Ανδρέας Ηρακλέους ν. HERACLEOUS & PISINOS DEVELOPMENT LTD, Αρ. Αγωγής 2317/14, 30/3/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A78 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Μαυρονικόλα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 2317/14 Μεταξύ: Ανδρέας Ηρακλέους, από τη Λεμεσό Ενάγοντα - και - HERACLEOUS & PISINOS DEVELOPMENT LTD, από τη Λεμεσό Εναγομένης -------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 20.5.2014 Ημερομηνία: 30.3.2015 Για Ενάγοντα-Αιτητή: κ. Α. Παπαδόπουλος για Καραπατάκης, Παυλίδης Για Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση: κα Αντωνίου για κ. Ζαχαρίου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την καταχώριση της αγωγής ο Ενάγων/Αιτητής καταχώρισε μονομερή αίτηση και εξασφάλισε διάταγμα ως η παράγραφος Α της Αίτησης το οποίο έχει ως εξής: «Α. Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στην Εναγόμενη και/ή στους Διευθυντές και/ή αξιωματούχους και/ή υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους και/ή διαχειριστές και/ή παραλήπτες αυτής από του να αποξενώσουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή πωλήσουν και/ή επιβαρύνουν το όλο και/ή οποιοδήποτε μέρος του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 06-182, Φ/Σχ. 2-213-343, τμήμα 06, τεμάχιο 182 στον Άγιο Τύχωνα στη Λεμεσό μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής ή νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.» Η Αίτηση βασίζεται στα άρθρα 4, 5, 6, 7 και 9 του μέρους ΙΙ του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και Διαταγή 48 Καν. 1, 2, 3, 4 και 8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 3, 4 και 5 του Κεφ.62, στη νομολογία και στην εγγενή και συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντος/Αιτητή ο οποίος αναφέρει ότι είναι μέτοχος της Εναγομένης εταιρείας από την ίδρυση της στις 23.3.2005 και από τότε μέχρι σήμερα είναι διευθυντής της (Τεκμήριο 1). Η εταιρεία ιδρύθηκε από τον ίδιο και τον Γεώργιο Πίσινο, με σκοπό την αγορά ενός ακινήτου στον Αγ. Τύχωνα Λεμεσού, την ανέγερση κατοικίας εντός αυτού με σκοπό τη μεταγενέστερη πώληση του και υλοποίηση κέρδους. Η Εναγομένη εταιρεία αγόρασε το ακίνητο, αντίγραφο του τίτλου ιδιοκτησίας επισυνάφθηκε ως Τεκμήριο
- Το εν λόγω ακίνητο είναι το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο της Εναγομένης. Υποστηρίζει ότι περί την 30.12.2005 συμφωνήθηκε μεταξύ του και της Εναγομένης να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως εκτελεστικός διευθυντής και διευθυντής της Εναγομένης. Το επάγγελμα του είναι πολιτικός μηχανικός και πρόσφερε τις υπηρεσίες του στην Εναγομένη ως αυτοτελώς εργοδοτούμενος. Ρητός όρος της συμφωνίας τους ήταν να λαμβάνει αμοιβή και/ή αντιμισθία ύψους Λ.Κ.2.000 ήτοι €3.417,20 μηνιαίως για τις υπηρεσίες που θα πρόσφερε από την 1.1.
- Με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της Εναγομένης ημερ. 30.12.2005 εγκρίθηκε η πιο πάνω συμφωνία τους. Πρακτικά της συνεδρίας κατατέθηκαν ως Τεκμήριο
- Από την 1.1.2006 ξεκίνησε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Εναγομένη ως εκτελεστικός της διευθυντής και/ή ως διευθυντής της. Συνέχισε να τις προσφέρει μέχρι και τις 28.6.2012 οπότε η Εναγομένη εταιρεία περιήλθε σε καθεστώς διαχείρισης και διαχειριστής της διορίστηκε ο κ. Χριστόφορος Αντωνιάδης. Για την πιο πάνω περίοδο το ποσό της αμοιβής και/ή αντιμισθίας του ανέρχεται στις Λ.Κ.156.000 ήτοι €266.541,
- Κάλεσε επανειλημμένα την Εναγομένη να του καταβάλει το εν λόγω ποσό εντούτοις μέχρι σήμερα δεν του έχει καταβάλει οποιοδήποτε ποσό. Περαιτέρω υποστηρίζει ότι μεταξύ των ετών 2005 και 2012 δάνεισε την Εναγομένη ή κατέβαλε σε τρίτα πρόσωπα για λογαριασμό της διάφορα χρηματικά ποσά για να καλυφθούν οι τρέχουσες της ανάγκες και τα οποία ήταν αναγκαία για σκοπούς λειτουργίας της. Είχε συμφωνήσει με τον άλλο μέτοχο της Εναγομένης Γεώργιο Πίσινο ότι όσα ποσά θα δάνειζε στην Εναγομένη ίσα ποσά θα κατέβαλλε και το εν λόγω πρόσωπο. Η Εναγομένη όφειλε βάσει της συμφωνίας τους να τους επιστρέψει τα εν λόγω ποσά όταν θα της τα ζητούσαν. Τα εν λόγω ποσά φαίνονται στα λογιστικά βιβλία της Εναγομένης και στο δείγμα των εξελιγμένων λογαριασμών όπου φαίνεται η πραγματική οικονομική κατάσταση της Εναγομένης όπως αυτή ήταν την 21.5.2013 (Τεκμήριο 4). Στο εν λόγω τεκμήριο καταγράφεται ότι η Εναγομένη εταιρεία οφείλει στους διευθυντές της το ποσό των €122.
- Από το εν λόγω ποσό το ½ δηλαδή €61.101 οφείλεται στον ίδιο. Ζήτησε επανειλημμένα από την Εναγομένη να του καταβάλει το πιο πάνω ποσό εντούτοις μέχρι σήμερα αδυνατεί ή αρνείται να το πράξει. Ένεκα οικονομικών προβλημάτων που η Εναγομένη αντιμετώπιζε με την Marfin Popular Bank Public Ltd (νυν μέρος της Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ) η εν λόγω τράπεζα προχώρησε περί τις 5.10.2011 στο διορισμό του κ. Χριστόφορου Αντωνίου ως παραλήπτη/διαχειριστή της Εναγομένης. Το εν λόγω πρόσωπο στις 4.11.2011 καταχώρησε την αίτηση αρ. 779/11 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού με την οποία ζητούσε την επικύρωση του διορισμού του ως παραλήπτη/διαχειριστή στην Εναγομένη και διάφορα άλλα διατάγματα ώστε να αναλάβει τον έλεγχο και διαχείριση της Εναγομένης (Τεκμήριο 5). Ο Χριστόφορος Αντωνίου έχει αναλάβει τη διαχείριση της Εναγομένης και μπορεί να πωλήσει το ακίνητο της Εναγομένης σ' οποιανδήποτε τιμή με σκοπό να εξοφλήσει εν όλων ή εν μέρει την οφειλή της Εναγομένης προς την τράπεζα. Είναι η θέση του ότι το εν λόγω ακίνητο είναι το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο της Εναγομένης και σε περίπτωση που πωληθεί και αποξενωθεί από την Εναγομένη δεν θα μπορέσει να εισπράξει το λαβείν του και οποιαδήποτε απόφαση εναντίον της Εναγομένης δεν θα μπορέσει να ικανοποιηθεί. Η τιμή δε που η Εναγομένη, μέσω του παραλήπτη/διαχειριστή, είναι πολύ χαμηλότερη από την τρέχουσα του αξία. Προς τούτο επισυνάπτει ως Τεκμήρια 6 και 7 αντίστοιχες εκτιμήσεις. Είναι περαιτέρω η θέση του ότι ο διαχειριστής δεν ενδιαφέρεται να εξασφαλίσει την τιμή που ανταποκρίνεται στην πραγματική αξία του ακινήτου της Εναγομένης με σκοπό να αποπληρωθούν όλοι οι πιστωτές της αλλά αντίθετα θα το πωλήσει σε χαμηλότερη αξία ώστε να αποπληρωθεί μόνο μέρος της οφειλής της Εναγομένης στην Τράπεζα Κύπρου. Ένεκα τούτου θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά, αντίθετα αν το αιτούμενο διάταγμα εκδοθεί η Εναγομένη δεν θα υποστεί οποιανδήποτε ζημιά. Η Εναγομένη/Καθ' ης η αίτηση καταχώρισε ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως της προβάλλοντας 14 λόγους ένστασης. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Χριστόφορου Αντωνίου, παραλήπτη/διαχειριστή της Εναγομένης δυνάμει ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης. Ο διορισμός του έχει αναγνωριστεί ως νόμιμος, έγκυρος και ισχυρός δυνάμει διατάγματος δικαστηρίου ημερ. 28.6.2012 στα πλαίσια της Αίτησης εταιρειών 779/11 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (Τεκμήριο Α). Αρνείται το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση, εκτός όπου αναφέρει το αντίθετο, και υιοθετεί όλους τους λόγους ένστασης ως αναφέρονται στην ειδοποίηση. Αρνείται ότι υπήρξε οποιαδήποτε συμφωνία προσφοράς υπηρεσιών μεταξύ των διαδίκων και υποστηρίζει ότι όπως ο ίδιος ο Αιτητής αναφέρει σκοπός της δημιουργίας της εταιρείας είναι η πώληση ακινήτου και η υλοποίηση κέρδους ως εκ τούτου η οποιαδήποτε υπηρεσία προσφέρθηκε από αυτόν ήταν με σκοπό το κέρδος του ως μετόχου με τη μορφή μερίσματος και σε καμιά περίπτωση ως αυτοτελώς εργοδοτούμενος. Εν πάση περιπτώσει η οποιαδήποτε οφειλή προς τον Αιτητή δεν προηγείται σε καμιά περίπτωση της οφειλής της Καθ' ης η αίτηση προς την τράπεζα η οποία είναι πιστωτής για ποσό που υπερβαίνει το €1.650.000, με εξασφάλιση το αναφερόμενο ομόλογο και την υποθήκευση του επίδικου ακινήτου (Τεκμήριο Β). Υποστηρίζει ότι η απόφαση Τεκμήριο 3 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική και προϊόν προσπάθειας του Αιτητή και του κ. Πίσινου να αποσπάσουν χρηματικό κέρδος από την Καθ' ης η αίτηση εις βάρος των πιστωτών της ήτοι της τράπεζας. Το εν λόγω έγγραφο ουδέποτε του παρουσιάστηκε κατά την ανάληψη των καθηκόντων του ως διαχειριστή/παραλήπτη της Καθ' ης η αίτηση. Προς τούτο παρουσιάζει ως Τεκμήριο Γ αντίγραφο της έκθεσης κατάστασης περιουσίας της Καθ' ης η αίτηση (statement of affairs) που παραδόθηκε από τον Αιτητή και τον κ. Πίσινο στον ίδιο με την ανάληψη τω καθηκόντων του ως παραλήπτη/διαχειριστή. Από το εν λόγω έγγραφο δεν προκύπτει καμιά οφειλή προς τον Αιτητή. Εν πάση περιπτώσει η οποιαδήποτε οφειλή προς τον Αιτητή δεν προηγείται σε καμιά περίπτωση της οφειλής της Καθ' ης η αίτηση προς την τράπεζα. Περαιτέρω υποστηρίζει ότι ουδέποτε ζητήθηκε από την Καθ' ης η αίτηση να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό στον Αιτητή αφού η απαίτηση αυτή είναι εκ των υστέρων σκέψη με σκοπό την αποκόμιση κέρδους σε βάρος των πιστωτών της εταιρείας. Επίσης υποστηρίζει ότι οποιαδήποτε ποσά ήθελε φανεί ότι δόθηκαν από την Αιτητή και τον κ. Πίσινο αυτά δόθηκαν χωρίς πρόνοια για επιστροφή τους αλλά με την προοπτική αποκόμισης κέρδους με τη μορφή μερίσματος από την πώληση των περιουσιακών στοιχείων της Καθ' ης η αίτηση. Είναι επίσης η θέση του ότι το Τεκμήριο 4 που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη καθότι αποτελεί δείγμα (draft) και ως εκ τούτου δεν είναι οι τελικοί εξελεγμένοι λογαριασμοί της εταιρείας και δεν επιβεβαιώνουν την ισχυριζόμενη απαίτηση του Αιτητή την οποία αμφισβητεί. Εν πάση περιπτώσει η οποιαδήποτε οφειλή προς τον Αιτητή δεν προηγείται της οφειλής της Καθ' ης η αίτηση προς την τράπεζα. Υποστηρίζει ότι η παρούσα Αίτηση είναι κακόπιστη, ότι αποκρύφθηκαν ουσιώδη στοιχεία και ότι ο Αιτητής δεν προσήλθε ενώπιον του Δικαστηρίου με καθαρά χέρια. Είναι η θέση του ότι ο Αιτητής απέκρυψε ουσιώδεις πρόνοιες του διατάγματος, παρουσιάζοντας μόνο την αίτηση, συγκεκριμένα το διάταγμα ημερ. 28.6.2012 (Τεκμήριο Α) το οποίο εκδόθηκε εκ συμφώνου με βάση το οποίο ο Αιτητής και ο κ. Πίσινος αποδέχθηκαν όπως δυνάμει διατάγματος εμποδιστούν από του να τον εμποδίσουν στην εκπλήρωση των καθηκόντων του. Συνεπώς η παρούσα Αίτηση συνιστά προσπάθεια έκδοσης διατάγματος αντίθετου προς υφιστάμενο διάταγμα. Είναι η θέση του ότι οι όροι βάσει των οποίων θα προχωρούσε με την πώληση του ακινήτου καθορίστηκαν από το Δικαστικό Διάταγμα ημερ. 28.6.2012 και αυτούς ακολούθησε. Όπως παραδέχεται και ο Αιτητής μετά το πέρας της τρίτης προκήρυξης προσφορών ως διαχειριστής είχε το δικαίωμα να πωλήσει το ακίνητο σε τιμή χαμηλότερη και δεν επιχείρησε να το πράξει. Με το διάταγμα ημερ. 28.6.2012 επήλθε συμφωνία μεταξύ του ιδίου και των διευθυντών μετόχων της Καθ' ης η αίτηση και ανατέθηκε στους κκ. Papageorgiou & Associates η εκτίμηση (Τεκμήριο Δ και 7). Η προκήρυξη προσφορών το 2014 ήταν ανεπιτυχής και έδωσε οδηγίες για την ετοιμασία νέας για να ανταποκρίνεται με τα σημερινά δεδομένα, σύμφωνα με την εκτίμηση ημερ. 28.3.2014 (Τεκμήριο Ε), η αγοραία αξία του ακινήτου σε €1.620.000 ενώ η τιμή καταναγκαστικής πώλησης €1.250.
- Μετά από προσπάθειες του ανευρέθηκε ενδιαφερόμενος για την αγορά του ακινήτου ο οποίος πρόσφερε το ποσό των €1.250.000 (Τεκμήριο ΣΤ). Μετά από συνεννόηση με τους διευθυντές και μετόχους της Καθ' ης η αίτηση προχώρησε σε αντιπρόταση προτείνοντας ποσό €1.320.000 (Τεκμήριο Ζ) η οποία δεν έγινε αποδεκτή. Αυτή τη στιγμή παραμένει επί τάπητος η πρόταση των ενδιαφερομένων για την αγορά του ακινήτου έναντι ποσού €1.250.000 (Τεκμήριο Η). Χωρίς να δεσμεύεται, ενημέρωσε τον Αιτητή για την ανεύρεση ενδιαφερομένου (Τεκμήριο Θ). Βάσει του διατάγματος είχαν παρέλθει οι διαδικασίες προκήρυξης προσφορών βάσει των οποίων δεν είχε τη δυνατότητα να πωλήσει το ακίνητο σε τιμή χαμηλότερη της εκτιμημένης. Υποστηρίζει ότι έχει το δικαίωμα να πωλήσει το ακίνητο στην τιμή των €1.250.000 αφού έχουν παρέλθει οι τρεις διαδικασίες προσφορών βάσει του διατάγματος και η μοναδική πρόταση είναι ως φαίνεται στο Τεκμήριο Η. Περαιτέρω υποστηρίζει ότι διατηρεί κάθε δικαίωμα να πωλήσει το ακίνητο το οποίο είναι υποθηκευμένο προς όφελος της τράπεζας η οποία ως πιστωτής της Εναγομένης δυνάμει ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης προηγείται από άλλους πιστωτές και ο Αιτητής με την παρούσα αίτηση δρα κατά παράβαση του διατάγματος ημερ. 28.6.
- Η εκτίμηση η οποία διενεργήθηκε από το γραφείο Roussos & Angelides ετοιμάστηκε παράλληλα κατόπιν οδηγιών της τράπεζας. Η εκτίμηση, στην οποία συμφώνησαν τα μέρη του διατάγματος, είναι η εκτίμηση ημερ. 27.11.2012 από τους Papageorgiou & Associates καθώς επίσης και έκθεση εκτίμησης των ιδίων ημερ. 28.3.2014 η οποία ήταν βοηθητική λόγω της παρόδου δύο ετών από την προηγούμενη και λόγω των διαφορετικών συνθηκών που διαμορφώθηκαν συνεπεία της οικονομικής κρίσης. Αναφέρει ότι παρά τις προσπάθειες του εδώ και δύο χρόνια και παρά τη συμμόρφωση του με όλους τους όρους του διατάγματος ημερ. 28.6.2012 (Τεκμήριο Α) δεν κατέστη δυνατή η πώληση του ακινήτου σε υψηλότερη τιμή η οποία, εν πάση περιπτώσει, είναι σύμφωνη με το διάταγμα. Τέλος, επαναλαμβάνει ότι η παρούσα Αίτηση προωθείται κατά παράβαση του διατάγματος Τεκμήριο Α. Οι δικηγόροι των διαδίκων, προφανώς αφού δεν αμφισβητούνται τα γεγονότα δεν αντεξέτασαν τους ενόρκως δηλούντες και περιορίστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Θεωρώ σκόπιμο πρώτα να εξετάσω και αποφασίσω αν ευσταθεί ο ισχυρισμός της εναγομένης/καθ' ης η αίτηση ότι ο Ενάγων/Αιτητής δεν έχει αποκαλύψει στο Δικαστήριο όλα τα ουσιώδη γεγονότα. Και αυτό γιατί, αν ήθελε αποδειχθεί ότι έτσι έχουν τα πράγματα το εκδοθέν διάταγμα είναι ακυρώσιμο χωρίς να εξεταστεί η ουσία της αίτησης. Είναι η εισήγηση της Εναγόμενης/Καθ' ης η αίτηση ότι ο Αιτητής δεν προσήλθε ενώπιον του Δικαστηρίου με καθαρά χέρια αφού απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα, ήτοι την ύπαρξη εκ συμφώνου διατάγματος βάσει του οποίου απαγορεύεται να παρεμποδιστεί ο διαχειριστής στην εκπλήρωση των καθηκόντων του. Περαιτέρω, με την επισύναψη του διατάγματος θα καθίστατο πιο ξεκάθαρη η διαδικασία προσφορών που θα ακολουθείτο. Ο Αιτητής δεν επισύναψε το διάταγμα σαν τεκμήριο, χωρίς να δώσει οποιαδήποτε δικαιολογία για την παράλειψη του αυτή και για αυτό το λόγο το Δικαστήριο πρέπει να απορρίψει την αίτηση και να ακυρώσει το διάταγμα. Ο Ενάγων/Αιτητής με την γραπτή αγόρευση του απορρίπτει την πιο πάνω εισήγηση της εναγομένης/καθ' ης η αίτηση και υποδεικνύει την παράγραφο 20 της ένορκης δήλωσης του ενάγοντος όπου δηλώνει ξεκάθαρα το περιεχόμενο του διατάγματος ημερ. 28.6.
- Εξηγεί δε ότι δεν παρουσίασε στην αίτηση του αντίγραφο του εν λόγω διατάγματος γιατί δεν είχε αντίγραφο του πρακτικού του Δικαστηρίου. Παρουσιάζει την ένσταση Τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση του ενάγοντος που οδήγησε στην έκδοση του εν λόγω διατάγματος και δίδει λεπτομερειακή αναφορά στο εν λόγω διάταγμα. Ως εκ των ανωτέρω η εισήγηση της Εναγόμενης/Καθ' ης η αίτηση δεν τεκμηριώνεται και απορρίπτεται. Επί της ουσίας της αίτησης: Το ζήτημα του κατά πόσο το προσωρινό διάταγμα το οποίο εκδόθηκε μετά από μονομερή αίτηση θα συνεχίσει να βρίσκεται σε ισχύ, αποφασίζεται με βάση τα γεγονότα που υποστηρίζουν τη μονομερή αίτηση για την έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Ο κανόνας είναι ότι δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο δικαστήριο (βλ. αναφορικά με την Νicolaou Bros Tourist Enterprises Ltd
(1999)1 Α.Α.Δ. 201, 214, Stav. Geor. & Son (Scrap Metals) Ltd v. Πλοίου Lipa
(2000)1 A.A.Δ. 1976, 1981). Το βάρος απόδειξης βρίσκεται καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας οριστικοποίησης στον Ενάγοντα-Αιτητή. Η μόνη υποχρέωση που έχει ο Εναγόμενος-Καθ'ου η αίτηση είναι να δείξει ότι ο Αιτητής κατά το στάδιο της μονομερούς αίτησης δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις έκδοσης του διατάγματος ή μπορεί να δείξει ότι η μαρτυρία του Ενάγοντος είναι ελλιπής και κατάδηλα εσφαλμένη (βλ. Cyprus Trading Corporation Ltd v. ZIM ISRAEL NAVIGATION LTD
(1999)1 ΑΑΔ 1168, 1180, GCC Computers Ltd v. Pencil Datacom Ltd
(2000)1 A.A.Δ. 1584 που αφορά αίτηση για επίδοση κλητηρίου στο εξωτερικό. Η αρχή όμως είναι η ίδια). Η αίτηση βασίζεται σε όλα τα άρθρα δυνάμει των οποίων εκδίδονται προσωρινά διατάγματα, ήτοι στα άρθρα 4 και 5 του Νόμου, Κεφ. 6 και στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60. Σημειώνω πως θα είναι αρκετό ο Ενάγων - Αιτητής να επιτύχει στη βάση μόνο μιας από τις τρεις πρόνοιες που επικαλείται (βλ. Κυτάλα κ.ά. ν. Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253). Στην παρούσα υπόθεση δεν τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 4 του Κεφ. 6 εφόσον το παρεμπίπτον διάταγμα δεν αφορά το αντικείμενο της αγωγής. Το άρθρο 5 Το άρθρο 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 σκοπό έχει να διασφαλίσει στον Ενάγοντα την είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους που θα προκύψει από πιθανή επιτυχία του στην αγωγή (βλ. Παναγιώτου ν. Κολλάτου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1306). Το άρθρο 5
(2), προνοεί ότι δεν εκδίδεται συντηρητικό διάταγμα παρεμπόδισης της αποξένωσης τόσου μέρους της ακίνητης περιουσίας του εναγομένου, όσο κατά τη γνώμη του δικαστηρίου είναι επαρκές να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντος, εκτός όταν ο ενάγων έχει καλή βάση αγωγής και ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι με την πώληση ή τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο είναι πιθανόν να εμποδιστεί στην ικανοποίηση της απόφασης που τυχόν να εκδοθεί υπέρ του. Η απαίτηση του άρθρου 5 για ύπαρξη πιθανότητας να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, αντιστοιχεί ουσιαστικά προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60, δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως έχει λεχθεί και στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785, εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η τυχόν αποξένωση ή επιβάρυνση στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί ή όπως αναφέρεται στην υπόθεση Τσιολάκκη κ.ά. ω. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 782, 785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος (βλ. την υπόθεση Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. ν. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1 ΑΑΔ 280). Το άρθρο 32 Ο τρόπος εφαρμογής του άρθρου 32 εξετάστηκε και αναλύθηκε σε μεγάλο αριθμό υποθέσεων. Υποδεικνύονται στη Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248 τα εξής: «Στη διαδικασία του προσωρινού διατάγματος, το έργο του Δικαστηρίου είναι περιορισμένο. Το καθήκον του περιορίζεται στη διαπίστωση κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που απαιτούνται για επιτυχία: (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα ότι ο ενάγων δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή. (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης.» Το Δικαστήριο στο τελικό στάδιο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει και το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή ν. Χ"Βασίλη
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Η ύπαρξη απλώς των τριών θεσμικών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή (βλ. Κούνουνα ν. C. & A. Simonos Ltd
(2002)1 A.A.Δ. 1361, 1366). Δεν τίθεται θέμα οριστικής διάγνωσης στο πλαίσιο διαδικασίας για έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος ως προς τα θέματα που συνάπτονται προς τα επίδικα της αγωγής. Είναι στοιχειώδες πως δεν τίθεται σε αυτό το στάδιο ζήτημα απόδειξης της βάσης της αγωγής. (Βλ. Νικόλα ν. Κεφάλα κ.ά.
(1998)1 Α.Α.Δ. 1400). Έχει δε επεξηγηθεί στην Τσιολάκκη κ.ά ν. Στυλιανίδης
(1992)1 Α.Α.Δ. 782 ο όρος «υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκασιν» που τίθεται στην επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960 (Ν.14/60). Επιβάλλει την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης (arguable case) ως προϋπόθεση για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος (βλ. Οdysseos v. Pieris Estates Ltd
(1982)1 A.A.Δ. 557, στη σελ. 569). Η δεύτερη προϋπόθεση του πιο πάνω άρθρου αναλύθηκε στην υπόθεση Πουργουρίδης κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, στη σελίδα 207 όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλει στις εφεσείουσες να δείξουν ότι έχουν πιθανότητα επιτυχίας. Όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557, η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Σύμφωνα με τη Odysseos (πιο πάνω), στη σελίδα 569, η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60, απαιτεί από τις εφεσείουσες να δείξουν ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας.» Η πρώτη προϋπόθεση ικανοποιείται εάν αντικειμενικά από τα δικόγραφα προκύπτει η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής. Ακολούθως, το Δικαστήριο θα πρέπει να προχωρεί στην εξέταση της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας του Ενάγοντα, με βάση τη μαρτυρία και τα στοιχεία που έχει ενώπιον του (βλ. Hellenic Bank Public Company Limited v. Alpha Panareti Public Limited Πολ. Έφ. 145/2011 ημερ. 13.6.2013). Η έκδοση διατάγματος υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Η άσκηση διακριτικής εξουσίας δεν πρέπει να παραγνωρίζει και την ποιότητα της αξίωσης, η διάγνωση της οποίας δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο στη βάση της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλ. την Ανδρέα Κυτάλα ν. Άννας Χρυσάνθου κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253). Σ΄ αυτό το στάδιο το Δικαστήριο δεν θα επιλύσει την ουσιαστική διαφορά των Αιτητών με τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Αναπόφευκτα όμως θα πρέπει να διαπιστώσει κατά πόσο ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του (Τ.Α. Micrologic Comp. Consult. Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 A.A.Δ. 1802, 1809). Με κριτήριο τις πιο πάνω νομικές αρχές και με αναφορά στην Απαίτηση του Ενάγοντος - Αιτητή και στα γεγονότα όπως προβάλλονται στις ένορκες δηλώσεις και τεκμήρια που υποστηρίζουν την Αίτηση και την Ειδοποίηση για Πρόθεση Ένστασης αντίστοιχα, που γίνεται αναφορά πιο πάνω, και έχοντας υπόψη τις θέσεις των δικηγόρων των διαδίκων, θα εξετάσω κατά πόσο ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 5 του Κεφ. 6 και του άρθρου 32 του Ν.14/60. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Ενάγοντος η βάση της αγωγής του στηρίζεται σε οφειλόμενη αμοιβή ή αντιμισθία δυνάμει συμφωνίας μεταξύ του ιδίου και της Εναγόμενης/Καθ' ης η αίτηση και ποσού που δάνεισε στην Εναγόμενη ή κατέβαλε σε τρίτα πρόσωπα για λογαριασμό της. Ακολούθως, με βάση τη μαρτυρία και τα στοιχεία που έχω ενώπιον μου εξέτασα την ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας του Ενάγοντος και θεωρώ πως προκύπτει η ύπαρξη πιθανότητας ο Ενάγων/Αιτητής να δικαιούται στις αιτούμενες θεραπείες. Η διαπίστωση αν όντως υπήρξε παράβαση της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας από μέρους της Εναγομένης ή αν ο Ενάγων δικαιούται στις αιτούμενες θεραπείες είναι θέματα που θα εξετάσει το Δικαστήριο στα πλαίσια της δίκης της αγωγής. Τα εν λόγω ζητήματα αφορούν την ουσία της διαφοράς. Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του (Τ.Α. Micrologic Comp. Consult. Ltd v. Microsoft Corporation (ανωτέρω)). Επομένως, διαπιστώνοντας με βάση τα πιο πάνω ότι συντρέχουν οι δύο πρώτες προϋποθέσεις σε σχέση με το αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντος, το επόμενο ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο υπάρχει βάσιμος κίνδυνος ότι η απόφαση υπέρ του Ενάγοντος που τυχόν εκδοθεί υπέρ του θα παραμείνει ανικανοποίητη. Στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης δεν είναι απαραίτητη η παρουσίαση μαρτυρίας για την απόδειξη της πραγματικής πρόθεσης ενός εναγομένου για τη μεταβίβαση ή επιβάρυνση της περιουσίας του. (βλ. την υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιϊα «Λεωνίκ» Λτδ (ανωτέρω), Latricon Co. v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1 A.A.Δ. 1121, Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. ν. Benfleet Enterpises Ltd κ.ά. (ανωτέρω)). Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. Σχετικά με την 3η προϋπόθεση του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, εκδίδεται το διάταγμα αν το Δικαστήριο κρίνει ότι τούτο είναι δίκαιο και πρόσφορο και προς εξυπηρέτηση των αναγκών της δικαιοσύνης, δηλαδή της διατήρησης των πραγμάτων ως έχουν, ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μην μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων. Είναι κοινή θέση των δύο πλευρών (βλ. Παρ. 19 και 21 της ένορκης δήλωσης του Ενάγοντος/Αιτητή) ότι ένεκα οικονομικών προβλημάτων που η Εναγομένη αντιμετώπιζε με την Marfin Popular Bank Public Ltd (νυν μέρος της Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ) η εν λόγω τράπεζα προχώρησε περί τις 5.10.2011 στο διορισμό του κ. Χριστόφορου Αντωνίου ως παραλήπτη/διαχειριστή της Εναγομένης. Το εν λόγω πρόσωπο στις 4.11.2011 καταχώρησε την αίτηση αρ. 779/11 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού με την οποία ζητούσε την επικύρωση του διορισμού του ως παραλήπτη/διαχειριστή στην Εναγομένη και διάφορα άλλα διατάγματα ώστε να αναλάβει τον έλεγχο και διαχείριση της Εναγομένης. Ο Χριστόφορος Αντωνίου έχει αναλάβει τη διαχείριση της Εναγομένης και μπορεί να πωλήσει το ακίνητο της σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κανόνα του Δικαστηρίου ημερ. 28.6.2012, με σκοπό να εξοφλήσει εν όλων ή εν μέρει την οφειλή της Εναγομένης προς την τράπεζα. Ο διορισμός του Παραλήπτη/διαχειριστή έγινε δυνάμει ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης και έχει αναγνωριστεί ως νόμιμος, έγκυρος και ισχυρός δυνάμει διατάγματος δικαστηρίου ημερ. 28.6.12 στα πλαίσια της Αίτησης Εταιρειών 779/11 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Περαιτέρω δυνάμει του ιδίου διατάγματος εξεδόθη διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στους αξιωματούχους ή διευθυντές ή αντιπροσώπους ή υπαλλήλους της Εναγόμενης από το να εμποδίζουν τον Παραλήπτη/διαχειριστή στην εκπλήρωση των καθηκόντων του. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 8 στην ένορκη δήλωση του Χ. Αντωνίου η κυμαινόμενη επιβάρυνση αφορά ολόκληρη την περιουσία της εταιρείας και διασφαλίζεται το ποσό των €1.000.000 υπέρ της τράπεζας. Συνεπώς, το ακίνητο που το επίδικο διάταγμα αφορά συνιστά περιουσιακό στοιχείο που καλύπτεται από το επίδικο ομόλογο επιβάρυνσης. Στο διάταγμα ημερ. 28.6.2012 συμφωνήθηκε ο τρόπος πώλησης της ακίνητης περιουσίας και η εξασφάλιση από τον Ενάγοντα/Αιτητή του επίδικου διατάγματος ημερ. 21.5.2014 συνιστά στην ουσία προσπάθεια έκδοσης διατάγματος αντίθετου προς το υφιστάμενο ημερ. 28.6.2012. Δεν αμφισβητείται ότι μετά το πέρας της τρίτης προκήρυξης προσφορών, ο Παραλήπτης/διαχειριστής είχε το δικαίωμα να πωλήσει το ακίνητο σε τιμή χαμηλότερη και δεν το έπραξε. Επί του προκειμένου χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού Α. Sophocleous & Sons Ltd v. Ορφανίδης Δημόσια Εταιρεία Λτδ Αρ. Αγωγής 5831, ημερ. 17.1.2014, όπου είχε εκδοθεί μετά από μονομερή αίτηση, προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορευόταν στην εναγομένη να αποξενώσει ακίνητη περιουσία της. Σε μεταγενέστερο στάδιο διορίστηκαν παραλήπτες/διαχειριστές της εταιρείας, οι οποίοι καταχώρισαν ένσταση στο προσωρινό διάταγμα και ζήτησαν την ακύρωση του αφού αυτό τους εμπόδιζε να ασκήσουν τα καθήκοντα τους δυνάμει του Νόμου. Το Δικαστήριο αποδέχθηκε αυτή τη θέση και ακύρωσε το προσωρινό διάταγμα. Αναφέρει σχετικά: "Αναφέρεται στην Αναφορικά με την Αίτηση του Νίνου Α. Χατζηρούσου (2-11) 1 Γ Α.Α.Δ.1703, 1712-1713, ότι: «. με το διορισμό παραλήπτη αυτός λαμβάνει υπό τον έλεγχο του τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας, οι δε εξουσίες της εταιρείας και των διευθυντών της να ενεργούν σε σχέση με το συγκεκριμένο περιουσιακό στοιχείο που καλύπτει το ομόλογο σταματούν, χωρίς όμως να επηρεάζεται η νομική ύπαρξη και οντότητα της εταιρείας. (Moss Steamship Co v. Whinney
(1912)AC 254.) Βέβαια, εάν το ομόλογο καλύπτει στην ουσία ολόκληρη ή το πλείστο μέρος της περιουσίας της εταιρείας, τότε οι διευθυντές της εταιρείας ουσιαστικά δεν ελέγχουν την εμπορική δραστηριότητα της.» Καθοδηγητική επί του επίδικου ζητήματος είναι η απόφαση στην Capital Cameras Ltd v. Harold Lines Ltd and others (National Westminster Bank plc intervening) [1991] 3 All E.R.
- Στην υπόθεση αυτή είχε εκδοθεί διάταγμα τύπου Mareva που απαγόρευε την αποξένωση των περιουσιακών στοιχείων της εναγόμενης εταιρείας μέχρι συγκεκριμένης αξίας. Αργότερα διορίστηκαν διαχειριστές/παραλήπτες από τον κάτοχο ομολόγου που είχε εκδώσει η εταιρεία, οι οποίοι αποτάθηκαν στο Δικαστήριο για τη μεταβολή του διατάγματος ώστε να τους επιτρέπεται να χειριστούν τα περιουσιακά στοιχεία που καλύπτονταν από το διάταγμα. Αποφασίστηκε ότι όταν έχει εκδοθεί διάταγμα τύπου Mareva που εμποδίζει την αποξένωση των περιουσιακών στοιχείων μια εταιρείας, ο στη συνέχεια διορισμός διαχειριστή/παραλήπτη από τον κάτοχο ομολόγου που εκδόθηκε από την εταιρεία, αλλάζει τις περιβάλλουσες συνθήκες του διατάγματος, στο αποτέλεσμα ότι δεν υφίσταται πλέον κίνδυνος ότι τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας θα σπαταληθούν/διασκορπιστούν (dissipated). Το διάταγμα θα πρέπει, συνεπώς, να μεταβληθεί ή ακόμα ακυρωθεί έτσι που να επιτρέπεται στον παραλήπτη να χειριστεί τα περιουσιακά στοιχεία σύμφωνα με τους όρους του ομολόγου. Εξηγείται πως η έκδοση από μια εταιρεία ομολόγου δίδει στον κάτοχο του περιουσιακά δικαιώματα στα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας που επιβαρύνονται. Αυτά τα περιουσιακά δικαιώματα κρυσταλλοποιούνται όταν επισυμβούν συγκεκριμένα γεγονότα που οδηγούν στην άσκηση του δικαιώματος διορισμού παραλήπτη. Στη συνέχεια τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας εμπίπτουν εντός των περιουσιακών δικαιωμάτων του κατόχου του ομολόγου. Αυτά τα περιουσιακά δικαιώματα έχουν προτεραιότητα έναντι οιωνδήποτε δικαιωμάτων εναγόντων/απαιτητών που έχουν εξασφαλίσει προς όφελος τους Δικαστικό διάταγμα που εμποδίζει την αποξένωση των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας. Τα δικαιώματα που απορρέουν από το Δικαστικό διάταγμα είναι δικαιώματα in personam και εγείρονται μόνο στη βάση μαρτυρίας κινδύνου αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων και δικαιολογούνται να παραμένουν σε ισχύ εφόσον υπάρχει μαρτυρία ότι ο κίνδυνος εξακολουθεί να υφίσταται. Αυτά τα δικαιώματα in personam υποτάσσονται στα δικαιώματα που είναι εξασφαλισμένα με επιβάρυνση. Επομένως, αυτός που έχει εξασφαλισμένη επιβάρυνση δικαιούται στην άρση των περιορισμών που επιφέρει το διάταγμα στο χειρισμό των περιουσιακών στοιχείων. Στην περίπτωση της Capital Cameras η αίτηση των διαχειριστών/ παραληπτών εδραζόταν στη διαπίστωση πως παρά το ότι το διάταγμα Mareva ορθά είχε εκδοθεί κατά το χρόνο έκδοσης του στη βάση ότι υφίστατο κίνδυνος για τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας, τότε στα χέρια των προσώπων που διεύθυναν την εταιρεία, μετά το διορισμό των διαχειριστών/παραληπτών, οι οποίοι συνήθως είναι αδειούχοι επαγγελματίες εκκαθαριστές με φήμη, δεν υπάρχει καθόλου κίνδυνος σπατάλης/ διασκορπισμού των περιουσιακών στοιχείων. Επομένως, το διάταγμα Mareva έπρεπε να μεταβληθεί έτσι που να επιτραπεί στους παραλήπτες να χειριστούν τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας όπως θα έκριναν κατάλληλα. Το διάταγμα Mareva ήταν κάτι εντελώς αχρείαστο κάτω από τις περιστάσεις όπως είχαν διαφοροποιηθεί με το διορισμό των παραληπτών." Η ουσία στην υπό κρίση αίτηση δεν διαφέρει. Απλά ήταν άλλο το διαδικαστικό στάδιο που το ίδιο ζήτημα εξετάστηκε. Εδώ το απαγορευτικό διάταγμα εξεδόθη μονομερώς και ο διαχειριστής/παραλήπτης επενέβηκε όταν ήταν ορισμένο επιστρεπτέο, καταχωρώντας ένσταση για ακύρωση του. Είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι επειδή η δέσμευση του ακινήτου της Εναγομένης/Καθ' ης η αίτηση αποστερεί το διαχειριστή/παραλήπτη της εξουσίας που του παρέχει ο νόμος, το ομόλογο επιβάρυνσης ως και το διάταγμα ημερομηνίας 28.6.2012 να προχωρήσει στην εκποίηση του ακινήτου με σκοπό την ικανοποίηση κατά προτεραιότητα της τράπεζας και επειδή με τον διορισμό του διαχειριστή/παραλήπτη δεν υφίσταται κίνδυνος σπατάλης των περιουσιακών στοιχείων της Εναγομένης/Καθ' ης η αίτηση, καταλήγω ότι το επίδικο διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί ώστε να επιτραπεί στο διαχειριστή /παραλήπτη να διαχειρισθεί το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο της Εναγομένης/Καθ' ης η αίτηση σύμφωνα με το Νόμο Κεφ. 113, τους όρους του ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης και του εκ συμφώνου εκδοθέντος διατάγματος ημερ. 28.6.
- Με βάση τα ανωτέρω ο Ενάγων/Αιτητής δεν έχει ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του επίδικου διατάγματος, ούτε θα ήταν δίκαιη και εύλογη η οριστικοποίηση του. Συνεπώς, καταλήγω ότι το εκδοθέν διάταγμα ημερ. 21.5.2014 δεν δικαιολογείται να παραμείνει σε ισχύ, ακυρούται και παύει να ισχύει. Εν όψει των πιο πάνω, τα έξοδα της αίτησης όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, επιδικάζονται σε βάρος του ενάγοντος/αιτητή και υπέρ της εναγόμενης/καθ' ης η αίτηση, να πληρωθούν στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) .................................................. Μ. Μαυρονικόλας, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΛ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Προσωρινό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο