ΓΡΗΓΟΡΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ν. ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ (Πρώην Τράπεζα Κύπρου Λτδ), Αρ. Γενικής Αίτησης: 692/2014, 24/11/2015

(1)/1999 ΩΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΝΟΜΟ ΚΕΦ 1 ΑΡ. 1-

1. Μεταξύ: ΓΡΗΓΟΡΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Αιτητή και ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ (Πρώην Τράπεζα Κύπρου Λτδ) Καθ' ων η Αίτηση Ημερομηνία: 24 Νοεμβρίου,
2. Εμφανίσεις: Για Αιτητή: κ. Λ. Διομήδους για Καλλή & Καλλή Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ων η Αίτηση: κα Ξ. Κόκκινου για Χρυσαφίνη και Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε (κα Μ. Ναθαναήλ για να ακούσει απόφαση). Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Αιτητής, εξ΄ αποφάσεως οφειλέτης στην Αγωγή 7439/91 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, με την πιο πάνω Αίτησή του, αξιώνει τις ακόλουθες θεραπείες οι οποίες παρατίθενται αυτολεξεί: «Α. Απόφαση και/ή δήλωση του Δικαστηρίου όπως η απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 25/9/1992 στην αγωγή υπ. αρ. 7439/1991 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ερμηνευθεί και εφαρμοστεί με τρόπο που να επιτρέπει την καταβολή τόκου που δεν θα υπερβαίνει το ποσό του αρχικού χρέους το οποίο ήταν της τάξεως των Λ.Κ.400,604.86 ή Ευρώ το ποσό των €684,474.04 και το οποίο έχει επιδικαστεί προς όφελος της Καθ΄ ης η Αίτηση (Ενάγουσα) στην εν λόγω απόφαση. Β. Δήλωση και/ή απόφαση του Δικαστηρίου ότι η απόφαση ημερ. 25/9/1992 στην αγωγή 7439/1991 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας διέπεται από τον περί Τόκου Νόμο 2/77 άρθρα 1-8 και ότι το μόνο ποσό το οποίο δύναται να ανακτηθεί ως καθυστερημένος τόκος δεν μπορεί να υπερβαίνει το διπλάσιο ποσό της πιο πάνω απόφασης εν σχέση προς το οποίο ο τόκος είναι πληρωτέος. Γ. Δήλωση και/ή απόφαση του Δικαστηρίου ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση δεν δικαιούται να χρεώσει και εισπράξει υπό μορφή τόκου, ποσό μεγαλύτερο του αρχικού χρέους και/ή ποσό πέραν του διπλάσιου του αρχικού χρέους της απόφασης στην αγωγή 7439/1991 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 25/9/1992.» Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή. Στην παράγραφο 17.8 της ένορκης δήλωσής του, αναφέρει τα ακόλουθα: «Εν όψει τούτων η νομοθετική διάταξη που συνεχίζει να εφαρμόζεται και να διέπει την δικαστική απόφαση ημερ. 25.9.1992 (Τεκ. 1) είναι το άρθρο 6 του Ν.2/77, δυνάμει της οποίας δεν επιτρέπεται η καταβολή τόκου που υπερβαίνει το ποσό του αρχικού χρέους το οποίο ήταν της τάξεως των Λ.Κ. 400,604,86 ή σε Ευρώ το ποσό των €684,474,04 και το οποίο έχει επιδικαστεί προς όφελος της Καθ΄ ης η Αίτηση». Οι Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρισαν Ένσταση η οποία βασίζεται σε έντεκα συγκεκριμένους λόγους. Ανάμεσα σε αυτούς περιλαμβάνεται και λόγος ότι «Η παρούσα Αίτηση αποτελεί προσπάθεια αποστέρησης των Καθ΄ ων η Αίτηση από του να εκτελέσουν την εκ συμφώνου απόφαση που εκδόθηκε υπέρ τους και να εισπράξουν το λαβείν τους». Υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Κλεοπάτρας Χαραλάμπους, η οποία φέρεται να βρίσκεται στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η Αίτηση, να γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και να είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη από τους Καθ΄ ων η Αίτηση για να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της Ένστασης. Και οι δύο πλευρές αγόρευσαν προς υποστήριξη των θέσεων των πελατών τους. Η κα Κόκκινου διευκρίνισε ότι η Ένσταση των πελατών της ουσιαστικά περιορίζεται σε δύο άξονες. Ο πρώτος αφορά στη διαδικασία που ακολούθησε ο Αιτητής. Ήταν η θέση της ότι εάν ο Αιτητής θεωρούσε ότι η εκ συμφώνου απόφαση είναι παράνομη, τότε θα μπορούσε να είχε προωθήσει διαδικασία μέσω του Ανώτατου Δικαστηρίου για να την ακυρώσει με ένταλμα certiorari και/ή prohibition. Ο άλλος αφορά στη θέση της ότι ο περί Τόκου Νόμος 2/77, δεν έχει εφαρμογή στις περιπτώσεις όπου έχει εκδοθεί δικαστική απόφαση. Η θέση του κ. Διομήδους ήταν ότι δεν χρειαζόταν στη δικαστική απόφαση να καταγραφεί ότι δεν μπορεί να εισπραχθεί ως τόκος ποσό που υπερβαίνει το αρχικό χρέος. Ως ανέφερε, αυτό εξυπακούεται, αφού η έκδοση της δικαστικής απόφασης διέπεται από το άρθρο 6 του Ν.2/
3. Έχω θέσει ενώπιον μου τα όσα ανέφεραν με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους, και θα σταθώ σε αυτά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα προκύπτει πως στις 12.11.92 εξεδόθη, στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής, εκ συμφώνου απόφαση προς όφελος της Τράπεζας Κύπρου Λτδ και εναντίον του Αιτητή (τότε Εναγόμενου 2) και άλλων προσώπων. (Εκ παραδρομής ο Αιτητής κάνει αναφορά σε απόφαση ημερ. 25.9.92). Σύμφωνα με το περιεχόμενο της δικαστικής απόφασης «Το Δικαστήριο αυτό εκ συμφώνου διατάσσει και επιδικάζει (α) όπως οι Εναγόμενοι 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8 και 9 αλληλέγγυα και κεχωρισμένα πληρώσουν στον Ενάγοντα το ποσό των Λ.Κ.489.134,88 - με τόκο 9% το χρόνο επί ποσού Λ.Κ.400.604,86 - από 12/6/91 μέχρι την ημέρα της πληρωμής...». Διευκρινίστηκε και από τις δύο πλευρές πως στο τοκοφόρο ποσό των Λ.Κ.400.604,86 δεν περιλαμβάνονται οι τόκοι ύψους Λ.Κ.89.134,
4. Συνεπώς, για ό,τι αξίζει στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης, κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης δεν είχαν παραβιαστεί οι πρόνοιες του Ν.2/
5. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειώσω ότι το περιεχόμενο της εκδοθείσας εκ συμφώνου δικαστικής απόφασης στην Αγωγή 7439/91 είναι σαφές, και τα όσα ανέφερε γύρω από αυτό το θέμα η κα Κόκκινου με βρίσκουν σύμφωνο. Με άλλα λόγια, ρητά αναφέρεται σε αυτήν πως το εξ' αποφάσεως ποσό των Λ.Κ.400.604,86 θα φέρει τόκο 9% ετησίως από 12/6/91 μέχρι την ημέρα της πληρωμής. Συνεπώς, δεν τίθεται θέμα τροποποίησης ή διόρθωσης εκ συμφώνου δικαστικής απόφασης η οποία δεν ανταποκρίνεται ή δεν αποδίδει ορθά τις προθέσεις των διαδίκων. Για το θέμα αυτό παραπέμπω στα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση που αφορά στην Αίτηση των Λευτέρη Μήλου και Πανίκου Χατζηλοϊζου για έκδοση προνομιακών ενταλμάτων,

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 280. Τα Δικαστήρια δεν ερμηνεύουν με τον τρόπο που ο Αιτητής επιδιώκει, εκ συμφώνου δικαστικές αποφάσεις, το περιεχόμενο των οποίων αποδίδει πιστά τις προθέσεις των διαδίκων. Υιοθέτηση των θέσεων του Αιτητή, θα ισοδυναμούσε με προσπάθεια διαφοροποίησης πρωτόδικης δικαστικής απόφασης από πρωτόδικο Δικαστήριο, κάτι που είναι ανεπίτρεπτο (Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Κρίνου Ζ. Μακρίδη κ.ά

(2012)1(Β) Α.Α.Δ. 1218). Πέρα από την πιο πάνω κατάληξη μου, θα εξετάσω κατά πόσο ο Αιτητής έχει δίκαιο επί της ουσίας. Ως ελέχθη, θέμα επιβολής τόκου πάνω στον τόκο δεν τίθεται. Ο κ. Διομήδους παρέπεμψε το Δικαστήριο στην υπόθεση The Turkish Bank of Nicosia Ltd v. Mustafa Η. Cukurova and Others

(1977)A.A.Δ. 233. Κατά τον χρόνο

(1972)που εξεδόθη η πρωτόδικη απόφαση από τον αείμνηστο Γ. Πογιατζή, ίσχυε ο περί Τόκου Νόμος, Κεφ. 150. Το άρθρο 3

(1)του εν λόγω Νόμου προέβλεπε τα ακόλουθα: «The amount which may be recovered by action as arrears of interest on any debt or obligation shall not exceed the amount of the principal debt or obligation in respect of which such interest is payable.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Ο εν λόγω Νόμος καταργήθηκε από τον περί Τόκου Νόμο 2/77, ο οποίος ίσχυε κατά τον χρόνο που εξεδόθη η απόφαση σε σχέση με την οποία υποβάλλεται η παρούσα Αίτηση. Το άρθρο 6

(1)του Νόμου 2/77 προνοούσε τα ακόλουθα: «Το ποσόν το οποίον δύναται να ανακτηθή δι΄ αγωγής ως καθυστερούμενος τόκος εφ΄ οιουδήποτε χρέους ή υποχρεώσεως δεν θα υπερβαίνη το ποσόν του αρχικού χρέους ή υποχρεώσεως εν σχέσει προς την οποίαν ο τοιούτος τόκος είναι πληρωτέος.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Να σημειωθεί ότι ο Νόμος 2/77 καταργήθηκε από τον περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμου του 1999, Ν.160(Ι)/1999, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ την 1/1/2001 (βλ. άρθρ. 7 και 8). Ορθά και οι δύο ευπαίδευτοι συνήγοροι ανέφεραν πως ο Ν.160(Ι)/99δεν έχει εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση αφού αυτός δεν έχει αναδρομική ισχύ (δες υπόθεση Ευγενία Παπαχριστοφόρου κ.ά. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, Πολιτική Έφεση 331/2010, απόφαση ημερ. 11.11.15, στην οποία παρέπεμψαν). Δεν με βρίσκει σύμφωνο η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Αιτητή ότι το άρθρο 6 του Ν.2/77 δεν επέτρεπε την καταβολή τόκου που υπερβαίνει το ποσό του αρχικού χρέους. Τόσο με βάση το Κεφ. 150 όσο και με βάση τον Νόμο 2/77, εκείνο που απαγορευόταν ήταν η ανάκτηση με αγωγή καθυστερουμένων τόκων, οι οποίοι υπερέβαιναν το αρχικό ποσό του χρέους για το οποίο οι τόκοι ήταν πληρωτέοι. Προφανώς ο Νομοθέτης δεν ήθελε να επικροτήσει την παράλειψη για μεγάλο χρονικό διάστημα ενός πιστωτή να καταχωρίσει αγωγή εναντίον του οφειλέτη. Έτσι καθόρισε πως σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να διεκδικηθούν με αγωγή τόκοι οι οποίοι υπερβαίνουν το αρχικό ποσό του χρέους. Μάλιστα στην Archbold Invest. Ltd κ.ά ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ

(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 1084, αποφασίστηκε ότι το άρθρο 6

(1)του Ν.2/77 τυγχάνει εφαρμογής όταν το κεφάλαιο είναι σταθερό. Εδώ οι Καθ΄ ων η Αίτηση ουδέποτε αξίωσαν στα πλαίσια της αγωγής 7439/91 τόκους οι οποίοι υπερέβαιναν το αρχικό ποσό του χρέους για το οποίο ήταν πληρωτέοι οι τόκοι. Με άλλα λόγια, σε καμιά περίπτωση δεν καθυστέρησαν να καταχωρίσουν την αγωγή με αποτέλεσμα οι τόκοι κατά τον χρόνο καταχώρισης της αγωγής να ξεπερνούν το αρχικό ποσό του χρέους. Στην υπόθεση Cukurova (πιο πάνω), οι Ενάγοντες καθυστέρησαν υπερβολικά να καταχωρίσουν την αγωγή (το δάνειο δόθηκε το 1959 και η αγωγή καταχωρίστηκε το 1972) με αποτέλεσμα το οφειλόμενο ποσό του δανείου των Λ.Κ.400 να ανέλθει μαζί με τους τόκους σε Λ.Κ.1033.670. Μάλιστα, προκύπτει από την απόφαση του Εφετείου πως αυτή η καθυστέρηση ήταν που δεν τους επέτρεψε να λάβουν δικαστικώς τόκο. Προς τούτο παραπέμπω στη σελίδα 247 της απόφασης: «Having reached this conclusion, we do not share the criticism or complaint of counsel that it is a hardship upon the appellants because they are worse off after receiving judgment. The appellants in our opinion have themselves to blame for waiting such a long time in bringing the action. It seems to us that if there has been any hardship, it was not inflicted upon them by the law which is clear and unambiguous.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην παρούσα υπόθεση, οι όποιοι τόκοι οφείλονται σήμερα, οφείλονται δυνάμει δικαστικής απόφασης. (Για το θέμα αυτό παραπέμπω και στην απόφαση του κ. Λ. Παρπαρίνου, Προέδρου Επαρχιακού Δικαστηρίου ως ήταν τότε, που εκδόθηκε στις 10.7.12, στα πλαίσια της ίδιας αγωγής σε αίτηση για ακύρωση ΜΕΜΟ που καταχώρισε και ο Εναγόμενος 2-Αιτητής στην παρούσα διαδικασία). Εάν δε αυτοί ξεπερνούν το αρχικό ποσό του χρέους, είναι γιατί ο Εναγόμενος 2-Αιτητής δεν εξόφλησε το εξ αποφάσεως χρέος του και αυτή η παράλειψη του για σειρά ετών δεν μπορεί να τον απαλλάξει από την ευθύνη που έχει για την καταβολή τόκων δυνάμει δικαστικής απόφασης. Ο Αιτητής ουσιαστικά θα πρέπει να τα έχει με τον ίδιον του τον εαυτό για τους όποιους τόκους σήμερα οφείλει, αφού για σειρά ετών δεν εξόφλησε εκ συμφώνου δικαστική απόφαση που εξεδόθη εναντίον του, στην οποία γίνεται αναφορά σε καταβολή τόκου μέχρι εξόφλησης. Υπό το φως των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος του Αιτητή και υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΓΓ/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο