Γεώργιος Μιχαήλ ν. Ποέρος Συμεών, Αρ. Αγωγής: 3131/13, 12/1/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A4 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής׃ 3131/13 Μεταξύ: Γεώργιος Μιχαήλ Ενάγοντας Και Ποέρος Συμεών Εναγόμενος Ημερομηνία: 12/1/2015 Εμφανίσεις: Για Αιτητή/Εναγόμενο ׃ κ. Α. Χαραλάμπους (για την απαγγελία της απόφασης κα Χριστοδουλίδου) Για Καθ' ου η Αίτηση/Ενάγοντα: κ. Μ. Ιωάννου (για την απαγγελία της απόφασης κα Πελαγία) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση αίτηση ημερομηνίας 21/7/2014 ο εναγόμενος επιδιώκει τον παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε εναντίον του στις 16/1/2014. Το αίτημα αυτό συνάντησε την ένσταση του ενάγοντα, ο οποίος και καταχώρησε σχετική ειδοποίηση ένστασης. Οι θέσεις και τα επιχειρήματα των διαδίκων, καταγράφονται και προκύπτουν από την αίτηση, την ένσταση και τις ένορκες δηλώσεις που τις στηρίζουν, καθώς επίσης και από τις αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων τους, γι' αυτό και δεν θεωρώ αναγκαίο να τα παραθέσω. Πολύ συνοπτικά αναφέρω μόνο ότι, ο εναγόμενος υποστηρίζει ότι η αίτηση την οποία βασίζει στις Δ.16, 17, 26, 48 Θ. Θ.1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στις γενικές εξουσίες και στη διακριτική ευχέρεια και πρακτική του Δικαστηρίου, θα πρέπει να εγκριθεί γιατί κατά το χρόνο έκδοσης της απόφασης της οποίας επιδιώκεται ο παραμερισμός, είχε ήδη καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης. Οι αρχές που διέπουν το θέμα παραμερισμού απόφασης σύμφωνα με τη Δ.17 Θ. 10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, έχουν πολύ καλά νομολογηθεί. H δυνατότητα παραμερισμού απόφασης που εκδόθηκε ερήμην του εναγομένου επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τη νομολογία το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια πρέπει να εξισορροπήσει δύο παράγοντες που είναι θεμελιώδεις για την απονομή της δικαιοσύνης. Από τη μια το δικαίωμα ενός διαδίκου να ακουσθεί στην υπόθεση του και από την άλλη την ανάγκη για ταχεία απονομή της δικαιοσύνης και τελεσιδικία των δικαστικών αποφάσεων (βλ. Φυλακτού v. Mιχαήλ
(1982)1 ΑΑΔ 204, Νεάρχου v. Χαραλάμπους
(1991)1 ΑΑΔ 955, Mine & Quarry Services Ltd v. Α. Γεωργίου (Μαύρου)
(1993)1 ΑΑΔ 26, Μilouca Motor Trading Ltd v. Χρυσάνθου Κούρτη
(1997)1 ΑΑΔ 941, Κάτια Χριστοφόρου v. Λαικής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ, 2000
(1)AAΔ.86, Alpha Bank v. Στεφάνου
(2003)1 ΑΑΔ 1108, Edict Mauns v. Μιχαηλίδης
(2003)1 ΑΑΔ 1887). Η συγκεκριμένη όμως περίπτωση δεν είναι αυτή στην οποία επιδιώκεται παραμερισμός απόφασης που εκδόθηκε λόγω παράλειψης του εναγόμενου να καταχωρήσει εμφάνιση. Και αυτό γιατί η απόφαση της οποίας επιδιώκεται ο παραμερισμός, εκδόθηκε ενώ υπήρχε καταχωρημένο σημείωμα εμφάνισης. Και αυτό ασχέτως εάν αυτό είχε τεθεί ή όχι εντός του φακέλου της υπόθεσης. Πιο συγκεκριμένα και σύμφωνα με τα όσα προκύπτουν από το φάκελο του Δικαστηρίου ο ενάγοντας καταχώρησε το κλητήριο ένταλμα στις 18/7/2013 και αυτό επιδόθηκε στη σύζυγο και συγκάτοικο του εναγομένου στις 5/8/2013. Στις 7/10/2013 ο ενάγοντας καταχώρησε αίτηση με την οποία ζητούσε την έκδοση απόφασης υπέρ του, λόγω παράλειψης καταχώρησης εμφάνισης. Με βάση την αίτηση αυτή, εκδόθηκε στις 16/1/2014, η απόφαση της οποίας σήμερα ζητείται ο παραμερισμός. Στις 19/12/2013 είχε προηγηθεί η καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης. Όπως προαναφέρεται η αίτηση βασίζεται στις Δ.16, 17, 26, 48 Θ. Θ.1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Δ.16 ρυθμίζει το ζήτημα της καταχώρησης εμφάνισης εκ μέρους κάποιου εναγομένου, η Δ.17 αυτό της παράλειψης εναγομένου να καταχωρήσει τέτοιο σημείωμα εμφάνισης και η Δ.26, ζητήματα που σχετίζονται με παράλειψη καταχώρησης δικογράφων. Σημαντικές για το εξεταζόμενο ζήτημα, είναι οι πρόνοιες της Δ.16 Θ.7, σύμφωνα με τις οποίες κάποιος εναγόμενος έχει τη δυνατότητα να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης ακόμα και μετά την καθορισμένη στο κλητήριο ένταλμα προθεσμία, σε οποιοδήποτε χρόνο πριν την έκδοση απόφασης εναντίον του. Σε τέτοια όμως περίπτωση θα πρέπει να καταβάλει στον ενάγοντα όλα τα έξοδα που έχουν δημιουργηθεί και οφείλονται στην παράλειψη του αυτή. Χρήσιμα επίσης είναι τα όσα αναφέρθηκαν στην Χρύσω Ευθυμίου v. Ανδρέας Χαραλάμπους
(2004)1(Β) ΑΑΔ 700, στην οποία έγινε αποδεκτή αίτηση για έκδοση απόφασης λόγω παράλειψης καταχώρησης εμφάνισης, παρά το ότι υπήρχε καταχωρημένη εμφάνιση. Όπως λέχθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, «Η ύπαρξη εμφάνισης αναιρούσε το ίδιο το βάθρο της αίτησης η οποία εστηρίζετο στην απουσία εμφάνισης, η δε καταχώρηση αλλά και προώθηση της από τον Εφεσίβλητο, ο οποίος γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι είχε καταχωρηθεί εμφάνιση, με μόνη αναφορά στο ότι η αγωγή είχε επιδοθή, συνιστούσε παραπλάνηση του Δικαστηρίου με ανάλογο βαθμό ευθύνης του Εφεσίβλητου. Τοσούτο μάλλον αφού προηγούμενη αίτηση για απόφαση λόγω μη καταχώρισης εμφάνισης είχε αποσυρθεί ακριβώς όταν διεπιστώθη ότι μια ημέρα μετά από την καταχώριση της κατεχωρήθη εμφάνιση. Συγχρόνως, η ύπαρξη εμφάνισης αναιρούσε και το ίδιο το βάθρο της επί της αίτησης εκδοθείσας απόφασης η οποία εβασίζετο στο ανύπαρκτο δεδομένο της μη καταχώρισης εμφάνισης». Στην Κτηματικές Επιχειρήσεις Μάκης Αυξεντίου Λτδ ν. Κυριακίδη κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 601, αναφέρθηκε ότι, «Η εξουσία του δικαστηρίου να εκδώσει απόφαση, προσδιορίζεται με αναφορά προς την παράλειψη καταχώρισης εμφάνισης εντός του τακτού χρόνου μετά την επίδοση του κλητηρίου.....». Λαμβάνοντας υπόψη ότι κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης του Δικαστηρίου είχε δεόντως και σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.16 Θ.5 καταχωρηθεί από τον εναγόμενο σημείωμα εμφάνισης, κάτι που σύμφωνα με τη Δ. Δ.16 Θ.7 κάθε εναγόμενος έχει το δικαίωμα να πράξει σε οποιοδήποτε χρόνο πριν την έκδοση απόφασης και ανεξάρτητα από τον λόγο που αυτό δεν είχε γίνει αντιληπτό από το Δικαστήριο, είτε γιατί δεν είχε τεθεί όπως θα έπρεπε εντός του φακέλου μόλις αυτό καταχωρήθηκε, είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο, το Δικαστήριο οφείλει να παραμερίσει την εκδοθείσα απόφαση ex debito justitiae (ως εκ δικαιώματος), χωρίς να τίθεται θέμα άσκησης διακριτικής ευχέρειας και χωρίς να πρέπει να εξετάσει κανένα άλλο περαιτέρω στοιχείο, ούτε δηλαδή εάν ο εναγόμενος έχει πετύχει να καταδείξει την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση, ούτε επίσης τους λόγους της καθυστέρησης του να καταχωρήσει το σημείωμα εμφάνισης. Όπως και στην υπόθεση Ευθυμίου v. Χαραλάμπους πιο πάνω, έτσι και στην παρούσα, η ύπαρξη εμφάνισης αναιρεί το ίδιο το βάθρο της αίτησης στην οποία βασίσθηκε το Δικαστήριο όταν εξέδιδε την απόφαση του. Και αυτό γιατί εξέδωσε απόφαση λόγω παράλειψης του εναγομένου να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης, ενώ όμως στην πραγματικότητα τέτοιο σημείωμα είχε ήδη καταχωρηθεί. Σε σχέση τώρα με το θέμα των εξόδων και σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.16 Θ.7, τα έξοδα της αίτησης και όλα όσα έχουν δημιουργηθεί μέχρι σήμερα όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα/καθ' ου η αίτηση και εναντίον του εναγόμενου/αιτητή και να είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. Συνακόλουθα η απόφαση ημερ. 16/1/2014 εναντίον του αιτητή/εναγομένου παραμερίζεται. Εντός 20 ημερών από σήμερα, ο εναγόμενος να καταχωρήσει Έκθεση Υπεράσπισης. Κατά τα λοιπά να ακολουθηθούν οι Θεσμοί. (Υπ.).......... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Aντίγραφο Πρωτοκολλητής Civil/interim Subject.paramerismos apofasis cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο