ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΤΟΙΜΟ ΜΠΕΤΟΝ ΛΤΔ ν. Α&A HERACLEOUS ESTATES LTD, Αρ. Αγωγής: 2721/2014, 15/1/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A8 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2721/2014 Μεταξύ: ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΕΤΟΙΜΟ ΜΠΕΤΟΝ ΛΤΔ Εναγόντων - και - Α&A HERACLEOUS ESTATES LTD Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 13.06.2014 για προσωρινό διάταγμα Ημερομηνία: 15.01.2015 Για Ενάγοντες - Αιτητές: κα Προδρόμου για Χριστόφορος Χ"Στερκώτης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για Εναγόμενους - Καθ΄ ων η Αίτηση: κος Π. Παυλίδης για Karapatakis Pavlides LLC (κ. Πάτσαλος κατά την απόφαση) Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα ημερομηνίας 13.6.2014 οι Ενάγοντες ζητούν διάταγμα το οποίο να διατάσσει την ειδική εκτέλεση της συμφωνίας ημερομηνίας 04.01.2006 και/ή να διατάσσει τους εναγόμενους και/ή το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού όπως μεταβιβάσουν και εγγράψουν επ' ονόματι των εναγόντων ένα διαμέρισμα, αριθμός 1, στον 3ο όροφο της πολυκατοικίας Kalidonia House, στην οδό Ιωάννου Προδρόμου αρ. 39 στη Μέσα Γειτονιά περιλαμβανομένου χώρου στάθμευσης και μίας αποθήκης. Διαζευκτικά, ζητούνται αποζημιώσεις ύψους €178.903,00 πλέον τόκοι και έξοδα. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, η μεταβίβαση του διαμερίσματος θα γινόταν όταν θα εξοφλείτο η αξία του προς τους Εναγόμενους. Οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι εξόφλησαν πλήρως το τίμημα πώλησης, του προαναφερόμενου διαμερίσματος, δια της αποκοπής 40% από την αξία κάθε τιμολογίου κατά την προμήθεια μπετόν, από αυτούς, σε εταιρείες που οι Εναγόμενοι είναι μέτοχοι. Οι Εναγόμενοι, παρότι παρέδωσαν την κατοχή του διαμερίσματος στους Ενάγοντες, παραλείπουν και/ή αρνήθηκαν να εμφανιστούν στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού για να μεταβιβάσουν και εγγράψουν το διαμέρισμα επ' ονόματι των Εναγόντων. Οι Ενάγοντες με επιστολή των δικηγόρων τους, κάλεσαν τους Εναγόμενους για να προσέλθουν εντός τριών μηνών στο Κτηματολόγιο Λεμεσού, με σκοπό την εγγραφή του διαμερίσματος στο όνομα τους. Οι Εναγόμενοι ωστόσο παρέλειψαν να ανταποκριθούν στο περιεχόμενο της επιστολής των Εναγόντων. Με μονομερή αίτηση ημερομηνίας 13.06.2014 οι Ενάγοντες εξασφάλισαν ενδιάμεσο απαγορευτικό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στους Εναγόμενους, να πωλήσουν και/ή αποξενώσουν και/ή άλλως πως διαθέσουν, το προαναφερόμενο διαμέρισμα επί της πολυκατοικίας Kalidonia House, και/ή επιβαρύνουν ή εκχωρήσουν δικαιώματα τους επί αυτού. Η αίτηση για το προσωρινό διάταγμα υποστηρίχθηκε από ένορκη δήλωση του Αλέξη Νεοφύτου, υπάλληλου των Εναγόντων. Σ΄ αυτήν γίνεται αναφορά στη φύση και τις εργασίες των δύο εταιρειών (διάδικων μερών). Περαιτέρω λέγει ότι δυνάμει έγγραφης συμφωνίας ημερομηνίας 04.01.2006 οι Εναγόμενοι πώλησαν και οι Αιτητές αγόρασαν από αυτούς το διαμέρισμα αριθμός 1, στον 3ο όροφο της πολυκατοικίας Kalidonia House, περιλαμβανομένου χώρου στάθμευσης, αρ. 17 και μιας αποθήκης, αρ.
- Μεταξύ άλλων η συμφωνία ημερομηνίας 04.01.2006 προνοούσε ότι: (α) Η τιμή πώλησης του διαμερίσματος ήταν ΛΚ.105.000,
- (β) Το ποσό των ΛΚ.105.000,00 θα πληρωνόταν από τους Ενάγοντες, στους Εναγόμενους, με αποκοπή 40% από την αξία κάθε τιμολογίου το οποίο θα εκδιδόταν όταν οι Ενάγοντες θα προμήθευαν με μπετόν, εταιρείες που είναι μέτοχοι οι Εναγόμενοι. (γ) Η μεταβίβαση και εγγραφή του διαμερίσματος στο όνομα των Εναγόντων θα γινόταν αφού θα είχε εξοφληθεί κάθε οφειλόμενο ποσό προς τους Εναγόμενους. Οι Ενάγοντες εξόφλησαν το τίμημα της πώλησης του διαμερίσματος με την προμήθεια έτοιμου σκυροδέματος, η αξία του οποίου κάλυψε το τίμημα πώλησης, οι δε Εναγόμενοι παρέδωσαν την κατοχή του διαμερίσματος στους Ενάγοντες, πλην όμως δεν εμφανίστηκαν στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού για σκοπούς μεταβίβασης του επ΄ ονόματι των Εναγόντων. Με επιστολή των δικηγόρων των Εναγόντων ημερομηνίας 05.09.2013 η οποία επιδόθηκε στους Εναγόμενους στις 06.09.2013, ζητήθηκε η παρουσία των Εναγομένων στο Κτηματολόγιο Λεμεσού εντός τριών μηνών με σκοπό τη μεταβίβαση του διαμερίσματος επ΄ ονόματι των Εναγόντων. Οι Εναγόμενοι δεν προχώρησαν στη μεταβίβαση και ως εκ τούτου, δικαιούνται σε ειδική εκτέλεση. Αναφέρει επίσης ο ενόρκως δηλών ότι, από πληροφορίες, μέσω γνωστών προσώπων των Εναγομένων, αλλά και από τους ίδιους τους Εναγόμενους, δια του διευθυντή τους, έμαθε ότι τα οικονομικά τους δεν πάνε καλά, και ότι είχαν πρόθεση να πωλήσουν το επίδικο διαμέρισμα, ήρθαν δε και σε προκαταρτική συμφωνία με πρόσωπα από τη Ρωσία. Σε περίπτωση που δεν εκδιδόταν το αιτούμενο προσωρινό διάταγμα οι Ενάγοντες θα πάθαιναν ανεπανόρθωτη και μεγάλη ζημιά. Τυχόν οποιαδήποτε ζημιά στους Εναγόμενους μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα. Κατόπιν απόφασης του Δικαστηρίου, δόθηκε άδεια στους Αιτητές και καταχώρησαν συμπληρωματική ένορκη δήλωση, μέσω της οποίας παρουσιάστηκε κατάσταση λογαριασμού, αναφέροντας ότι το τίμημα της αξίας του διαμερίσματος έχει εξοφληθεί πλην ενός τυπικού ποσού των €690,00 το οποίο θα καταβληθεί στο Κτηματολόγιο. Επίσης έχει κατατεθεί ως Τεκμήριο ένορκη δήλωση ιδιώτη επιδότη ο οποίος στις 06.09.2013 επέδωσε στους Εναγόμενους την επιστολή των δικηγόρων των Αιτητών ημερομηνίας 05.09.
- Οι Εναγόμενοι (στο εξής Καθ΄ ων η Αίτηση) καταχώρησαν στις 10.09.2014 Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης προβάλλοντας λόγους ένστασης στην έκδοση και διατήρηση του προσωρινού διατάγματος. Οι λόγοι ένστασης συνοψίζονται στο ότι δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, ότι αποκρυφτήκανε ουσιώδη γεγονότα και/ή δεν αποκαλυφθήκανε όλα τα γεγονότα, άρα οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Ακόμη, ότι η Αίτηση είναι κακόπιστη και εκδικητική και πως η διατήρηση του προσωρινού διατάγματος σε ισχύ θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους Καθ΄ ων η Αίτηση. Οι λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση του Ανδρέα Ηρακλέους, εκ των διευθυντών και μετόχων των Καθ΄ ων η Αίτηση. Σημειώνεται ότι η εν λόγω ένορκη δήλωση, κατά παράβαση των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, Δ.39 Κ. 1 και 2, αντί να περιλαμβάνει μόνο μαρτυρία και γεγονότα, έχει προσλάβει τη μορφή αγόρευσης, κάνοντας αναφορές σε πραγματικά και νομικά επιχειρήματα. Το Δικαστήριο θα αναφερθεί μόνο στη μαρτυρία. Ο Α. Ηρακλέους απορρίπτει τους ισχυρισμούς των Αιτητών. Αποδέχεται την ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων, για την πώληση του διαμερίσματος, λέει όμως ότι οι Αιτητές δεν έχουν εξοφλήσει το τίμημα πώλησης, εξ' ου και δεν έχουν απόδειξη εξόφλησης στην κατοχή τους. Αποδέχεται, ωστόσο, ότι μέρος του τιμήματος πώλησης έχει πληρωθεί με την παράδοση έτοιμου σκυροδέματος προς αυτόν προσωπικά, κατά την ανέγερση της κατοικίας του. Ως εκ τούτου το διαμέρισμα παραμένει ακόμη απλήρωτο και ανεξόφλητο. Λέγει, επίσης ότι, ο Αλέξης Νεοφύτου δεν έχει γνώση για τα γεγονότα, ειδικότερα για τις πληρωμές που γίνονταν σε σχέση με το τίμημα πώλησης του διαμερίσματος. Αναφέρει ακόμη ότι οι Αιτητές δεν έχουν καταθέσει στο Κτηματολόγιο Λεμεσού το αγοραπωλητήριο έγγραφο ημερομηνίας 04.01.
- Ουδέποτε κάλεσαν αυτόν ή τους Καθ΄ ων η Αίτηση για να προχωρήσουν στη μεταβίβαση του διαμερίσματος. Ούτε και τους επέδωσαν επιστολή στην οποία οι Αιτητές αναφέρονται. Ο διευθυντής των Αιτητών δεν είχε πρόσφατα συνομιλία μαζί του, ώστε να του αναφέρει πως οι Καθ΄ων η Αίτηση αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα και ότι πώλησαν ή προτίθενται να πωλήσουν το διαμέρισμα. Αντίθετα, όταν ένα χρόνο περίπου πριν, μίλησε, (ο ενόρκως δηλών) με το διευθυντή των Αιτητών, ο τελευταίος του ανέφερε ότι οι Αιτητές είχαν προβλήματα και δεν μπορούσαν να εξοφλήσουν το τίμημα πώλησης του διαμερίσματος ή να καταβάλουν τα απαιτούμενα μεταβιβαστικά έξοδα στο Κτηματολόγιο. Η παρούσα αγωγή, ισχυρίζεται ο Α. Ηρακλέους, κινήθηκε εκδικητικά και κακόπιστα, εξ αιτίας του ότι, άλλη εταιρεία, στην οποία ο ενόρκως δηλών είναι επίσης διευθυντής και μέτοχος, ήγειρε την αγωγή 284/14 εναντίον των Αιτητών, διεκδικώντας ποσό €232.500,00 πλέον Φ.Π.Α. για αρχιτεκτονικές εργασίες και άλλες υπηρεσίες. Σκοπός των Αιτητών είναι η εξάσκηση πίεσης προς τον ενόρκως δηλούντα και την άλλη εταιρεία του με σκοπό την εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης στην αγωγή 284/
- Η ακροαματική διαδικασία της Αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των προαναφερόμενων ενόρκων δηλώσεων. Μέσα από τις αγορεύσεις τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι αναπτύσουν τις εκατέρωθεν θέσεις τους οι οποίες παρέμειναν εκ διαμέτρου αντίθετες σχεδόν σε όλα τα ουσιώδη ζητήματα του προσωρινού διατάγματος. Το Δικαστήριο διατηρεί κατά νου τις θέσεις των διαδίκων και θα τις λάβει υπόψη του κατά την αξιολόγηση της υπόθεσης και στο βαθμό που είναι αναγκαίο. Νομική πτυχή:- Η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60, στα άρθρα 4, 5 και 9 του Κεφ. 6, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.48 Κ1-4, στον Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχής, Εγγραφής και Εκτίμησης) Νόμο Κεφ. 224, στον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ. 148, στον Περί Συμβάσεων Νόμο Κεφ. 149 και στη διακριτική ευχέρεια και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Αναφορικά με τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6, το Δικαστήριο θα παραπέμψει στο πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση ABP Holdings Ltd v. Κιταλίδη,
(1994)1 ΑΑΔ 694 από τη σελίδα 701 όπου αναφέρονται τα εξής: «... Τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, που προσδιορίζει, όπως είπαμε πιο πριν το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων.» Το άρθρο 32
(1)έχει ως εξής: «Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν), ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ΄ αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ΄ ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται εις θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.». Είναι πρόδηλη διαπίστωση ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 αναλύθηκε σε σωρεία αποφάσεις όπου συγκεκριμενοποιήθηκαν οι προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Οι υποθέσεις Karydas Taxi Co Ltd v. Andreas Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321, Constantinides v. Makriyiorghou and another
(1978)1 C.L.R. 585 και η Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 C.L.R. 557, είναι μόνο μερικές που ενδεικτικά αναφέρονται. Στη συνέχεια παρατίθενται οι τρεις βασικές προϋποθέσεις που θα πρέπει να συντρέχουν, πριν το Δικαστήριο αποφασίσει, να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία με βάση το ισοζύγιο των επιπτώσεων, υπέρ της έκδοσης ή μη έκδοσης του προσωρινού διατάγματος, και κατ΄ επέκταση στη διατήρηση του σε ισχύ μέχρι την εκδίκαση της αγωγής: (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα ότι ο αιτητής δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή ή σε ανταπαίτηση. (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Ως προς την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, έχει εξηγηθεί ότι δεν περιλαμβάνεται οτιδήποτε πέραν από του να αποδειχθεί ότι πρόκειται περί συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα και τη μαρτυρία. Για δε την ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο αιτητής σε θεραπεία, επεξηγείται στη νομολογία ότι αφορά την απόδειξη ύπαρξης υπόθεσης, πέραν από απλή πιθανότητα, αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις πολιτικές υποθέσεις. Ειδικότερα σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση είναι χρήσιμα τα όσα αναφέρονται στην υπόθεση Α. Κυτάλα ν. Άννα Χρυσάνθου και άλλοι
(1996)1 Α.Α.Δ. 253 και είναι τα εξής: «Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας, που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ. Odysseos v. Pieris Estated Ltd and Others
(1982)1 CLR 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 CLR 585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Slade J., στην Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Waters and Others
(1976)3 ALL E.R. 417 (σελ. 430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Gyanamid v. Ethicon
(1975)1 All E.R. 504, η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας.» Μετά την εξέταση των πιο πάνω προϋποθέσεων και εφόσον αυτές πληρούνται, το Δικαστήριο θα πρέπει επιπλέον να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα. Είναι προφανές ότι σκοπός της εξασφάλισης προσωρινού διατάγματος είναι η προστασία του Αιτητή για να αποζημιωθεί ή να προστατευθεί σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής ή της ανταπαίτησης του μετά την ακρόαση. Η ανάγκη προστασίας του Αιτητή δεν μπορεί παρά να σταθμίζεται με την αντίστοιχη ανάγκη, να προστατευθεί ο αντίδικος από ζημιά που θα ήταν δυνατό να υποστεί κατά την άσκηση των δικών του δικαιωμάτων. Το Δικαστήριο συνεπώς θα πρέπει πάντοτε να σταθμίζει τα δύο πιο πάνω στοιχεία και να καθορίσει, εάν είναι δυνατό, ποιος από τους δύο διάδικους, θα υποστεί τη μεγαλύτερη ταλαιπωρία από την έκδοση ή όχι του διατάγματος (Βλέπε υπόθεση American Cinamid Co. v. Ethicon Ltd
(1975)1 All E.R. 504, 509-510). Ένα άλλο θέμα το οποίο εξετάζεται, πριν την έκδοση προσωρινού διατάγματος, είναι κατά το πόσο οι αποζημιώσεις στις οποίες δυνατό να δικαιούται ο αιτητής, θα ήταν εύκολο ή δυνατό να υπολογισθούν με αρκετή βεβαιότητα. Η δυσκολία ή αδυναμία υπολογισμού αποτελεί παράγοντα ο οποίος συνηγορεί υπέρ της έκδοσης τέτοιου διατάγματος. (Βλέπε υπόθεση Καρυδάς Ταξί Co Ltd ν. Ανδρέας Κωμοδίκης
(1975)1 Α.Α.Δ 321.) Μια άλλη αρχή, την οποία το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη του κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, για έκδοση ή μη προσωρινού διατάγματος, είναι το ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής, ούτως ώστε να μην αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brenivos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 C.L.R. 14 και η υπόθεση Re Χ΄΄ Κωνσταντή, Αίτ. 89/98 της 8.10.98). Περαιτέρω, σύμφωνα με την υπόθεση C.T. TOBACCO LIMITED v. Της Εταιρείας Εκδόσεις ΑΡΚΤΙΝΟΣ Λτδ κ.α.
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 853 το Δικαστήριο δεν μπορεί στο στάδιο της έκδοσης ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος να προβεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας των προσώπων που τυχόν αντεξετάσθηκαν, για να καταλήξει σε εύρημα κατά πόσο ήταν αξιόπιστοι ή όχι. Αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών και συμπέρασμα:- Λαμβανομένων υπόψη όλων των πιο πάνω νομικών αρχών και κανόνων, τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τις δύο πλευρές, χωρίς να διενεργείται οποιαδήποτε αξιολόγηση ως προς την αξιοπιστία αυτής, αλλά κατά αφηρημένο και αντικειμενικό κριτήριο, για σκοπούς της παρούσας Αίτησης και μόνο, εξετάζεται στη συνέχεια κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, εφ΄ όσον αυτές αμφισβητούνται και κατά ακολουθία εάν δικαιολογείται η διατήρηση σε ισχύ του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 13.06.2014 (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση:- Αναμφισβήτητα η έγερση της αγωγής με αντικείμενο τη διεκδίκηση ειδικής εκτέλεσης για ακίνητη περιουσία στη βάση γραπτής συμφωνίας και ισχυρισμού εξόφλησης του επίδικου διαμερίσματος ή έστω να υπολείπεται το ποσό των €690,00, αποτελούν στοιχεία τα οποία δικαιολογούν συμπέρασμα για ύπαρξη ενός σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ενώπιον του Δικαστηρίου. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα οι Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία:- Αναφορικά με αυτή την προϋπόθεση κρίνεται περαιτέρω ότι μέσα από τη μαρτυρία που οι Αιτητές παρουσίασαν, ενώπιον του Δικαστηρίου, προκύπτει αδυναμία στη συνολική εικόνα που αυτοί προέβαλαν αρχικά όταν εξασφάλισαν μονομερώς το προσωρινό διάταγμα. Όπως προκύπτει, αρχικά δήλωσαν ότι έχουν εξοφλήσει το τίμημα του επίδικου διαμερίσματος. Αργότερα, και μετά την άρνηση εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση ως προς την εξόφληση, παρουσίασαν, με συμπληρωματική ένορκη δήλωση, μαρτυρία με την οποία θεωρούν ότι εξόφλησαν το τίμημα του διαμερίσματος, αποδεχόμενοι ωστόσο ότι υπολοίπεται του τιμήματος ποσό €690,00. Από αυτή τη μαρτυρία προκύπτουν δύο σημαντικά θέματα. Πρώτον, εγείρεται θέμα κατά πόσο με βάση τον όρο 4 του συμβολαίου υπήρχε υποχρέωση των Καθ΄ ων η Αίτηση για μεταβίβαση του επίδικου διαμερίσματος και κατ΄ επέκταση κατά πόσο η αξίωση των Αιτητών έχει ωριμάσει πριν την καταχώρηση της αγωγής. Δεν επιχειρείται αξιολόγηση των ουσιαστικών θεμάτων της αγωγής. Ωστόσο, αντικειμενικά και αφηρημένα ειδωμένη η μαρτυρία που οι Αιτητές στηρίζουν την εκδοχή τους, παρουσιάζει αντιφατικότητα. Αυτό, επειδή ο όρος 4 του συμβολαίου που υπέγραψαν οι διάδικοι προνοεί ότι: «Η μεταβίβαση και εγγραφή του εν λόγω διαμερίσματος, στο όνομα του Αγοραστή ή προσώπου που θα υποδείξει τούτος, και που πρέπει να είναι αποδεκτά από το Κτηματολόγιο, θα γίνει, αφού, εξοφληθεί το κάθε οφειλόμενο ποσόν από τον Αγοραστή προς τον Πωλητή.». Με την επιστολή που οι Αιτητές απέστειλαν στους Καθ΄ ων η Αίτηση θεώρησαν ότι είχαν εξοφλήσει και καλούσαν για μετάβαση στο Κτηματολόγιο και μεταβίβαση. Δεν κάνουν αναφορά περί υπολοίπου ή ετοιμότητας εξόφλησης του στο Κτηματολόγιο όπως λένε στη συμπληρωματική τους ένορκη δήλωση και αφότου εξασφάλισαν το προσωρινό διάταγμα. Δεύτερο, η πιο πάνω μαρτυρία των Αιτητών, δημιουργεί ζήτημα απόκρυψης ουσιώδους στοιχείου από το Δικαστήριο κατά την εξασφάλιση του προσωρινού διατάγματος. Καθίσταται αντιληπτό πως εάν το Δικαστήριο είχε ενώπιον του, κατά την εξέταση της επίδικης Αίτησης, τη μαρτυρία περί ύπαρξης υπόλοιπου, έστω €690,00, η οποία τέθηκε μετά την εξασφάλιση του προσωρινού διατάγματος, προφανώς, με βάση τις πιο πάνω σκέψεις του, πολύ πιθανό δεν θα παραχωρούσε μονομερώς το προσωρινό διάταγμα. Είτε θα ζητούσε διευκρινίσεις, είτε θα διέτασσε την επίδοση της Αίτησης. Πρόκειται για ουσιώδες ζήτημα το οποίο δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από την αρχή και ως εκ τούτου συνιστά απόκρυψη κατά την εξασφάλιση του προσωρινού διατάγματος και ικανοποιητικό λόγο για ακύρωση του, ενόψει του ότι δε δίδεται κάποια εξήγηση πειστική για την απόκρυψη. Δεν μπορεί να γίνει λόγος για καλόπιστη απόκρυψη ή άγνοια. Πρόκειται για ουσιωδέστατο ζήτημα. Δεν διαφεύγουν της προσοχής του Δικαστηρίου τα όσα αναφέρθηκαν στις υποθέσεις Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) Α.A.Δ. 788 σχετικά με την υποχρέωση του Δικαστηρίου να μην εξετάζει τα αμφισβητούμενα γεγονότα κατά την εκδίκαση προσωρινού διατάγματος. Ως εκ τούτου, οι σκέψεις και προβληματισμοί του Δικαστηρίου, ουδόλως αποσκοπούν σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας, αλλά, παρά μόνο στη διαπίστωση ότι τα στοιχεία που τέθηκαν από πλευράς των Αιτητών, δεν είναι ικανά για να στοιχειοθετήσουν αντικειμενικά θετική και ικανοποιητική εικόνα τέτοιας δυναμικής τα οποία να κριθούν ως απόδειξη πέραν από απλή πιθανότητα επιτυχίας, χωρίς βέβαια να είναι δυνατό να προδικάζεται η επιτυχία ή όχι της αγωγής σ' αυτό το στάδιο. Εν ολίγοις, ενόψει των ερωτηματικών ή προβληματισμών του Δικαστηρίου, ως ανωτέρω, δεν δικαιολογείται ξεκάθαρο συμπέρασμα για ορατή προοπτική ή πιθανότητα επιτυχίας, αλλά μόνο πιθανότητα ή προοπτική επιτυχίας υπάρχει. Συνακόλουθα των πιο πάνω, κρίνεται πως η δεύτερη προϋπόθεση δεν πληρείται και προφανώς προαναγγέλλεται και η τύχη του προσωρινού διατάγματος. Παρά ταύτα, και σε περίπτωση που ήθελε κριθεί ότι το συμπέρασμα του Δικαστηρίου αναφορικά με τη δεύτερη προϋπόθεση ή την απόκρυψη γεγονότος, είναι λανθασμένο, το Δικαστήριο θα προχωρήσει στη συνέχεια να εξετάσει, για σκοπούς πληρότητας της απόφασής του, όλα τα ζητήματα που τίθενται ενώπιον του. (γ) Η μη έκδοση και/ή διατήρηση του διατάγματος θα συνεπάγεται δυσκολία και/ή αδυναμία να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο:- Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Θα μπορούσε να ειπωθεί, πως στην παρούσα υπόθεση οποιαδήποτε ζημιά θα επέλθει στους Αιτητές, θα μπορούσε να εκτιμηθεί σε χρήμα. Είναι ήδη εκτιμημένη με τη διαζευκτική αξίωση των Αιτητών για αποζημιώσεις. Ταυτόχρονα όμως, είναι σημαντικό να επισημανθεί πως, στην υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231, έχει αναφερθεί ότι ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Θα πρέπει επίσης να αναφερθεί και να επισημανθεί ότι το επίδικο διαμέρισμα αποτελεί αντικείμενο της αγωγής. Αυτό έχει τη δική του μεγαλύτερη σημασία και βαρύτητα από το ότι οι ζημιές των Αιτητών μπορούν να υπολογισθούν. Ακόμη, ανεξάρτητα από τη θέση των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι οφείλεται το ½ του τιμήματος, διαφαίνεται ότι οι τελευταίοι δεν κατήγγειλαν τη σύμβαση που σύναψαν με τους Αιτητές και άρα εκλαμβάνεται ότι επιθυμούν την ισχύ αυτής. Κατ΄ επέκταση, επιθυμούν τη μεταβίβαση του επίδικου διαμερίσματος όταν αποδειχθεί ότι αυτό εξοφλήθηκε, κάτι που θα διαφανεί μέσα από την ακροαματική διαδικασία της αγωγής. Συνακόλουθα, αν η αποξένωση του διαμερίσματος δεν είναι στις προθέσεις των Καθ' ων η Αίτηση, όπως αυτοί ισχυρίζονται, τότε η στέρηση της αποξένωσης δεν μπορεί να προκαλεί, υπό αυτή την έννοια, ζημιά ή βλάβη σ' αυτούς. Επιπρόσθετα, έχει, μεταξύ των διαδίκων, δημιουργηθεί ένα καθεστώς (status quo) το οποίο, υπό τις περιστάσεις που έχουν προαναφερθεί, θα πρέπει να τύχει διατήρησης μέχρι την εκδίκαση της αγωγής στην οποία κύριο ζητούμενο θα είναι η απόδειξη της εξόφλησης του τιμήματος του διαμερίσματος. Είναι ακόμη δεδομένο ότι οι σχέσεις των διαδίκων, ιδιαίτερα μετά την καταχώριση της αγωγής, βρίσκεται σε κάποιου είδους αδιέξοδο ή τουλάχιστο σε κρίση. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Χατζηγαβριήλ κ.α. ν. Επενδυτικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνοικο Λτδ
(2003)1 Α.Α.Δ. 606, τέτοιο γεγονός προέβαλλε φυσιολογικά ως υπαρκτός και άμεσος κίνδυνος αποξένωσης. Κάτι τέτοιο ισχύει και στην παρούσα υπόθεση, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη ότι η συμφωνία για την αγορά του επίδικου διαμερίσματος, ως είναι κοινώς αποδεκτό, δεν είναι κατατεθειμένη στο Κτηματολόγιο. (Με τη νέα νομοθεσία (Ν.81(i)/2011) υπάρχει δυνατότητα για ειδική εκτέλεση.) Με τις πιο πάνω σκέψεις το Δικαστήριο θα έκρινε ότι η τρίτη προϋπόθεση πληρείται και θα εξέταζε στη συνέχεια κατά πόσο, στη βάση του ισοζυγίου της ευχέρειας, θα ήταν δίκαιο να διατηρηθεί σε ισχύ το προσωρινό διάταγμα ή να ακυρωθεί. Κρίνεται ορθό να γίνει αναφορά στην υπόθεση Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd,
(1996)1 Α.Α.Δ. 788 στην οποία αναφέρθησαν τα εξής σχετικά: "Αναφορικά με το ισοζύγιο της ευχέρειας αυτό υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίζει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Όπως το έχει θέσει ο δικαστής Hoffman στην Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited
(1987)1 W.L.R. 670: Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το Δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει να αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιωμένη αρχή ότι το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν «εσφαλμένη» με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για την χορήγηση και των δύο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή." Διαπιστώνεται, κατ΄ εφαρμογή των πιο πάνω νομολογηθέντων, ότι από πλευράς των Καθ΄ ων η Αίτηση δεν τέθηκε εκείνη η μαρτυρία που να πείθει το Δικαστήριο ότι σε περίπτωση αποτυχίας της αγωγής θα υποστούν μεγαλύτερη βλάβη ή ζημιά απ΄ ότι οι Αιτητές. Σε τέτοια περίπτωση, αποτυχίας της αγωγής οι Καθ΄ ων η Αίτηση είναι δεδομένο ότι έχουν ήδη πληρωθεί μεγάλο μέρος του τιμήματος κατά την εκδοχή των Αιτητών ή το ½ αυτού κατά την εκδοχή τους. Σε περίπτωση όμως επιτυχίας της αγωγής, αν δεν υπάρχει το διάταγμα, οι Αιτητές θα έχαναν το αντικείμενο της Αγωγής και θα έπρεπε να «κυνηγούν» τους Καθ΄ ων η αίτηση για επιστροφή των όσων έδωσαν ή μέρος αυτών έναντι του τιμήματος του διαμερίσματος. Συνεπώς, το Δικαστήριο θα έκλινε προς την κατεύθυνση της οριστικοποίησης του διατάγματος, αν συνέτρεχαν όλες οι προϋποθέσεις. Εν πάση όμως περιπτώσει, όπως έχει διαφανεί νωρίτερα, η δεύτερη προϋπόθεση δεν πληρείται και ως εκ τούτου, και για τον πρόσθετο λόγο απόκρυψης ουσιώδους γεγονότος, το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 13.06.2014 δεν είναι ορθό να παραμείνει σε ισχύ και ακυρώνεται. Πριν ολοκληρωθεί η παρούσα απόφαση, κρίνεται ορθό να απαντηθεί ένα πρόσθετο ζήτημα το οποίο ηγέρθηκε από πλευράς Καθ΄ ων η Αίτηση. Αφορά στο ότι το επίδικο διαμέρισμα είναι επιβαρυμένο με υποθήκη αλλά και με καταχώριση άλλου πωλητηρίου εγγράφου από το 2003, και ως εκ τούτου, έστω αν πετύχουν οι Αιτητές, δεν θα μπορούν να επιτύχουν ειδική εκτέλεση. Η θέση των Καθ΄ ων η Αίτηση δεν μπορεί να έχει τη σημασία που της αποδίδεται στο παρόν στάδιο, καθότι το προσωρινό διάταγμα δε συνιστά εμπράγματο βάρος επί του ακινήτου, αλλά προσωποπαγή υποχρέωση του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται και απαγορεύει συγκεκριμένη πράξη (βλέπε υπόθεση Προκόπης Μελανθίου ν. Μελάνθη Μελανθίου
(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 2342). Επομένως, πρόκειται για δύο ξεχωριστά ζητήματα για σκοπούς αυτής της Αίτησης. Το θέμα της ειδικής εκτέλεσης και τυχόν αδυναμίας της, λόγω υποθηκών, θα απασχολήσει σε μεταγενέστερο στάδιο. Τα έξοδα της δίκης στην επίδικη Αίτηση και το προσωρινό διάταγμα επιδικάζονται προς όφελος των Καθ΄ ων η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών. Να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο για να πληρωθούν στο τέλος της δίκης στην αγωγή. (Υπ.) .............. Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - Προσωρινό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο