ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ κ.α. ν. Y.P. TRADE & SERVICE LIMITED, Αρ. Αγωγής: 3325/11, 28/12/2015

(21)Τεκμήρια, στα οποία θα γίνει αναφορά, όπου τούτο κριθεί αναγκαίο, καθώς και από ένορκη δήλωση της Αναστασίας Αναστασίου, συζύγου του Ιωάννη Πιριπίτση, η οποία υιοθετεί και επαναλαμβάνει το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του τελευταίου, ενώ περαιτέρω αναφέρει ότι γνωρίζει προσωπικά τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, οι οποίοι επισκέπτοντο τακτικά την επίδικη οικία, που αν και έβλεπαν και παρακολουθούσαν την εξέλιξη των εργασιών που γίνονταν σε αυτήν, ουδέποτε τους ενημέρωσαν για την πρόθεσή τους να προβούν σε αίτηση για εξασφάλιση διατάγματος ανάκτησης της κατοικίας που ευρίσκεται στο αναφερθέν πιο πάνω ακίνητο. Κατόπιν αίτησης και συγκατάθεσης του δικηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση καταχωρήθηκε συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 23/10/2015, από τον Ιωάννη Πιριπίτση, με την οποία επισυνάπτονται τρία

(3)Τεκμήρια. Αναφορά στα οποία θα γίνει όπου κρίνει το Δικαστήριο ότι χρειάζεται. Οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν ειδοποίηση ένστασης στις 08/09/2015, η οποία βασίζεται στη Δ.17 θ.10, Δ.1 θ.2, Δ.2 θ.1-4, Δ.25 θ.1-8, Δ.34 θ.5, Δ.39 θ.6, Δ.26 θ.15, Δ.42Α, Δ.43Α θ.1 και 2, Δ.48 θ.1-9 και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 2, 3, 9, 10, 20 και 21 του Κεφ. 96, στα άρθρα 22, 21

(2), 23, 30, 31 και 32 του Ν.14/60, στα άρθρα 4, 5, 6 και 9 του Κεφ. 6, στο Ν.43/74, στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου, καθώς και στο Κοινοδίκαιο και στις Αρχές της Επιείκειας. Προβάλλονται δε οι ακόλουθοι δώδεκα λόγοι ένστασης: «

1. Η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να προχωρήσει καθότι το αίτημα αφορά τον παραμερισμό διατάγματος ανακτήσεως κατοχής ενώ το αίτημα ουσιαστικά επιδιώκει παραμερισμό της αποφάσεως εκδοθείσας 5/11/2012, η οποία παραμένει αλώβητη και ισχυρή καθότι η μόνη νόμιμη αίτηση παραμερισμού που έγινε στις 17/12/2012 απερρίφθη στις 12/6/
2. Αφού η καταχωρηθείσα έφεση απεσύρθη άνευ όρων και με έξοδα στις 10/2/
4. Η αίτηση είναι λανθασμένη καθότι εκείνο που επιζητείται είναι ο παραμερισμός του εντάλματος ανάκτησης κατοχής ημερομηνίας 24.4.2015 και όχι η εκδοθείσα απόφαση, η οποία λόγω παρελεύσεως χρόνου, λόγω δύο απορρίψεων κατόπιν αποσύρσεως παρομοίων αιτήσεων και μίας απορρίψεως για παραμερισμό που εξεδόθη από την έντιμο Δικαστή κα Στάλω Χατζηγιάννη στις 12.6.2013 παραμένει ισχυρή και αλώβητη.
5. Ο Αιτητής ουδέποτε έκαμε οποιαδήποτε συμφωνία, γραπτή ή προφορική, για ενοικίαση της κατοικίας που αναφέρει στην αίτηση για το διάταγμα αναστολής εκτελέσεως που εξασφάλισαν οι Αιτητές και ως και στην παρούσα αίτηση.
6. Η όλη κατασκευή για την οποία ο Αιτητής αιτείται ότι έχει ενοικιάσει, είναι παράνομη διότι ουδέποτε οι ιδιοκτήτες ή ο Αιτητής εξασφάλισαν άδεια οικοδομής. Η χρήσης της οικοδομής είναι παράνομη σύμφωνα με το Κεφ.
8. Ο Αιτητής απέκρυψε και/ή παραπλάνησε το Δικαστήριο για την ύπαρξη της ποινικής υποθέσεως 1067/1 ι στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας.
9. Η αγωγή 56/2013 εκινήθη εν αγνοία των Εναγόντων από τον πρώην δικηγόρο τους, Αντρέα Παπαχαραλάμπους, χωρίς οι Ενάγοντες να τον είχαν ποτέ εξουσιοδοτήσει για την αγωγή αυτή, η οποία εκινήθη με πλαστογραφημένα διοριστήρια έγγραφα την υπογραφή των οποίων ουδέποτε εξουσιοδότησαν. Στην πραγματικότητα οι Ενάγοντες ουδέποτε υπέγραψαν οποιοδήποτε διοριστήριο έγγραφο προς τον δικηγόρο Ανδρέα Παπαχαραλάμπους ή στην Παπαχαραλάμπους & Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε. στην οποία μετείχε, εξουσιοδότηση για έγερση της αγωγής αυτής. Τούτο διεφάνη μετά από γνωμάτευση που οι Ενάγοντες έλαβαν από τον κ Παύλο Αγγελίδη, νυν δικηγόρο τους, ότι η αγωγή 56/2013 όχι μόνο δεν τους βοηθούσε αλλά προέβαλλε και εμπόδια στην υλοποίηση της αποφάσεως στην παρούσα υπόθεση. Οι Ενάγοντες τότε ζήτησαν και έλεγξαν τα διοριστήρια έγγραφα, από τα οποία απεκαλύφθη ότι αυτά είχαν πλαστογραφηθεί από άλλα πρόσωπα και χρησιμοποιηθεί από τον Αντρέα Παπαχαραλάμπους, ο οποίος υπέγραψε την αγωγή. Το γεγονός ότι οι Ενάγοντες ουδέποτε υπέγραψαν τα διοριστήρια έγγραφα στην αγωγή 56/2013 διαφαίνεται τόσο από τις Ενόρκους δηλώσεις των ιδίων αλλά πολύ περισσότερο από την γραφολογική μελέτη και εξέταση που διεξήγε ο ειδικός γραφολόγος Ανδρέας Παναγιώτου, πρώην ανώτερος αστυνόμος, υπεύθυνος του Γραφολογικού Τμήματος της Αστυνομίας.
10. Οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο ότι η Εναγόμενη Εταιρεία μετά την έκδοση αποφάσεως στις 5/11/2012, η ίδια καταχώρησε στις 17/12/12 αίτηση παραμερισμού της αποφάσεως η οποία και απερρίφθη με απόφαση της εντίμου Δικαστού κ. Στάλω Χατζηγιάννη στις 12/6/2013 και ακολούθως καταχώρησε την έφεση 171/
11. Παράλληλα στις 15/1/2013 καταχώρησε αίτηση αναστολής εκτελέσεως και στις 18/6/2013 καταχώρησε αίτηση για διάταγμα παραμερισμού. Οι αιτήσεις συνοδεύονταν με ένορκες δηλώσεις του I. Πιριπίτση ο οποίος ήταν έστω και παράνομα διευθυντής της Εναγομένης και δεν προχώρησε σε αιτήσεις παρέμβασης παρά μόνο τον Ιούνιο του 2015 παρότι γνώριζε την απόρριψη των αιτήσεων του ως και την απόσυρση των μεταγενεστέρων αιτήσεων και της Έφεσης. Έτσι δημιουργείται κώλυμα λόγω αδικαιολόγητης καθυστέρησης αλλά και διότι ο I. Πιριπίτσης χρησιμοποίησε την Εναγόμενη εταιρεία ως όχημα για αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως για έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής και δύο χρόνια αργότερα άλλαξε θέση και προωθεί προσωπικά ως μοναδική θεραπεία την ακύρωση της διαταγής ημερομηνίας 24/4/2015 του διατάγματος ανακτήσεως κατοχής. Η αναστολή από μόνη της, τόσο εκείνη που εξασφαλίσθη αλλά και εκείνη που προωθείται, είναι παράνομη και αντινομική διότι τέτοια αναστολή επιζητείται μόνο λόγω εφέσεως και/ή λόγω αιτήσεως παραμερισμού αποφάσεως. Εις την παρούσα υπόθεση δεν συμβαίνει κανένα από τα δυο και το Δικαστήριο παρεπλανήθη νομιζόμενο ότι επροωθείτο αίτηση παραμερισμού. Εκ των πραγμάτων φαίνεται ότι αποκρύφτηκαν σημαντικές πληροφορίες και επίσης δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια.
12. Ο Αιτητής περαιτέρω απέκρυψε από το Δικαστήριο ότι σχετικά με τα πιο πάνω στις 10/2/2015 ο δικηγόρος της Εναγόμενης εταιρείας, κ Μ Βορκάς, μαζί με τον τότε δικηγόρο των Εναγόντων, εδήλωσαν διευθέτηση, τόσο της αιτήσεως παραμερισμού όσο και της αιτήσεως αναστολής εκτελέσεως, όπως επίσης και απόσυρση της Πολιτικής Εφέσεως 171/2013, με διαταγή όπως η κάθε πλευρά αναλάβει τα δικά της έξοδα.
13. Περαιτέρω και/ή υπαλλακτικώς, λόγω των πιο πάνω γεγονότων που δεν απεκαλύφθησαν, ο Αιτητής εμποδίζεται (he is estoppea) από του να προωθήσει το αίτημα του που οδήγησε στο εκκρεμούσα αίτηση διότι η αναστολή εκτελέσεως από μόνη της ως έχει εξηγηθεί πιο πάνω δεν μπορεί να αποτελεί θεραπεία.
14. Ο Αιτητής απέκρυψε ότι εκτός της παράνομης κατοικίας που ανήγειρε έκαμε και παράνομες επεκτάσεις στην ενοικιασθείσα από τους Ενάγοντες κατοικία στην Σταδίου 22 Νήσου η οποία είχε ενοικιασθεί αποκλειστικά στην Εναγόμενη Εταιρεία και όχι στον Αιτητή.
15. Είναι ολοφάνερο ότι ο Αιτητής δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια διότι ."-σκόπιμα και δόλια και/ή τουλάχιστον αμελώς, δεν απεκάλυψε όλα τα ουσιώδη γεγονότα στο Πρωτόδικο Δικαστήριο.
16. Η γραπτή εγγύηση της Αιτήτριας είναι άκυρη διότι η Αιτήτρια δεν καταχώρησε διοριστήριο δικηγόρου αλλά και γιατί δεν έλαβε άδεια από το Δικαστήριο να μετάσχει στην διαδικασία.» Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Παρασκευά Κωνσταντίνου, με την οποία ουσιαστικά επαναλαμβάνονται τα όσα αναφέρονται στους λόγους ένστασης σε μεγαλύτερη έκταση και με περισσότερες λεπτομέρειες, με την οποία επισυνάπτονται επτά

(7)Τεκμήρια, καθώς και ένορκη δήλωση του Ανδρέα Παναγιώτου (γραφολόγου) με την οποία επισυνάπτεται ένα

(1)Τεκμήριο (έκθεση εμπειρογνώμονα), σύμφωνα με την οποία οι υπογραφές στα διοριστήρια δικηγόρου που συνοδεύουν την αγωγή 56/2013 του Ε.Δ. Λευκωσίας δεν ανήκουν στους Ενάγοντες, Παρασκευά Κωνσταντίνου και Γεωργία Παμπόρη. Ο συνήγορος των Αιτητών, στη γραπτή αγόρευσή του, αφού αναφέρεται στα γεγονότα της υπόθεσης που οδήγησαν σε απόφαση υπέρ των Εναγόντων-Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον της Εναγομένης Εταιρείας, στη συνέχεια κάνει αναφορά στη μονομερή αίτηση ημερομηνίας 03/04/2015, με βάση την οποία εκδόθηκε διάταγμα, στις 24/04/2015, ανάκτησης κατοχής της επίδικης οικίας που ευρίσκεται στο ανωτέρω αναφερθέν ακίνητο, με βάση το οποίο στις 14/05/2015 εκδόθηκε ένταλμα ανάκτησης κατοχής της εν λόγω οικίας με αριθμό 1340, το οποίο επιδόθηκε στον Αιτητή 1 στις 04/06/2015, στο οποίο αναφέρεται ότι η Εναγόμενη Εταιρεία θα πρέπει να παραδώσει ελεύθερη κατοχή της οικίας μέχρι τις 29/06/2015, διαφορετικά θα προχωρούσε στην εκτέλεση του εντάλματος στις 02/07/2015. Κατά το δικηγόρο των Αιτητών, αυτοί νόμιμα κατέχουν το ακίνητο υπό την προσωπική τους ιδιότητα και ως εκ τούτου νομιμοποιούνται δυνάμει της Δ.48 θ.8

(4)να αιτηθούν από το Δικαστήριο την ακύρωση του διατάγματος ημερομηνίας 24/04/2015, καθότι οι Αιτητές, σύμφωνα με τους Καθ' ων η Αίτηση, ενοικίασαν το ½ του επίδικου ακινήτου με την επίδικη κατοικία από τους Καθ' ων η Αίτηση με προφορική συμφωνία ημερομηνίας 01/11/2008, με βάση την οποία, αφού οι Καθ' ων η Αίτηση την τερμάτισαν, ήγειραν την αγωγή υπ' αριθμό 56/2013 Ε.Δ. Λευκωσίας, με την οποία επιδιώκουν την έκδοση απόφασης για απλήρωτα ενοίκια και αποζημιώσεις, καθώς και διάταγμα παράδοσης του ενοικιασθέντος επίδικου ακινήτου και εντός αυτού οικίας, σε αυτούς. Οι Αιτητές καταχώρησαν Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτηση. Να λεχθεί δε ότι κατά τον Αιτητή 1 υπήρξε προφορική συμφωνία επένδυσης από αυτόν στο επίδικο ακίνητο και όχι συμφωνία ενοικίασης, με την ολοκλήρωση της οποίας αυτός θα το αγόραζε, ως θα εκτιμείτο, ενώ οι Καθ' ων η Αίτηση, θεωρώντας τον ως ενοικιαστή, κίνησαν την αγωγή υπ' αριθμό 56/2013. Στη συνέχεια, αφού αναφέρει τα διάφορα γεγονότα που μεσολάβησαν μεταξύ των δύο πλευρών, παραθέτει τη νομική βάση επί της οποίας στηρίζεται η αίτηση για να εξηγήσει περαιτέρω ότι κανένας από τους λόγους ένστασης δεν ευσταθεί, με επίκληση σχετικής νομολογίας. Από την άλλη ο δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση, στην προφορική του αγόρευση, εισηγήθηκε ότι αφού η Εναγόμενη Εταιρεία προέβη σε σωρεία διαβημάτων για αναστολή ή ακύρωση της εναντίον της απόφασης, τόσο στο Επαρχιακό Δικαστήριο όσο και στο Ανώτατο Δικαστήριο με την καταχώρηση έφεσης, την οποία τελικά απέσυραν, με την παρούσα αίτηση καταβάλλεται προσπάθεια παραμερισμού, ουσιαστικά, της απόφασης ημερομηνίας 05/11/2012, εισηγούμενος ότι δεν μπορεί να ζητηθεί το επιδιωκόμενο με την παρούσα αίτηση διάταγμα, ούτε και παρέχεται ευχέρεια για τέτοιο διαδικαστικό διάβημα στους Αιτητές. Στο σημείο αυτό να λεχθεί ότι, ο συνήγορος των Καθ' ων η Αίτηση δεν ενδιέτριψε στην αγόρευσή του σε όλους τους λόγους ένστασης και ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν έχει τη θέση ή εισήγησή του για κάθε έναν από αυτούς και μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν υπήρξε ανάλογη προώθηση τούτων, όπως π.χ. ότι η γραπτή εγγύηση της Αιτήτριας 2 είναι άκυρη επειδή δεν καταχωρήθηκε διοριστήριο δικηγόρου από αυτήν, που πράγματι από την έρευνα του Δικαστηρίου στο φάκελο της υπόθεσης δεν εντοπίστηκε τέτοιο διοριστήριο. Να σημειωθεί εξ αρχής όπως είναι καλά γνωστό από τη νομολογία (βλ. El Fath Co. For International Trade S.A.E. v. E.D.T. Shipping Ltd και άλλος

(1992)1 ΑΑΔ 1255, Ν.Α. Theophanous (Matic) Laundries Ltd v. Δημοκρατίας

(2000)3 ΑΑΔ 793 και Hamisi Mwinyi Selmani κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 235/13 και 236/13, ημερ. 5.6.2015), η αγόρευση δικηγόρου δεν αποτελεί παραδεκτή μέθοδο για εισαγωγή μαρτυρίας και δεν μπορεί να συμπληρώσει τα όποια κενά υπάρχουν στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Αποτελεί θέση των Αιτητών, η οποία περιέχεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ότι με βάση τη Δ.48 θ.8

(4), ως ενδιαφερόμενα άτομα, έχουν δικαίωμα ακύρωσης του διατάγματος που εκδόθηκε από το Δικαστήριο στις 24/04/2015, λόγω του ότι εκδόθηκε μονομερώς τούτο, και την ακύρωση του εντάλματος κατοχής του επίδικου ακινήτου και της εν αυτού οικίας, που τους επιδόθηκε από τον επιδότη του Δικαστηρίου, καθότι όχι μόνο είναι οι πραγματικοί κάτοχοι αλλά είναι και οι νόμιμοι κάτοχοι τούτων, δυνάμει συμφωνίας επένδυσης που έγινε το Φεβρουάριο του 2009 μεταξύ του Αιτητή 1 και των Καθ' ων η Αίτηση με την οποία έπαυε να ισχύει η γραπτή συμφωνία ενοικίασης ημερομηνίας 04/11/2008 ή/και στη βάση των όσων αναφέρονται στην αγωγή 56/2013 Ε.Δ. Λευκωσίας, που επισυνάφθηκε ως Τεκμήριο 7 με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Σε ότι αφορά, το ίδιο το διάταγμα, ημερομηνίας 05/11/2012, Τεκμήριο 1 στην αίτηση, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι, το διάταγμα αυτό που εκδόθηκε, ερήμην τους, στην παρούσα αγωγή, είναι ασαφές, καθότι δεν περιλαμβάνεται σ' αυτό χρόνος εντός του οποίου θα έπρεπε να παραδοθεί το επίδικο ακίνητο με την εντός αυτού οικία. Από την άλλη, με την προφορική αγόρευση του δικηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση προβάλλεται η θέση ότι με την παρούσα αίτηση, επιδιώκεται ο παραμερισμός της απόφασης που εκδόθηκε ερήμην της Εναγόμενης στις 05/11/2012 και δεν κατόρθωσε η Εναγόμενη εταιρεία να ακυρώσει. Ενόψει των πιο πάνω, το Δικαστήριο προχωρεί στην εξέταση των θέσεων των δύο πλευρών που αφορούν τη νομική βάση της αίτησης και τι επιδιώκεται με αυτήν. Νομική Πτυχή Η αίτηση εδράζεται, μεταξύ άλλων, επί της Δ.48 θ.1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Δ.48 θ.8

(4)προνοεί: «8.

(4)Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just.» ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: «8.

(4)Οιονδήποτε πρόσωπο (πλην του αιτητή) που επηρεάζεται από ένα διάταγμα που έγινε μονομερώς μπορεί να αποταθεί δια κλήσεως για παραμερισμό ή διαφοροποίηση του και το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί να το παραμερίσει ή να το διαφοροποιήσει με τοιούτους όρους που θα ήθελον φανεί δίκαιοι.» Στην υπόθεση Μαχλουζαρίδης v. Ιωαννίδης κ.ά.

(1990)1 ΑΑΔ 965, 969-971, λέχθηκαν τα ακόλουθα: Στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Kouppa and Another v. Vassiliades αποφασίστηκε ότι σε ενδιάμεση αίτηση ο καθορισμός του νομικού βάθρου, με αναφορά στο άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας και των θεσμών που το στοιχειοθετούν, αποτελεί, σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48 θ.1 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου. Το σκεπτικό του Δικαστηρίου στην υπόθεση Kouppa συνοψίζεται στο πιο κάτω απόσπασμα: "The specification of the rules relied upon in interlocutory proceedings is not, to my comprehension, a matter of mere formality but a substantive procedural provision that should be strictly adhered to. For interlocutory proceedings are proceedings of an extraordinary nature in that deliberations are made without a complete trial, the normal process through which a cause is ventilated before the Court. Hence procedural safeguards designed to elicit the questions in issue and put the matter in a proper perspective should be meticulously observed especially mandatory provisions like those set out in Ord. 20 48 r.l. It is no accident that the legal substratum of an application must, unlike the statement of claim, be specified for there are compelling reasons that side issues should be succinctly defined both legally and factually so that the Court may, without undue delay, deal with them and thus pave the way for the trial of the main issues in dispute." Σε μετάφραση: "Ό καθορισμός των θεσμών στους οποίους στηρίζεται το ενδιάμεσο δικονομικό μέτρο (αίτηση με κλήση) δεν είναι όπως κατανοώ μόνο θέμα τύπου αλλά ουσιαστική δικονομική διάταξη, η οποία πρέπει να ακολουθείται αυστηρά εν όψει του ότι η ενδιάμεση διαδικασία συνιστά διαδικασία ασυνήθη χαρακτήρα, για το λόγο ότι τα επίδικα θέματα εκδικάζονται έξω από το πλαίσιο της ολοκληρωμένης δίκης που αποτελεί τη συνήθη οδό για την εκδίκαση των επίδικων θεμάτων. Συνεπώς τα δικονομικά εχέγγυα τα οποία αποβλέπουν στον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και του πλαισίου εκδίκασης τους πρέπει να τηρούνται με σχολαστικότητα ιδιαίτερα στην περίπτωση των επιτακτικών προνοιών της Δ.48 θ.1. Δεν είναι τυχαίο ότι το νομικό υπόβαθρο της αίτησης πρέπει, αντίθετα με την έκθεση απαιτήσεως, να καθορίζεται· συντρέχουν επιτακτικοί λόγοι που επιβάλλουν όπως παρεμφερή θέματα προσδιορίζονται τόσο νομικά όσο και πραγματικά με ακρίβεια ώστε το Δικαστήριο, χωρίς υπέρμετρη καθυστέρηση, να είναι σε θέση να τα εξετάσει και με αυτό τον τρόπο να επιστρώσει το έδαφος διά την εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς." Συμφωνούμε με τις αρχές που διατυπώνονται στην Kouppa ως προς το δικονομικό πλαίσιο το οποίο διέπει την έγκυρη έγερση ενδιάμεσων αιτήσεων.» Στην υπόθεση Σάββας v. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ (Αρ. 2)

(1992)1 ΑΑΔ 1146, αναφέρθηκαν τα εξής: «Το δεύτερο θέμα που έχει τεθεί, αλλά που πρέπει να επιλυθεί ως πρώτο κατά λογική προτεραιότητα, είναι το παραδεκτό των δύο αιτήσεων οι οποίες, όπως επεσήμανε και το πρωτόδικο δικαστήριο, δεν συνάδουν με τις διατάξεις της Δ.48 Θ.2 που επιβάλλουν τον προσδιορισμό σε ενδιάμεσες αιτήσεις των άρθρων του νόμου και των θεσμών πολιτικής δικονομίας στις οποίες εδράζονται. Ενδιάμεσες αιτήσεις που εδράζονται στις πρόνοιες της Δ.48 πρέπει απαρέγκλιτα να προσδιορίζουν τις νομικές διατάξεις στις οποίες βασίζονται. (Βλ. Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη και 'Αλλων (Πολιτική Έφεση αρ. 7684, αποφασίστηκε στις 21/11/90)). Η υποχρέωση αυτή, όπως ρητά αναφέρεται στην Δ.48 Θ.2, ισχύει, εκτός όπου γίνεται πρόνοια περί του αντιθέτου, στους δικονομικούς θεσμούς.» Στην υπόθεση Evand Promotions Ltd κ.ά.

(1998)1 ΑΑΔ 736, 745, ειπώθηκαν τα πιο κάτω: «Ενδιάμεσες αιτήσεις καταχωρούνται μέσα στα πλαίσια κυρίων αγωγών βάσει της Δ.48 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Η απλή επίκληση της Δ.48 δεν παρέχει αφ' εαυτής δικαίωμα καταχώρισης οποιασδήποτε αίτησης. Η Δ.48 διαγράφει μόνο το δικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να υποβληθεί μία ενδιάμεση αίτηση εφ' όσον αυτή έχει ως νομικό υπόβαθρο ειδικό άρθρο του Νόμου ή ειδικό Θεσμό (specific section of the Law or specific Rule of Court). Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη κ.ά.

(1990)1 Α.Α.Δ. 965, με αναφορά στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Kouppa and another v. Vassiliades

(1981)1 J.S.C. 120, σε ενδιάμεση αίτηση ο καθορισμός του νομικού βάθρου, με αναφορά στο ειδικό άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας και ή τον ειδικό θεσμό ή τους θεσμούς που το στοιχειοθετούν, παρέχοντας την απαραίτητη δικαιοδοσία στο δικαστή, αποτελεί σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48, Θ.1, όρο απαράβατο για την έγκυρη χρήση του δικονομικού αυτού μέτρου (βλ., επίσης, Ματθαίου κ.ά. v. Άνιφτου

(1992)1 Α.Α.Δ. 529). Εξ άλλου, σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η λεγόμενη εγγενής ή, άλλως, σύμφυτη εξουσία (inherent power) του δικαστηρίου, η οποία ενυπάρχει λόγω της ταύτισής της με το Δικαστήριο και τις ανάγκες της ύπαρξής της για τη λειτουργία του δικαστηρίου ως δικαστηρίου δικαίου, δεν επεκτείνεται πέραν του ορίου που προσδιορίζεται από την αναγκαιότητα της ίδιας της ύπαρξής της ούτε, κατά κανόνα, αποτελεί πηγή εξουσίας ανεξάρτητη από το νόμο και τους θεσμούς. Με άλλα λόγια, η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, εκεί όπου δεν υπάρχει ειδική πρόνοια, είτε στο νόμο είτε στους θεσμούς, δεν μπορεί, κατά κανόνα, να αποτελέσει από μόνη της, με την απλή επίκλησή της, αυτοδύναμη δικαιοδοτική βάση για ένα συγκεκριμένο διάβημα. Κατ' εξαίρεση, απλή επίκληση της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου είναι επιτρεπτή μόνο στην περίπτωση που η τυχόν άρνηση εξουσίας ή δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου θα ισοδυναμούσε με αποστέρηση συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος διαδίκου. (Βλ., Markides Europa v. Vassos Eliades Ltd

(1984)1 C.L.R. 189, όπως επεξηγήθηκε στην υπόθεση Τουβλ. Γίγας Λτδ. ν. Ουστά (Αρ. 1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 109.)» Ίδια ήταν η προσέγγιση στην υπόθεση Ματθαίου κ.ά. v. Άνιφτου

(1992)1 ΑΑΔ 529, 532, Κουλέρμος v. Κουμπαρίδου

(2000)1 ΑΑΔ 493 και Χριστοφόρου v. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λοΐζος Ιορδάνους Λτδ

(2001)1 ΑΑΔ 743, 747. Στην υπόθεση Μηλίτσα Γ. Κουή ν. Μιχάλη Χριστοδούλου

(2010)1 ΑΑΔ 401, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η Δ.48, θ.8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στην οποία βασίστηκε η εφεσείουσα - αιτήτρια για την υποβολή της προαναφερόμενης αίτησής της, δεν παρέχει δικαίωμα, σε τρίτα πρόσωπα (μη διαδίκους), γενικά, υποβολής αίτησης δια κλήσεως με σκοπό την ακύρωση ή την τροποποίηση ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος το οποίο εκδόθηκε σε διαδικασία στην οποία τα τρίτα πρόσωπα δεν είναι διάδικοι. Οι λέξεις «any person» (οποιοδήποτε πρόσωπο) στη Δ.48, θ.8

(4)δεν καλύπτουν πρόσωπα για τα οποία δεν έχει καταχωρηθεί οποιαδήποτε αίτηση για συνένωση τους ως διάδικους, σε διαδικασία στην οποία τα επίδικα θέματα είναι ανοικτά.» Στην υπόθεση Dora Holdings Ltd κ.ά. ν. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος

(2010)1 ΑΑΔ 649, ειπώθηκαν τα εξής: «Η αίτηση εφόσον αφορά πολιτική διαδικασία έπρεπε να τύχει της ανάλογης νομικής θεμελίωσης. Αντί τούτου, η νομική βάση παραπέμπει στην Ποινική Δικονομία και στους Θεσμούς Ποινικής Δικονομίας που δεν έχουν καμιά σχέση με ό,τι απαιτείται για τη σωστή νομική θεμελίωση της αίτησης. Η σχετική δικονομική διάταξη η οποία διέπει το θέμα είναι η Διαταγή 35 καν. 8 των περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμών. Οι αιτητές παρότι είχαν την ευκαιρία να ενεργήσουν δεόντως ώστε με το κατάλληλο δικονομικό μέτρο να επιδιώξουν την διόρθωση της παρατυπίας και την επανατοποθέτηση της αίτησής τους στην ορθή νομική βάση δεν το έπραξαν, παράλειψη η οποία αναπόφευκτα οδηγεί στην απόρριψη της αίτησης εφόσον οι δικονομικές διατάξεις των οποίων γίνεται επίκληση δεν τυγχάνουν εφαρμογής. Στην Πετρίχου v. Χατζηιωσήφ

(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 81, ειπώθηκαν τα εξής: «Η νέα Δ.64 δεν αποτελεί πανάκεια στη μη συμμόρφωση με τους κανονισμούς. Δεν έχει σκοπό δηλαδή να τους καταργήσει. Οι κανονισμοί πρέπει να τηρούνται. Η Δ.64 δημιουργεί ένα ένδικο μέσο, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιήσει ο αιτών για να θεραπεύσει παρατυπίες στη διαδικασία εφόσον είναι θεραπεύσιμες.» Στην υπόθεση Imad Kahil κ.ά. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Λειτουργού Μετανάστευσης

(2011)1 ΑΑΔ 649, λέχθηκαν τα εξής: «Ο λόγος ένστασης ευσταθεί. Είναι γεγονός ότι η αίτηση βασίζεται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, στο άρθρο 9 του Κεφ. 6 και στη Δ.47 θ.1-8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και όχι στον Κανονισμό 13 των Διαδικαστικών Κανονισμών του 1962. Σύμφωνα με τη νομολογία, ο Κανονισμός 13 αποτελεί την ορθή δικονομική βάση για παροχή προσωρινής θεραπείας σε διοικητικής φύσεως υποθέσεις (βλ. Αντωνίου ν. Συμβουλίου Κεντρικού Σφαγείου Κοφίνου

(2001)3(Α) 1 ΑΑΔ 164, 167, καθώς και τις πιο πάνω τρεις πρωτόδικες υποθέσεις). Η δικονομική παράλειψη που διαπιστώνεται, από μόνη της οδηγεί σε ακυρότητα.....» Στην υπόθεση Ashot Egiazaryan κ.ά. ν. Denoro Investments Limited κ.ά Πολιτική Έφεση 75/2011, ημερομηνίας 19/02/2013, σημειώνονται τα κατωτέρω: «. ιδιαιτέρως διότι η νομολογία είναι αποκαλυπτική στο ότι οποιαδήποτε αίτηση θα πρέπει να αναφέρει το νόμο και τους κανονισμούς στους οποίους βασίζεται ως απαραίτητο στοιχείο εγκυρότητας του δικονομικού μέτρου. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Κουππα ν. Βασιλειάδη

(1981)1 J.S.C. 120, Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδης

(1990)1 Α.Α.Δ. 965 και Χριστοφόρου ν. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λοΐζος Ιορδάνους Λτδ

(2001)1 Α.Α.Δ. 743, στην οποία μάλιστα λέχθηκε ότι η παράλειψη αναφοράς στους ορθούς κανονισμούς και, βέβαια, το νόμο δεν χωρεί διόρθωσης στη βάση των προνοιών της Δ.64. Η σημασία της τήρησης των Θεσμών τονίστηκε και στις πρόσφατες αποφάσεις Τσεσμέλογλου ν. Σοφοκλέους, Πολ. Έφ. αρ. 205/2010, ημερ. 15.1.2013 και σ΄ ό,τι αφορά την περιουσία του Ιωάννου Κοντού Πολ. Έφ. αρ. 187/09, ημερ. 29.1.2013.» Στην υπόθεση Παναγιώτη Ιωάννου ν. Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ κ.ά. ECLI:CY:AD:2014:C57, Πολιτική Έφεση αρ. 18/2010, ημερομηνίας 29/07/2014, τονίστηκαν τα ακόλουθα: «Ο υπό κρίση λόγος ένστασης κρίνουμε ότι ευσταθεί. Η αίτηση δεν βασίζεται ούτε στο άρθρο 25

(3)του Ν.14/1960 το οποίο παρέχει στο Εφετείο την εξουσία να δέχεται, μεταξύ άλλων, περαιτέρω αποδεικτικά μέσα ή και να επανακροάται μαρτύρων, ούτε στη Δ.35 θ.8 που αποτελεί τη σχετική δικονομική διάταξη που διέπει το θέμα. Όπως δε τονίστηκε στην υπόθεση Ashot Egiazaryan (ανωτέρω) η οποία μνημονεύει την σχετική επί του θέματος νομολογία, επειδή το άρθρο 25

(3)είναι δικαιοδοτικό «οι εφεσείοντες όφειλαν να εστιάσουν ιδιαιτέρως την προσοχή τους σ΄ αυτό, ιδιαιτέρως διότι η νομολογία είναι αποκαλυπτική στο ότι οποιαδήποτε αίτηση θα πρέπει να αναφέρει το νόμο και τους κανονισμούς στους οποίους βασίζεται ως απαραίτητο στοιχείο εγκυρότητας του δικονομικού μέτρου». Ο εφεσείοντας, όμως, δεν εστίασε την προσοχή του στη πτυχή αυτή και παραγνώρισε την ανάγκη συμπερίληψης στη νομική βάση της αίτησης τόσο του δικαιοδοτικού άρθρου 25

(3)του Ν.14/1960 όσο και της δικονομικής διάταξης που είναι η Δ.35 θ.8 και λαμβανομένου υπόψη ότι είχε την ευκαιρία να θεραπεύσει τις παραλείψεις αυτές και δεν το έπραξε, η αίτηση εξ αυτού και μόνο του λόγου υπόκειται σε απόρριψη ως απογυμνωμένης νομικής θεμελίωσης.» Μελετώντας την ένσταση διαπιστώνεται ότι δεν προβάλλεται ως λόγος ένστασης η μη ορθή νομική βάση της αίτησης, αλλά ότι με την αίτηση επιδιώκεται ο παραμερισμός της ίδιας της απόφασης και του διατάγματος ημερομηνίας 05/11/2012, στην παρούσα αγωγή. Ως εκ τούτου, εν ανυπαρξία τέτοιου λόγου ένστασης, το Δικαστήριο θεωρεί, ενόψει της αναγραφής στην αίτηση της Δ.48 θ.1-9 και τη ρητή αναφορά στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση στη Δ.48 θ.8

(4), ότι η αίτηση βασίζεται στην ορθή νομική βάση. Με τούτο δε ως δεδομένο, που αποτελεί ξεκαθάρισμα της νομικής βάσης της αίτησης και ότι με την αίτηση επιδιώκεται ο παραμερισμός του διατάγματος ημερομηνίας 24/04/2015, το οποίο εκδόθηκε μονομερώς και έχουν δικαίωμα, κατά την άποψή τους, οι Αιτητές να προσβάλουν, με βάση τη Δ.48 θ.8

(4), ως επηρεαζόμενα πρόσωπα και του εντάλματος ανάκτησης κατοχής της οικίας με αριθμό 1340 και ημερομηνίας 14/05/2015, το Δικαστήριο προχωρεί στην εξέταση του θέματος κατά πόσο οι Αιτητές, ευρισκόμενοι στην εν λόγω οικία, νομιμοποιούνται (locus standi) στην επιδιωκόμενη θεραπεία με την υπό κρίση αίτηση. Αρχίζοντας από την Αιτήτρια 2 διαπιστώνεται ότι αυτή βρίσκεται εντός της αναφερθείσας οικίας ως σύζυγος του Αιτητή 1 και τίποτε περισσότερο, αφού δεν έχει αναφερθεί ότι προέβη η ίδια σε οιανδήποτε συμφωνία με τους Καθ' ων η Αίτηση ή εδράζει το δικαίωμά της σε οποιαδήποτε άλλη νόμιμη βάση. Στην υπόθεση Heli Air v. Drecher

(1988)1 CLR 234, ερμηνεύεται η Δ.48 Κ8

(4), ότι δεν παρέχει γενικά δικαίωμα, σε οιονδήποτε τρίτο να υποβάλει αίτηση δια κλήσεως για παραμερισμό, ακύρωση ή τροποποίηση διατάγματος που εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση αλλά μόνο στο πρόσωπο που επηρεάζεται ή νομιμοποιείται (locus standi) (βλ. Murfin v. Ashbridge Martin

(1941)1 All ER 231). Ερχόμενος τώρα στον Αιτητή 1, διαπιστώνεται ότι αυτός εδράζει το δικαίωμά του στον ισχυρισμό του ότι, (α) μετέτρεψαν τη γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 04/11/2008, το Φεβρουάριο του 2009 σε προφορική συμφωνία επένδυσης μεταξύ του και των Καθ' ων η Αίτηση, καθώς και (β) στον ισχυρισμό των Καθ' ων η Αίτηση, που προβάλλεται στην εναντίον του αγωγή υπ' αριθμό 56/2013 Ε.Δ. Λευκωσίας, ότι υπήρχε μεταξύ τους προφορική συμφωνία ενοικίασης ημερομηνίας 01/11/2008, με βάση την οποία διεκδικούν οι Καθ' ων η Αίτηση ενοίκια, αποζημιώσεις και διάταγμα ανάκτησης του ίδιου επίδικου ακινήτου και της εν αυτού οικίας. Κατ' αρχάς να αναφερθεί ότι στην παρούσα αγωγή, η ερήμην απόφαση εναντίον της Εναγόμενης εταιρείας στις 05/11/2012, της οποίας κύριος μέτοχος και διευθυντής, ως εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις που έκανε, οι οποίες συνόδευαν είτε αιτήσεις είτε ενστάσεις της Εναγόμενης εταιρείας, ήταν ο Αιτητής 1, εκδόθηκε στη βάση της γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 04/11/2008. Ως εκ τούτου η οποιαδήποτε προγενέστερη, αν υπήρχε, προφορική συμφωνία, προφανώς ακυρώθηκε με τη γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 04/11/2008, ως μεταγενέστερης, αφού πρόκειται για το ίδιο μερίδιο του ίδιου ακινήτου και την εντός αυτού οικία, που αναφέρεται και στη μία και στην άλλη αγωγή, με ότι και αν αυτό σημαίνει. Έπειτα, ο Αιτητής 1, ως διευθυντής και μέτοχος της Εναγόμενης εταιρείας στην παρούσα αγωγή, θα μπορούσε, αν επιθυμούσε, να υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο, για να συμμετάσχει στη διαδικασία της αγωγής ως ενδιαφερόμενο μέρος, κατά την άποψή του, όταν ήταν ανοικτά τα θέματα, στη βάση της διαμονής αυτού και της συζύγου του στο επίδικο ακίνητο και οικία, αφού έλαβε γνώση της αγωγής με την επίδοσή της σε αυτόν στις 26/06/2012 και η επίδοση αυτή δεν παραμερίστηκε, ως διαπιστώνεται από το φάκελο του Δικαστηρίου, από τον οποίο έχει εξουσία το Δικαστήριο να λάβει γνώση, ενώ ήταν αυτός που ενεργούσε εκ μέρους της Εναγόμενης εταιρείας προβαίνοντας σε σωρεία διαδικαστικών διαβημάτων για ακύρωση της απόφασης που εκδόθηκε στην παρούσα αγωγή. Άλλωστε, αν η συμφωνία ημερομηνίας 04/11/2008, για χρήση του υποστατικού μόνο ως οικίας, είχε την έννοια χρήσης της ως οικίας από τους Αιτητές, η Εναγόμενη εταιρεία έλαβε σωρεία διαδικαστικών διαβημάτων που, αν επιτύγχαναν, θα αντανακλόνταν στους Αιτητές. Επομένως, το γεγονός ότι δεν προέβη, προσωπικά, στη νενομισμένη διαδικασία, όταν επιδόθηκε η αγωγή στην Εναγόμενη Εταιρεία, μέσω του, αλλά ούτε και προέβη σε οιονδήποτε διαδικαστικό διάβημα παραμερισμού της εν λόγω απόφασης και διατάγματος ως επηρεαζόμενο άτομο, κατά την άποψή του, στερείται του δικαιώματος μετά από τα τόσα διαδικαστικά διαβήματα που έλαβε η Εναγόμενη εταιρεία, κατόπιν δικών του ενεργειών ως διευθυντής της, να προβάλλει τώρα, κατά την άποψή του, δικαίωμά του, ως ενδιαφερόμενο μέρος, για να διεκδικεί την ακύρωση του διατάγματος ημερομηνίας 24/04/2015 και του εντάλματος κατοχής ημερομηνίας 14/05/2015, που εκδόθηκε με βάση αυτό το διάταγμα. Αποτελεί, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, αφού απέτυχε η Εναγόμενη εταιρεία να ανατρέψει την απόφαση ημερομηνίας 05/11/2012, που εκδόθηκε στην παρούσα αγωγή, προσπάθεια τώρα, με άλλο τρόπο παράκαμψής της, αν και ήταν σε γνώση των Αιτητών όλες οι ενέργειες της Εναγόμενης εταιρείας για ακύρωση της απόφασης αυτής και είχαν όλο το χρόνο και ευχέρεια να ενεργούσαν κατά της απόφασης αυτής. Κάτι τελευταίο, αλλά πολύ ουσιαστικό, που διαφοροποιεί την υπόθεση αυτή από την Αίτηση Valetha Café Ltd

(2009)1 ΑΑΔ 448, που επικαλέσθηκε ο δικηγόρος των Αιτητών. Σε εκείνη την υπόθεση η ενοικιάστρια εταιρεία είχε δικαίωμα υπενοικίασης και οι ιδιοκτήτες του υποστατικού απέκρυψαν τούτο και το δικαίωμα της Valetha που βασίζετο σε αυτό. Στην παρούσα περίπτωση, στη γραπτή συμφωνία ενοικίασης ημερομηνίας 04/11/2008, αναφέρεται ρητώς στον όρο 6 ότι δεν επιτρέπεται η υπενοικίαση σε οιονδήποτε πρόσωπο. Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι δεν θα πρέπει να επιτύχει η παρούσα αίτηση. Για πληρότητα της απόφασης, σε περίπτωση που το Δικαστήριο προέβη σε λάθος προσέγγιση των πιο πάνω θεμάτων, εξετάζοντας τον ισχυρισμό των Αιτητών ότι το επίδικο διάταγμα διέπεται από ασάφεια, έχοντας κατά νου τη νομολογία και ενδεικτικά αναφέρω τις αποφάσεις Νικολαΐδου ν. Αττιπά κ.ά.

(1999)1 ΑΑΔ 1620 και την Αίτηση Mainland Global Investments Ltd

(2012)1 ΑΑΔ 2471, κρίνω ότι η παράλειψη προσδιορισμού χρόνου στο διάταγμα, καθιστά τούτο ανεφάρμοστο, αφού η Εναγόμενη Εταιρεία και οι Αιτητές, αν εύρισκε το Δικαστήριο ότι νομιμοποιούντο στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης, δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν το χρόνο εντός του οποίου θα έπρεπε να συμμορφωθούν με το διάταγμα. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται με €800 έξοδα, συν ΦΠΑ, υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο