← Κύπρος

PAUL KYTHREOTIS κ.α. ν. HOGAN LOVELLS INTERNATIONAL LLP κ.α., Αγωγή αρ. 4019/2013, 9/1/2015

PAUL KYTHREOTIS κ.α. ν. HOGAN LOVELLS INTERNATIONAL LLP κ.α., Αγωγή αρ. 4019/2013, 9/1/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A2 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Καλογήρου, Π.Ε.Δ. Αγωγή αρ. 4019/2013 Μεταξύ:

  1. PAUL KYTHREOTIS
  2. STARPORT MANAGEMENT LTD
  3. P.K.M. MANAGEMENT LTD Ενάγοντες -και-
  4. HOGAN LOVELLS INTERNATIONAL LLP
  5. CHRISTOPHER GEORGE HARDMAN
  6. RICHARD I. LEWIS
  7. JASON CHRISTIAN HERCULES Εναγομένων ------------------------- Αίτηση ημερ. 13.8.2014 για παραμερισμό της επίδοσης 9.1.2015 Για τους εναγόμενους 1, 2 και 3/αιτητές: κ. Αλ. Γαβριηλίδης με κα Κατ. Γιαπανά για Σκορδής Παπαπέτρου & Σία ΔΕΠΕ Για τους ενάγοντες/καθ' ων: κ. Ηλ. Κονναρής για Georgios E. Konnaris & Co LLC ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχώρισαν οι ενάγοντες στις 17.9.2013, διεκδικούν αποζημιώσεις από τους εναγόμενους, που είναι βρετανικός δικηγορικός οίκος με έδρα το Λονδίνο (εναγόμενος 1) και βρετανοί δικηγόροι (εναγόμενοι 2 και 3) για κατ' ισχυρισμόν παραβίαση του απορρήτου μεταξύ δικηγόρου - πελάτη και για κλοπή και χρήση προσωπικών δεδομένων. Με διαδοχικές μονομερείς αιτήσεις ημερ. 3.10.2013 και 13.3.2014, οι ενάγοντες εξασφάλισαν διατάγματα για επίδοση του κλητηρίου και της ειδοποίησης του κλητηρίου, αντίστοιχα, στους εναγόμενους 1, 2 και 3 εκτός δικαιοδοσίας ήτοι στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου ο εναγόμενος 1 έχει την έδρα του και οι εναγόμενοι 2 και 3 τη διεύθυνση εργασίας τους. Είναι παραδεκτό ότι στις 6.6.2014 επιδόθηκε στους εναγόμενους 1, 2 και 3 τόσο το κλητήριο όσο και η ειδοποίηση του κλητηρίου εντάλματος καθώς και το διάταγμα ημερ. 27.3.2014 και τα συνοδευτικά έγγραφα μεταφρασμένα και στην Αγγλική γλώσσα. Με την εξεταζόμενη αίτηση, οι αιτητές επιδιώκουν τον παραμερισμό: (α) Του διατάγματος ημερ. 18.10.2013 με το οποίο δόθηκε άδεια στους ενάγοντες να επιδώσουν το κλητήριο στους αιτητές, με βάση την αίτηση τους ημερ. 3.10.
  8. (β) Του διατάγματος ημερ. 27.3.2014, με το οποίο δόθηκε άδεια για επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου στους αιτητές, κατόπιν αιτήσεως των εναγόντων ημερ. 13.3.2014, και (γ) της επίδοσης του κλητηρίου και της ειδοποίησης που διενεργήθηκε με βάση τα ανωτέρω διατάγματα. Οι λόγοι που δικαιολογούν το αίτημα, όπως παρατίθενται στη συνοδευτική ένορκη δήλωση του δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των αιτητών κ. Ν. Σκουφάρη, είναι οι ακόλουθοι τρεις: Ι. Το διάταγμα ημερομηνίας 18.10.2013 εκδόθηκε κατά παράβαση της Δ.6 θ.6 που ρητά προνοεί την επίδοση ειδοποίησης του κλητηρίου και όχι του ιδίου του κλητηρίου, εφόσον οι αιτητές δεν είναι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας και διαμένουν στο εξωτερικό. ΙΙ. Ελλείπει από τη νομική βάση των αιτήσεων των εναγόντων, στη βάση των οποίων εκδόθηκαν τα επίδικα διατάγματα, ο Κανονισμός (Ε.Κ.) 44/2001 που προσδίδει δικαιοδοσία στα Κυπριακά Δικαστήρια να εκδικάσουν την υπόθεση. ΙΙΙ. Δεν επληρούντο οι προϋποθέσεις για χορήγηση άδειας για επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας, καθόσον οι ενάγοντες δεν αποκάλυψαν αιτία αγωγής εναντίον των αιτητών με τις ένορκες δηλώσεις που υποστήριξαν τις δύο αιτήσεις τους. Οι ενάγοντες καταχώρισαν ένσταση, υποστηρίζοντας ότι ορθά εκδόθηκαν τα επίδικα διατάγματα και η αίτηση είναι καταχρηστική. Με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων με παραπομπές στην πλούσια επί του εξεταζομένου θέματος νομολογία. Σε σχέση με τον πρώτο λόγο, ήτοι την χορήγηση άδειας για επίδοση του ιδίου του κλητηρίου αντί της ειδοποίησης, ο συνήγορος των αιτητών επικαλέστηκε την πρόσφατη υπόθεση Consortia Europe Ltd v. Fregata Holdings Ltd, Πολιτική Έφεση αρ. 387/2011, ημερ. 17.10.2014, στην οποία αποφασίστηκε (κατά πλειοψηφία) ότι οι διατάξεις της Δ.6 θ.6 εξακολουθούν να ισχύουν και συνεπώς επιβάλλεται η επίδοση ειδοποίησης του κλητηρίου και όχι του ιδίου του κλητηρίου εντάλματος ακόμη και στις περιπτώσεις όπου η επίδοση σκοπείται να γίνει σε εναγόμενο που έχει την κατοικία του σε άλλο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με βάση τον Κανονισμό (Ε.Κ.) 1393/
  9. Όσον αφορά την παράλειψη συμπερίληψης του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 44/2001 (Κανονισμός (Ε.Κ.) Αρ. 44/2001 του Συμβουλίου για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις - στη συνέχεια «ο Κανονισμός 44/2001»), υποστήριξε πως καθιστά επιτακτικό τον παραμερισμό των διαταγμάτων καθώς και των επιδόσεων που διενεργήθηκαν στους αιτητές, δυνάμει αυτών, καθόσον η διαπίστωση ύπαρξης δικαιοδοσίας από τα Κυπριακά Δικαστήρια για εκδίκαση των αξιώσεων των εναγόντων εναντίον των αιτητών, διέπεται από τον Κανονισμό 44/
  10. Ο συνήγορος εισηγήθηκε, τέλος, πως στις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν τις δύο αιτήσεις για την έκδοση των επίδικων διαταγμάτων δεν περιέχονται γεγονότα από τα οποία να προκύπτει εκ πρώτης όψεως καλή αιτία αγωγής εναντίον των αιτητών. Παραπέμποντας σε νομολογία, εισηγήθηκε πως η παράλειψη αυτή, θα πρέπει να οδηγήσει αναπόδραστα στον παραμερισμό των διαταγμάτων, καθότι η παρουσίαση μαρτυρίας από την οποία να προκύπτει η ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλής αιτίας αγωγής αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση, με βάση τη Δ.6 θ.4, για τη χορήγηση άδειας για επίδοση ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας. Ο συνήγορος των καθ' ων, αντέτεινε πως στην παράγραφο 7 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση ημερ. 13.3.2014 περιέχεται μαρτυρία από την οποία προκύπτει εκ πρώτης όψεως καλή αιτία αγωγής εναντίον όλων των εναγομένων. Σε κάθε περίπτωση επεσήμανε, το γεγονός ότι ένας εκ των εναγομένων είναι μόνιμος κάτοικος Κύπρου (Εναγόμενος 4) στον οποίο έγινε επίδοση χωρίς να απαιτηθεί να καταδειχθεί καλή αιτία αγωγής, καθιστά ανίσχυρη τη θέση των αιτητών αφού δημιουργεί ανισότητα στη μεταχείριση των εναγομένων. Ο συνήγορος των εναγόντων εισηγήθηκε περαιτέρω πως η μη συμπερίληψη του Κανονισμού 44/2001 στη νομική βάση των αιτήσεων δεν δημιουργεί ακυρότητα αφού ο εναγόμενος 4 είναι μόνιμος κάτοικος Κύπρου και τα αδικήματα διαπράχθηκαν στην Κύπρο. Ο κανονισμός που τυγχάνει εφαρμογής, υποστήριξε, είναι ο ΕΚ 1393/07 ο οποίος ρυθμίζει τη διαδικασία επίδοσης και όχι ο Κανονισμός 44/
  11. Όσον αφορά, τέλος, το ζήτημα δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων να εκδικάσουν την υπόθεση, εισηγήθηκε πως το ζήτημα μπορεί να εγερθεί και να αποφασιστεί από το Δικαστήριο στα πλαίσια εκδίκασης της αγωγής. Είναι πολύ καλά γνωστές οι αρχές με βάση τις οποίες το Δικαστήριο ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια για χορήγηση άδειας για επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας με βάση τη Δ.6 θθ.1-
  12. Όπως έχει υποδειχθεί από την πλούσια για το ζήτημα αυτό νομολογία, ο ενάγων οφείλει να παραθέσει στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, στοιχεία από τα οποία να προκύπτει ότι υπάρχει καλή συζητήσιμη υπόθεση. Αυτό είναι, με βάση τη Δ.6 θ.4, το ζητούμενο. Να ικανοποιηθεί δηλαδή το Δικαστήριο για την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλής αιτίας αγωγής. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό και το κατά πόσο θα ικανοποιηθεί το Δικαστήριο για την ύπαρξη καλής βάσης αγωγής συναρτάται με τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο δεν αποφαίνεται στο στάδιο αυτό ως προς την αξία της μαρτυρίας. Έχει, περαιτέρω, υποδειχθεί, πως απλή επιβεβαίωση από τον ενάγοντα ότι έχει καλή αιτία αγωγής, δεν είναι από μόνη της αρκετή, αν δεν προκύπτει, εξ' αντικειμένου, από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωση. (βλ. Her Brittanic Majesty's Secretary of State for Defence v. Α.P. Lanitis Investments Ltd

(1999)1 A.A.Δ. 995, Zachariades & Pantelides Enterprises Ltd v. FIAT Auto S.P.A.
(2000)1 A.A.Δ. 447 κ.ά). Έχω εξετάσει με προσοχή τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν τις δύο αιτήσεις και αποφαίνομαι, χωρίς δισταγμό, ότι δεν περιέχουν οποιαδήποτε μαρτυρία από την οποία να προκύπτει εκ πρώτης όψεως καλή αιτία αγωγής εναντίον των αιτητών. Η μόνη αναφορά που σχετίζεται με το θέμα περιέχεται στην παράγραφο 7 της ένορκης δήλωσης του κ. Κονναρή που συνοδεύει τη δεύτερη, κατά σειράν αίτηση των εναγόντων και έχει ως ακολούθως: «Πιστεύω και εξ' όσων με πληροφορεί ο ενάγων 1, οι ενάγοντες έχουν βάσιμο αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των εναγομένων για να προχωρήσουν την παρούσα αγωγή εναντίον όλων των εναγομένων καθότι τα γεγονότα βασίζονται στην παραδοχή του εναγόμενου 4 περί διάπραξης των αδικημάτων με τη συνεργία όλων των εναγομένων.» Η πιο πάνω αναφορά, που επαναλαμβάνω είναι και η μόνη που σχετίζεται με την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης, κρίνεται εντελώς ανεπαρκής και απέχει κατά πολύ από την νομολογιακή ανάγκη για παρουσίαση λεπτομερειών και μαρτυρίας από την οποία να προκύπτει εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπόθεση. Η ανωτέρω διαπίστωση είναι αρκετή για την επιτυχία της αίτησης. Παρά ταύτα θα εξετάσω και τους άλλους δύο λόγους που πρόβαλαν οι αιτητές. Όσον αφορά το πρώτο διάταγμα (ημερομηνίας 18.10.2013) είναι προφανές ότι εκδόθηκε κατά παράβαση της ρητής απαίτησης της Δ.6 θ.6 για επίδοση της ειδοποίησης και όχι του ιδίου του κλητηρίου εντάλματος. Η πρόσφατη απόφαση της πλειοψηφίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Consortia (ανωτέρω) δεν αφήνει άλλη επιλογή στο Δικαστήριο από τον παραμερισμό του διατάγματος και της επίδοσης του κλητηρίου που ακολούθησε. Θα ακύρωνα, περαιτέρω, τα διατάγματα όπως και την επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου στους αιτητές, λόγω της παράλειψης των εναγόντων να συμπεριλάβουν στη νομική βάση της αίτησης τον Κανονισμό 44/2001. Δεν πρόκειται για τυπική παράλειψη, όπως εισηγήθηκε ο συνήγορος των εναγόντων, αφού η δικαιοδοσία των Εθνικών Δικαστηρίων, στις περιπτώσεις όπου η αγωγή στρέφεται εναντίον εναγομένων που έχουν την έδρα ή την κατοικία τους σε άλλο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διέπεται από τον εν λόγω Κανονισμό. Πρόκειται, για λάθος ουσίας που στέρησε από το Δικαστήριο τη δυνατότητα να ελέγξει τη δικαιοδοσία του με βάση τις πρόνοιες του Κανονισμού 44/2001 αφού δεν είχε συμπεριληφθεί στη νομική βάση της αίτησης. Έχει νομολογηθεί ότι η παράλειψη του αιτητή να στηρίξει την αίτηση του στους ορθούς κανονισμούς οδηγεί από μόνη της σε απόρριψη της αίτησης. Ιδιαίτερα όταν ο κανονισμός που παραλείπεται, συναρτάται με τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να επιληφθεί της αίτησης. (βλ. Μιχαήλ ν. Σκορδή
(2003)1 Α.Α.Δ. 1108) Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση επιτυγχάνει και εκδίδονται διατάγματα παραμερισμού των διαταγμάτων ημερομηνίας 18.10.2013 και 27.3.2014, καθώς και της επίδοσης του κλητηρίου και της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος που διενεργήθηκε στους αιτητές, στη βάση των υπό αναφοράν διαταγμάτων. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των αιτητών/εναγομένων 1, 2 και 3 και εις βάρος των εναγόντων, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Λ. Καλογήρου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΛ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για παραμερισμό επίδοσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.