Αναφορικά με την εταιρεία WAYPLAY TECHNOLOGIES LTD, Αρ. Αίτησης: 452/14, 10/12/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A554 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Ρασπόπουλου, πρ. Ε. Δ. Αρ. Αίτησης: 452/14 Αναφορικά με τον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 Αναφορικά με την εταιρεία WAYPLAY TECHNOLOGIES LTD από την Λευκωσία Αίτηση υπό Ο.Π.Α.Π (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΙΜΙΤΕΔ, από την Λευκωσία Ημερομηνία: 10 Δεκεμβρίου 2015 Για την Αιτήτρια: κα Χ. Αθανασιάδου για Γεωργιάδης & Πελίδης Δ.Ε.Π.Ε. Για την Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Λ. Λουκαϊδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση οι Ο.Π.Α.Π (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΙΜΙΤΕΔ επιδιώκουν την έκδοση διατάγματος που να διατάσσει όπως η Καθ' ης η Αίτηση εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο βάσει των Προνοιών του περί Εταιρειών Νόμου ΚΕΦ.
- Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 203, 209, 211 (ε) & (στ), 212(β) και (γ), 213 και 214 του Κεφ. 113 όπως έχει τροποποιηθεί, στους περί Εταιρειών Κανονισμούς 2, 3, 4 και 7, στους περί Διαλύσεως Εταιρειών Αγγλικούς Κανονισμούς του 1949, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς Δ.1, Θ.2 , Δ.39 Θ.Θ.1-21 Δ.48 Θ.Θ. 1,2,4,6 και 7 στους περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμούς του 1933, 3 και 92 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τα γεγονότα που καταγράφονται στο σώμα της Αίτησης, η Καθ' ης η Αίτηση ενεγράφη σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Εταιρειών Νόμου ΚΕΦ. 113 στις 9.2.2012 ως ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δια μετοχών. Το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας ευρίσκεται στην οδό Βυζαντίου αρ. 40-42, 3ος όροφος, Γραφείο 302, Στρόβολος, Λευκωσία. Το ονομαστικό κεφάλαιο της εταιρείας είναι €1000,00 διαιρεμένο σε 1000 συνήθεις μετοχές €1,00 η κάθε μια. Το εκδομένο και καταβλημένο ή πιστωμένο ως καταβλημένο κεφάλαιο είναι €1000,00 διαιρεμένο σε 1000 συνήθεις μετοχές €1,00 η κάθε μια. Οι κύριοι σκοποί της εταιρείας είναι μεταξύ άλλων η διεξαγωγή εργασιών εγκατάστασης ή εμπορίου προϊόντων τηλεπικοινωνιών, ηλεκτρονικών υπολογιστών, δημιουργία ηλεκτρονικών και λογισμικών προγραμμάτων και η εγκατάσταση, επεξεργασία, πώληση και εμπορία αυτών και συναφών θεμάτων. Σύμφωνα με την Αίτηση, η Καθ' ης η Αίτηση εταιρεία οφείλει στους Αιτητές το ποσό των €3.000,00 πλέον τόκο 5,5% από 3.10.12 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον Φ.Π.Α. πλέον €102,00 έξοδα του διατάγματος δυνάμει απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 11.10.13 στην αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με αρ. 6206/
- Η εκτέλεση της πιο πάνω απόφασης δεν έχει ανασταλεί και τα αναφερόμενα σε αυτή ποσά είναι άμεσα πληρωτέα και απαιτητά. Παρά την έκδοση της πιο πάνω δικαστικής απόφασης και παρά το ότι η Καθ' ης η Αίτηση κλήθηκε επανειλημμένα να προβεί στην πληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους, η Καθ' ης η Αίτηση αρνείται και/ή αμελεί και/ή παραλείπει να προβεί και δεν έχει προβεί μέχρι σήμερα στην αποπληρωμή του και/ή στην καταβολή οποιουδήποτε ποσού. Κατά την 7.3.14 οι Αιτητές στα πλαίσια της αγωγής αρ. 6206/12 καταχώρησαν ένταλμα κατάσχεσης κινητής περιουσίας το οποίο επιστράφηκε ανεκτέλεστο κατά τις 4.4.14 καθότι η Καθ' ης η Αίτηση εταιρεία στερείται κινητής περιουσίας. H Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Μιχάλη Χειμώνα, Γενικού Διευθυντή των Αιτητών, ο οποίος υιοθετεί και επαναλαμβάνει το περιεχόμενο της Αίτησης όπως αυτό εκτέθηκε πιο πάνω. Παρουσιάζει ως Τεκμήριο 1 αντίγραφο απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με αρ. 6206/12 ημερομηνίας 11.10.13 σύμφωνα με την οποία η Καθ' ης η Αίτηση οφείλει στην Αιτήτρια το ποσό των €3.000,00 πλέον τόκο προς 5,5% από 3.10.2012 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €102,00 έξοδα του διατάγματος πλέον Φ.Π.Α. Όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 1 το πιο πάνω χρέος αφορά έξοδα που επιδικάστηκαν εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση καθότι η αγωγή με αρ. 6206/12 που είχε καταχωρήσει η τελευταία απορρίφθηκε ως μη αποκαλύπτουσα αγώγιμο δικαίωμα. Ο Ενόρκως δηλών παρουσιάζει ως Τεκμήριο 2 ειδοποίηση δικαστικού επιδότη σε σχέση με το Ένταλμα κινητής περιουσίας αρ. 829/2014 που εκδόθηκε στα πλαίσια την πιο πάνω αγωγής και το οποίο επιστράφηκε ανεκτέλεστο στις 4.4.14 καθότι η Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία στερείται κινητής περιουσίας. Περαιτέρω αναφέρει ότι εξ' όσων γνωρίζει η Καθ' ης η Αίτηση είναι αναξιόχρεη και ανίκανη να πληρώσει το χρέος της. Επιβεβαιώνει ότι η προς όφελος των Αιτητών εκδοθείσα απόφαση δεν έχει μέχρι σήμερα εξοφληθεί ή εξασφαλιστεί ή διευθετηθεί και ότι ολόκληρο το εξ' αποφάσεως χρέος στην πιο πάνω απόφαση εξακολουθεί να οφείλεται. Στις 16.9.2014 καταχωρήθηκε ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως με την οποία η Καθ' ης η Αίτηση προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
- Η αίτηση έχει αποκλειστικό στόχο την πίεση της εταιρείας για να εισπράξει ένα ποσό το οποίο επιδικάσθηκε αλλά αμφισβητείται με εκκρεμούσα έφεση.
- Οι αιτητές δεν εξάντλησαν άλλα διαθέσιμα μέσα εκτέλεσης όπως είναι η πληρωμή με δόσεις. Το δε οφειλόμενο σε αυτούς ποσό δεν είναι τέτοιας φύσης ούτε υπάρχουν και άλλοι πιστωτές που να δικαιολογείται το σοβαρό μέτρο της διάλυσης της εταιρείας που σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης εναντίον του ποσού για το οποίο γίνεται η αίτηση θα έχουν προκληθεί ανεπανόρθωτες ζημιές.
- Αίτηση για εκκαθάριση εταιρείας είναι διαδικασία η οποία είναι πολυετής και δεν θα ήταν δίκαιο για το δικαστήριο να ασκούσε την διακριτική του ευχέρεια για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης εφόσον εκκρεμεί έφεση κατά της σχετικής δικαστικής απόφασης η οποία λόγω της φύσης της αναμένεται να ακουστεί σύντομα. Η ένσταση βασίζεται επί των άρθρων 203, 211 (στ), 214 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών Δ.48, Θ. 1,4,8,9 και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου και της σχετικής Νομολογίας. Η ένσταση στηρίζεται στην ένορκο δήλωση του κ. Νικόλαου Παναγίδη ο οποίος συνδέεται με την Wayplay Technologies Ltd έχοντας ασχοληθεί με διάφορες δραστηριότητες της και είναι εξουσιοδοτημένος να προβει στην ένορκη δήλωση. Αναφέρει ότι εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση εκδόθηκε η δικαστική απόφαση που επισυνάπτεται στην αίτηση με την αιτιολογία ότι δεν υπάρχει αγώγιμο δικαίωμα. Εναντίον της εν λόγω απόφασης ασκήθηκε έφεση και συνεπώς δεν νοείται διάταγμα εκκαθάρισης ή διάλυσης, διότι αν η έφεση πετύχει η ζημιά θα είναι ανεπανόρθωτη. Υποστηρίζει ότι στόχος της αίτησης είναι να πιεστεί η καθ' ης η αίτηση εταιρεία να πληρώσει το ποσό το οποίο αμφισβητείται και για το οποίο εκκρεμεί έφεση. Κατατέθηκαν στον Δικαστικό φάκελο ως τεκμήρια οι δημοσιεύσεις σε καθημερινή εφημερίδα παγκύπριας κυκλοφορίας και στην Επίσημη Εφημερίδα οι οποίες έγιναν σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου δηλαδή 10 ημέρες πριν την ημερομηνία της ακρόασης της Αίτησης. Η Αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση στις 16.10.2015 κατά την οποία οι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν μέσω των αγορεύσεων του τις αντίστοιχες θέσεις τις οποίες έχω μελετήσει με προσοχή. Καμία πλευρά δεν ζήτησε την προσκόμιση επιπρόσθετης των ενόρκων δηλώσεων μαρτυρίας ή αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το δικαίωμα πιστωτή να ζητήσει εκκαθάριση εταιρείας προκύπτει μεταξύ άλλων από το άρθρο 211(ε) του Κεφ. 113, το οποίο ορίζει ότι εταιρεία μπορεί να διαλυθεί αν είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Το άρθρο 212 εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) σε σχέση με το πότε μια εταιρεία λογίζεται ως ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. (βλ. Pan-Aman Hotels Ltd ν. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας
(2002)1 ΑΑΔ 1796). Ειδικότερα, το άρθρο 212 (β) του Κεφ. 113 επί του οποίου στηρίζεται η υπό κρίση αίτηση ορίζει ότι μια εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της αν η εκτέλεση ή άλλη διαδικασία που λήφθηκε με δικαστική απόφαση, εντολή ή διάταγμα οποιουδήποτε Δικαστηρίου προς όφελος πιστωτή της εταιρείας, επιστρέφεται ολικά ή μερικά ανικανοποίητη. Επίσης με βάση το εδάφιο (γ) του ιδίου άρθρου αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα. Για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας. Στην GIP Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ. 14, αναφέρεται ότι η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει την γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι περιπτώσεις του άρθρου 212 δημιουργούν απλώς νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα. Αναφέρονται επίσης και παραδείγματα απο αγγλική νομολογία όπως την Re Globe New Patent Iron and Steel Co. [1875] L.R. 20 Eq. 337 όπου λέχθηκε ότι απόδειξη από τον πιστωτή ότι το χρέος που του οφείλεται δεν έχει πληρωθεί από την εταιρεία εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος, αποτελεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι η εταιρεία είναι αφερέγγυος. Η διαδικασία υποβολής αίτησης για εκκαθάριση ρυθμίζεται από τα άρθρα 213 και 214 του Κεφ. 113. Σύμφωνα με το Άρθρο 213
(1)Αίτηση στο Δικαστήριο για εκκαθάριση εταιρείας γίνεται με αίτηση που υποβάλλεται, μεταξύ άλλων από πιστωτή ή πιστωτές. Σύμφωνα με τη νομολογία η οφειλή προς τον πιστωτή θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αναμφισβήτητη (βλ. In re Loukos Manufactures Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 2226). Ο δικηγόρος της Wayplay Technologies Ltd επικεντρώθηκε στον λόγο ένστασης ότι η υπό κρίση αίτηση είναι κακόπιστη και σκοπό έχει την άσκηση πίεσης για να εισπραχθεί ένα ποσό το οποίο επιδικάσθηκε αλλά αμφισβητείται με εκκρεμούσα ενώπιον του Δικαστηρίου έφεση. Παραπέμπει στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4th edition, Volume 3
(2), par. 185 όπου αναφέρεται ότι: «If a petition is presented by a creditor, not bona fide with the view of obtaining an adjudication, but for some collateral purpose or with a view to putting pressure of the debtor, it may be dismissed as an abuse of the process of the court» Σχετικά με το πότε, η προώθηση αίτησης διάλυσης μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά κατάχρηση διαδικασίας παραπέμπω στην Χατζηγιάννης ν. C & J Kyprianou Promotions Ltd
(2010)1 (B) Α.Α.Δ. 991, 1000 όπου λέχθηκε ότι δεν είναι επιτρεπτό όπως χρησιμοποιείται καταχρηστικά η διαδικασία υποβολής αίτησης για εκκαθάριση ως μέθοδος άσκησης πίεσης σε εταιρεία να καταβάλει χρήματα τα οποία αμφισβητεί ότι οφείλει (Re a company [1992] 2 Αll E.R. 797). Εάν το Δικαστήριο εξαγάγει το συμπέρασμα ότι μια εταιρεία προβάλλει μια ουσιαστική υπεράσπιση καλόπιστα και δεν επιδιώκει απλά να αποφύγει τις επιπτώσεις της οφειλής της, τότε ασφαλώς δεν θα εγκρίνει την αίτηση εκκαθάρισης. Βέβαια σε εκείνη την υπόθεση ζητείτο η εκκαθάριση εταιρείας δυνάμει του άρθρου 212(α) και όχι δυνάμει του 212(β). Δεν υπήρχε δηλαδή δικαστική απόφαση σε σχέση με το χρέος. Στην ίδια απόφαση γίνεται παραπομπή στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, 24η έκδ., σελ. 1364 όπου αναφέρονται τα εξής: «Bona fide dispute over debt We have already seen how, where there is a bona fide dispute as to the debt, the company cannot be said to have neglected to pay on a statutory demand. Coupled with this is a related general principle that a petition for winding up with a view to enforcing payment of a disputed debt is an abuse of the process of the court and should be dismissed with costs. Each case ultimately turns on its facts but the following points arise from the cases. Where a debt is not disputed or the claim is substantial a creditor may present a petition with the object of forcing the company to pay. `Substantial' here means having substance. In such a case pursuit of the claim with personal hostility, even venom and an ulterior motive, do not constitute an abuse of the process of the court. Similarly where the company is proved by other means to be insolvent or where the dispute is as to amount only an order will be made. To fall within the general principle the dispute must be bona fide in both a subjective and an objective sense. Thus it must be honestly believed to exist and must be based on substantial or reasonable grounds. `Substantial' means having substance and not frivolous and which the court should therefore ignore. There must be so much doubt and question about the liability to pay the debt that the court sees that there is a question to be decided. The onus is on the company `to bring forward a prima facie case which satisfies the court that there is something which ought to be tried either before the court itself or in an action, or by some other proceeding'. In considering the matter the court will take into account the following factors:
(1)the fact that the company has been given leave to defend an action begun by specially indorsed writ;
(2)whether there is a set-off or counter-claim based on a substantial ground;
(3)whether the company has lodged an appeal against the judgment debt on which the petition is based;
(4)an allegation by the company that the judgment was obtained be fraud. However, none of these factors is conclusive.» Προκύπτει από το πιο πάνω απόσπασμα ότι το βάρος είναι στην Καθ΄ ης η Αίτηση να καταδείξει ουσιαστική αμφισβήτηση της οφειλής. Πολύ περισσότερο στην περίπτωση που η οφειλή εδράζεται σε δικαστική απόφαση. Το γεγονός ότι εναντίον της απόφασης έχει καταχωριστεί έφεση δεν εξυπακούει ότι υφίσταται ουσιαστική, καλή τη πίστει αμφισβήτηση της οφειλής. Στην παρούσα περίπτωση η Καθ' ης η Αίτηση δεν παρουσίασε ότιδήποτε το οποίο να καταδεικνύει ουσιαστική αμφισβήτηση της οφειλής. Εξ άλλου έχω την άποψη ότι το παρόν Δικαστήριο, έστω υπό άλλη σύνθεση, δεν θα μπορούσε να ενεργήσει ως κριτής απόφασης Δικαστηρίου ίδιου βαθμού δικαιοδοσίας, ήτοι πρωτοβάθμιο. Μάλιστα, σημειώνω ότι η απόφαση από την οποία προκύπτει η οφειλή αφορά απόφαση πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου με καθ' υλην αρμοδιότητα υψηλότερη από το Δικαστήριο με την παρούσα σύνθεση. Πρόκειται για απόφαση Προέδρου Επαρχιακού Δικαστηρίου. Το μόνο που μπορεί να εξετάσει το παρόν Δικαστήριο είναι κατά πόσον η οφειλή εδράζεται σε απόφαση που έχει τα στοιχεία έγκυρης και εκτελεστής δικαστικής απόφασης κάτι το οποίο συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση. Σε κάθε περίπτωση είναι γνωστό ότι καταχώρηση έφεσης δεν ενεργεί ως αναστολή της εκτέλεσης της εφεσιβαλλόμενης απόφασης εκτός στο βαθμό που τούτο ενδεχομένως να διαταχθεί από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ή το Εφετείο δυνάμει της Δ.35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Έφεση δεν μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο (βλ. Χαραλάμπους ν. A.Panayides Contracting Ltd
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1978). Επομένως εάν η Καθ' ης η Αίτηση ήθελε να «εξουδετερώσει» την πιθανότητα να βρεθεί εκτεθιμένη με βαση το άρθρο 212(β) Κεφ. 113, ήτοι το νομοθετικό τεκμήριο ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της επειδή η εκτέλεση δικαστικής απόφασης επιστρέφεται ολικά ή μερικά ανικανοποίητη, όφειλε να είχε επιδιώξει την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνάμει της Δ.35 θ.18. Δεν το έπραξε με αποτέλεσμα να λογίζεται δυνάμει νομοθετικού τεκμηρίου ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Σε σχέση με το επιχείρημα της Καθ' ης η Αίτηση ότι οι αιτητές δεν εξάντλησαν άλλα διαθέσιμα μέσα εκτέλεσης όπως είναι η πληρωμή του χρέους με δόσεις παρατηρώ ότι δεν υπάρχει κανόνας ο οποίος να επιβάλλει σε κάποιον Αιτητή ποιο μέτρο εκτέλεσης από αυτά που του παρέχει η νομοθεσία, θα χρησιμοποιήσει προς είσπραξη του λαβείν του. Με άλλα λόγια τα μέτρα εκτέλεσης δεν ιεραρχούνται ώστε το ένα να προτιμάται έναντι του άλλου. Αφ' ης στιγμής οι Αιτητές καταχώρησαν ένταλμα κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας το οποίο επιστράφηκε ολικά ανικανοποίητο τότε στοιχειοθετείται η περίπτωση του άρθρου 212 (β) του Κεφ. 113 σε σχέση με την οποία μάλιστα δεν λαμβάνεται υπόψη το ύψος του ποσού όπως συμβαίνει σε σχέση με την περίπτωση του εδαφίου 212(α) του ιδίου νόμου. Στην Μ.Μouletaris Machinery Co. Ltd. v. Ζήνωνος
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1649 λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 1651 από τον Αρτεμίδη, Δ., όπως ήταν τότε: «Δέχθηκε βεβαίως, και πολύ ορθά πως, στην περίπτωση που αποδεικνύονται τα στοιχεία που διαλαμβάνονται στο άρθρο 212, το Δικαστήριο δεν έχει διακριτική ευχέρεια, και διατάσσει τη διάλυση της εταιρείας, ενώ αν ικανοποιηθούν οι πρόνοιες του άρθρου 211 το Δικαστήριο διατηρεί τέτοια ευχέρεια.» Το πιο πάνω απόσπασμα επικροτήθηκε στην απόφαση Δημήτρης Αυξεντίου & Υιος (Γεωργικά Μηχανήματα) Λίμιτεδ ν. Hellenic Bank Public Company Limited Πολιτική Έφεση Αρ. 368/2009, ημερ. 20.11.2014 όπου ο Παρπαρίνος, Δ. ανέφερε επιπρόσθετα τα εξής: «Με την ικανοποίηση του άρθρου 212 (α), η εταιρεία φέρει το βάρος να αποδείξει ότι δεν «αμέλησε» να πληρώσει την απαίτηση του πιστωτή διότι έχει κατά τα άλλα μια μια ουσιώδη και εύλογη υπεράσπιση, όπως ότι εξόφλησε την γενικότερη οφειλή. Εξ' ου και ο πιστωτής είναι σοφότερο να εναγάγει την εταιρεία προηγουμένως, να εξασφαλίζει δικαστική υπερ του απόφαση οπότε και η εταιρεία θα εμποδίζεται από την απόφαση να αμφισβητήσει την εταιρική αίτηση επί τους ουσίας της. (Pennington: Company Law, 3η έκδοση σελ. 674-675).» Συνάγεται από το πιο πάνω απόσπασμα ότι όταν η απαίτηση εδράζεται σε δικαστική απόφαση η Εταιρεία εμποδίζεται από του να αμφισβητήσει την εταιρική Αίτηση επί της ουσίας της. Παρεμβάλλω στο σημείο τούτο τα εξής αναγραφόμενα στο σύγγραμμα Pennington's Company Law, 4th Edition σελ. 679: «Furthermore it has been held that the fact that the company has an appeal pending against the judgment on which the petition is based , or has a cross claim against the petitioner which it is asserting in pending litigation, is no reason for the refusal of a winding up order.» Επισημαίνω επίσης ότι στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, δεν υφίσταται πρόνοια ανάλογη του άρθρου 6
(4)του περί Πτωχεύσεων Νόμου, Κεφ.5, (η οποία διατηρήθηκε και μετα την πρόσφατη τροποποποίηση με τον ν. 61(Ι)/2015) σύμφωνα με την οποία όπου η πράξη πτώχευσης αποτελείται από μη συμμόρφωση προς ειδοποίηση πτώχευσης για πληρωμή, εξασφάλιση κλπ. εξ αποφάσεως χρέους, το Δικαστήριο μπορεί, αν το θεωρεί πρέπον, να αναστείλει ή να απορρίψει την αίτηση για διάταγμα παραλαβής για το λόγο ότι εκκρεμεί έφεση εναντιον της απόφασης. Εν όψει όλων των πιο πάνω κρίνω ότι οι λόγοι Ένστασης δεν ευσταθούν. Η Αιτήτρια έχει ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι είναι πιστωτής εντός της έννοιας του άρθρου 213
(1)και έχει ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του άρθρου 212(β). Ως αποτέλεσμα κρίνω ότι η Καθ' ης η Αίτηση είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της δυνάμει του άρθρου 211(ε). Συνεπώς, εκδίδεται, διάταγμα εκκαθάρισης της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας. Ο Επίσημος Παραλήπτης διορίζεται προσωρινός Εκκαθαριστής της περιουσίας της. Πιστό αντίγραφο του παρόντος διατάγματος να επιδοθεί αμέσως από τον Αιτητή στον Επίσημο Παραλήπτη. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση. Αυτά να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] Χ. Ρασπόπουλος, πρ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο