Αναστάσιος Πολυδώρου κ.α. ν. Υπουργό Εσωτερικών δια του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 5199/13, 19/1/2015

(1)Η αίτηση των Αιτητών είναι πρόωρη καθότι δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία συμπλήρωσης των δικογράφων από όλους τους διαδίκους.

(2)Η Δ.27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αφορά νομικά σημεία τα οποία εγείρονται από τα δικόγραφα των διαδίκων. Οι Αιτήτες σε κανένα σημείο των δικογράφων τους δεν έχουν εγείρει τα όσα με το αιτητικό τους επικαλούνται και δεν εξειδίκευσαν στην Υπεράσπιση τους το νομικό σημείο το οποίο εγείρουν με την παρούσα αίτηση ούτως ώστε οι Ενάγοντες να απαντήσουν αναλόγως σε αυτό. Για τον λόγο αυτό η αίτηση των Αιτητών είναι θνησιγενής.

(3)Τα όσα προκύπτουν από τους μέχρι στιγμής δικογραφημένους ισχυρισμούς των διαδίκων, δημιουργούν ένα πλέγμα γεγονότων για τα οποία επιβάλλεται από το Δικαστήριο να ακούσει μαρτυρία προτού αποφανθεί επί των επίδικων ζητημάτων και αιτούμενων θεραπειών και ως εκ τούτου δεν προκύπτουν αμιγώς νομικά σημεία τα οποία μπορούν να εξεταστούν στο στάδιο αυτό.

(4)Με την αίτηση τους οι Αιτητές δεν αναφέρουν πιο είναι το προδικαστικό σημείο και πως αυτό κατά την άποψη τους στοιχειοθετείται, ούτως ώστε το Δικαστήριο να δύναται να αποφανθεί επί τούτου. Απλά αόριστα και γενικά προβάλλουν μόνο στο αιτητικό της αιτήσεως τους, διαζευκτικούς λόγους για απόρριψη της αγωγής.

(5)Η διαδικασία που επέλεξαν να ακολουθήσουν οι Αιτητές είναι παράτυπη και/ή αντικανονική, καθότι πρώτιστα θα έπρεπε να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου το νομικό σημείο το οποίο ισχυρίζονται ότι θα πρέπει να ακουστεί προδικαστικά, ούτως ώστε πρώτα το Δικαστήριο να αποφασίσει κατά πόσον είναι πράγματι προδικαστικό σημείο και έπειτα να προδικάσει αυτό.

(6)Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση των Αιτητών δεν αποκρυσταλλώνονται μέσα από τα δικόγραφα και ούτε οι Αιτητές καταχώρησαν ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αιτήσεως τους. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του ξεκάθαρο νομικό σημείο το οποίο μπορεί να εξετάσει προδικαστικά στα στάδιο αυτό.

(7)Με το αιτούμενο διάταγμα και ενδεχόμενη διαγραφή της έκθεσης απαίτησης, θα υφίσταται παραβίαση του δικαιώματος των Εναγόντων να προσφύγουν ενώπιον δικαστηρίου στο οποίο δικαιούνται να προσφύγουν βάσει του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.

1. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1, κ. Αναστάσιου Πολυδώρου, στην οποία ο ενόρκως δηλών αναφέρει τα εξής: « Eγώ ο Αναστάσιος Πολυδώρου, εκ Παλώδιας - Λεμεσού, ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα:
2. Είμαι ο ενάγοντας υπ' αριθμό 1 στην πιο πάνω υπ' αριθμό και τίτλο αγωγή και είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένος από όλους τους υπόλοιπους Ενάγοντες όπως προβώ εις την ένορκο δήλωση για λογαριασμό και/ή εκ μέρους τους. Προβαίνω στην παρούσα ένορκη μου δήλωση έχοντας προσωπική γνώση επί των γεγονότων που αφορούν την παρούσα υπόθεση καθώς επίσης και εξ' όσων καλύτερα πιστεύω και πληροφορούμαι.
3. Οι Αιτητές σε κανένα σημείο των δικογράφων τους δεν έχουν εγείρει τα όσα με το αιτητικό τους επικαλούνται και δεν εξειδίκευσαν στην Υπεράσπιση τους το νομικό σημείο το οποίο εγείρουν με την παρούσα αίτηση ούτως ώστε οι Ενάγοντες να απαντήσουν αναλόγως σε αυτό. Για τον λόγο αυτό η αίτηση των Αιτητών είναι θνησιγενής. 3 Η αίτηση των Αιτητών είναι πρόωρη καθότι δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία συμπλήρωσης των δικογράφων από όλους τους διαδίκους. 4 Τα όσα προκύπτουν από τους μέχρι στιγμής δικογραφημένους ισχυρισμούς των διαδίκων, δημιουργούν ένα πλέγμα γεγονότων για τα οποία οποία επιβάλλεται από το Δικαστήριο να ακούσει μαρτυρία προτού αποφανθεί επί των επίδικων ζητημάτων και αιτούμενων θεραπειών και ως εκ τούτου δεν προκύπτουν αμιγώς νομικά σημεία τα οποία μπορούν να εξεταστούν στο στάδιο αυτό. 5 Με την αίτηση τους οι Αιτητές δεν αναφέρουν πιο είναι το προδικαστικό σημείο και πως αυτό κατά την άποψη τους στοιχειοθετείται, ούτως ώστε το Δικαστήριο να δύναται να αποφανθεί επί τούτου. Απλά αόριστα και γενικά προβάλλουν μόνο στο αιτητικό της αιτήσεως τους, διαζευκτικούς λόγους για απόρριψη της αγωγής. 6 Η διαδικασία που επέλεξαν να ακολουθήσουν οι Αιτητές είναι παράτυπη και/ή αντικανονική, καθότι πρώτιστα θα έπρεπε να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου το νομικό σημείο το οποίο ισχυρίζονται ότι θα πρέπει να ακουστεί προδικαστικά, ούτως ώστε πρώτα το Δικαστήριο να αποφασίσει κατά πόσον είναι πράγματι προδικαστικό σημείο και έπειτα να προδικάσει αυτό. 7 Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση των Αιτητών δεν αποκρυσταλλώνονται μέσα από τα δικόγραφα και ούτε οι Αιτητές καταχώρησαν ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αιτήσεως τους. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του ξεκάθαρο νομικό σημείο το οποίο μπορεί να εξετάσει προδικαστικά στο στάδιο αυτό. 8 Με το αιτούμενο διάταγμα και την ενδεχόμενη διαγραφή της έκθεσης απαίτησης, θα υφίσταται παραβίαση του δικαιώματος των Εναγόντων να προσφύγουν ενώπιον δικαστηρίου στο οποίο δικαιούνται να προσφύγουν βάσει του Συντάγματος, το οποίο δικαίωμα κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.
4. 9 Ενόψει των πιο πάνω και εξ΄ όσων πληροφορούμαι από τους δικηγόρους των Εναγόντων, αληθώς και ειλικρινώς πιστεύω πώς η αίτηση των Εναγομένων 5 έως 9 πρέπει να απορριφθεί.» Η ακρόαση της αίτησης περιορίσθηκε σε γραπτές αγορεύσεις από τους ευπαίδευτους δικηγόρους των διαδίκων, κατά την ακροαματική διαδικασία προέβησαν σε διευκρινιστικές τοποθετήσεις, σε σχέση με κάποια από τα ζητήματα που θίγουν στις αγορεύσεις τους. Επισημαίνω επίσης ότι η συνήγορος των Αιτητών δήλωσε πώς δεν επιθυμούσε να αντεξετάσει το πρόσωπο που προέβει σε ένορκο δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης των Εναγόντων. Προτού προχωρήσω στην εξέταση της νομικής πτυχής της αίτησης και την τελική κατάληξη του Δικαστηρίου, κρίνω ορθό να αναφέρω στο στάδιο αυτό, ότι δεν αποδέχομαι τη θέση της συνηγόρου των Αιτητών ότι δεν θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως που υποστηρίζει την ένσταση των εναγόντων επειδή, σύμφωνα με την εισήγηση της, αυτός δεν έχει προσωπική γνώση των όσων αναφέρει σε αυτήν, αφού αυτά κατά κύριο λόγο αποτελούν νομικά επιχειρήματα και δεν αποκαλύπτει την πηγή της γνώσης του. Τούτο διότι στην παράγραφο 1 της εν λόγω ενόρκου δηλώσεως του, ο ενόρκως δηλών αναφέρει με σαφήνεια ότι έχει προσωπική γνώση των όσων αναφέρονται σε αυτήν, ισχυρισμός ο οποίος παρέμεινε αναντίλεκτος αφού δεν ζητήθηκε η αντεξέταση του. Πρόσθετα στην παράγραφο 9 της εν λόγω ενόρκου δηλώσεως του αναφέρει πώς έλαβε πληροφόρηση από τους δικηγόρους των εναγόντων γιατί η αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Εν πάση όμως περιπτώσει, ακόμα και αν αποδεχόμουν τη θέση της συνηγόρου των Αιτητών ότι ο ενόρκως δηλών δεν έχει προσωπική γνώση και επειδή δεν αποκαλύπτει σε ικανοποιητικό βαθμό τη πηγή της γνώσεως του για τα όσα αναφέρει στην ένορκη δήλωση του το περιεχόμενο αυτής πρέπει να αγνοηθεί, κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις και με βάση τις αρχές της νομολογίας τις οποίες θα εκθέσω στη συνέχεια, ακόμη και χωρίς ένορκη δήλωση θα μπορούσα να εξετάσω την ένσταση επί τη βάση και μόνο των λόγων που εκτίθενται σε αυτήν. Άλλωστε όπως και η ίδια η συνήγορος των Αιτητών εισηγείται, τα ζητήματα που επικαλείται ο ενόρκως δηλών στην ένσταση του είναι νομικά και ουσιαστικά αποτελούν επανάληψη των λόγων ένστασης. Αναφορικά δε με την παραπομπή της συνηγόρου των Αιτητών στην, υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.α.

(1992)1 ΑΑΔ 1453, επισημαίνω πώς αυτό το οποίο αποφασίστηκε σε αυτήν, είναι πως δεν λαμβάνεται υπόψη η ίδια η ένορκος δήλωση που συνοδεύει αίτηση και όχι η ίδια η αίτηση. Συνακόλουθα, ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, νοουμένου ότι οι λόγοι ένστασης μπορούν να υποστηριχθούν από το περιεχόμενο του φακέλου της υπόθεσης και νομική επιχειρηματολογία, κρίνω πως το Δικαστήριο θα μπορούσε να την αποδεχθεί για περαιτέρω εξέταση. Αυτό διότι από τον φάκελο της υπόθεσης μπορεί να εξαχθεί το απαραίτητο υλικό που μπορεί σε τέτοιας φύσεως αιτήσεις να λάβει υπόψη του το Δικαστήριο για την τελική του κρίση. Νομική πτυχή: Προϋπόθεση για την εφαρμογή του θ.3 της Δ.27 είναι η, εκ των προτέρων, καταχώρηση των δικογράφων (βλέπε Κοινοπραξία και/ή Συνδικάτο Ασφαλιστών P.D. Upton & Others και άλλη v. G.N. Ellinas Imports-Exports Limited

(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1327). Η Αίτηση δε για απόρριψη αγωγής από Εναγόμενο, πρέπει να κατατίθεται εγκαίρως. Παρόλο δε που μπορεί να κατατεθεί πριν την καταχώριση της υπεράσπισης, δεν μπορεί να κατατεθεί πριν την καταχώριση της έκθεσης απαίτησης (Βλ. A.G. of Duchy of Lancaster v. L. & N. W. Ry [1892] 3 Ch. 374 και Wright v. Prescot U.D.C. 115 L.T. 772). Μπορεί επίσης, ως έχει αναγνωριστεί από σχετική αγγλική νομολογία, να καταχωρηθεί και μετά το κλείσιμο της δικογραφίας (Βλ. Tucker ν. Collinson, 34 W.R. 354). Μετά που όμως που η αγωγή ορίζεται για ακρόαση, η αίτηση απορρίπτεται (Βλ. Cross v. Earl Howe, 62 L.J. Ch. 342, Fletcher v. Bethom, 68 L.T. 438 και Mepa underwriting management Ltd κ.α. ν Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 772). Αναφορικά δε με τη δυνατότητα του Δικαστηρίου εφαρμογής της δραστικής εξουσίας απόρριψης αγωγής ή διαγραφής μέρους της απαίτησης, αυτή πρέπει να ασκείται με φειδώ και μόνο σε ξεκάθαρες περιπτώσεις. Σχετικές είναι οι υποθέσεις X′′ Οικονόμου ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ

(1992)1 Α.Α.Δ. 949, Σάββα ν. Λαϊκή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ,

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1609 και Σάουρου και άλλου ν Φιλίππου, Πολιτική Έφεση Αρ. 62/2010, ημερομηνίας 3.10.12. Ακόμη σύμφωνα με τη νομολογία, το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής, παρά μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, χωρίς καμιά αμφιβολία, αιτία αγωγής και η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί με τροποποίηση που μπορεί νόμιμα το δικαστήριο να επιτρέψει (βλέπε Λοΐζος Λουκά και Υιοί Λτδ ν Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε

(1999)1(Β) Α.Α.Δ 1316). Το βασικό ερώτημα που εγείρεται είναι όπως το έχει θέσει ο Δικαστής Lord Pearson στην υπόθεση Drummond - Jackson v. British Medical Association and others, το ακόλουθο: "Does this statement of claim disclose an alleged cause of action which has some chance of success?" Σε ελεύθερη μετάφραση: "Η έκθεση απαίτησης αποκαλύπτει μια κατ' ισχυρισμό βάση αγωγής που έχει κάποια πιθανότητα επιτυχίας ; " Η διαγραφή μιας έκθεσης απαίτησης ή μιας υπεράσπισης, δεν συνιστάται εκτός αν η αξίωση πρόδηλα δεν υποστηρίζεται από την απλή ανάγνωση του περιεχομένου του εν λόγω δικογράφου. Όπως δε έχει τονισθεί από τους Δικαστές Danckwerts LJ, και Salmon LJ, στην απόφαση τους στην υπόθεση Nagle v. Feilden

(1966)1 Αll E. R 689, σελίδες 695 και 697, αντίστοιχα: Aπό τον Δικαστή Danckwerts LJ: ‟The summary remedy which has been applied to this action is one which is only to be applied in plain and obvious cases, when the action is one which cannot succeed or is in some way an abuse of the process of the court. " Σε ελεύθερη μετάφραση: ‟Η συνοπτική θεραπεία η οποία έτυχε εφαρμογής στην παρούσα αγωγή είναι τέτοια που πρέπει να τυγχάνει εφαρμογής μόνο σε σαφείς και ξεκάθαρες υποθέσεις, όπου η αγωγή είναι τέτοια που δεν μπορεί να επιτύχει ή αποτελεί κατά κάποιο τρόπο κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας". Aπό δε τον Δικαστή Salmon LJ: "It is well settled that a statement of claim should not be struck out and the plaintiff driven from the judgment seat unless the case is unarguable." Σε ελεύθερη δε μετάφραση: "Έχει καλά καθιερωθεί ότι μια έκθεση απαίτησης δεν πρέπει να διαγράφεται και ο ενάγων να εκτοπίζεται από τη θέση της δικαστικής απόφασης εκτός αν η υπόθεση δεν έχει βάση συζήτησης." (βλ. επίσης Κυπριακή Δημοκρατία ν. Γεωργίου

(2003)1(β) Α.Α.Δ.704). Όσον αφορά το ζήτημα της καθυστέρησης στην καταχώρηση της αίτησης για διαγραφή όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση SIGMA RADIO T.V. LTD v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου

(2006)1 (Α) Α.Α.Δ. 155, η καθυστέρηση πέντε μηνών από την καταχώρηση της έκθεσης υπεράσπισης, στην καταχώρηση αίτησης για διαγραφή της υπεράσπισης, έχει αποφασισθεί ότι δεν ήταν τέτοια που να υποχρέωνε το πρωτόδικο δικαστήριο, να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια, ενάντια στην αποδοχή της αίτησης. Τέλος και όσον αφορά το τι συνιστά ενοχλητική ή επιπόλαια διαδικασία (frivolous or vexatious, ως περιγράφεται στη Δ.27 θ.3), υιοθετώ πλήρως τα όσα αναφέρονται στο σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents & Pleadings, 12th edition, τα οποία έχουν υιοθετηθεί και σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Όπως λοιπόν αναφέρεται στο εν λόγω σύγγραμμα στη σελ. 145: "A pleading or an action is frivolous when it is without substance or groundless or fanciful and it is vexatious when it lacks bona fides and is hopeless or oppressive and tends to cause the opposite party unnecessary anxiety, trouble and expense .." Σε ελεύθερη δε μετάφραση: «Ένα δικόγραφο ή μια αγωγή είναι επιπόλαια όταν είναι χωρίς - άνευ ουσίας περιεχόμενο, ή αστήριχτη ή φαντασιώδης και είναι ενοχλητική όταν της ελλείπει η καλή πίστη και είναι χωρίς πιθανότητα επιτυχίας ή καταπιεστική και τείνει να προκαλέσει στο αντίδικο μέρος αχρείαστη αγωνία, ταλαιπωρία και έξοδα». Έχοντας λοιπόν κατά νού όλα τα πιο πάνω και επανερχόμενος στην ενώπιον μου υπό εξέταση αίτηση, προχωρώ στην απόφανση του Δικαστηρίου για το βάσιμο της αίτησης σε συνάρτηση και με τους λόγους ένστασης: Λόγος ένστασης αρ.1: Με αυτόν οι Ενάγοντες εισηγούνται ότι η Αίτηση είναι πρόωρη καθότι κατά τον χρόνο καταχώρησης της δεν είχε ολοκληρωθεί η ανταλλαγή δικογράφων από όλους τους διαδίκους. Αναφορικά με τον συγκεκριμένο λόγο επί τη βάση των όσων έχουν αποφασιστεί στην πιο πάνω αναφερόμενη απόφαση A.G. of Duchy of Lancaster v L. αnd N.W. Ry και Wright v Prescot, τέτοια αίτηση μπορεί να καταχωρηθεί ακόμη και πριν το κλείσιμο των εγγράφων προτάσεων όχι όμως πριν την καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης. (βλ. επίσης τα σχόλια από το σύγγραμμα The Annual Practice 1956 σελ. 420 έως 425 στις οποίες αναλύονται οι προϋποθέσεις και δίδεται ερμηνεία των προνοιών του Θ.25

(4)ήτοι του αντίστοιχου αγγλικού θεσμού με τον Θ.27.3, των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, επί του οποίου στηρίζεται η υπό εξέταση αίτηση). Όπως λοιπόν αναφέρεται στην σελίδα 422 του εν λόγω συγγράμματος στην παράγραφο με τον τίτλο Application, αιτήσεις για διαγραφή γίνονται δια κλήσεως και δύνανται να γίνουν ακόμη και πριν την καταχώρηση έκθεσης υπεράσπισης, όχι όμως πριν την καταχώρηση έκθεσης απαίτησης. Πέραν τούτου επισημαίνω ότι αυτό το οποίο στην υπό εξέταση αίτηση ενδιαφέρει είναι αν και κατά πόσο έχουν ανταλλαγεί τα δικόγραφα μεταξύ των Εναγόντων και των Αιτητών - Εναγομένων 5-9. Όπως διαπιστώνω από το φάκελο της υπόθεσης η έκθεση υπεράσπισης των Εναγομένων 5-9 καταχωρήθηκε στις 26.2.14, ήτοι πριν από την καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης. Ως εκ τούτου ακόμη και στην περίπτωση που παρόμοιας φύσεως αιτήσεις δεν θα πρέπει να καταχωρούνται πριν την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών, κάτι που ως η νομολογία ως άνωθι αναφέρεται δεν υποστηρίζει, τα ενδιαφερόμενα μέρη στην παρούσα διαδικασία αντάλλαξαν τα δικόγραφα τους πριν την καταχώρηση της αίτησης. Συνακόλουθα ο λόγος αρ.1 της ένστασης απορρίπτεται και δεν γίνεται αποδεκτός. Λόγος ένστασης αρ. 2: Με τον λόγο 2 της ένστασης οι Καθ' ων η Αίτηση εισηγούνται ότι αυτή είναι θνησιγενής διότι οι Αιτητές δεν έχουν εγείρει και δεν έχουν εξειδικεύσει στην έκθεση υπεράσπισής τους το νομικό σημείο, που εγείρουν με την παρούσα αίτηση, ώστε να ήταν σε θέση οι Καθ' ων η Αίτηση να απαντήσουν αναλόγως σε αυτό. Ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός, καθώς ούτε από το λεκτικό της Δ.27, θ.3, ούτε από τη σχετική με τη διαταγή αυτή Νομολογία, προκύπτει ότι δικονομική προϋπόθεση για την καταχώρηση αίτησης στη βάση αυτής της διαταγής, είναι η προηγούμενη συμπερίληψη ισχυρισμών, παρόμοιων με το αιτητικό της, στην έκθεση υπεράσπισης. Άλλωστε, όπως έχει νομολογηθεί., (βλ. υπόθεση στην απόφαση Mepa underwriting management Ltd κ.α. ν. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 772) η αίτηση για απόρριψη της αγωγής δυνάμει της Δ.27, θ.3, μπορεί να καταχωρηθεί ακόμα και πριν από την καταχώρηση της έκθεσης υπεράσπισης (βλ. επίσης προς τούτο τα όσα εκτίθενται στην σελίδα 422 του Συγγράμματος The Annual Practice 1956 στην παράγραφο με τον τίτλο Application). Συνακόλουθα με αυτή τη θέση της Νομολογίας, ο συγκεκριμένος ισχυρισμός δεν μπορεί να αποτελέσει αποδεκτό λόγο προς υποστήριξη της ένστασης. Λόγοι ένστασης αρ. 4 και 5: Με τους συγκεκριμένους λόγους ένστασης οι Καθ΄ων η Αίτηση ζητούν την απόρριψη της αίτησης, καθώς, όπως εισηγούνται, οι Αιτητές στην αίτησή τους, αφενός μεν δεν αναφέρουν ποιο είναι το προδικαστικό σημείο και πως αυτό στοιχειοθετείται, αφετέρου δε η διαδικασία που επέλεξαν να ακολουθήσουν είναι παράτυπη και αντικανονική, καθότι πρώτιστα θα έπρεπε να τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου το νομικό σημείο το οποίο ισχυρίζονται ότι πρέπει να ακουστεί προδικαστικά, ούτως ώστε πρώτα το δικαστήριο να αποφασίσει κατά πόσο είναι πράγματι προδικαστικό σημείο και έπειτα να προδικάσει αυτό. Ούτε οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης ευσταθούν και απορρίπτονται, καθώς η διαδικασία που περιγράφουν οι Καθ' ων η Αίτηση ακολουθείται στις αιτήσεις για εκδίκαση προδικαστικού σημείου, στη βάση της Δ.27, θ.1 και 2 οι οποίοι δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην υπό εξέταση αίτηση. Τούτο διότι με την υπό εξέταση αίτηση ζητείται η απόρριψη της αγωγής και της αξίωσης των Εναγόντων, εναντίον των Εναγομένων 5-9, λόγω μη ύπαρξης αιτίας αγωγής, αίτημα που το δικαστήριο μπορεί να εξετάσει και να αποφασίσει, είτε στη βάση της Δ.27, θ.3, όπως στην προκείμενη περίπτωση, είτε στη βάση της Δ.9, θ.10, κατ' εφαρμογή της οποίας οι Αιτητές θα μπορούσαν να επικαλεσθούν ότι κακώς συμπεριλήφθηκαν τα ονόματά τους στο κλητήριο ένταλμα ως Συνεναγόμενοι, κάτι βεβαίως που δεν έχει τεθεί αλλά ούτε και επικαλούνται και/ή υποστηρίζουν. Λόγος ένστασης αρ. 6: Με το συγκεκριμένο λόγο ένστασης οι Καθ' ων η Αίτηση εισηγούνται την απόρριψη της αίτησης για το λόγο ότι αυτή δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης απορρίπτεται, καθώς, σύμφωνα με τη Δ.48, θ. 9(ο) αίτηση στη βάση της Δ.27, θ.3, δεν απαιτείται να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Ακόμα για το συγκεκριμένο ζήτημα παραπέμπω και πάλιν στο σύγγραμμα The Annual Practice 1956 επίσης στην σελίδα 422, στην παράγραφο με τον τίτλο Application, στην οποία με αναφορά στην υπόθεση A.G. of Duchy of Lancaster v. L. αnd N.W. Ry

(1892)3 Ch. 298, αναφέρεται ότι σε αιτήσεις κάτω από το συγκεκριμένο θεσμό δεν γίνεται αποδοχή μαρτυρίας. Όμως στις περιπτώσεις αιτήσεων που εξετάζονται κάτω από το πρίσμα της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, μπορεί να γίνουν αποδεκτές ένορκες δηλώσεις, κάτι όμως πού δεν κρίνω υπό τις περιστάσεις ότι ήταν αναγκαίο στην παρούσα αίτηση. Τούτο όχι μόνο με βάση τις πρόνοιες της Δ.48, αλλά και για τον πρόσθετο λόγο ότι το δια της νομολογίας απαραίτητο υλικό προς εξέταση της αιτούμενης θεραπείας, είναι μέσα από τα δικόγραφα που θα πρέπει αντληθεί. Κρίνω δε πώς από την απλή ανάγνωση των δικογράφων παρέχεται το απαραίτητο υλικό προς εξέταση του δικαιολογημένου η μη της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Λόγος ένστασης αρ. 7: Η εισήγηση των Καθ' ων η Αίτηση ότι ενδεχόμενη έγκριση της αίτησης θα συνιστά παραβίαση του άρθρου 30.1 του Συντάγματος επίσης κρίνω ότι στερείται οποιουδήποτε ερείσματος και απορρίπττεται. Όπως πολύ ορθά επισημαίνει στην αγόρευσή της και η ευπαίδευτη δικηγόρος των Αιτητών, στη βάση ποιάς λογικής ή νομικής επιχειρηματολογίας, η ενδεχόμενη απόφαση του δικαστηρίου ότι δεν αποκαλύπτεται από την έκθεση απαίτησης αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Αιτητών, που θα σημαίνει ότι αδικαιολόγητα καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή εναντίον τους, είναι δυνατό να ισοδυναμεί με παραβίαση του δικαιώματος των Καθ' ων η Αίτηση να προσφύγουν στο δικαστήριο. Συνακόλουθα και αυτός ο λόγος απορρίπτεται. Λόγος ένστασης αρ. 3: Ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης αποτελεί τον ουσιαστικότερο και τον πλέον βαρύνοντα στο κατά πόσο η Αίτηση πρέπει να επιτύχει η να απορριφθεί. Αυτό λοιπόν που ουσιαστικά εισηγούνται οι Ενάγοντες - Καθ' ών η αίτηση, αλλά και ο ευπαίδευτος συνήγορος τους με την επιχειρηματολογία του, είναι ότι στο παρόν στάδιο, με βάση τους δικογραφημένους στην έκθεση απαίτησης ισχυρισμούς τους, το δικαστήριο θα πρέπει να απορρίψει την Αίτηση. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Λοΐζος Λουκάς & Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (ανωτέρω): «Προκύπτει από την εξέταση της Νομολογίας ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής, για το λόγο που προβλήθηκε, παρά μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνει ότι: · Πράγματι το δικόγραφο του Ενάγοντα δεν περιέχει έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής και · Η Αγωγή δεν μπορεί να δικασθεί ύστερα από τροποποίηση που μπορεί νόμιμα το Δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά θα ήταν κενό γράμμα το Συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο Δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Από την επισκόπηση της Νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής που όπως η παρούσα, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα». Όσον αφορά το υπόβαθρο επί του οποίου το Δικαστήριο πρέπει να στηριχθεί για την εξάσκηση της διακριτικής ευχέρειας για διαγραφή δικογράφου ή μέρους αυτού, όπως επίσης η νομολογία αναγνωρίζει, αυτό περιορίζεται στο περιεχόμενο και την ανάγνωση αυτών τούτων των δικογράφων και δεν θα πρέπει να απολήγει σε δίκη αναφορικά με την ουσία της υπόθεσης με ενόρκους δηλώσεις. (Βλ. υπόθεση Pearce v. Ove Arup Partnership Ltd and others

(1999)1 ALL E.R. 769, 782). Επίσης για το συγκεκριμένο ζήτημα, είναι αρκετά βοηθητικά και όσα αποφασίστηκαν στην υπόθεση Buttes Gas & Oil Co v. Hammer

(1975)2 W.L.R. 425, στην οποία με παρέπεμψε και ο συνήγορος των Εναγόντων, όπου στη σελ. 439 αναφέρονται τα εξής: "Now, as Lord Denning M.R. has already pointed out, this is a striking out application and in relation to any striking out application two things at least are clear. First, in considering any application to strike out, the Court will not go outside the pleadings themselves. Secondly the Court will only exercise their undoubted right to strike out all or part of the pleadings in a very clear case". Σε ελεύθερη δε μετάφραση: «Τώρα όπως και ο Λόρδος Denning M.R. έχει ήδη επισημάνει, αυτή είναι αίτηση για διαγραφή και σε σχέση με οποιαδήποτε αίτηση διαγραφής δύο ζητήματα τουλάχιστον είναι ξεκάθαρα. Πρώτον εξετάζοντας οποιαδήποτε αίτηση διαγραφής, το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να ξεφεύγει από τα δικόγραφα τα ίδια. Δεύτερον το Δικαστήριο θα εξασκήσει την αδιαμφισβήτητη εξουσία του να διαγράψει μέρος η ολόκληρο το δικόγραφο σε μία πολύ καθαρή περίπτωση.» Τέλος όπως στο σύγγραμμα The Annual Practice 1956, επίσης στην σελίδα 422, στην παράγραφο με τον τίτλο No Reasonable Cause of Action, ακόμη και στην περίπτωση που η βάση της αγωγής είναι όχι τόσο ισχυρή, εφόσον συνάγεται από τα δικόγραφα και ειδικότερα την έκθεση απαίτησης έστω και κάποιας μορφής αιτία αγωγής η εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο έχει πιθανότητα επιτυχίας, το δικαστήριο δεν θα πρέπει να εκδίδει διάταγμα διαγραφής. Εξετάζοντας τις δυο πιο πάνω προϋποθέσεις, με βάση πάντοτε τους δικογραφημένους στην έκθεση απαίτησης ισχυρισμούς των Καθ' ων η Αίτηση, το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι: Σύμφωνα με την παρ. 5 της έκθεσης απαίτησης, οι Αιτητές αποτελούν την εκκλησιαστική επιτροπή του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Παλώδιας- Εναγόμενου 4 και ενάγονται σαν τα πρόσωπα που λαμβάνουν και υλοποιούν αποφάσεις εν σχέση με την διαχείριση της περιουσίας του Εναγομένου

1. Ο ισχυρισμός δε αυτός όπως αναφέρεται στην παράγραφο 8 της έκθεσης υπεράσπισης είναι παραδεκτός από τους Αιτητές, οι οποίοι, στην ίδια παράγραφο της έκθεσης υπεράσπισης διευκρινίζουν, ότι οι Εναγόμενοι 5 - 9, αρνούνται όλους μαζί και τον καθένα χωριστά τους λοιπούς ισχυρισμούς που περιέχονται στην παράγραφο 5 της έκθεσης απαίτησης. · Όμως στις παρ. 5, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 18, 22, 23, 24, 25, 27, 28 και 30 της έκθεσης απαίτησης οι Καθ' ων η Αίτηση καταλογίζουν στους Αιτητές - Εναγόμενους 5 - 9, προσωπικά και υπό την ιδιότητα τους ως μέλη της εκκλησιαστικής επιτροπής του Εναγόμενου 4, αυθαίρετες και/ή παράνομες και/ή χωρίς την οποιαδήποτε αρμοδιότητα και κατά παράβαση των σχετικών διατάξεων της σχετικής νομοθεσίας του Περί Κοιμητηρίων (Ταφή και Εκταφή) Νόμου 257(Ι)/2004, ενέργειες και πράξεις, οι οποίες, πάντα κατά τους δικογραφημένους ισχυρισμούς τους, έχουν ως αποτέλεσμα την αυθαίρετη και/ή παράνομη επέκταση του Κοιμητηρίου Παλώδιας, την ταφή νεκρών εκτός του εν λόγω Κοιμητηρίου, την παράνομη ταφή νεκρών, την αποστέρηση του δικαιώματος των Καθ' ων η Αίτηση για απόλαυση της περιουσίας τους ελεύθερα και ακώλυτα και την πρόκληση σε αυτούς ζημίας λόγω της μείωσης της αξίας της ακίνητης περιουσίας τους. Από τους προαναφερόμενους δικογραφημένους ισχυρισμούς των Καθ' ων η Αίτηση, είναι προφανής η βάση της αγωγής τους. Όπως και ο ευπαίδευτος δικηγόρος τους εξειδικεύει στην αγόρευσή του, η αγωγή βασίζεται στα αστικά αδικήματα της πρόκλησης ζημιάς από παράνομες και αυθαίρετες ενέργειες των Αιτητών - Εναγομένων 5 - 9, που προκάλεσαν στους Ενάγοντες, είτε από μόνοι τους είτε από κοινού και σε συνέργεια με τους λοιπούς Εναγόμενους, που είχαν σαν αποτέλεσμα τον επηρεασμό της μείωσης της αξίας της ακίνητης περιουσίας των Εναγόντων, καθώς επίσης και στο αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας (άρθρα 46 και 47 του Κεφ. 148), αλλά και για το ότι ενήργησαν προσωπικά κατά παράβαση των προνοιών του Περί Κοιμητηρίων (Ταφή και Εκταφή) Νόμου, Ν.257(Ι)/
2. Το εάν και κατά πόσο οι Αιτητές - Εναγόμενοι 5 - 9, ενεργούσαν ως αντιπρόσωποι του Εναγόμενου 4, όπως επίσης και το εάν και κατά πόσο δημιουργείται θέμα δικής τους προσωπικής ευθύνης, ή ακόμη το εάν και κατά πόσο οι εκκλησιαστικές επιτροπές αποτελούν νομικά πρόσωπα ή οντότητες, είναι επίδικα ζητήματα, τα οποία δεν μπορούν να αποφασισθούν στο προδικαστικό αυτό στάδιο, όπως εισηγείται η ευπαίδευτη δικηγόρος των Αιτητών, αλλά θα πρέπει να αφεθούν να αποφασισθούν στο στάδιο της έκδοσης της τελικής απόφασης στην αγωγή, αφού βεβαίως προηγηθεί η ακρόαση της υπόθεσης και η προσαγωγή της μαρτυρίας, που η κάθε πλευρά θα επιλέξει να παρουσιάσει για απόδειξη της εκδοχής της, σε συνάρτηση βεβαίως με την νομική πτυχή της υπόθεσης. Ακόμη στο στάδιο αυτό δεν κρίνω ορθό να σχολιάσω οποιεσδήποτε αναφορές γίνονται στην επιχειρηματολογία των συνηγόρων στις γραπτές τους αγορεύσεις που καθάπτονται των θέσεων τους σε σχέση με την ουσία της επίδικης διαφοράς. Συνακόλουθα εν όψει των πιο πάνω εκτεθέντων, κρίνω ότι η υπό εξέταση περίπτωση δεν ενδείκνυται για εφαρμογή των δραστικών συνεπειών της Δ.27, θ.
3. Με βάση την πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου, η υπό εξέταση αίτηση των Εναγομένων 5 - 9, ημερομηνίας 14.3.2014, απορρίπτεται. Με δεδομένη την πιο άνω κατάληξη του Δικαστηρίου, τα έξοδα της Αίτησης, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση - Εναγόντων και σε βάρος των Αιτητών - Εναγομένων 5 -
4. (Υπ.) ...................................... Τ. Κατσικίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: Αίτηση για απόρριψη αγωγής - Δ.27, θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο