Kυριάκου Σπανού, ως πληρεξουσίου αντιπροσώπου της Γεωργίας Σπανού, Ανδρέα Κ. Σπανού και Άννας-Μαρίνας Κ. Σπανού κ.α. ν. D.K.Z Enterprises Ltd κ.α., Αρ.Αγωγής: 1032/14, 4/12/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A542 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 1032/14 Μεταξύ:
- Kυριάκου Σπανού, ως πληρεξουσίου αντιπροσώπου της Γεωργίας Σπανού, Ανδρέα Κ. Σπανού και Άννας-Μαρίνας Κ. Σπανού
- Βάνας Σέργη Χαραλαμπίδη Εναγόντων και 1.D.K.Z Enterprises Ltd 2.D.K.Z Holdings Ltd 3.Δημήτρη Ζάρκα 4.Κυριακής Ζάρκα Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 27/3/15 Ημερομηνία: 4 Δεκεμβρίου, 2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Aιτητές - ενάγοντες: κα Κατσελλή για Κυριάκο Θ. Μιχαηλίδη & Σία Για την Καθ' ης η αίτηση-Εναγόμενη 4: κ. Ε. Παπαελευθερίου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με αυτή την αίτηση οι ενάγοντες-αιτητές ζητούν: "(A) Διαταγή του Δικαστηρίου κατά της εναγομένης 4 όπως αυτή εμποδισθή και διά του παρόντος εμποδίζεται από του να πωλήση, δωρίση, ανταλλάξη, υποθηκεύση, διαθέση, αποξενώση και/ή άλλως επιβαρύνη το κάτωθι κτήμα: (α) Υπ' αρ. Εγγραφής 4/5796, Τεμάχιον 5137, του Φυλ./Σχ.21/52 Ε1, Μερίδιον 1/8, ευρισκόμενον εις την Έγκωμη Λευκωσίας. Η αίτηση βασίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.6, άρθρα 5 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14 του 1960 άρθρο 32, στο Διαδικαστικό Κανονισμό Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.θ.1 και 2 και στις Γενικές Εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η αίτηση εκτίθενται στην Ένορκη Δήλωση του Κυριάκου Σπανού ως πληρεξουσίου αντιπροσώπου της Γεωργίας Σπανού, Ανδρέα Κ. Σπανού και Άννας-Μαρίνας Κ. Σπανού. Σ' αυτήν αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: Δυνάμει γραπτής συμφωνίας ενοικιάσεως, η οποία έγινε κατά ή περί την 9.3.2002 μεταξύ του Κυριάκου Σπανού, ως πληρεξουσίου αντιπροσώπου της Γεωργίας Σπανού, Ανδρέα Κ. Σπανού και Χρίστου Κ. Σπανού (τότε συνιδιοκτήτου) και της Ενάγουσας 2 αφ' ενός, και της εναγομένης 1, ο ίδιος ως αντιπρόσωπος των συνιδιοκτητών και η ενάγουσα 2 εξεμίσθωσαν και η εναγομένη 1 εμίσθωσε τα καταστήματα υπ' αρ. 2,3,4,5 και 6 (το μίσθιον), τα οποία ευρίσκονται επί της Λεωφόρου Λάρνακος αρ.85 εις την Αγλαντζιάν, μαζί με 6 χώρους σταθμεύσεως, διά περίοδον 15 ετών από την 1/5/2002 η οποία θα έληγε την 30.4.17 αντί του μηνιαίου ενοικίου το οποίον αναφέρεται εις την ως άνω συμφωνίαν ενοικιάσεως και εις το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα. Οι εναγόμενοι 2,3 και 4 ενάγονται ως εγγυηταί της εναγομένης
- Κατά παράβαση της ως άνω συμφωνίας οι εναγόμενοι κατά την καταχώρησιν της αγωγής όφειλαν: (α) Προς τον Ενάγοντα 1 ως καθυστερημένα ενοίκια το ποσόν των €17,500 πλέον τόκοι προς 9% ετησίως μέχρι 30.11.2013 επί των οφειλομένων δόσεων εκάστου ενοικίου, οι οποίοι τόκοι μέχρι τις 30.11.2013 ανήρχοντο εις το ποσόν των €963, πλέον τόκον προς 9% επί του ποσού των €17,500 από 1.12.2013 μέχρις εξοφλήσεως. (β) Προς όφελος της Ενάγουσας 2 το ποσόν των €9,000 ως καθυστερημένα ενοίκια πλέον οφειλόμενοι τόκοι προς 9% ετησίως μέχρι 30.11.2013 επί των οφειλομένων δόσεων του ενοικίου, οι οποίοι ανήρχοντο μέχρι τις 30.11.2013 εις το ποσόν των €267, πλέον τόκοι προς 9% επί του ποσού των €9,000 από 1.12.2013 μέχρις εξοφλήσεως. Οι Ενάγοντες επίσης διεκδικούν εναντίον των Εναγομένων το ποσόν των €2,500 διά την περίοδον από 1.12.2013 μέχρι 31.12.2013 και μετά ταύτα από 1.1.2014 μέχρι 30.4.2015 το ποσόν των €4,127.58 και από 1.5.2015 το ποσόν των €4,540,34 μέχρι της παραδόσεως της κατοχής του μισθίου ως αποζημιώσεις και ή mesne profits πλέον τόκοι προς 9% από της λήξεως εκάστου μηνός διότι οι Εναγόμενοι δεν παρέδωσαν την κατοχήν των επιδίκων καταστημάτων και των 19 χώρων σταθμεύσεως που παρεχωρήθησαν προς την Εναγομένην 1 διά σκοπούς λειτουργίας του εστιατορίου εις τα επίδικα καταστήματα και εξακολουθούν παρανόμως να κατέχουν ταύτα. Στις 22/10/14 το Δικαστήριο έκδοσε διάταγμα που να εμποδίζει τον εναγόμενο 3 να πωλήσει, δωρίσει κλπ τρία κτήματα του που εκτιμούνται σε περίπου €73.850 σύμφωνα με το κτηματολόγιο. Κατά τη μέρα έκδοσης του διατάγματος το οφειλόμενο χρέος ήταν €70.276 χωρίς τους τόκους και €76.430 με τους τόκους. Ο ίδιος και η Ενάγουσα 2 εκάλεσαν πλειστάκις τους Εναγομένους όπως πληρώσουν τα οφειλόμενα ποσά και παραδώσουν κατοχή. Οι Εναγόμενοι μέχρι σήμερα ηρνήθησαν και εξακολουθούν να αρνούνται να πληρώσουν τα καθυστερημένα ενοίκια και εξακολουθούν, παρά τον τερματισμόν της ενοικιάσεως, να κατακρατούν παρανόμως την κατοχήν των ως άνω καταστημάτων και των 19 χώρων σταθμεύσεως. Σήμερα οι εναγόμενοι τους οφείλουν €90.914 περίπου χωρίς τόκους, περίπου €98.686 με τους τόκους. Ως εκ τούτου η ακίνητη περιουσία που δεσμεύτηκε με το διάταγμα ημ. 22/10/14 είναι πλέον ανεπαρκής. Μέχρι δε την παράδοση της κατοχής του υποστατικού τα οφειλόμενα ποσά θα συνεχίσουν να αυξάνονται. Εξ όσων κάλλιον γνωρίζει και πιστεύει κατόπιν συμβουλής του δικηγόρου των Εναγόντων οι Ενάγοντες έχουν καλόν αγώγιμον δικαίωμα και ή καλήν βάσιν αγωγής με σοβαράς πιθανότητας επιτυχίας. Εξ όσων κάλλιον γνωρίζει και πιστεύει η οικονομική κατάστασις των Εναγομένων δεν είναι τέτοια που να επιτρέπει ικανοποίησιν της εκδοθησομένης αποφάσεως υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων κάτι που παραδέκτηκαν και οι ίδιοι στην Έκθεση Υπεράσπιση τους. Η αξία του 1/8 του ακινήτου της εναγομένης 4 του οποίου επιζητείται η δέσμευση είναι περίπου €256.
- Στην παράγραφο 14 της ένορκης δήλωσης αναφέρονται τα ακόλουθα: «Εάν η εναγόμενη 4 πωλήση, δωρίση, ανταλλάξη, μεταβιβάση, υποθηκεύση, διαθέση, αποξενώση και ή επιβαρύνη το ως άνω περιγραφόμενο κτήμα της οι ενάγοντες θα υποστούν ανεπανόρθωτον ζημίαν και δεν θα είναι δυνατόν να αποδοθή πλήρης δικαιοσύνη εις τους ενάγοντες εις μεταγενέστερον στάδιον, εάν η απόφασις του Δικαστηρίου είναι υπέρ των εναγόντων, καθότι τα ποσά τα οφειλόμενα είναι σημαντικά και οι εναγόμενοι δεν θα δύνανται να ικανοποιήσουν την απόφασιν». Η εναγόμενη 4 καταχώρισε ένσταση στην αίτηση. Ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης που προβάλλεται είναι ότι η καταχώρηση memo στο εν λόγω ακίνητο θα συνιστά κατάχρηση δικαιώματος καθότι οι ενάγοντες-αιτητές έχουν ήδη εξασφαλιστεί με την καταχώρηση memo επί των τριών ακινήτων του εναγομένου 3 με την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου 22/10/
- Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση αναφέρονται στην ένορκη δήλωση της εναγομένης 4, στην οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι οι ενάγοντες έχουν εξασφαλιστεί πλήρως με τη δέσμευση των πιο κάτω ακινήτων του συζύγου της τα οποία δεσμεύτηκαν με την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 22/10/14 δηλαδή: Αρ. Εγγραφής 30070, τεμ. 892, Φ/σχ .. 29/16, Μερίδιον ½ Αρ. Εγγραφής 18827, τεμ. 171, Φ/σχ .. 21/59, Μερίδιον όλον Αρ. Εγγραφής 18829, τεμ. 291, Φ/σχ .. 21/59, Μερίδιον όλον Οποιαδήποτε περαιτέρω δέσμευση και συγκεκριμένα του ακινήτου του οποίου επιζητείται η δέσμευση θα συνιστά κατάχρηση δικαιώματος εκ μέρους των αιτητών και καταπάτηση των συνταγματικών της δικαιωμάτων. ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ Υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με την εξουσία έκδοσης προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/
- Το εν λόγω άρθρο έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and another
(1982)1 CLR 557, ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου προτού εξετάσει τους υπόλοιπους παράγοντες που θα πρέπει να συνεκτιμηθούν κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας (Jonitexo v. Adidas
(1984)1 CLR 263). Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα που θα καταδείξουν την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης. Η δεύτερη προϋπόθεση της ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία, ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης που αφορά την παρουσίαση μιας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Αυτή η δεύτερη προϋπόθεση συσχετίζει στην ουσία τη νομική θεμελίωση που απορρέει από το καταχωρημένο δικόγραφο με την πραγματική διαθέσιμη μαρτυρία όπως αυτή καταγράφεται στις ένορκες δηλώσεις για να θεμελιώσει την αγωγή. Αν ο αιτητής μπορεί να δείξει κάτι περισσότερο από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, τότε το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται. Η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται εφόσον καταδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο - όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Αν αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρηση του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ΄ ανάγκην την έκδοση διατάγματος. (Βλ. ΚΟΤ v. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255). Εφόσον ληφθούν υπόψη οι πιο πάνω παράγοντες το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει το διάταγμα. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό, δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas (ανωτέρω), αυτό εμπίπτει στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ίδιας της αγωγής. (Βλ. επίσης Γρηγορίου v. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269 - 70). Έχει πάγια νομολογηθεί ότι το Δικαστήριο μπορεί, χωρίς να υπεισέλθει και να εξετάσει την ουσία του προσωρινού διατάγματος, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσής του, που έχει επηρεάσει το Δικαστήριο το οποίο άλλως θα μπορούσε να μην το είχε εκδώσει. Σύμφωνα με την υπόθεση Γρηγορίου v. Χριστοφόρου (ανωτέρω), η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ανατρέπει τη βάση του διατάγματος. Στη σελίδα 264 της πιο πάνω υπόθεσης λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι ύψιστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον τοΔικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση." (Βλέπε επίσης: Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598). Τέλος, πρόσφατη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει δείξει ότι και ο παράγων του χρόνου μπορεί να είναι σημαντικός από την άποψη ότι ο αιτητής θα πρέπει να δείξει στο μονομερές στάδιο το επείγον του θέματος, παρακάμπτοντας έτσι τη συνήθη διαδικασία της ακρόασης και του άλλου μέρους στη διαφορά, το δε Δικαστήριο δύναται να ακυρώσει το διάταγμα γι΄ αυτό το λόγο, διότι το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα πάνω σε μονομερή βάση (Stavros Hotel Apartments Ltd (No. 2)
(1994)1 A.A.Δ. 836, 841 και Βαβέλ Μπουτίκ Λτδ
(1995)1 Α.Α.Δ. 949, 954). Θα ήθελα κατ΄ αρχήν να σημειώσω ότι είναι εμφανές ότι το ακίνητο που περιγράφεται στην αίτηση δεν μπορεί να θεωρείται "επίδικο", με την έννοια ότι επιδιώκεται μέσω της αίτησης η διαφύλαξη του ως αντικείμενο της αγωγής. Η αίτηση βασίζεται τόσο στο άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, όσο και στο άρθρο 32 του Ν. 14/60. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 αντιστοιχεί ουσιαστικά προς την απαίτηση του άρθρου 5
(2)του Κεφ. 6(Βλ. Ρένα Αριστοτέλους Λτδ. κ.α. ν Benfleet Enterprises Ltd κ.α
(2006)1 ΑΑΔ 280). Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις που περιέχονται στο άρθρο 5 του Κεφ. 6 δεν μπορούν να εξετάζονται ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του Άρθρου 32 του Νόμου 14 / 60. Στην υπόθεση Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520 ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Τριανταφυλλίδης αφού υιοθέτησε απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231 που αφορούσε τη σχέση μεταξύ του άρθρου 4 του Κεφ. 6 και του άρθρου 32 του Νόμου 14 / 60 ανάφερε τα ακόλουθα στη σελίδα 524: "Applying the above dictum, by analogy, to section 5 of the Cap. 6 and section 32 of Law 14/60 we find confirmation for our already stated view that is is possible to make under section 32 of Law 14/60 an order such as that envisaged by section 5 of Cap.
- But, in making such an order under s. 32, the specific criteria laid down in section 5, should be also, taken into account in so far as they do not coincide with the criteria set out in the said section 32." Έχω μελετήσει προσεκτικά το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας την οποία προσεγγίζω για σκοπούς της παρούσας αίτησης. Καταλήγω ότι συντρέχουν η πρώτη και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/
- Εγείρεται αδιαμφισβήτητα θέμα οφειλής των εναγομένων καθυστερημένων ενοικίων πλέον τόκων. Η καθ' ης η αίτηση δεν έχει αμφισβητήσει τις οφειλές των παραγράφων 4,5,6 και 8 της ένορκης δήλωσης των αιτητών. Έρχομαι τώρα στην τρίτη προϋπόθεση του άρθρου
- Η θέση του συνηγόρου της καθ' ης είναι ότι η αξία των 3 ακινήτων που δεσμεύτηκαν ήδη υπερκαλύπτει το ποσό που διεκδικούν οι αιτητές, εφόσον η εκτιμημένη αξία τους από το Κτηματολόγιο Λευκωσίας ανέρχεται σε €73,850, και ότι η δέσμευση του ακινήτου της εναγομένης δεν θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των αιτητών ενώ θα παραβιαστούν τα συνταγματικά της δικαιώματα. Η θέση της συνηγόρου των αιτητών ήταν ότι λόγω της παραδεκτής από αυτούς οικονομικής αδυναμίας των εναγομένων σε συνδυασμό με το ότι το ποσό των οφειλομένων ενοικίων συνεχίζει να αυξάνεται αφού οι εναγόμενοι δεν έχουν παραδώσει την κατοχή του μισθίου υπάρχει μεγάλος κίνδυνος αδυναμίας ικανοποίησης ενδεχομένης απόφασης υπέρ των αιτητών που θα προκαλέσει στους ενάγοντες ανεπανόρθωτη ζημιά. Εισηγήθηκε επίσης η συνήγορος ότι το οφειλόμενο ποσό ανέρχεται πλέον σε διπλάσια της αξίας των τριών ήδη δεσμευθέντων κτημάτων ενώ η οικονομική αδυναμία των εναγομένων είναι δεδομένη. Στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v Σκυροποιϊα «Λεονίκ» Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ 795 λέχθηκε ότι «Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί» Δεν αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση. Αναντίλεκτα υφίσταται οικονομική αφερεγγυότητα -αδυναμία της καθ' ης για ικανοποίηση τυχόν δικαστικής απόφασης (βλ. παρ. 7 της Έκθεσης Υπεράσπισης και τη γραπτή αγόρευση του συνηγόρου της). Η ανάγκη, συνεπώς, παρεμπόδισης πιθανής επίδρασης στην ικανοποίηση τυχόν απόφασης από την αποξένωση του ακινήτου της καθ' ης η αίτηση 4 είναι θεωρώ δικαιολογημένη. Κρίνω ότι το ύψος της οφειλής, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αυτό αναντίλεκτα, αυξάνεται ενόψει της συνέχισης της κατοχής της περιουσίας των εναγόντων λαμβανομένης υπόψη και της αφερεγγυότητας όλων των εναγομένων συνηγορούν υπέρ της ικανοποίησης της 3ης προϋπόθεσης. Προσθέτω ότι δεν έχει αμφισβητηθεί το ύψος της οφειλής της παραγράφου 8 της ένορκης δήλωσης των αιτητών ούτε και παραγνωρίζω ότι με την πάροδο του χρόνου τα ποσά έχουν αυξηθεί σημαντικά. Έχω επίγνωση του γεγονότος ότι η δέσμευση περιουσιακών στοιχείων που δεν αποτελούν αντικείμενο της αγωγής δικαιολογείται κατ' εξαίρεση και ασκείται με φειδώ (Βλ. Marketrends (Capital Market) Ltd v Γεωργίου 1 ΑΑΔ 1759). Θεωρώ όμως πως η παρούσα περίπτωση εμπίπτει στις εξαιρετικές περιπτώσεις εκείνες που διαφαίνεται πως η τυχόν δικαστική απόφαση που θα εκδοθεί θα παραμείνει χωρίς αντίκρισμα. Τείνω δε να συμφωνήσω με την κα Κατσελλή πως η παρούσα διαφοροποιείται από περιπτώσεις όπου οι συμβαλλόμενοι μπορούσαν να είχαν μεριμνήσει εκ των προτέρων για την εξασφάλιση τους (πχ περιπτώσεις τραπεζών). Εδώ πρόκειται για περίπτωση όπου οι ενάγοντες μερίμνησαν για την εξασφάλιση εγγυήσεων, παραταύτα εν όψει των όσων πιο πάνω αναφέρθηκαν χρειάζονται ενίσχυση της εξασφάλισης. Σημειώνω εδώ ότι τα περί κατάχρησης και καταστρατήγησης των συνταγματικών δικαιωμάτων της καθ' ης παρέμειναν μετέωρα αφού δεν εξειδικεύτηκαν. Τελειώνω με τα όσα έχουν λεχθεί στην απόφαση Κώστας Καλογήρου ν C.L.F Credit Capital Finance Ltd
(2005)1B A.A.Δ 1237: «Σημειώνουμε ότι δεν υπάρχουν αυστηρά οριοθετημένα πλαίσια, μέσα στα οποία ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανομένου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί». Κρίνω δίκαιο να εκδώσω το αιτούμενο διάταγμα. Η αίτηση επιτυγχάνει. Έχω υπόψη μου την αξία του επίδικου ακινήτου ως προκύπτει από την παράγραφο 12 (α) της ένορκης δήλωσης των αιτητών. Εκδίδεται διάταγμα ως η αίτηση με την προσθήκη του ακόλουθου κειμένου «μέχρι ποσό που δεν υπερβαίνει το ποσό της απόφασης». Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των αιτητών και εναντίον της καθ' ης η αίτηση ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής. (Υπ).......... Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο