ά.

(1995)3 Α.Α.Δ. 334 και Θαλασσινός ν. Δημοκρατίας (Αρ. 1)

(1995)3 Α.Α.Δ. 255).» Ο Αιτητής καταχώρησε την παρούσα αίτηση, με την οποία αιτείται την τροποποίηση της ένστασης κατά τον τρόπο που έχει αναφερθεί. Είναι γνωστές οι βασικές αρχές επί των οποίων το Δικαστήριο αποφασίζει θέματα τροποποίησης. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη αναφορά σε αυτές εκτός από το να λεχθεί γενικά ότι η έγκριση σχετικού αιτήματος έγκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, συνεκτιμώντας τόσο τον παράγοντα της τυχόν καθυστέρησης όσο και τον παράγοντα της αναγκαιότητας να αποδειχθεί η αιτούμενη θεραπεία με γνώμονα τον επακριβή καθορισμό των επίδικων θεμάτων, ώστε το Δικαστήριο στο τέλος της ημέρας να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη εικόνα για σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Οι αρχές αυτές λέχθηκαν στις αποφάσεις Eteria Skepi Ltd v. loannis Th. Kaitis and Another

(1983)1 Α.Α.Δ. 231, Περικτιόνη Χρίστου v. Ανδρέα Στυλιανού Αζά

(1992)1 Α.Α.Δ. 704 και Federal Bank of Lebanon (S.A.L.) ν. Νίκου Σιακόλα Πολιτική Έφεση 10341 ημερ. 19.1.99. Στην υπόθεση Kallice Holding Co Ltd v. MTR Metals (Overseas) Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 162 επιβεβαιώθηκε ότι: «Ο βέβαιος προσδιορισμός των επίδικων θεμάτων καθώς και η διατύπωση των εκατέρωθεν θέσεων και η απόδειξη τους μέσα σε σταθερό πλαίσιο είναι άλλος σημαντικός παράγοντας ο οποίος υπεισέρχεται στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου». Είναι γνωστή επίσης η αρχή που έχει λεχθεί κατά κόρο σε υποθέσεις όπως την Αντρέας Ευριπίδου και άλλοι ν. Παναγιώτα Μ. Καννάουρου

(1985)1 Α.Α.Δ. 24 και Andreas Mahattou v. Viceroy Shipping Co Ltd and another

(1979)1 Α.Α.Δ. 542 με υιοθέτηση αποσπασμάτων από την γνωστή Αγγλική υπόθεση Tildesley v. Harper 10 Ch. D. 393, ότι η τροποποίηση εγκρίνεται κατά κανόνα σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας φτάνει να μην υπάρχει κακοπιστία από πλευράς του αιτούμενου την τροποποίηση και από την άλλη ο αντίδικος να μπορεί να ικανοποιηθεί με την καταβολή σε αυτόν των εξόδων του. Ακόμα και προσθήκη ανταπαίτησης μπορεί να εγκριθεί μέσω αιτήσεως τροποποίησης εφόσον οι πιο πάνω προϋποθέσεις ικανοποιούνται. Η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που αυτό κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς ή για την αποτροπή της πολλαπλότητας των διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατόν να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Αννα Latouf Agini v. Εθνική Τράπεζα Ελλάδος Α.Ε.

(1999)1 ΑΑΔ σελ.

1. Επομένως όσο αμελής ή καθυστερημένη και να είναι η παράλειψη που οδηγεί στην αναγκαιότητα της τροποποίησης, αυτή θα πρέπει να εγκρίνεται εκτός αν πράγματι ο αντίδικος τοποθετείται σε χειρότερη θέση από ότι θα ήταν αν η προτεινόμενη τροποποίηση εισαγόταν εξ αρχής στην αγωγή. Αυτό αναφέρεται μεταξύ άλλων και στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1973 στα σχόλια της Αγγλικής Δ.20 Θ.5 σελ.
2. Περαιτέρω στην Πρακτική του 1958 στα σχόλια της Δ.28 Θ.1 σελ. 624, αναφέρεται ότι η εισαγωγή ακόμη και νέου θέματος δεν συνεπάγεται κατά ανάγκη την απόρριψη σχετικής αίτησης για τροποποίηση, εκτός ίσως αν έχει την εκ μέρους του εναγόμενου συνέπεια απώλειας της υπεράσπισης της παραγραφής. Στην υπόθεση Περικτιόνη Χρήστου ν. Ανδρέα Αζά

(1992)1 Α.Α.Δ. 704, λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 707: «Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου συνεκτιμάται και ο παράγων της καθυστέρησης στην υποβολή αίτησης σαν λογικής απόρροιας των διατάξεων του άρθρου 30.2 του Συντάγματος που επιτάσσει τη διεξαγωγή και περάτωση της δίκης σε εύλογα χρονικά όρια.» Περαιτέρω στην υπόθεση Δόμνα Χριστοδούλου ν. Αθηναϊδος Χριστοδούλου και άλλη

(1991)1 Α.Α.Δ. 934, στη σελ. 939 λέχθηκαν τα εξής: «Αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από τη σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα.» Τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί ασχέτως του αν επιδείχθηκε αμέλεια και καθυστέρηση από διάδικο, αν αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Η άδεια για τροποποίηση δίδεται ευκολότερα στα αρχικά στάδια αλλά τούτο μπορεί ακόμη να γίνει και σε πολύ προχωρημένο στάδιο μέχρι και το τελικό της διαδικασίας αν δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο. Ο όρος ανεπανόρθωτη ζημιά χρησιμοποιείται με την έννοια του ότι αυτή δεν μπορεί να αποκατασταθεί με την καταβολή εξόδων. Όπου δεν προκαλείται ζημιά ακόμη και η μη αιτιολογηθείσα καθυστέρηση δεν μπορεί να στερεί τον διάδικο του δικαιώματος να αποφασίζονται όλα τα επίδικα θέματα που εγείρει. Το ουσιωδέστερο είναι να δοθεί ευκαιρία στους διαδίκους να κριθούν όλες οι πραγματικές διαφορές μεταξύ τους. Σχετική επίσης είναι η απόφαση Νικολάου ν. Μιλτιάδους κ.α.

(2007)1 ΑΑΔ σελ.

1. Από τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης κρίνω ότι δεν υπάρχει καθυστέρηση. H Aίτηση για την έκδοση προσωρινού διατάγματος καταχωρήθηκε στις 22.4.
2. Επιδόθηκε στους Εναγόμενους και στις 18.6.2015 καταχωρήθηκε η ένσταση. Ορίστηκε για οδηγίες στις 2.7.2015 και την ημερομηνία αυτή δηλώθηκε από τους νέους δικηγόρους ότι θα καταχωρήσουν αίτηση για τροποποίηση. Πράγματι στις 7.9.2015 καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση. ΄Εχοντας υπόψη τις αρχές που έχουν εκτεθεί πιο πάνω μέσα από τη Νομολογία σχετικά με την τροποποίηση δικογράφων και κυρίως το γεγονός ότι δεν απεδείχθη οποιαδήποτε καθυστέρηση ή κακοπιστία από μέρους του Αιτητή ούτε και οποιαδήποτε βλάβη της Καθ΄ ης η Αίτηση-Ενάγουσας, συνεπεία της τροποποίησης, παρά μόνο ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση μπορεί να ικανοποιηθεί με την καταβολή σ΄ αυτή των εξόδων της, κρίνω ότι θα πρέπει να εκδοθεί διάταγμα τροποποίησης της ένστασης ως το αίτημα. Ως προς το αίτημα του Εναγομένου 2 να του επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, επισημαίνεται ότι στη νομική βάση της υπό κρίση αίτησης περιλαμβάνεται η Δ.48 θ.4 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Αυτή η Διαταγή έχει τροποποιηθεί και εφαρμόζεται από τις 23.12.
3. Δυνάμει του εδαφίου

(2)της Δ.48 θ.4 ο ενδιαφερόμενος μπορεί με προφορικό αίτημα ή και με γραπτή αίτηση να αποταθεί στο Δικαστήριο για να του παραχωρηθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Μετά την τροποποίηση αυτή, στις αιτήσεις που καταχωρούνται βάσει της Δ.48 δεν απαιτείται η προσαγωγή προφορικής μαρτυρίας για την απόδειξη γεγονότων που αμφισβητούνται (βλ. την παλαιά υπόθεση Vuitton ν. Δέρμοσακ Λτδ κ.α.

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453). Σύμφωνα με το ίδιο εδάφιο της Δ.48 θ.4 η ακρόαση τέτοιας αίτησης διεξάγεται πλέον στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις, τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται στη Δ.39 και από το ίδιο εδάφιο πηγάζει και η εξουσία του Δικαστηρίου να επιτρέψει για καλό λόγο μετά από σχετικό αίτημα, την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην παρούσα υπόθεση, η κυρίως αίτηση είναι μια ενδιάμεση αίτηση που βασίζεται δικονομικά στη Δ.48 και αυτό προκύπτει και από τη νομική βάση τόσο της ίδιας της αίτησης όσο και της ένστασης σ' αυτή. Αυτό που θα πρέπει να εξεταστεί στην παρούσα αίτηση είναι κατά πόσο το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει την εξουσία που του παρέχεται από τη Δ.48 θ.4

(2), νοουμένου ότι προβάλλεται καλός λόγος σύμφωνα με την εν λόγω Διαταγή. Ο καλός λόγος που προβάλλουν οι αιτητές σχετίζεται ουσιαστικά με την αναγκαιότητα προσθήκης νέων λόγων ένστασης και στην ως εκ τούτου ανάγκη υποστήριξης των λόγων αυτών με την παράθεση ουσιαστικών γεγονότων προς απόδειξη των θέσεων τους, χωρίς να θεωρώ ότι είναι αναγκαίο να είχε επισυναφθεί στην αίτηση η προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Κατά συνέπεια δεδομένης της έγκρισης τροποποίησης της ένστασης των αιτητών, όπως αποφασίστηκε πιο πάνω, κρίνεται ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ του αιτητή και να επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, υποστηρικτικής των νέων λόγων ένστασης. Ως αποτέλεσμα, εκδίδεται διάταγμα τροποποίησης της ένστασης ημερ. 18.6.15, ως η αίτηση, παρ. Α. Τροποποιημένη ένσταση να καταχωρηθεί εντός 15 ημερών από σήμερα. Μαζί με την τροποποιημένη ένσταση να καταχωρηθεί και συμπληρωματική ένορκη δήλωση ως η παρ. Β της Αίτησης. Ο Αιτητής να καταβάλει στην Καθ΄ ης η Αίτηση - Ενάγουσα τόσο τα έξοδα της Αίτησης, για τροποποίηση, όσο και τα έξοδα που δημιουργούνται συνεπεία της τροποποίησης, τα οποία να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα πληρωθούν στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ........... Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο