LUDMILA SHISHKINA ν. MASTERYA LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 3416/14, 17/2/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A39 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3416/14 Μεταξύ: LUDMILA SHISHKINA, από τη Ρωσία Ενάγουσας και
- MASTERYA LTD, από τη Λεμεσό
- GAMDALYO HOLDINGS LTD, από τη Λεμεσό Εναγόμενων Αίτηση ημερομηνίας 20.10.2014 για προσωρινό διάταγμα Ημερομηνία: 17.02.2015 Για την Αιτήτρια - Ενάγουσα: κα Χ"Κωστή για Κώστας Π. Χ"Κωστής & Σία ΔΕΠΕ Για τους Καθ'ων η Αίτηση - Εναγόμενους: κα Ε. Γεωργίου για A. CHR. THEOPHILOU LLC Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα καταχώρησε την 01.08.2014 την παρούσα αγωγή με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα αξιώνοντας, εναντίον των Εναγόμενων εταιρειών, απόφαση (α) η οποία να αναγνωρίζει ότι το αγοραπωλητήριο έγγραφο ημερομηνίας 23.06.2008 που υπογράφτηκε μεταξύ των διαδίκων για την αγορά ενός διαμερίσματος, έχει διαρρηχθεί από τους Εναγόμενους, και άρα η Ενάγουσα νομίμως το έχει τερματίσει, (β) για επιστροφή του ποσού των €211.700,00 το οποίο καταβλήθηκε έναντι του τιμήματος αγοράς του διαμερίσματος, πλέον τόκους 8% επί του εν λόγω ποσού, (γ) για το ποσό των €15.225,00 ως προσυμφωνημένες αποζημιώσεις λόγω του ότι οι Εναγόμενοι παρέλειψαν να παραδώσουν στην Ενάγουσα το διαμέρισμα το οποίο αγόρασε από αυτούς και (ε) για το ποσό των €54.000,00 ως ζημιά που αντιστοιχεί στη διαφορά της αγοραίας αξίας του διαμερίσματος πλέον τόκους και έξοδα. Όπως περιγράφεται στην Έκθεση Απαίτησης οι διάδικοι κατά ή περί τις 23.06.2008 σύναψαν πωλητήριο έγγραφο με το οποίο η Ενάγουσα αγόρασε, από τις Εναγόμενες, ένα, υπό ανέγερση, διαμέρισμα το οποίο αποτελούσε μέρος του μπλοκ Α, της πολυκατοικίας και/ή κτιριακού συγκροτήματος που αρχικά έφερε το όνομα Malibu Complex και στη συνέχεια ονομάστηκε HYDRIA RESIDENCE. Το τίμημα της αγοράς συμφωνήθηκε στο ποσό των €237.000,00 συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α. Κατά ή περί τις 23.06.2009 η πιο πάνω συμφωνία τροποποιήθηκε και προστέθηκαν στο διαμέρισμα 15 τ.μ. με πρόσθετο τίμημα €30.000,
- Παρά το ότι η Ενάγουσα κατέβαλε όλες τις συμφωνημένες δόσεις πληρωμής έναντι του τιμήματος του διαμερίσματος, οι Εναγόμενοι αδικαιολόγητα παρέλειψαν να ολοκληρώσουν την οικοδομή αλλά και το διαμέρισμα που η Ενάγουσα αγόρασε, ώστε να της το παραδώσουν. Κατόπιν διαμαρτυρίας της Ενάγουσας, οι Εναγόμενοι υποσχέθηκαν να παραδώσουν το διαμέρισμα μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου 2012 αφού εξασφάλισαν τη σχετική παράταση. Οι Εναγόμενοι δεν εκπλήρωσαν ούτε την τελευταία τους υπόσχεση. Με επιστολή των δικηγόρων της Ενάγουσας ημερομηνίας 04.10.2012 τερματίστηκε το πωλητήριο έγγραφο μεταξύ των διαδίκων. Με την Έκθεση Υπεράσπισής τους οι Εναγόμενοι απορρίπτουν την εκδοχή της Ενάγουσας, ισχυρίζονται δε ότι η αποδοχή παράτασης του χρόνου παράδοσης του διαμερίσματος από την Ενάγουσα, κατέστησε το χρόνο παράδοσης μη ουσιώδη. Επίσης ισχυρίζονται ότι ο τερματισμός του συμβολαίου δεν ήταν νόμιμος. Περαιτέρω ισχυρίζονται ότι στις 04.10.2012 ήταν σε θέση να αποπερατώσουν το διαμέρισμα στο βαθμό που απαιτούσε το συμβόλαιο, αλλά η Ενάγουσα απέφευγε και/ή αμελούσε να καθορίσει τα τελειώματα που η ίδια ζήτησε να καθορίσει. Αρνούνται, ως εκ τούτου, την ύπαρξη ζημιάς αλλά και το ύψος της ενοικιαστικής αξίας του διαμερίσματος. Με την Απάντηση της η Ενάγουσα, καταχωρηθείσα στις 10.10.2014, απορρίπτει τους ισχυρισμούς της υπεράσπισης. Στις 20.10.2014 η Ενάγουσα καταχώρησε μονομερή Αίτηση εξασφαλίζοντας, στις 24.11.2014, προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται, στους Εναγόμενους ή/και στους αντιπροσώπους τους, να χρησιμοποιήσουν με οποιοδήποτε τρόπο, πωλήσουν, διαθέσουν, ή/και αποξενώσουν, ένα υπό ανέγερση διαμέρισμα με τον διακριτικό αριθμό Α302, το οποίο βρίσκεται στο κτηριακό συγκρότημα με το όνομα «HYDRIA RESIDENCE» πρώην «MALIBU COMPLEX», εντός του τεμαχίου γης με αριθμό 376, με αριθμό εγγραφής 0/26337, στον Ποταμό Γερμασόγειας στη Λεμεσό, μέχρι την πλήρη εκδίκαση της αγωγής με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό ή/και μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Η επίδικη Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Έλενας Τηλεμάχου η οποία δηλώνει πληρεξούσια αντιπρόσωπος της Ενάγουσας (αντίγραφο ειδικού πληρεξουσίου εγγράφου ημερομηνίας 06.10.2014 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α) και πως γνωρίζει καλά τα γεγονότα της υπόθεσης. Όπως αναφέρει, οι διάδικοι κατά ή περί τις 23.06.2008 σύναψαν πωλητήριο έγγραφο (Τεκμήριο Β το σχετικό πωλητήριο) με το οποίο η Ενάγουσα αγόρασε, από τις Εναγόμενες εταιρείες, ένα, υπό ανέγερση, διαμέρισμα το οποίο αποτελούσε μέρος του μπλοκ Α, της πολυκατοικίας και/ή κτιριακού συγκροτήματος που αρχικά έφερε το όνομα Malibu Complex και στη συνέχεια ονομάστηκε HYDRIA RESIDENCE. Το τίμημα της αγοράς συμφωνήθηκε στο ποσό των €237.000,00 συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α. Κατά ή περί τις 23.06.2009 η πιο πάνω συμφωνία τροποποιήθηκε και προστέθηκαν στο διαμέρισμα 15 τ.μ. με πρόσθετο τίμημα €30.000,
- Παρά το ότι η Ενάγουσα κατέβαλε όλες τις συμφωνημένες δόσεις πληρωμής έναντι του τιμήματος του διαμερίσματος (επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Γ δέσμη από αντίγραφα αποδείξεων των πληρωμών), οι Εναγόμενοι αδικαιολόγητα παρέλειψαν να ολοκληρώσουν την οικοδομή και το διαμέρισμα που η Ενάγουσα αγόρασε, ώστε να της το παραδώσουν. Κατόπιν διαμαρτυρίας της Ενάγουσας, οι Εναγόμενοι υποσχέθηκαν να παραδώσουν το διαμέρισμα μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου 2012 αφού εξασφάλισαν τη σχετική παράταση. Οι Εναγόμενοι δεν εκπλήρωσαν την εν λόγω υπόσχεση. Με επιστολή των δικηγόρων της Ενάγουσας ημερομηνίας 04.10.2012 τερματίστηκε το πωλητήριο έγγραφο μεταξύ των διαδίκων. Ταυτόχρονα, με την ίδια επιστολή, ζητήθηκε από τους Εναγόμενους όπως παραδώσουν τραπεζική εγγύηση ως προς την παράδοση του διαμερίσματος εντός 6 μηνών, οπότε η Ενάγουσα θα ανακαλούσε τον τερματισμό του πωλητηρίου εγγράφου. Οι Εναγόμενοι δεν αποδέχθηκαν την τελευταία πρόταση και με επιστολή του δικηγόρου τους, ημερομηνίας 24.10.2012, θεωρούν τον τερματισμό παράνομο και ζήτησαν να γίνει τροποποίηση της συμφωνίας με την οποία η Ενάγουσα θα τίθετο σε δυσμενέστερη θέση. Με νεότερες επιστολές ημερομηνίας 13.11.2012 των δικηγόρων της Ενάγουσας, ενημερώθηκαν οι Εναγόμενοι για την πρόθεση καταχώρησης αγωγής και κλήθηκαν να συνεργαστούν όπως διοριστεί κοινός, ανεξάρτητος, πραγματογνώμονας για την ετοιμασία εκτίμησης της ενοικιαστικής αξίας του διαμερίσματος, πλην όμως οι Εναγόμενοι δεν συνεργάστηκαν. Περαιτέρω, η Ε. Τηλεμάχου αναφέρει ότι από έρευνα που έκαναν οι δικηγόροι της Ενάγουσας στο Κτηματολόγιο Λεμεσού διαφαίνεται ότι, το ακίνητο, εντός του οποίου ανεγείρεται το επίδικο διαμέρισμα, είναι υποθηκευμένο για ποσό που ξεπερνά τα €2.000.000,00 (αντίγραφο του πιστοποιητικού έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Στ). Επίσης, όπως την πληροφορούν οι δικηγόροι της Ενάγουσας, η όλη διαγωγή των Εναγόμενων δείχνει ότι πρόκειται για αναξιόπιστα πρόσωπα τα οποία, λόγω της κρίσης που αντιμετωπίζει η κατασκευαστική βιομηχανία, αλλά και του τεράστιου ποσού το οποίο οφείλουν και για το οποίο έχουν υποθηκεύσει την περιουσία τους, υπάρχει άμεσος κίνδυνος να αποξενώσουν το επίδικο διαμέρισμα και σε τέτοια περίπτωση θα είναι αδύνατο η Ενάγουσα να ικανοποιήσει την απόφαση που πιθανό να εκδοθεί υπέρ της. Όπως έχει πληροφορηθεί η Ενάγουσα από διάφορους συνεργάτες των Εναγόμενων, αυτοί έχουν ήδη διαθέσει, το επίδικο διαμέρισμα, προς πώληση και έχουν προσεγγίσει διάφορους Ρώσους αγοραστές για την πώληση του. Τέλος, αναφέρει ότι αληθώς πιστεύει και ως τη συμβουλεύουν οι δικηγόροι της Ενάγουσας, αυτή έχει καλή βάση αγωγής και καλή υπόθεση εναντίον των Εναγόμενων. Στην έκδοση και διατήρηση του προσωρινού διατάγματος, ημερομηνίας 24.11.2014, οι Εναγόμενοι (στο εξής Καθ' ων η Αίτηση) καταχώρησαν Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης, προβάλλοντας τους πιο κάτω λόγους:
- Δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60για έκδοση του εν λόγω απαγορευτικού διατάγματος.
- Η Αιτήτρια παραβίασε το καθήκον της για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων και/ή παρέθεσε ανακριβή και ελλιπή στοιχεία σε σημαντικά θέματα με σκοπότην παραπλάνηση του Δικαστηρίου, και συνεπώς δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια».
- Η παρούσα Αίτηση δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις του άρθρου 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, καθότι η Αιτήτρια απέτυχε να αποκαλύψει στην ένορκη δήλωση, διά μέσου αντιπροσώπου της, τα γεγονότα εκείνα που καθιστούν την παρούσα Αίτηση κατεπείγουσα.
- Υπήρξε σοβαρή και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην έναρξη δικαστικών ή άλλων διαδικασιών εκ μέρους της Αιτήτριας που την εμποδίζει στη διεκδίκηση και διατήρηση σε ισχύ του εν λόγω απαγορευτικού διατάγματος.
- Η Αιτήτρια δεν θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά η οποία να μην μπορεί να αποκατασταθεί με χρήμα. Σε κάθε περίπτωση οι ισχυρισμοί στην εν λόγω ένορκη δήλωση περί ανεπανόρθωτης ζημιάς είναι παραπλανητικοί, ανακριβείς και ελλιπείς.
- Στην Αίτηση και στην ένορκη δήλωση που την συνοδεύει δεν έχουν τεθεί τέτοιοι και/ή οποιοδήποτε ισχυρισμοί που να δικαιολογούν την έκδοση του εν λόγω απαγορευτικού διατάγματος με βάση τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ενώ το περιεχόμενο της εν λόγω ένορκης δήλωσης όπως και η ίδια η Αίτηση είναι γενική, αόριστη, ελλιπής, παραπλανητική και ατεκμηρίωτη. Γενική, ασαφής και αόριστη είναι επίσης η αποκάλυψη των πηγών πληροφόρησης της ενόρκως δηλούσας, κας Έλενας Τηλεμάχου.
- Υπό τις περιστάσεις δεν είναι δίκαιο και εύλογο να παραμείνει σε ισχύ το εν λόγω απαγορευτικό διάταγμα.
- Η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά, κακόπιστα και εκβιαστικά. Οι λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση του Παναγιώτη Γεωργάκη, διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση, ο οποίος δηλώνει ότι είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση και γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης. Απορρίπτει τη θέση περί νόμιμου τερματισμού του συμβολαίου εκ μέρους της Αιτήτριας. Λέει ότι η υποχρέωση των Καθ' ων η Αίτηση ήταν η ολοκλήρωση του διαμερίσματος, στο βαθμό που αυτό θα ήταν κατάλληλο για χρήση, και όχι η ολοκλήρωση της πολυκατοικίας κατά την παράδοση του διαμερίσματος. Το αγοραπωλητήριο συμβόλαιο με το οποίο αγοράστηκε το επίδικο διαμέρισμα βρίσκεται κατατεθειμένο στο Κτηματολόγιο Λεμεσού. Ως εκ τούτου, υπάρχει ήδη απαγόρευση μεταπώλησης του και η Αιτήτρια, δεν είναι ειλικρινής αφού, δεν αποκάλυψε το γεγονός αυτό στο Δικαστήριο. Περαιτέρω, μέσα από το πιστοποιητικό έρευνας του Κτηματολογίου, φαίνεται ότι υπάρχει η αναφερόμενη υποθήκη, παρ' όλα αυτά, το γεγονός δεν αποκαλύφθηκε από την Αιτήτρια αφού ήταν γνωστό σε αυτήν, εξ αρχής, ενόψει του ότι αποτελούσε μέρος του αγοραπωλητηρίου εγγράφου. Σημειώνει δε ότι η υποθήκη βρίσκεται προς όφελος της Εθνικής Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, και όχι προς όφελος της Ελληνικής Τράπεζας. Επίσης ο Π. Γεωργάκη αναφέρει ότι το επίδικο διαμέρισμα ουδέποτε τέθηκε προς πώληση και ούτε έγιναν συζητήσεις με νέους αγοραστές. Κάτι τέτοιο άλλωστε δεν μπορούσε να γίνει, αφού υπάρχει συμβόλαιο κατατεθειμένο στο Κτηματολόγιο και η αποξένωση του είναι αδύνατη. Τέλος, αναφέρεται ότι η Αιτήτρια, σε περίπτωση που δεν παραμείνει σε ισχύ το επίδικο διάταγμα, δεν θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Εάν επιτύχει στην αγωγή της, τότε οι αποζημιώσεις που θα της επιδικασθούν είναι ήδη αποτιμημένες σε χρήμα και μπορούν να καταβληθούν από τους Καθ' ων η Αίτηση οι οποίοι διατηρούν και άλλη ακίνητη ιδιοκτησία στη Λεμεσό. Λέγει δε πως καμία μαρτυρία προσφέρθηκε για την απόδειξη αφερεγγυότητας εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση. Μέσα από τις αγορεύσεις, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν περαιτέρω τις θέσεις τους, επικαλούμενοι σχετική νομολογία, αντλώντας επιχειρήματα από τις μαρτυρίες που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Οι θέσεις φαίνεται να παραμένουν εκ διαμέτρου αντίθετες, το Δικαστήριο τις διατηρεί κατά νου και δεν κρίνει απαραίτητο να τις επαναλάβει. Θα ασχοληθεί με αυτές σε κατάλληλο στάδιο και στο βαθμό που κρίνει απαραίτητο για σκοπούς αιτιολόγησης της απόφασης. Νομική πτυχή:- Η Αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όσο και στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του Κεφ. 6 και στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.48 Κ1 και
- Αναφορικά με τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 το Δικαστήριο παραπέμπει στο πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση ABP Holdings Ltd v. Κιταλίδη,
(1994)1 Α.Α.Δ. 694 όπου στη σελίδα 701 αναφέρονται τα εξής: «... Τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, που προσδιορίζει, όπως είπαμε πιο πριν το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων.» Το άρθρο 32
(1)έχει ως εξής: «Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν), ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ΄ αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ΄ ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται εις θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.». Είναι πρόδηλη διαπίστωση ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 αναλύθηκε σε σωρεία αποφάσεις όπου συγκεκριμενοποιήθηκαν οι προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Οι υποθέσεις Karydas Taxi Co Ltd v. Andreas Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321, Constantinides v. Makriyiorghou and another
(1978)1 C.L.R. 585 και η Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 C.L.R. 557, είναι μόνο μερικές που ενδεικτικά αναφέρονται. Στη συνέχεια παρατίθενται οι τρεις βασικές προϋποθέσεις που θα πρέπει να συντρέχουν, πριν το Δικαστήριο αποφασίσει, να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία με βάση το ισοζύγιο των επιπτώσεων, υπέρ της έκδοσης ή μη έκδοσης προσωρινού διατάγματος, και κατ΄ επέκταση στη διατήρηση του σε ισχύ μέχρι την εκδίκαση της αγωγής: (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα ότι ο αιτητής δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή ή σε ανταπαίτηση. (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Αναφορικά με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις έχει εξηγηθεί ότι ως προς την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, δεν περιλαμβάνεται οτιδήποτε πέραν από του να αποδειχθεί ότι πρόκειται περί συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα και τη μαρτυρία. Για δε την ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο αιτητής σε θεραπεία, επεξηγείται στη νομολογία ότι αφορά την απόδειξη ύπαρξης υπόθεσης πέραν από απλή πιθανότητα αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις πολιτικές υποθέσεις. Ειδικότερα σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση είναι χρήσιμα τα όσα αναφέρονται στην υπόθεση Α. Κυτάλα ν. Άννα Χρυσάνθου και άλλοι
(1996)1 Α.Α.Δ. 253 και είναι τα εξής: «Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας, που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ. Odysseos v. Pieris Estated Ltd and Others
(1982)1 CLR 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας.» Μετά την εξέταση των πιο πάνω προϋποθέσεων και εφόσον αυτές πληρούνται, το Δικαστήριο θα πρέπει επιπλέον να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα. Είναι προφανές ότι σκοπός της εξασφάλισης προσωρινού διατάγματος είναι η προστασία του Αιτητή για να αποζημιωθεί ή να προστατευθεί σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής ή της ανταπαίτησης του μετά την ακρόαση. Η ανάγκη προστασίας του Αιτητή δεν μπορεί παρά να σταθμίζεται πάντοτε με την αντίστοιχη ανάγκη να προστατευθεί ο αντίδικος από ζημιά που θα ήταν δυνατό να υποστεί κατά την άσκηση των δικών του δικαιωμάτων. Το Δικαστήριο συνεπώς θα πρέπει πάντοτε να σταθμίζει τα δύο πιο πάνω στοιχεία και να καθορίσει, εάν είναι δυνατό, ποιος από τους δύο διάδικους, θα υποστεί τη μεγαλύτερη ταλαιπωρία από την έκδοση ή όχι του διατάγματος (Βλέπε υπόθεση American Cinamid Co. v. Ethicon Ltd
(1975)1 All E.R. 504, 509-510). Ένα άλλο θέμα το οποίο εξετάζεται, πριν την έκδοση προσωρινού διατάγματος, είναι κατά το πόσο οι αποζημιώσεις στις οποίες δυνατό να δικαιούται ο αιτητής, θα ήταν εύκολο ή δυνατό να υπολογισθούν με αρκετή βεβαιότητα. Η δυσκολία ή αδυναμία υπολογισμού αποτελεί παράγοντα ο οποίος συνηγορεί υπέρ της έκδοσης τέτοιου διατάγματος. (Βλέπε υπόθεση Καρυδάς Ταξί Co Ltd ν. Ανδρέας Κωμοδίκης
(1975)1 Α.Α.Δ 321.) Μια άλλη αρχή, την οποία το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη του κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, για έκδοση ή μη προσωρινού διατάγματος, είναι το ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής, ούτως ώστε να μην αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brenivos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 C.L.R. 14 και η υπόθεση Re Χ΄΄ Κωνσταντή, Αίτ. 89/98
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1827). Περαιτέρω σύμφωνα με την υπόθεση C.T. TOBACCO LIMITED v. Της Εταιρείας Εκδόσεις ΑΡΚΤΙΝΟΣ Λτδ κ.α.
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 853 το Δικαστήριο δεν μπορεί στο στάδιο της έκδοσης ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος να προβεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας των προσώπων που τυχόν αντεξετάσθηκαν, για να καταλήξει σε εύρημα κατά πόσο ήταν αξιόπιστοι ή όχι. Αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών και συμπέρασμα:- Λαμβανομένων υπόψη όλων των πιο πάνω νομικών αρχών και κανόνων, τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τις δύο πλευρές, χωρίς να διενεργείται αξιολόγηση ως προς την αξιοπιστία αυτής, αλλά κατά αφηρημένο και αντικειμενικό κριτήριο, εξετάζεται στη συνέχεια κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, εφ΄ όσον αυτές αμφισβητούνται, και κατά ακολουθία εάν δικαιολογείται η διατήρηση σε ισχύ του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 24.11.2014 (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση:- Αναμφισβήτητα η έγερση της αγωγής με αντικείμενο τη διεκδίκηση ποσού €211.700,00 καταβληθέντος έναντι αγοράς διαμερίσματος όπου η συμφωνία αγοράς έχει τερματιστεί, και το νόμιμο ή μη του τερματισμού της είναι το κύριο αντικείμενο της αγωγής, πλέον πρόσθετα ποσά περί τις €70.000,00 ως αποζημιώσεις για ζημιές όπως ισχυρίζεται η Αιτήτρια, αποτελούν στοιχεία τα οποία δικαιολογούν συμπέρασμα για ύπαρξη ενός σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ενώπιον του Δικαστηρίου. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα η Αιτήτρια να δικαιούται σε θεραπεία:- Αναφορικά με αυτή την προϋπόθεση κρίνεται ότι μέσα από τη μαρτυρία που η Αιτήτρια παρουσίασε, ενώπιον του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι αυτή κατέβαλε στους Καθ' ων η Αίτηση το συνολικό ποσό των €211.660,00 έναντι του συμβολαίου αγοράς του επίδικου διαμερίσματος (βλέπε σχετικές αποδείξεις, Τεκμήριο Γ επί της ένορκης δήλωσης της Ε. Τηλεμάχου). Σημειώνεται πως, αν και η τελευταία απόδειξη φέρει ημερομηνία 10.02.2010, δεν έχει τεθεί ζήτημα καθυστέρησης, από τους Καθ' ων η Αίτηση, στις πληρωμές εκ μέρους της Αιτήτριας. Παραμένει, ως εκ τούτου, μοναδικό ζήτημα κατά πόσο φαίνεται να παραβιάστηκε η προθεσμία παράδοσης του επίδικου διαμερίσματος. Το συμβόλαιο προνοούσε για τον Οκτώβρη του 2009, ωστόσο δόθηκε παράταση με την ανοχή της Αιτήτριας μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου 2012. Ενόψει της μη τήρησης ούτε αυτής της προθεσμίας, ως ισχυρίζεται η Αιτήτρια, στις 04.10.2012 αυτή προχώρησε στον τερματισμό του συμβολαίου αγοράς του διαμερίσματος. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι η Αιτήτρια βασίζεται σε παράβαση των συμφωνηθέντων χωρίς αντίλογο. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί πως ουδέποτε οι Καθ'ων η Αίτηση, ως φαίνεται μέσα από τη μαρτυρία που παρουσίασαν, κάλεσαν ή ειδοποίησαν την Αιτήτρια ότι ήταν έτοιμοι για να της παραδώσουν το επίδικο διαμέρισμα. Υπό αυτές τις περιστάσεις, δημιουργείται εκείνη η δυναμική στην, αντικειμενικά ιδωμένη, εκδοχή της Αιτήτριας η οποία συνιστά ορατή πιθανότητα να δικαιούται θεραπεία στην αγωγή. Βέβαια, οι Καθ' ων η Αίτηση θέτουν τη θέση πως μετά την παράταση που δόθηκε, με τη συγκατάθεση της Αιτήτριας, από 30.10.2009 που αρχικά συμφωνήθηκε έως το τέλος Σεπτεμβρίου του 2012, το θέμα του χρόνου κατέστηκε μη ουσιώδες. Το ζήτημα αυτό δεν μπορεί να εξεταστεί σ' αυτό το στάδιο. Ούτως ή άλλως όμως, η εισήγηση - ερμηνεία αυτή δε συνοδεύεται από συγκεκριμένη συμπεριφορά της Αιτήτριας, η οποία να υποστηρίζει τη θέση ότι πλέον δεν την ενδιέφερε η παράδοση. Αντίθετα, φαίνεται πως επειδή ήταν ουσιώδης γι' αυτήν ο χρόνος, ζητούσε συμμόρφωση στην παράδοση αρχικά στις 30.10.2009 και αργότερα μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου 2012, και όταν δεν της παραδόθηκε ούτε αυτή τη φορά, προχώρησε στον τερματισμό. Οι τελευταίες σκέψεις και προβληματισμοί του Δικαστηρίου, ουδόλως αποσκοπούν σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας, αλλά, μόνο στη διαπίστωση ότι τα στοιχεία που τέθηκαν από πλευράς των Καθ΄ ων η Αίτηση, δεν είναι ικανά να κλονίσουν την αντικειμενικά θετική και ικανοποιητική εικόνα περί καλής υπόθεσης της Αιτήτριας. Συνακόλουθα των πιο πάνω, κρίνεται ότι πληρείται και η παρούσα υπό συζήτηση προϋπόθεση. (γ) Η μη έκδοση και/ή διατήρηση του διατάγματος θα συνεπάγεται δυσκολία και/ή αδυναμία να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο:- Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Θα μπορούσε να ειπωθεί, πως και στην παρούσα υπόθεση οποιαδήποτε ζημιά θα επέλθει στην Αιτήτρια, θα ήταν δυνατό να εκτιμηθεί σε χρήμα, κατόπιν εκτιμήσεων από ειδικούς. Κρίνεται όμως πως δεν είναι τόσο απλό το θέμα όταν πρόκειται για σεβαστό χρηματικό ποσό (€211.660,00 και άλλες αποζημιώσεις εξαιτίας της μη παράδοσης). Είναι επίσης σημαντικό να επισημανθεί πως, στην υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, έχει αναφερθεί ότι ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Θα πρέπει δε να ληφθεί υπόψη και το γεγονός ότι το ακίνητο, στο οποίο ανεγείρεται το επίδικο διαμέρισμα, είναι υποθηκευμένο για €2.000.000,00 και αυτό συνιστά μια ένδειξη ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν βρίσκονται σε κατάσταση οικονομικής άνεσης, αν ληφθεί υπόψη και η γενικότερη κρίση της οικονομίας που ουδείς αμφισβητεί ότι έχει αγγίξει, αν όχι καίρια, τουλάχιστο σημαντικά και την οικοδομική βιομηχανία και τις πωλήσεις ακινήτων. Συνεπώς τυχόν αποξένωση και του διαμερίσματος θα δυσκολέψει την ικανοποίηση τυχόν απόφασης προς όφελος της Αιτήτριας. Πρόθεση αποξένωσης ούτως ή άλλως δεν απαιτείται να αποδειχθεί (βλέπε υπόθεση C. PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v. ΣΚΥΡΟΠΟΙΙΑ «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΙΜΙΤΕΔ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785). Οι Καθ' ων η Αίτηση αναφέρουν στην ένορκη δήλωση του διευθυντή τους πως διατηρούν και άλλη ακίνητη ιδιοκτησία και άρα η Αιτήτρια δεν πρέπει να ανησυχεί. Δεν παρουσίασαν όμως στοιχεία που να αποδεικνύουν κάτι τέτοιο και τα οποία αξιολογούμενα δεν θα πρέπει να ανησυχούν την Αιτήτρια. Στην υπόθεση Μυριάνθης Κ. Νικόλα ν. Μιχάλη Κεφάλα κ.α.
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1400 κρίθηκε ότι η ύπαρξη περιουσίας ή καταθέσεων που θα είναι αδέσμευτα και θα υπόκεινται σε κάθε είδους διάθεση ή χειρισμό ανάλογα με τη βούληση των Εναγόμενων, δεν παρέχει αφ' εαυτής τα εχέγγυα ικανοποίησης πιθανής απόφασης εναντίον τους, που ήταν ο λόγος για τον οποίο το πρωτόδικο Δικαστήριο τερμάτισε την ισχύ του διατάγματος ως προς το ποσό. Πόσο μάλλον στην παρούσα υπόθεση που δεν δεσμεύονται καταθέσεις. Συνακόλουθα των πιο πάνω κρίνεται ότι πληρείται η τρίτη προϋπόθεση. Το Δικαστήριο προχωρεί στην εξέταση του ζητήματος του ισοζυγίου της ευχέρειας. Κρίνεται ορθό να γίνει αναφορά στην υπόθεση Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd,
(1996)1 Α.Α.Δ. 788 στην οποία αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά: "Αναφορικά με το ισοζύγιο της ευχέρειας αυτό υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίζει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Όπως το έχει θέσει ο δικαστής Hoffman στην Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited
(1987)1 W.L.R. 670: Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το Δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει να αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιωμένη αρχή ότι το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν «εσφαλμένη» με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για την χορήγηση και των δύο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή." Κρίνεται, κατ΄ εφαρμογή των πιο πάνω νομολογηθέντων, πως η μαρτυρία που τέθηκε από πλευράς των Καθ' ων η Αίτηση δεν δικαιολογεί συμπέρασμα ότι αυτοί θα υποστούν οποιαδήποτε βλάβη σε περίπτωση αποτυχίας της αγωγής. Σε μια τέτοια περίπτωση, και δεδομένου ότι μέχρι σήμερα αυτοί δεν τερμάτισαν τη συμφωνία με την Αιτήτρια, θα πρέπει, εφόσον βέβαια εξοφληθεί κάθε υπόλοιπο, να της μεταβιβάσουν και παραδώσουν το επίδικο διαμέρισμα. Κατά κάποιο τρόπο το επίδικο διαμέρισμα, όπως είναι η Υπεράσπιση των Καθ' ων η Αίτηση, αποτελεί και το αντικείμενο της διαφοράς. Κατ' επέκταση, οι Καθ' ων η Αίτηση δεν πρέπει να έχουν λόγο να το αποξενώσουν, συνεπώς δεν θα στερηθούν κάποιου δικαιώματος τους. Εν πάση περιπτώσει, κρίνεται πως η όποια ζημιά ενδέχεται να επέλθει στους Καθ΄ ων η Αίτηση, αν και δεν υποδείχθηκε τέτοια, δεν είναι του μεγέθους αλλά ούτε και της έκτασης της ζημιάς που ενδέχεται να προκληθεί στην Αιτήτρια αν ακυρωθεί το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 24.11.2014. Μπορεί το συμβόλαιο αγοράς να είναι κατατεθειμένο στο Κτηματολόγιο, ωστόσο ουδείς εμποδίζει τους Καθ' ων η Αίτηση να ζητήσουν δικαστικά την απόσυρσή του, εφόσον από πλευράς της Αιτήτριας έχει τερματισθεί το συμβόλαιο, και να προχωρήσουν σε νέα πώλησή του, ίσως και πριν την απόσυρση του στηριζόμενοι στο δεδομένο του τερματισμού και μη ύπαρξης ενδιαφέροντος πλέον από την Αιτήτρια. Πριν το Δικαστήριο ολοκληρώσει την παρούσα του απόφαση επιθυμεί να αναφερθεί στο δεύτερο λόγο ένστασης, αναφορικά με την απόκρυψη στοιχείων, και προσπάθεια παραπλάνησης του Δικαστηρίου. Η θέση των Καθ΄ ων η Αίτηση στηρίζεται στο ότι η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε (α) ότι γνώριζε πως ολόκληρο το κτιριακό συγκρότημα ήταν υποθηκευμένο και (β) ότι το συμβόλαιο με βάση το οποίο αγοράστηκε το επίδικο διαμέρισμα είναι κατατεθειμένο στο Κτηματολόγιο. Όσον αφορά στο (α) στοιχείο, δεν γίνεται αντιληπτό σε τι θα διαφοροποιούσε την κρίση του Δικαστηρίου αν αναφερόταν ρητά στην ένορκη δήλωση ότι υπήρχε υποθήκη, αφού το περιεχόμενο του συμβολαίου βρισκόταν ήδη (επισυνημμένο στην ένορκη δήλωση) ενώπιον του Δικαστηρίου. Άρα δεν μπορεί να γίνεται λόγος για απόκρυψη. Όσον αφορά στο (β) στοιχείο, είναι γεγονός ότι δεν αναφέρθηκε στο Δικαστήριο ότι το συμβόλαιο είναι κατατεθειμένο στο κτηματολόγιο, ωστόσο την κρίση του Δικαστηρίου δεν θα απασχολούσε κάτι περισσότερο από αυτό που ήδη προαναφέρθηκε, ήτοι πως είναι δυνατή η αποξένωση του διαμερίσματος και η έκθεση της Αιτήτριας σε δυσκολία ή αδυναμία να ικανοποιήσει τυχόν απόφαση προς όφελος της στην αγωγή. Συνεπώς πάλι δεν θα άλλαζε σε οτιδήποτε την κρίση του Δικαστηρίου κατά την εξασφάλιση μονομερώς του διατάγματος. Τέθηκε ακόμη, από τους Καθ' ων η Αίτηση, η θέση ότι η Αιτήτρια καθυστέρησε στην καταχώρηση της επίδικης Αίτησης, παρότι καταχώρησε την αγωγή της την 01.08.2014 και δεν δικαιολογούνταν το κατ' επείγον. Είναι γεγονός πως η επίδικη Αίτηση δεν καταχωρήθηκε αμέσως μετά την αγωγή. Το γεγονός όμως αυτό δεν κρίνεται ότι θα πρέπει να έχει καταλυτική σημασία ώστε να μην επιτύχει η επίδικη Αίτηση. Όσον αφορά στο κατ' επείγον, κρίνεται πως λόγω της διάρρηξης στις σχέσεις των διαδίκων μετά την καταχώρηση της αγωγής, ο κίνδυνος αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων προέβαλλε υπαρκτός και άμεσος. Κρίνεται συνεπώς πως έστω και αν η επίδικη Αίτηση δεν καταχωρήθηκε αμέσως μετά την αγωγή, δεν δικαιολογούσε στο Δικαστήριο να αγνοήσει τον προαναφερόμενο κίνδυνο και να μην εκδώσει μονομερώς το προσωρινό διάταγμα. Παρόμοια, όχι επ' ακριβώς αντιμετώπιση επί του θέματος, κρίθηκε ότι ήταν ορθή επιλογή στην υπόθεση Κ. Χ"Γαβριήλ κ.α. ν. Επενδυτικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνοικο Λτδ
(2003)1 Α.Α.Δ. 606. Ενόψει όλων των πιο πάνω, κρίνεται ότι είναι ορθό και δίκαιο το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 24.11.2014 να παραμείνει σε ισχύ μέχρι την εκδίκαση της αγωγής. Καθίσταται, ως εκ τούτου, απόλυτο. Τα έξοδα της δίκης στην επίδικη Αίτηση και το προσωρινό διάταγμα, επιδικάζονται προς όφελος της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση. Να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο για να πληρωθούν στο τέλος της δίκης στην αγωγή. (Υπ.) .............. Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - Προσωρινό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο