Λάμπρος Χριστοφή, μέσω του Επιτρόπου και Συνδίκου της Πτώχευσης Χριστάκη Ιακωβίδη κ.α. ν. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΚΤΙΝΟΣ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 352/15, 21/9/2015

(15)ημερών από την έκδοσή του και διάταγμα όπως η περαιτέρω διαδικασία ανασταλεί μέχρις ότου δοθεί τέτοια ασφάλεια. Η αίτηση βασίζεται στο Κεφ. 5 άρθρο 9, παρ. 4 και 5, στη Δ.48 θ.1-3, 8 και 9, στη Δ.60 θ.4, 5 και 6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση εμφαίνονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει αυτήν με την οποία επισυνάπτεται αριθμός Τεκμηρίων. Στην ένορκη δήλωση εξηγείται γιατί προβαίνουν οι Εναγόμενοι σε αυτό το διάβημα, υποστηρίζοντας, ουσιαστικά, ότι η αγωγή εγείρεται από τον Πτωχεύσαντα Λάμπρο Χριστοφή και ότι ο σύνδικος του πτωχεύσαντος, Χριστάκης Ιακωβίδης, προτού προχωρήσει στην έγερση της αγωγής ζήτησε εξασφάλιση από άλλα τρίτα πρόσωπα. Επίσης ότι η αγωγή δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας. Επιπλέον ισχυρίζεται ότι δεν υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώρηση της αγωγής και τέλος ότι η έκδοση διατάγματος για παροχή ασφάλειας εξόδων δεν θα σήμαινε και άρνηση πρόσβασης στη δικαιοσύνη για τον Λάμπρο Χριστοφή, εφόσον ο ίδιος πρότεινε στον σύνδικο την ανάληψη των δικηγορικών εξόδων της παρούσας αγωγής από τρίτα πρόσωπα. Ενόψει των πιο πάνω, διαφαίνεται, ως εισηγείται, ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Ο Ενάγοντας 1 καταχώρησε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης, η οποία βασίζεται στη Δ.60 θ.1-6, Δ.48 θ.1-9, Δ.64 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 9 του Περί Πτώχευσης Νόμου Κεφ. 5, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και ευχέρεια του Δικαστηρίου. Προβάλλονται έξι

(6)λόγοι ένστασης οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν στα ακόλουθα: Η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, παράτυπη, αντικανονική, κακόπιστη, αχρείαστη, καταπιεστική και καταχρηστική. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στις αιτούμενες θεραπείες. Τα αιτούμενα διατάγματα είναι παντελώς αχρείαστα και άδικα και θα εμποδίσουν τον Ενάγοντα 1 να έχει πρόσβαση στο Δικαστήριο. Τα γεγονότα, που σχετίζονται με την ένσταση, καταγράφονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, με την οποία επισυνάπτεται αριθμός τεκμηρίων. Ο Λάμπρος Χριστοφή, ο οποίος προβαίνει στην ένορκη δήλωση, αναφέρει ότι έχει καλή υπόθεση και η αγωγή του θα επιτύχει, ότι η απαίτηση του σύνδικου Χριστάκη Ιακωβίδη, επειδή είναι προσωπικά υπεύθυνος για έξοδα που τυχόν προκύψουν στα πλαίσια της αγωγής, αυτά εξασφαλίστηκαν από τρίτα αξιόχρεα πρόσωπα. Επανερχόμενος στο θέμα των εξασφαλίσεων από τρίτα πρόσωπα, ανάφερε ότι αυτά έχουν να κάνουν με τον ίδιο τον σύνδικο και όχι με τους Αιτητές, αφού αυτός είναι κατά νόμο υπεύθυνος για την καταβολή των εξόδων. Περαιτέρω είναι ισχυρισμός του ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως αντιλαμβάνεται το Δικαστήριο, θα στερούσε την πρόσβασή του στη δικαιοσύνη, ενώ αιτιολογεί και την εισήγησή του ότι η αίτησή του είναι κακόπιστη και καταπιεστική από το προτεινόμενο ποσό για καταχώρηση ασφάλειας εξόδων. Η συνήγορος των Εναγομένων, στην αγόρευσή της, αφού αναφέρεται ότι το θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία πρέπει να ασκείται δικαστικά, στη συνέχεια αναφέρθηκε στους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη, όπως είναι η ισχύς της υπόθεσης του Ενάγοντα, ο χρόνος υποβολής της αίτησης και όσον αφορά το ποσό, εισηγήθηκε ότι αυτό βρίσκεται στην κρίση του Δικαστηρίου και δεν πρέπει να είναι σε τέτοιο ύψος που να αποτελεί καταπίεση, με την έννοια της απαγόρευσης της προσφυγής στη δικαιοσύνη. Αφού προέβη, στη συνέχεια, σε ανάλυση των γεγονότων της υπόθεσης και εξήγησε το κάθε ένα από αυτά που αναφέρθηκαν προηγουμένως και σχολίασε τους λόγους ένστασης και την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, με παραπομπή σε αυθεντίες, ζήτησε από το Δικαστήριο όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Από την άλλη, ο δικηγόρος του Ενάγοντα 1, αφού αναφέρθηκε στα γεγονότα της υπόθεσης, στη συνέχεια κατέγραψε τη νομική βάση της αίτησης και ανέλυσε τους νομικούς ισχυρισμούς, για να καταλήξει ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι ο σύνδικος είναι αφερέγγυο πρόσωπο που έχει την ευθύνη καταβολής των εξόδων σε περίπτωση αποτυχίας της αγωγής, επαναλαμβάνοντας ότι η δύναμη και η ισχύς της υπόθεσης είναι τέτοια που προδιαγράφει την επιτυχία της. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Δ.60 θ.4 προνοεί: «Αν ήθελε φανεί ότι ένα πρόσωπο που μηνύει δεν είναι πραγματικός Ενάγοντας αλλά μηνύει μόνον κατ' όνομα για τα συμφέροντα άλλου, τότε από το τοιούτο πρόσωπο, σε οιονδήποτε στάδιο της αγωγής μπορεί να ζητηθεί να δώσει ασφάλεια για έξοδα για λόγους ότι είναι αναξιόχρεος ή ότι είναι πτωχός.» Η Δ.60 θ.5 προνοεί: «Όπου το Δικαστήριο διατάσσει να δοθεί ασφάλεια εξόδων μπορεί να αναστείλει τις διαδικασίες στην αγωγή μέχρι να δοθεί τέτοια ασφάλεια και αν δεν δοθεί η ασφάλεια εντός του χρόνου που θα καθωριστεί μπορεί να απορρίψει την αγωγή.» Εξετάζοντας το θέμα, ποιός είναι υπόχρεος στην καταβολή εξόδων, δηλαδή ο σύνδικος που ενεργεί εκ μέρους του πτωχεύσαντος ή ο πτωχεύσας, στην υπόθεση Georgios Christoforou, Administrator of the Deceased Antonis Christoforou ν. G. Asprofta κ.ά.

(1988)1 CLR 246, όπου εξετάστηκε ο θ.4 της Δ.60, το Ανώτατο Δικαστήριο ασχολήθηκε με το θέμα κατά πόσο η αναφορά στο θ.4 για αφερεγγυότητα αφορούσε το πρόσωπο αυτού που ήγειρε την αγωγή εκ μέρους άλλου ή αφορούσε την περιουσία του άλλου αποβιώσαντος. Εξετάζοντας την πρώτη περίπτωση, έκρινε πως δεν αποδείχθηκε ότι το πρόσωπο το οποίο ήγειρε την αγωγή ήταν αφερέγγυο. Εξετάζοντας τη δεύτερη περίπτωση, αποφάσισε πως αν διατάσσετο η παροχή ασφάλειας εξόδων στη βάση αφερεγγυότητας της περιουσίας αποβιώσαντος, δεν θα ήταν ορθό να επιτύχει η αίτηση, καθότι θα ισοδυναμούσε με άρνηση πρόσβασης στη δικαιοσύνη, ενόψει του γεγονότος ότι δεν αποδείχθηκε ότι η αγωγή ηγέρθηκε εκδικητικά ή αδικαιολόγητα. Παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη, για την έκδοση ή μη διατάγματος ασφάλειας εξόδων, κυρίως, είναι η ισχύς της υπόθεσης της Ενάγουσας (βλ. Genemp Trading Ltd v. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ

(2011)1(Β) ΑΑΔ 1314) και η αφερεγγυότητα ή μη της Ενάγουσας, όπως βεβαίως και άλλοι που σχετίζονται με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης όπως π.χ. η καθυστέρηση στην καταχώρηση της Αίτησης, (βλ. Union De Cooperatives Agricoles De Cereales De Semences v. Apak Agro Industries Ltd κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ 1170). Σχολιάζοντας το θέμα της δύναμης και ισχύς της υπόθεσης και ανατρέχοντας στην Έκθεση Απαίτησης δεν διαφαίνεται ότι είναι τέτοια που εκ προοιμίου θα μπορούσε να πει κάποιος ότι δεν θα επιτύχει, έχοντας κατά νου και τα Τεκμήρια που επισυνάπτονται με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Έχοντας, επίσης, κατά νου το θ.4 της Δ.60, το πρόσωπο το οποίο θα κληθεί να καταβάλει τα έξοδα, σε περίπτωση αποτυχίας της αγωγής, είναι ο σύνδικος Χριστάκης Ιακωβίδης, υπό την ιδιότητά του αυτή και όχι ο Λάμπρος Χριστοφή, πτωχεύσας. Το ότι πράγματι ο σύνδικος δεν θα προχωρούσε εκτός αν λάμβανε εξασφαλίσεις από τρίτα πρόσωπα, τούτο έχει να κάνει με τον ίδιο, για να μην καταβάλει τα οποιαδήποτε έξοδα σε περίπτωση αποτυχίας της αγωγής. Επίσης, το ποσό των εξόδων, το οποίο έχουν καταλήξει οι Εναγόμενοι, με βάση τον κατάλογο που επισυνάπτεται με την ένορκη δήλωση, βρίσκω ότι θα ήταν καταπιεστικός και θα αποστερούσε το δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη, αφού είναι πολύ υψηλό. Εξισορροπώντας την ανάγκη προστασίας των Εναγομένων, που ζητούν την παραχώρηση ασφάλειας εξόδων, μπροστά στο δικαίωμα πρόσβασης του Ενάγοντα 1 στο Δικαστήριο, βρίσκω ότι το πρώτο πρέπει να υποταχθεί στο δεύτερο, έχοντας υπόψη τις υποθέσεις The Continental Insurance Company of Hampshire v. Sac Eugene O' Regan

(1998)1 ΑΑΔ 1087, Vincent David Conway v. Νεόφυτου Ηλία

(2002)1 ΑΑΔ 1653 και Θεμιστοκλής Σολωμού Χαραλαμπίδης ν. Ιάκωβου Πέτρου κ.ά.

(2003)1 ΑΑΔ 1698. Αφού έλαβα όλες τις παραμέτρους και παράγοντες υπόψη και ζύγισα αυτούς, κρίνω ορθό όπως ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ του Ενάγοντα 1-Καθ' ου η Αίτηση και μην εγκρίνω την αίτηση. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, που έχω εξηγήσει, η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Κατά συνέπεια, η αίτηση απορρίπτεται με €1.200 έξοδα, συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ, υπέρ του Ενάγοντα 1-Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 3-Αιτητών, καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο