← Κύπρος

EDWIN JOSEPHIDES LIMITED ν. NEWLAND INVESTMENTS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 5267/14, 9/3/2015

EDWIN JOSEPHIDES LIMITED ν. NEWLAND INVESTMENTS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 5267/14, 9/3/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A60 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5267/14 Μεταξύ: EDWIN JOSEPHIDES LIMITED, από τη Λεμεσό Εναγόντων - και - NEWLAND INVESTMENTS LIMITED, από τη Λεμεσό Εναγόμενων Αίτηση ημερομηνίας 11.12.2014 για έκδοση προσωρινού διατάγματος Ημερομηνία: 09.03.2015 Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Μ. Οικονομίδης για Μ. ECONOMIDES KRANOS & CO LLC (κα Ελ. Χριστοφή κατά την απόφαση) Για τους Εναγόμενους - Καθ' ων η Αίτηση: κα Μ. Σωκράτους για Α. CHR. THEOPHILOU LLC Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα οι Ενάγοντες διεκδικούν από τους Εναγόμενους το ποσό των €153.325,00 ως οφειλόμενο ποσό δυνάμει πωλητηρίου εγγράφου ημερομηνίας 19.04.2006 για την πώληση και αγορά ενός ακινήτου στην τοποθεσία «Τούμπα» της ενορίας Καθολικής στη Λεμεσό. Περαιτέρω ζητούν τα ποσά των €53.567,00, €113.244,00 και €11.591,00 ως συμβατικούς τόκους, φόρο μερισμάτων και άλλων φόρων αντίστοιχα οι οποίοι καταβλήθηκαν από τους Ενάγοντες. Επιπλέον ζητούνται αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης και τιμωρητικές αποζημιώσεις, πλέον τόκους και έξοδα. Στις 11.12.2014 με μονομερή Αίτηση τους (στο εξής η επίδικη Αίτηση), οι Ενάγοντες (στο εξής οι Αιτητές) εξασφάλισαν προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στους Εναγόμενους (στο εξής Καθ'ων η Αίτηση) και/ή αντιπρόσωπους τους να πωλήσουν, μεταβιβάσουν, επιβαρύνουν, αποξενώσουν, δωρίσουν ή διαθέσουν με οποιοδήποτε τρόπο τα 3345/5017 εξ αδιανέμητου μεριδίου του ακινήτου με αρ. εγγραφής 4/37206, Τεμάχιο 244 το οποίο βρίσκεται στην τοποθεσία «Τούμπα» της ενορίας Καθολικής του Δήμου Λεμεσού και είναι εγγεγραμμένο στο όνομα των Καθ' ων η Αίτηση ως συνιδιοκτητών των Αιτητών, μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής και της ικανοποίησης οποιασδήποτε απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ των Αιτητών ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Η μαρτυρία η οποία υποστήριξε την έκδοση του προαναφερόμενου προσωρινού διατάγματος προέρχεται από ένορκη δήλωση του Έντουιν Ιωσηφίδη και επισυνημμένα σ' αυτήν έγγραφα - τεκμήρια. Όπως αναφέρεται στην εν λόγω ένορκη δήλωση, ο Έντουιν Ιωσηφίδης είναι ένας εκ των διευθυντών των Αιτητών και γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης, είναι δε εξουσιοδοτημένος για να προβεί στην ένορκη δήλωση. Οι Αιτητές, κατά πάντα ουσιώδη χρόνο για την αγωγή, ήταν εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του όλου μεριδίου του ακινήτου με αρ. εγγραφής 4/37206, τεμάχιο 244 το οποίο βρίσκεται στην τοποθεσία «Τούμπα» της ενορίας Καθολικής του Δήμου Λεμεσού (στο εξής το ακίνητο). Στις 19.04.2006 οι Αιτητές και οι Καθ'ων η Αίτηση υπέγραψαν γραπτή συμφωνία με την οποία πωλήθηκαν στους Καθ'ων η Αίτηση τα 2/3 μερίδια του ακινήτου (Τεκμήριο 1 το πωλητήριο έγγραφο). Η συμφωνημένη αξία της αγοράς του ακινήτου ήταν €1.110.590,94 (ΛΚ.650.000,00). Η πληρωμή θα γινόταν ως ακολούθως: (α) ΛΚ.100.000,00 με τόκο 4% το χρόνο, σε 1 μήνα από την υπογραφή της συμφωνίας ημερομηνίας 19.04.

  1. (β) ΛΚ.100.000,00 μέχρι την 19.09.2006, με τόκο 4% το χρόνο από την υπογραφή της συμφωνίας ημερομηνίας 19.04.
  2. (γ) ΛΚ.150.000,00 μέχρι την 19.04.2007, με τόκο 4% το χρόνο από την υπογραφή της συμφωνίας ημερομηνίας 19.04.
  3. (δ) ΛΚ.100.000,00 μέχρι την 19.09.2007, με τόκο 4% το χρόνο από την υπογραφή της συμφωνίας ημερομηνίας 19.04.
  4. (ε) ΛΚ.200.000,00 ταυτόχρονα με την εγγραφή και μεταβίβαση του Πωλούμενου Ακινήτου στο όνομα των Καθ'ων η Αίτηση η οποία θα γίνει την 19.04.2008, με τόκο 4% το χρόνο από την υπογραφή της συμφωνίας ημερομηνίας 19.04.
  5. Οι Καθ'ων η Αίτηση κατέθεσαν το πωλητήριο έγγραφο στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού (Τεκμήριο 2 σχετική απόδειξη). Την 20.04.2006 οι διάδικοι υπέγραψαν συμπληρωματική συμφωνία με την οποία οι Καθ'ων η Αίτηση, πέραν από το τίμημα πώλησης, ανέλαβαν να καταβάλουν και να καλύψουν οποιοδήποτε ποσό φόρου, κεφαλαιουχικών κερδών των Αιτητών το οποίο θα προέκυπτε λόγω της διάθεσης του ακινήτου (Τεκμήριο 3 η συμπληρωματική συμφωνία). Οι Αιτητές προχώρησαν με τη μεταβίβαση του ακινήτου και συγκεκριμένα των 3345/5017 το οποίο εγγράφηκε στο όνομα των Καθ'ων η Αίτηση κατά ή περί τις 15.12.2006 (Τεκμήριο 4 οι τίτλοι ιδιοκτησίας). Οι Καθ'ων η Αίτηση ακολούθως προχώρησαν με την ανέγερση τριών πολυκατοικιών, με διαμερίσματα, για σκοπούς μεταπώλησης ή εκμετάλλευσης επί του εξ αδιανέμητου μεριδίου. Οι Αιτητές πλήρωσαν το ποσό των €113.244,42 προς το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων αναφορικά με οφειλόμενους φόρους που αφορούσαν την πώληση του ακινήτου (Τεκμήριο 5 σχετική απόδειξη πληρωμής). Οι Καθ' ων η Αίτηση κατέβαλαν στους Αιτητές διάφορα ποσά έναντι του τιμήματος αγοράς αλλά παρέλειψαν να πληρώσουν το εναπομείναν τίμημα πώλησης €153.325,00 πλέον συμβατικό τόκο ο οποίος υπολογίζεται στο ποσό των €53.567,00 και επίσης παρέλειψαν να καταβάλουν το ποσό φόρου επί των μερισμάτων το οποίο ανέρχεται στο ποσό των €107.852,00 πλέον τόκο επί του αναφερόμενου φόρου ύψους €5.392,00 πλέον συμβατικό τόκο ύψους €11.591,00, ήτοι το συνολικό ποσό των €331.727,00 (επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 6 κατάσταση λογαριασμού). Οι Αιτητές κάλεσαν επανειλημμένα τους Καθ' ων η Αίτηση να καταβάλουν τα πιο πάνω ποσά, ωστόσο υπήρξε αδυναμία πληρωμής και ως εκ τούτου έγινε προσπάθεια διευθέτησης. Περί τις 06.06.2011 υπήρξε συμφωνία όπως οποιοδήποτε ποσό προκύπτει από τη συμπληρωματική συμφωνία ημερομηνίας 20.04.2006 θα θεωρείται ότι εξοφλείται με την καταβολή του ποσού των €233.325,
  6. Το ποσό αυτό θα καταβαλλόταν μέχρι 30.06.
  7. Τα ποσά τα οποία οφείλονταν από τη συμφωνία πώλησης ημερομηνίας 19.04.2006 δεν θα διαφοροποιούνταν. Επειδή οι Καθ'ων η Αίτηση δεν κατέβαλαν το πιο πάνω ποσό μέχρι τις 30.06.2011, η τελευταία συμφωνία έπαυσε να ισχύει. Προσπάθεια διευθέτησης έγινε και περί τον Ιούνιο και Ιούλιο του 2012, ωστόσο δεν επήλθε αποτέλεσμα λόγω του ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν ήταν σε θέση να τηρήσουν τους όρους των συμφωνιών και να πληρώσουν τα οφειλόμενα ποσά στους Αιτητές. (Επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 8 επιστολή των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση.) Έκτοτε, παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις των Καθ' ων η Αίτηση ότι θα καταβάλουν τα οφειλόμενα ποσά δεν το έπραξαν, ωστόσο απέστειλαν επιστολή ημερομηνίας 28.11.2014, μέσω των δικηγόρων τους, προβάλλοντας θέσεις οι οποίες συνηγορούν σε προσπάθεια κωλυσιεργίας και καθυστέρησης πληρωμής. Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν είναι αξιόχρεοι, οφείλουν διάφορα ποσά σε τράπεζες, ιδιώτες και στο κράτος. Επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 11 πιστοποιητικό έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας, όπου φαίνονται υποθήκες και ΜΕΜΟ επί της περιουσίας τους. Υπάρχει δε πληροφόρηση ότι διαπραγματεύονται και συζητούν την πώληση των υπόλοιπων διαμερισμάτων των πολυκατοικιών που βρίσκονται στο επίδικο ακίνητο. Αναζητούν απεγνωσμένα αγοραστές για το μερίδιο τους, επί του ακινήτου, ώστε να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους και προτίθενται να μεταβιβάσουν ολόκληρο ή μέρος του μεριδίου τους. Υπάρχει κίνδυνος να αποξενωθεί και να πωληθεί το ακίνητο το οποίο αποτελεί τη μόνη σημαντική περιουσία των Καθ' ων η Αίτηση. Από την έκδοση του διατάγματος αυτοί δεν θα υποστούν βλάβη. Αντίθετα, οι Αιτητές δεν θα μπορέσουν, σε μεταγενέστερο στάδιο, να ικανοποιήσουν τυχόν, προς όφελος τους, απόφαση. Στην επίδικη Αίτηση οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης. Παρατίθενται στη συνέχεια αυτούσιοι οι λόγοι ένστασης:
  8. Δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, για έκδοση του εν λόγω απαγορευτικού Διατάγματος.
  9. Οι Ενάγοντες παραβίασαν το καθήκον τους για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων και/ή παρέθεσαν ανακριβή και ελλιπή στοιχεία σε σημαντικά θέματα με σκοπό την παραπλάνηση του Δικαστηρίου, και συνεπώς δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια».
  10. Η παρούσα Αίτηση δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις του άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, καθότι οι Ενάγοντες απέτυχαν να αποκαλύψουν στην ένορκη τους δήλωση τα γεγονότα εκείνα που καθιστούν την παρούσα Αίτηση κατεπείγουσα.
  11. Υπήρξε σοβαρή και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην έναρξη δικαστικών ή άλλων διαδικασιών εκ μέρους των Εναγόντων που τους εμποδίζει στην διεκδίκηση και διατήρηση σε ισχύ του εν λόγω απαγορευτικού Διατάγματος.
  12. Οι Ενάγοντες δεν θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά η οποία να μην μπορεί να αποκατασταθεί με χρήμα. Σε κάθε περίπτωση οι ισχυρισμοί στην εν λόγω Ένορκη Δήλωση περί ανεπανόρθωτης ζημιάς είναι παραπλανητικοί, ανακριβείς και ελλιπείς.
  13. Στην Αίτηση και στην Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει δεν έχουν τεθεί τέτοιοι και/ή οποιοιδήποτε ισχυρισμοί που να δικαιολογούν την έκδοση του εν λόγω απαγορευτικού Διατάγματος με βάση την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ενώ το περιεχόμενο της εν λόγω Ένορκης Δήλωσης όπως και η ίδια η Αίτηση είναι γενική, αόριστη, ελλιπής, παραπλανητική και ατεκμηρίωτη. Γενική, ασαφής και αόριστη είναι επίσης η αποκάλυψη των πηγών πληροφόρησης του Ενόρκως Δηλούντα, κ. Έτουϊν Ιωσηφίδη.
  14. Με την έκδοση και διατήρηση σε ισχύ του εν λόγω απαγορευτικού Διατάγματος θίγονται βασικά συνταγματικά δικαιώματα των Εναγομένων, ήτοι το δικαίωμα να συμβάλλονται ελεύθερα και να επιδίδονται στη συνήθη και αποκλειστική εμπορική δραστηριότητα τους.
  15. Με την έκδοση και διατήρηση σε ισχύ του εν λόγω απαγορευτικού Διατάγματος επηρεάζονται έννομα δικαιώματα και συμφέροντα καλόπιστων τρίτων προσώπων επί του δεσμευόμενου 3345/5017 εξ' αδιανέμητου μεριδίου των Εναγομένων επί του εν λόγω ακινήτου, τα οποία δικαιώματα προηγούνται της έγερσης της παρούσας Αγωγής και έκδοσης του εν λόγω Διατάγματος.
  16. Υπό τις περιστάσεις δεν είναι δίκαιο και εύλογο να παραμείνει σε ισχύ το εν λόγω απαγορευτικό Διάταγμα.
  17. Η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά, κακόπιστα και εκβιαστικά.
  18. Το ύψος της παρασχεθείσας εγγύησης που κατατέθηκε από τους Ενάγοντες είναι ανεπαρκές, εν' όψει των ζημιών που δύναται να προκαλέσει στους Εναγόμενους η έκδοση και διατήρηση σε ισχύ του εν λόγω απαγορευτικού Διατάγματος. Οι λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση του Μίλτου Παπαδόπουλου, εκ των διευθυντών των Καθ' ων η Αίτηση, ο οποίος δηλώνει εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση. Γνωρίζει, ως αναφέρει, προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης, και από στοιχεία και πληροφορίες που προέρχονται από άλλο αξιωματούχο των Καθ' ων η Αίτηση. Αρνείται ότι οι Αιτητές τηρούσαν κατάσταση λογαριασμού δυνάμει της συμφωνίας ημερομηνίας 19.04.
  19. Ουδέποτε έλαβαν γνώση τέτοιας κατάστασης. Κατά τη θέση του: (α) Το έγγραφο - Τεκμήριο 3 στην εν λόγω ένορκη δήλωση αν και φέρει ημερομηνία 20.04.2006, υπογράφτηκε εντούτοις περίπου 2 μήνες μετά την υπογραφή της συμφωνίας ημερομηνίας 19.04.2006 μετά από έντονες πιέσεις των Αιτητών, οι οποίοι επέμεναν να αναλάβουν οι Καθ' ων η Αίτηση και το βάρος πληρωμής των κεφαλαιουχικών κερδών της εταιρείας των Αιτητών που προέκυπταν από τη διάθεση των 2/3 εξ αδιανεμήτου μεριδίων του εν λόγω ακινήτου. (β) Η συμφωνία που περιέχεται στο πιο πάνω έγγραφο - Τεκμήριο 3 ήταν συμπληρωματική και θα αποτελούσε αναπόσπαστο και ενιαίο μέρος της συμφωνίας ημερομηνίας 19.04.
  20. (γ) Οι Καθ' ων η Αίτηση εκπλήρωσαν την πιο πάνω συμβατική υποχρέωση τους και κατέβαλαν το ποσό του φόρου κεφαλαιουχικών κερδών των Αιτητών, το οποίο ανήλθε περίπου στο ποσό των €86.330,
  21. Οι Καθ' ων η Αίτηση απορρίπτουν ότι οφείλουν στους Αιτητές το ποσό των €153.325,00 και το ποσό των ισχυριζόμενων τόκων €53.567,
  22. Οι Καθ' ων η Αίτηση πλήρωσαν διάφορα ποσά είτε απευθείας στους Αιτητές είτε σε αξιωματούχους είτε μέτοχους για κάλυψη και πληρωμή φόρων, αμοιβής λογιστών και άλλων πιστωτών των Αιτητών. Κάποια ποσά μάλιστα είχαν πληρωθεί πριν καν υπογραφτεί η συμφωνία ημερομηνίας 19.04.
  23. Ως εκ τούτου, οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται να ζητούν την τήρηση του χρονοδιαγράμματος που προβλέπεται στον όρο 2 της συμφωνίας ημερομηνίας 19.04.2006 (επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α κατάσταση λογαριασμού και αντίγραφα αποδείξεων πληρωμών). Ακόμη οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν πληρώσει και άλλα ποσά μετά το 2011, δεν παρουσιάζονται όμως αποδεικτικά στοιχεία των πληρωμών διότι βρίσκονται στην κατοχή των λογιστών τους και τα βιβλία των ετών 2011 - 2013 δεν έχουν κλείσει ακόμα. Επισυνάπτεται ωστόσο δέσμη (ως Τεκμήριο Γ) από αντίγραφα δηλώσεων που υπογράφτηκαν εκ μέρους των Αιτητών στις 08.08.2011 και 24.12.2013 σχετικά με πληρωμές €80.000,00 και €5.000,
  24. Ωστόσο οι εν λόγω πληρωμές δεν περιλαμβάνονται στο Τεκμήριο 6 - κατάσταση λογαριασμού που παρουσίασαν οι Αιτητές. Περαιτέρω, γίνεται λόγος για χρηματική επιβάρυνση των Καθ' ων η Αίτηση για έξοδα και δαπάνες που πληρώθηκαν από αυτούς για τις πέντε πολυκατοικίες που θα ανεγείρονταν εκ των οποίων οι δύο θα ανεγείρονταν από τους Αιτητές. Προφανώς η εν λόγω αναφορά αφορά σε ενδεχόμενη ανταπαίτηση των Καθ' ων η Αίτηση, και ως εκ τούτου δεν θα απασχολήσει το Δικαστήριο στην παρούσα Αίτηση. Όσον αφορά το επιτόκιο 4% που οι Αιτητές χρεώνουν, είχε συμφωνηθεί στις 06.06.2011 ότι το τότε οφειλόμενο υπόλοιπο έναντι του τιμήματος πώλησης ήταν €233.325,00 πλην όμως οι συμβατικοί τόκοι θα χαρίζονταν. Γίνεται δε λόγος για προσθήκες και/ή αλλοιώσεις επί του Τεκμηρίου 7 που αποτελεί τη συμφωνία ημερομηνίας 06.06.
  25. Σε καμία περίπτωση οι Καθ' ων η Αίτηση συμφώνησαν να πληρώσουν το ποσό των €105.000,00 ως άμυνα, ως αναγράφεται στο Τεκμήριο
  26. Ουδέποτε συμφωνήθηκε ότι το ποσό των €233.325,00 θα πληρωνόταν μέχρι τις 30.06.
  27. Αντίθετα, δεν συμφωνήθηκε χρονικό περιθώριο. Οι Καθ' ων η Αίτηση, σε αντίθεση με τους Αιτητές, θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά αν παραμείνει σε ισχύ το προσωρινό διάταγμα. Οι Καθ' ων η Αίτηση διατηρούν και άλλη ακίνητη ιδιοκτησία στη Λεμεσό. Επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Στ τιμοκατάλογος με απούλητα διαμερίσματα, τόσο στο μερίδιο τους επί του επίδικου ακινήτου, όσο και επί ενός άλλου ακινήτου τους. Το ύψος των δανείων για την εξασφάλιση των οποίων εγγράφηκαν οι υποθήκες όπως φαίνονται στο Τεκμήριο 11 που παρουσίασαν οι Αιτητές, δεν είναι πλέον στο αρχικό ποσό αλλά στο ποσό των €450.000,00 περίπου, καθότι έγιναν πληρωμές. Σε περίπτωση που το προσωρινό διάταγμα παραμείνει σε ισχύ, οι Καθ' ων η Αίτηση θα αντιμετωπίσουν καταιγισμό αγωγών εναντίον τους ή τερματισμό αγοραπωλητηρίων συμβολαίων αφού δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις που πηγάζουν από τις πωλήσεις των 47 διαμερισμάτων που αφορούν το επίδικο ακίνητο. Θα προκύψει δε απώλεια κέρδους από την εμπόδιση στην πώληση των εναπομείναντων δύο διαμερισμάτων που υπάρχουν στις δύο πολυκατοικίες η αξία των οποίων αποτιμάται περίπου στο ποσό των €360.000,
  28. Με άδεια του Δικαστηρίου καταχωρήθηκαν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις και από τις δύο πλευρές με τις οποίες οι ενόρκως δηλούντες προβαίνουν σε απάντηση έναντι των προβαλλόμενων γεγονότων και ισχυρισμών. Πρόκειται στο μεγάλο τους μέρος για επιχειρήματα και όχι για μαρτυρία γεγονότων. Το ίδιο βέβαια φαινόμενο παρουσιάζεται και στο περιεχόμενο των αρχικών ενόρκων δηλώσεων. Έχει κατ' επανάληψη αναφερθεί ότι οι ένορκες δηλώσεις, όπως προβλέπεται στη Δ.39 Κ 1 και 2 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, πρέπει να περιορίζονται σε γεγονότα - μαρτυρία και όχι επιχειρήματα. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν τα επιχειρήματα και τις θέσεις τους, προς υποστήριξη των εκατέρωθεν εκδοχών τους. Η επανάληψη τους στο παρόν στάδιο κρίνεται αχρείαστη. Διατηρούνται κατά νου και το Δικαστήριο θα αναφερθεί επί αυτών στη συνέχεια, εφόσον κρίνει αναγκαίο, και στο βαθμό που απαιτεί η αιτιολόγηση της απόφασης του για το ενδιάμεσο θέμα που καλείται να αποφανθεί. Νομική πτυχή:- Η Αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όσο και στα άρθρα 3, 4, 5 και 9 του Κεφ. 6 και στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.48 Κ1, 2 και
  29. Αναφορικά με τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 το Δικαστήριο παραπέμπει στο πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση ABP Holdings Ltd v. Κιταλίδη,

(1994)1 Α.Α.Δ. 694 όπου στη σελίδα 701 αναφέρονται τα εξής: «... Τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, που προσδιορίζει, όπως είπαμε πιο πριν το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων.» Το άρθρο 32
(1)έχει ως εξής: «Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν), ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ΄ αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ΄ ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται εις θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.». Είναι πρόδηλη διαπίστωση ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 αναλύθηκε σε σωρεία αποφάσεων όπου συγκεκριμενοποιήθηκαν οι προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Οι υποθέσεις Karydas Taxi Co Ltd v. Andreas Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321, Constantinides v. Makriyiorghou and another
(1978)1 C.L.R. 585 και η Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 C.L.R. 557, είναι μόνο μερικές που ενδεικτικά αναφέρονται. Στη συνέχεια παρατίθενται οι τρεις βασικές προϋποθέσεις που θα πρέπει να συντρέχουν, πριν το Δικαστήριο αποφασίσει, να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία με βάση το ισοζύγιο των επιπτώσεων, υπέρ της έκδοσης ή μη έκδοσης προσωρινού διατάγματος, και κατ΄ επέκταση στη διατήρηση του σε ισχύ μέχρι την εκδίκαση της αγωγής: (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα ότι ο αιτητής δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή ή σε ανταπαίτηση. (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Αναφορικά με την πρώτη προϋπόθεση, έχει εξηγηθεί ότι δεν περιλαμβάνεται οτιδήποτε πέραν από του να αποδειχθεί ότι πρόκειται περί συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα και τη μαρτυρία. Για δε την ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο αιτητής σε θεραπεία, επεξηγείται στη νομολογία ότι αφορά την απόδειξη ύπαρξης υπόθεσης πέραν από απλή πιθανότητα αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις πολιτικές υποθέσεις. Ειδικότερα σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση είναι χρήσιμα τα όσα αναφέρονται στην υπόθεση Α. Κυτάλα ν. Άννα Χρυσάνθου και άλλοι
(1996)1 Α.Α.Δ. 253 και είναι τα εξής: «Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας, που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ. Odysseos v. Pieris Estated Ltd and Others
(1982)1 CLR 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας.» Μετά την εξέταση των πιο πάνω προϋποθέσεων και εφόσον αυτές πληρούνται, το Δικαστήριο θα πρέπει επιπλέον να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα. Είναι προφανές ότι σκοπός της εξασφάλισης προσωρινού διατάγματος είναι η προστασία του Αιτητή για να αποζημιωθεί ή να προστατευθεί σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής ή της ανταπαίτησης του μετά την ακρόαση. Η ανάγκη προστασίας του Αιτητή δεν μπορεί παρά να σταθμίζεται πάντοτε με την αντίστοιχη ανάγκη να προστατευθεί ο αντίδικος από ζημιά που θα ήταν δυνατό να υποστεί κατά την άσκηση των δικών του δικαιωμάτων. Το Δικαστήριο συνεπώς θα πρέπει πάντοτε να σταθμίζει τα δύο πιο πάνω στοιχεία και να καθορίσει, εάν είναι δυνατό, ποιος από τους δύο διάδικους, θα υποστεί τη μεγαλύτερη ταλαιπωρία από την έκδοση ή όχι του διατάγματος (Βλέπε υπόθεση American Cinamid Co. v. Ethicon Ltd
(1975)1 All E.R. 504, 509-510). Ένα άλλο θέμα το οποίο εξετάζεται, πριν την έκδοση προσωρινού διατάγματος, είναι κατά το πόσο οι αποζημιώσεις στις οποίες δυνατό να δικαιούται ο αιτητής, θα ήταν εύκολο ή δυνατό να υπολογισθούν με αρκετή βεβαιότητα. Η δυσκολία ή αδυναμία υπολογισμού αποτελεί παράγοντα ο οποίος συνηγορεί υπέρ της έκδοσης τέτοιου διατάγματος. (Βλέπε υπόθεση Καρυδάς Ταξί Co Ltd ν. Ανδρέας Κωμοδίκης
(1975)1 Α.Α.Δ 321.) Μια άλλη αρχή, την οποία το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη του κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, για έκδοση ή μη προσωρινού διατάγματος, είναι το ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής, ούτως ώστε να μην αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brenivos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 C.L.R. 14 και η υπόθεση Re Χ΄΄ Κωνσταντή, Αίτ. 89/98
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1827). Περαιτέρω σύμφωνα με την υπόθεση C.T. TOBACCO LIMITED v. Της Εταιρείας Εκδόσεις ΑΡΚΤΙΝΟΣ Λτδ κ.α.
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 853 το Δικαστήριο δεν μπορεί στο στάδιο της έκδοσης ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος να προβεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας των προσώπων που τυχόν αντεξετάσθηκαν, για να καταλήξει σε εύρημα κατά πόσο ήταν αξιόπιστοι ή όχι. Αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών και συμπέρασμα:- Λαμβανομένων υπόψη όλων των πιο πάνω νομικών αρχών και κανόνων, τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τις δύο πλευρές, χωρίς να διενεργείται αξιολόγηση ως προς την αξιοπιστία αυτής, αλλά κατά αφηρημένο και αντικειμενικό κριτήριο, εξετάζεται στη συνέχεια κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, εφ΄ όσον αυτές αμφισβητούνται, και κατά ακολουθία εάν δικαιολογείται η διατήρηση σε ισχύ του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 12.12.2014. (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση:- Αναμφισβήτητα η έγερση της αγωγής με αντικείμενο τη διεκδίκηση του συνολικού ποσού ύψους €331.727,00 ως οφειλόμενο δυνάμει υπολοίπου, απλήρωτου τιμήματος αγοράς ακινήτου, πλέον τόκους καθώς και άλλες υποχρεώσεις δυνάμει συμφωνίας με λεπτομέρειες όπως δίδονται ενόρκως, αποτελούν στοιχεία τα οποία δικαιολογούν συμπέρασμα για ύπαρξη ενός σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ενώπιον του Δικαστηρίου. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα οι Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία:- Αναφορικά με αυτή την προϋπόθεση κρίνεται ότι μέσα από τη μαρτυρία που οι Αιτητές παρουσίασαν, ενώπιον του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι η αξίωση τους δεν είναι γενική ή αόριστη, αλλά υποστηρίζεται από συγκεκριμένες γραπτές συμφωνίες αλλά και άλλα αποδεικτικά στοιχεία, όπως αποδείξεις πληρωμών και κατάσταση λογαριασμού. Δεν είναι η ώρα για να αξιολογηθεί η βαρύτητα αυτών των αποδεικτικών στοιχείων. Παραμένει ωστόσο ενώπιον του Δικαστηρίου, έστω και μετά από την ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση, εικόνα δυναμικής εκδοχής των Αιτητών, όπως υπήρξε κατά την εξασφάλιση μονομερώς του προσωρινού διατάγματος. Υπό αυτές τις περιστάσεις, παραμένει εκείνη η δυναμική στην, αντικειμενικά ιδωμένη, εκδοχή των Αιτητών η οποία συνιστά ορατή πιθανότητα να δικαιούνται σε θεραπεία στην αγωγή. Δεν παραγνωρίζονται οι θέσεις των Καθ' ων η Αίτηση, ωστόσο δεν μπορούν να εξετασθούν στο παρόν στάδιο θέματα ερμηνείας των συμφωνιών που υπέγραψαν με τους Αιτητές αλλά ούτε και αντικρουόμενες θέσεις τους ως προς την εκδοχή των Αιτητών. Θα μπορούσε ωστόσο να επισημανθεί πως δεν έδωσαν αντίλογο στο περιεχόμενο των Τεκμηρίων 7 και 8 που παρουσίασαν οι Αιτητές, μέσα από τα οποία αποδέχονται, αν όχι ολόκληρη την απαίτηση των Αιτητών, μεγάλο μέρος αυτής (€233.325,00) και προτείνουν λύσεις για διευθέτηση. Οι τελευταίες σκέψεις και προβληματισμοί του Δικαστηρίου, ουδόλως αποσκοπούν σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας, αλλά, μόνο στη διαπίστωση ότι τα στοιχεία που τέθηκαν από πλευράς των Καθ' ων η Αίτηση, δεν είναι ικανά να κλονίσουν την αντικειμενικά θετική και ικανοποιητική εικόνα περί καλής υπόθεσης των Αιτητών. Συνακόλουθα των πιο πάνω, κρίνεται ότι πληρείται και η παρούσα υπό συζήτηση προϋπόθεση. (γ) Η μη έκδοση και/ή διατήρηση του διατάγματος θα συνεπάγεται δυσκολία και/ή αδυναμία να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο:- Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Θα μπορούσε να ειπωθεί, πως στην παρούσα υπόθεση οποιαδήποτε ζημιά θα επέλθει στους Αιτητές, θα ήταν δυνατό να εκτιμηθεί σε χρήμα, κατόπιν εκτιμήσεων από ειδικούς. Κρίνεται όμως πως δεν είναι τόσο απλό το θέμα όταν πρόκειται για σεβαστό χρηματικό ποσό (€331.727,00 πλέον τόκους). Είναι επίσης σημαντικό να επισημανθεί πως, στην υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, έχει αναφερθεί ότι ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Δεν μπορεί να παραγνωρισθεί το γεγονός ότι το επίδικο ακίνητο είναι υποθηκευμένο για ποσό πέραν του €1.000.000,00 ή έστω στην εκδοχή που δίδουν οι Καθ' ων η Αίτηση για €450.000,00. Αυτό συνιστά μια ένδειξη ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν βρίσκονται σε κατάσταση οικονομικής άνεσης, δεδομένου ότι μόνο 2 διαμερίσματα έχουν παραμείνει απούλητα. Συνεπώς τυχόν αποξένωση των δύο διαμερισμάτων θα δυσκολέψει την ικανοποίηση ενδεχόμενης απόφασης προς όφελος των Αιτητών. Πρόθεση αποξένωσης ούτως ή άλλως δεν απαιτείται να αποδειχθεί (βλέπε υπόθεση C. PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v. ΣΚΥΡΟΠΟΙΙΑ «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΙΜΙΤΕΔ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785). Είναι ωστόσο κοινός τόπος ότι οι πολυκατοικίες που ανεγέρθηκαν από τους Καθ' ων η Αίτηση ήταν για σκοπούς πώλησης. Οι Καθ' ων η Αίτηση αναφέρουν στην ένορκη δήλωση του διευθυντή τους πως διατηρούν και άλλη ακίνητη ιδιοκτησία και άρα οι Αιτητές δεν πρέπει να ανησυχούν. Δεν παρουσίασαν όμως στοιχεία τα οποία αξιολογούμενα δεν θα πρέπει να ανησυχούν τους Αιτητές. Ούτε και αναφέρουν κατά πόσο υπάρχουν υποθήκες ή εμπράγματα βάρη στην άλλη ακίνητη ιδιοκτησία που έχουν. Εν πάση περιπτώσει στην υπόθεση Μυριάνθης Κ. Νικόλα ν. Μιχάλη Κεφάλα κ.α.
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1400 κρίθηκε ότι η ύπαρξη περιουσίας, ή καταθέσεων, που θα είναι αδέσμευτα και θα υπόκεινται σε κάθε είδους διάθεση ή χειρισμό ανάλογα με τη βούληση των Εναγόμενων, δεν παρέχει αφ' εαυτής τα εχέγγυα ικανοποίησης πιθανής απόφασης εναντίον τους. Πόσο μάλλον στην παρούσα υπόθεση που δεν δεσμεύονται καταθέσεις. Συνακόλουθα των πιο πάνω κρίνεται ότι πληρείται και η τρίτη προϋπόθεση. Το Δικαστήριο, εξετάζοντας το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας, παραπέμπει στην υπόθεση Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd,
(1996)1 Α.Α.Δ. 788 στην οποία αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά: "Αναφορικά με το ισοζύγιο της ευχέρειας αυτό υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίζει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Όπως το έχει θέσει ο δικαστής Hoffman στην Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited
(1987)1 W.L.R. 670: Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το Δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει να αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιωμένη αρχή ότι το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν «εσφαλμένη» με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για την χορήγηση και των δύο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή." Κρίνεται, κατ΄ εφαρμογή των πιο πάνω νομολογηθέντων, πως η μαρτυρία που τέθηκε από πλευράς των Καθ' ων η Αίτηση δικαιολογεί συμπέρασμα ότι αυτοί θα υποστούν βλάβη σε περίπτωση αποτυχίας της αγωγής, ως επίσης ακόμη και στην περίπτωση επιτυχίας της αγωγής, εφόσον ισχυρίζονται ότι οφείλουν να μεταβιβάσουν δυνάμει συμβολαίων διαμερίσματα που έχουν ανεγερθεί στο επίδικο ακίνητο, σε 47 αγοραστές (γεγονός που δεν αμφισβητείται). Κρίνεται ότι η διατύπωση του προσωρινού διατάγματος ως έχει είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει σ' αυτούς ζημιές, όπως διεκδίκηση αποζημιώσεων, αγωγές εναντίον τους αφού δεν θα μπορούν να μεταβιβάσουν τα διαμερίσματα που πώλησαν. Σκοπός ενός προσωρινού διατάγματος δεν είναι να προστατευθεί ένας διάδικος αλλά την ίδια ώρα να προκληθούν μεγαλύτερες ζημιές ή ταλαιπωρία σε αντίδικο. Τα προλεγόμενα αντανακλούν στα πωλημένα ήδη διαμερίσματα. Όπως όμως οι Καθ' ων η Αίτηση αποδέχονται, υπάρχουν ακόμα δύο διαμερίσματα επί του επίδικου ακινήτου τους τα οποία δεν έχουν πωληθεί. Εμφαίνονται στο Τεκμήριο ΣΤ (επί της ένστασης) στο δεύτερο πίνακα με αριθμούς (Flat No.) 2.3 και 4.
  1. Συνεπώς, γι' αυτά, το Δικαστήριο θεωρεί πως είναι δικαιολογημένο να παραμείνουν δεσμευμένα μέχρι την εκδίκαση της αγωγής ούτως ώστε σε περίπτωση επιτυχίας της να μην μείνουν εκτεθειμένοι στην εκτέλεση οι Αιτητές. Πριν το Δικαστήριο ολοκληρώσει την παρούσα του απόφαση επιθυμεί να αναφερθεί στο δεύτερο λόγο ένστασης, αναφορικά με την απόκρυψη στοιχείων, και προσπάθεια παραπλάνησης του Δικαστηρίου. Κανένα από τα προβαλλόμενα στοιχεία, εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση, είναι ικανό να στοιχειοθετήσει απόκρυψη στοιχείων ή παραπλάνηση του Δικαστηρίου από τους Αιτητές κατά την εξασφάλιση του προσωρινού διατάγματος. Ειδικότερα, η θέση ότι η κατάσταση λογαριασμού, Τεκμήριο 6, δεν αποκαλύφθηκε πως τηρούνταν σε συμφωνία με τους Καθ' ων η Αίτηση απορρίπτεται καθότι η μαρτυρία των Αιτητών δεν αντανακλά στο ότι αυτή ήταν κατόπιν συμφωνίας ή αποδοχής του περιεχομένου της από τους Καθ' ων η Αίτηση. Παρουσιάστηκε το Τεκμήριο 6 προς ενίσχυση και απόδειξη των οφειλόμενων ποσών. Ως εκ τούτου δεν στοιχειοθετείται απόκρυψη γεγονότος. Περαιτέρω δεν γίνεται αποδεκτή η θέση ότι οι Αιτητές παραπλάνησαν το Δικαστήριο σχετικά με το περιεχόμενο και τους όρους συμφωνίας ημερομηνίας 06.06.
  2. Τούτο γιατί οι Αιτητές έθεσαν την εν λόγω συμφωνία ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την εξασφάλιση του προσωρινού διατάγματος. Τα προβαλλόμενα στοιχεία και θέσεις των Καθ' ων η Αίτηση αφορούν την ουσία της αγωγής που ούτως ή άλλως δεν μπορούσαν να ληφθούν υπόψη ή να αξιολογηθούν στην παρούσα διαδικασία. Περαιτέρω δεν συνιστούν απόκρυψη τα όσα ισχυρίζονται οι Καθ΄ων η Αίτηση για το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 7 αφού οι Αιτητές έθεσαν το έγγραφο ενώπιον του Δικαστηρίου. Δεν υπάρχει υποχρέωση για παράθεση των πιθανών επιχειρημάτων ή θέσεων των αντιδίκων έναντι της εκδοχής των Αιτητών. Επιπλέον οι Καθ'ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι οι Αιτητές παρέλειψαν να προβούν σε δέουσα έρευνα αναφορικά με την ιδιοκτησία των Καθ'ων η Αίτηση, αφήνοντας την εντύπωση ότι η μόνη περιουσία των Καθ' ων η Αίτηση που έχει αξία, είναι το υπό δέσμευση ακίνητο. Είναι γεγονός ότι οι Αιτητές δεν παρουσίασαν στοιχεία εξαντλητικής έρευνας που να φαίνεται ότι οι Καθ'ων η Αίτηση δεν έχουν άλλη περιουσία πλην του επίδικου ακινήτου. Το Δικαστήριο ωστόσο δεν παραχώρησε το προσωρινό διάταγμα στη βάση αυτής της λογικής, έστω και αν αποκαλυπτόταν περαιτέρω περιουσία, πάλι το Δικαστήριο θα έδιδε το προσωρινό διάταγμα. Όπως έχει νομολογηθεί στην υπόθεση Κεφάλα (ανωτέρω), το στοιχείο της πιθανότητας αποξένωσης θα υπήρχε ανεξάρτητα από την περιουσία των Καθ'ων η Αίτηση οι οποίοι μετά που τους δόθηκε η ευκαιρία, κατά την ακρόαση, δεν ικανοποίησαν ούτως ή άλλως το Δικαστήριο ότι είναι αξιόχρεοι, σε τέτοιο βαθμό, που δεν δικαιολογείται ανησυχία των Αιτητών. Εντελώς άσχετα με την κρίση του Δικαστηρίου κρίνονται τα όσα προωθούνται από τους Καθ'ων η Αίτηση αναφορικά με το ότι οι Αιτητές αποσιώπησαν το γεγονός ότι υπάρχει συγγένεια μεταξύ των μετόχων των Αιτητών και των μετόχων των Καθ'ων η Αίτηση. Ακόμη οι Καθ'ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι οι Αιτητές απόκρυψαν το γεγονός ότι γνώριζαν ήδη κατά την σύναψη της συμφωνίας ημερομηνίας 19.04.2006 ότι στο επίδικο μερίδιο των Καθ'ων η Αίτηση θα εγγραφόταν υποθήκη. Δεν αντιλαμβάνεται το Δικαστήριο σε τι θα διαφοροποιούσε τη θέση του ως προς την παραχώρηση του προσωρινού διατάγματος εάν αναφερόταν αυτό το γεγονός. Δεν πρόκειται για κάποιο στοιχείο το οποίο θα στερούσε στους Αιτητές να αιτηθούν και να εξασφαλίσουν το προσωρινό διάταγμα. Τέθηκε ακόμη, από τους Καθ' ων η Αίτηση, η θέση, ότι οι Αιτητές καθυστέρησαν στην καταχώρηση της επίδικης Αίτησης και δεν δικαιολογούνταν το κατ' επείγον. Είναι γεγονός πως η επίδικη Αίτηση και η αγωγή θα μπορούσαν να καταχωρηθούν προγενέστερα. Το γεγονός όμως αυτό δεν κρίνεται ότι θα πρέπει να έχει καταλυτική σημασία ώστε να μην επιτύχει η επίδικη Αίτηση και το προσωρινό διάταγμα. Επισημαίνεται το γεγονός πως γινόταν διαπραγμάτευση με σκοπό τη διευθέτηση (βλέπε Τεκμήρια 7 και 8) και ως εκ τούτου υπάρχει δικαιολογία εκ μέρους των Αιτητών. Επιπλέον, όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Μάρθα Γεωργίου Ηλία Πλακίδη ν. NOMISKO DEVELOPERS LTD
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 577 έστω και αν υπάρχει κάποια αδράνεια προσφυγής στο Δικαστήριο προέχει η ανατροπή περαιτέρω δυσκολίας στο μέλλον. Τέτοια δυσκολία θα υπάρξει αν οι Αιτητές επιτύχουν στην αγωγή τους και οι Καθ'ων η Αίτηση δεν θα έχουν περιουσία επ' ονόματι τους προς ικανοποίηση ενδεχόμενης απόφασης. Όσον αφορά στο κατ' επείγον, κρίνεται πως λόγω της διάρρηξης στις σχέσεις των διαδίκων, μετά την καταχώρηση της αγωγής, ο κίνδυνος αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων προέβαλλε υπαρκτός και άμεσος. Κρίνεται συνεπώς πως έστω και αν η αγωγή και η επίδικη Αίτηση δεν καταχωρήθηκαν νωρίτερα, δεν δικαιολογούσε στο Δικαστήριο να αγνοήσει τον προαναφερόμενο κίνδυνο και να μην εκδώσει μονομερώς το προσωρινό διάταγμα. Παρόμοια, όχι επ' ακριβώς αντιμετώπιση επί του θέματος, κρίθηκε ότι ήταν ορθή επιλογή στην υπόθεση Κ. Χ"Γαβριήλ κ.α. ν. Επενδυτικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνοικο Λτδ
(2003)1 Α.Α.Δ. 606. Ενόψει όλων των πιο πάνω, κρίνεται ότι είναι ορθό και δίκαιο το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 12.12.2014 να παραμείνει σε ισχύ μέχρι την εκδίκαση της αγωγής και καθίσταται απόλυτο με τη διαφοροποίηση όμως ότι θα αφορά τα δύο διαμερίσματα των Καθ' ων η Αίτηση όπως αυτά έχουν περιγραφεί πιο πάνω. Ως εκ τούτου οι Καθ'ων η Αίτηση διατάσσονται όπως μη πωλήσουν, μεταβιβάσουν, επιβαρύνουν, αποξενώσουν, δωρίσουν ή διαθέσουν με οποιοδήποτε τρόπο τα διαμερίσματα με αριθμούς 2.3 και 4.4 επί της πολυκατοικίας με το όνομα The Gardens, ευρισκόμενης επί του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 4/37206, Φ/Σχ. 54/580401, Τεμάχιο 244 που βρίσκονται στην τοποθεσία Τούμπα της ενορίας Καθολικής του Δήμου Λεμεσού. Επειδή τέθηκε η θέση από πλευράς του συνηγόρου των Αιτητών ότι επειδή ακόμη δεν υπάρχουν τίτλοι ιδιοκτησίας των δύο απώλητων διαμερισμάτων δεν θα είναι επαρκής η εξασφάλιση ή η παρεμπόδιση μεταβίβασης τους εκτός και αν δεσμευθεί ολόκληρο το ακίνητο απαντάται από το Δικαστήριο η θέση αυτή, ότι το προσωρινό διάταγμα δεν συνιστά εμπράγματο βάρος επί του ακινήτου στο οποίο αναφέρεται αλλά προσωποπαγή υποχρέωση του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται το διάταγμα στο οποίο πρόσωπο απαγορεύει να πράξει κάτι (impersonal) (βλέπε υπόθεση Π. Μελανθίου ν. Μ. Μελανθίου
(2011)1Γ Α.Α.Δ. 2342). Τα έξοδα της δίκης στην επίδικη Αίτηση και το προσωρινό διάταγμα, επιδικάζονται προς όφελος των Αιτητών και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση. Να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο για να πληρωθούν στο τέλος της δίκης στην αγωγή. (Υπ.) .............. Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ-ΜΠ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - Προσωρινό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.