Δρα Χριστάκη Φελλά κ.α. ν. Ετ. Α.P Kypros Satellites Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 4250/12, 20/4/2015

(2011)1Β ΑΑΔ 825, 866-837 τονίστηκε ότι συμμόρφωση με τις πρόνοιες της Δ. 48, Θ.4

(1)και τον Τύπο 47 είναι επιτακτικής φύσεως. Στην υπόθεση Σοφοκλέους v. Ταβελούδη κ.ά.

(2002)1 ΑΑΔ 92, λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελ 96 (Δ. Νικήτας): «... Θα θέλαμε όμως με αυτή την ευκαιρία να θυμίσουμε τον επιτακτικό χαρακτήρα της νέας διάταξης αναφορικά με τον καθορισμό, στο σώμα της γραπτής ένστασης, των λόγων που την υποστηρίζουν και το συναφές καθήκον του συντάκτη της να τους εξειδικεύσει. Και θα προσθέταμε με την καθαρότητα, λιτότητα έκφρασης και περιεκτικότητα, που πρέπει να χαρακτηρίζουν τη νομική γραφή. Ας μη λησμονείται ότι ο συντάκτης της ένστασης δεν έχει μόνο καθήκον να πληροφορήσει τον αντίδικο του σε ποιους ακριβώς λόγους έγκειται η ένσταση του, αλλά και ανάλογη υποχρέωση απέναντι στο δικαστήριο.» Ενόψει και της νομολογίας που παρέθεσα θα μπορούσα να μην λάβω υπόψη μου καθόλου την ένταση ή την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει. Από την άλλη, διαφαίνεται από την ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1 που συνοδεύει την ένσταση, να μην αμφισβητείται η θέση των Εναγομένων 1 και 2, ότι δηλαδή η Ενάγουσα 2 δεν ήταν υπαρκτό πρόσωπο κατά την καταχώριση της αγωγής. Συνεπώς δεν θεωρώ ότι θα τεθεί η πλευρά των Εναγομένων 1 και 2 σε δυσμενή θέση αν λάβω υπόψη μου τα όσα αναφέρονται την ένσταση. Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση των Εναγόντων Όπως αναφέρει ο Ενάγων 1, εργάζεται στο τομέα της διαστημικής τεχνολογίας από το 1987 μέχρι σήμερα. Αν και είναι Κύπριος στην καταγωγή του είναι μόνιμος κάτοικος Λονδίνου όπου και δραστηριοποιείται εμπορικά. Συγκεκριμένα διατηρεί γραφείο με την εμπορική επωνυμία Sec Telecommunications μέσω του οποίου παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες σε εταιρείες που ασχολούνται με αδειοδότηση, κατασκευή, ολοκλήρωση ελέγχου και εκτόξευσης δορυφόρων στο διάστημα για σκοπούς εμπορικών τηλεπικοινωνιών. Περί τον Οκτώβριο του 2007, ο Εναγόμενος 2 τον οποίο γνώριζε από το 2001, του πρότεινε συνάντηση με σκοπό την εξεύρεση του τρόπου συνεργασίας στον τομέα της ειδικότητας του. Η εν λόγω συνάντηση έγινε την 1/11/2007 στη Λεμεσό όπου ο Εναγόμενος 2 του σύστησε τον Εναγόμενο 3 ως συνέταιρο στην επιχείρηση του. Τελικά υπογράφτηκαν δύο συμφωνίες, η μια με τον τίτλο EMPLOYMENT AGREEMENT BETWEEN PLANET SKY ORBITAL LTD AND DOCTOR CHRISTAKIS FELLAS και η άλλη υπό τον τίτλο CONTRACT BETWEEN PLANET SKY ORBITAL LTD AND SEC TELECOMMUNICATIONS FOR CONSULTANCIES SERVICES IN 2007/

1. Σε αυτή την συμφωνία σε όλες τις περιπτώσεις η SEC TELECOMMUNICATIONS αναφέρεται είτε ως SEC TELECOMMUNICATIONS είτε εν συντομία ως SEC. Λανθασμένα στις σελίδες 4 και 5 αναφέρεται ως SEC TELECOMMUNICATIONS LTD. Η γραμματέας του Εναγομένου 2 παρέλειψε να το διορθώσει. Το ίδιο λάθος στη δακτυλογράφηση έγινε και από το δικηγορικό γραφείο που καταχώρισε την αγωγή. Για τις υπηρεσίες που προσφέρονταν στους Εναγόμενους κατά την μεταξύ τους συνεργασία εκδίδονταν τιμολόγια από την SPACECRAFT ENGINEERING CONSULTANTS (SEC TELECOMMUNICATIONS) τα οποία και εξοφλούνταν χωρίς να τεθεί οποιοδήποτε θέμα οντότητας ή διόρθωσης του συμβολαίου. Αυτό γινόταν από την περίοδο 1/11/07 μέχρι 23/6/
2. Έκτοτε οι Εναγόμενοι 1 και 2 παρέλειψαν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Πέραν των πιο πάνω συμφωνιών συμφωνήθηκε επίσης η σύσταση εταιρείας, της PLANET SKY ORBITAL LTD, στην οποία θα μετείχαν ο Εναγόμενος 2 με μετοχικό κεφάλαιο 45%, ο Εναγόμενος 3 με μετοχικό κεφάλαιο 45% και ο ίδιος ο Ενάγων 1 με μετοχικό κεφάλαιο 10%. Η εν λόγω εταιρεία θα κατέβαλλε στον Ενάγων 1, ως διευθύνοντα Σύμβουλο, Λ.Κ. 1000 μηνιαίως «και στην εμπορική επωνυμία SEC TELECOMMUNICATIONS Λίρες Κύπρου 2,000 (δύο χιλιάδες) τον μήνα.» Ακολούθως ο Ενάγων 1 προχώρησε επιτυχώς σε ενέργειες για αδειοδότηση της PLANET SKY ORBITAL LTD από την Κυπριακή Δημοκρατία το
3. Τον Ιούνιο του 2009 λόγω μη πληρωμής των οφειλόμενων ποσών διέκοψε τη μεταξύ τους συνεργασία. Η PLANET SKY ORBITAL LTD μετονομάστηκε ακολούθως σε Α.P Kypros Satellites Ltd (Εναγομένη 1). Ιστορικό της Υπόθεσης και η επιχειρηματολογία των δικηγόρων των διαδίκων Η παρούσα αίτηση προχώρησε σε ακρόαση αφού προηγουμένως απορρίφθηκαν δύο διαδοχικές αιτήσεις των Εναγόντων για τροποποίηση του κλητηρίου εντάλματος και του τίτλου της αγωγής. Η πρώτη αίτηση, ημερομηνίας 22/11/2013, είχε απορριφθεί από το Δικαστήριο στις 2/4/2014 γιατί δεν συνοδευόταν από ένορκη δήλωση. Η δεύτερη αίτηση, ημερομηνίας 11/4/2014, με την οποία επιδιώκετο η αντικατάσταση της Ενάγουσας 2 με την εμπορική επωνυμία SEC TELECOMMUNICATIONS, είχε απορριφθεί με το αιτιολογικό ότι με βάση την Δ. 7, Θ.11 δεν δίδεται η δυνατότητα σε διάδικο να εγείρει αγωγή με την εμπορική του επωνυμία όταν αυτή δεν αποτελεί συνεταιρισμό δύο ή περισσοτέρων προσώπων. Η θέση του Ενάγοντα 1 ήταν σε εκείνη την αίτηση η ίδια με την παρούσα περίπτωση, ότι εσφαλμένα στον τίτλο της αγωγής αναγράφηκε το «Ltd». Η SEC TELECOMMUNICATIONS είναι επωνυμία και όχι εταιρεία. Κατά την ακρόαση της αίτησης ο δικηγόρος των Εναγόντων έθεσε το θέμα ως ακολούθως: «κ. Κυπριανού: Έχει εγγραφεί η εταιρεία. Δικαστήριο: Και δη μάλιστα στο εξωτερικό λέτε. κ. Κυπριανού: Μάλιστα είναι και Limited γραμμένο. Η ουσία της υπόθεσης. Δικαστήριο: Έχω μαρτυρία ενώπιον μου για την εγγραφή αυτή; κ. Κυπριανού: Αναφέρουμε και έχουμε εμείς μάρτυρα εδώ. Δικαστήριο: Όχι, στην ένσταση σας. κα Χριστοδουλίδου: Αν δεν κάνω λάθος έχει επισυναφθεί ως τεκμήριο επί της αίτησης. Δικαστήριο προς κα Χριστοδουλίδου: Εσείς έχετε επισυνάψει τεκμήριο, η άλλη πλευρά; κα Χριστοδουλίδου: Μάλιστα. κ. Κυπριανού: Για την εγγραφή όχι δεν έχει. Έχουν αποδεχθεί ότι είναι εγγεγραμμένη η εταιρεία και έκαναν νέα έρευνα και βρήκαν εγγεγραμμένη και διαμαρτυρήθηκαν γιατί ενεγράφη. Δικαστήριο: Πότε ενεγράφηκε; κ. Κυπριανού: Ενεγράφηκε μετά από την αγωγή. Δικαστήριο: Μετά από την αγωγή; κ. Κυπριανού: Ναι και είναι εις γνώση των εναγομένων. Δικαστήριο: Άρα κατά το χρόνο της καταχώρησης της αγωγής δεν ήταν εγγεγραμμένη; κ. Κυπριανού: Δεν ήταν εγγεγραμμένη και εμείς υποστηρίζουμε ότι αυτό δεν είναι εμπόδιο. Έπρεπε να θεωρηθεί ότι υπάρχει εταιρεία.» Στην υπεράσπιση η Ενάγουσα 2 περιγράφεται ως ακολούθως: «
4. Η Ενάγουσα υπ αρ 2 είναι ιδιωτική εταιρεία παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών στον τομέα της αδειοδότησης, κατασκευής, ολοκλήρωσης ελέγχου και εκτόξευσης δορυφόρων στο διάστημα για σκοπούς εμπορικών τηλεπικοινωνιών και είναι δεόντως εγγεγραμμένη στο Ηνωμένο Βασίλειο και έχει έδρα της στην Telecom House, 126 Newbury Avenue, Enfield, Middlesex ΕΝ6 3ΕΕ, England. Η Εταιρεία αυτή είναι απόλυτα εξηρτημένη από τον Ενάγοντα υπ. Αρ 1» Η επιχειρηματολογία της κας Χριστοδουλίδου, στην εμπεριστατωμένη αγόρευσή της, συνοψίζεται ως ακολούθως: Το δικονομικό πλαίσιο διαγραφής αγωγής εκ μέρους ανύπαρκτου διάδικου παρέχεται από την Δ.27.Θ.
5. Παρέπεμψε σχετικά στην Lioufis & Co Ltd v. Ανδρονίκου κ.α.

(1996)1Α ΑΑΔ 773, Βιομηχανία Χαρίλαος Αλωνεύτης Λτδ κ.α. v Alpha Bank Ltd

(2003)1B ΑΑΔ 990 και Χριστίνα Ταλιάνου ν. Διαχειριστικής Επιτροπής Belmar Complex

(2002)1A ΑΑΔ 102. Μη συγκροτημένα σώματα δεν μπορούν να ενάγουν και να ενάγονται (βλ. The Club "Limassol Patriotic Union" ν. Couvas 18 CLR 106, Κάρμιος v. British East Mediterranean Relay Stations of Foreign and Commonwealth Office

(1996)1 AAΔ 1123, Στάθης Κιττής ν. Ντίνου Μιχαηλίδη κ.ά.

(2000)1Β Α AAΔ 59, Χριστίνα Ταλιάνου ν. Διαχειριστικής Επιτροπής Belmar Complex

(2002)1Α AAΔ 102, Κύπρος Κυριακίδης ν. Διαχειριστικής Επιτροπής Ταμείου Πρoνοίας Προσωπικού Κυπριακού Διυλιστηρίου Πετρελαίου Λτδ

(2007)1Β AAΔ 1271, Halsbury's Laws of England, Τρίτη Έκδοση, παραγ. 242) Αγωγή που καταχωρίστηκε από ανύπαρκτο πρόσωπο συνιστά κατάχρηση και η αγωγή υπόκειται άνευ ετέρου σε διαγραφή. Δεν νοείται αντικατάσταση ή προσθήκη προσώπου όπου το πρόσωπο το οποίο είχε αρχικά καταστεί διάδικος ήταν ανύπαρκτο κατά την καταχώριση του κλητήριου εντάλματος. Παρέπεμψε σχετικά στην Lazard Brothers & Co v. Midland Bank Ltd

(1993)AC 889 και Blackstone's Civil Practice 2013 (The Commentary) παρ. 21.14 και στην Αγωγή 1899/2008 Παπαλλάς & Ιωαννίδου Αρχιτέκτονες ν. Angelos Nicolaides Holdings Ltd, Απόφαση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ημερ. 22/12/2009). Τα έξοδα της αίτηση θα πρέπει να επωμιστεί ο δικηγόρος των Εναγόντων (Βλ. Demetriou Anthimos v Lloyd's Underwriters and Others

(1982)1 CLR 711, Annual Practice 1958, Vol. 2 σελ. 3076, Simmons v Liberal Opinion Ltd [1911] 1 K.B. 966, Daimler Co Ltd v Continental Tyre and Rubber Co. (Great Britain) Ltd [1916] 2 A.C. 307). Ο κ. Κυπριανού στην αγόρευσή του, αναφερόμενος στις αποφάσεις του ανωτάτου Δικαστηρίου K. N. G Autoparts Ltd v. Μιχάλη Ιωάννου

(1996)1 ΑΑΔ 689, Lioufis & Co Ltd, πιο πάνω, Union Des Cooperatives Agricoles v Apak Agro Industries Ltd κ.α

(1998)1B ΑΑΔ 542 και Βιομηχανία Χαρίλαος Αλωνεύτης Λτδ κ.α., πιο πάνω, υποστήριξε η ύπαρξη ή όχι μιας νομικής οντότητας είναι θέμα νομικό. Μια εταιρεία μπορεί να εμπορεύεται χωρίς να είναι εγγεγραμμένη. Αναφέρθηκε σε αναφορές του Βρετανικής κρατικής ιστοσελίδας. Περαιτέρω η μετεξέλιξη της εμπορικής επωνυμίας σε εταιρεία είναι «καθαρά τυπικό θέμα». Παρέπεμψε στην απόφαση Εκδοτικός Οίκος Δίας Λτδ ν. Δώρου Γεωργιάδη, Πολιτική Έφεση 339/2008, 14/9/

1. Στην υπόθεση αυτή κρίθηκε ότι η μετονομασία ιδιωτική εταιρείας και η μετατροπή της σε δημόσια δεν καθιστούσε αγωγή που είχε καταχωριστεί με το προηγούμενο όνομα της εταιρείας απορριπτέα και επιτράπηκε η σχετική τροποποίηση. Το Δικαστήριο κάλεσε τους δικηγόρους των διαδίκων να τοποθετηθούν αναφορικά με το θέμα των εξόδων στις 7/4/
2. Κρίθηκε αναγκαίο αφού ο συνήγορος των Εναγόντων δεν είχε τοποθετηθεί επί του ζητήματος αυτού στην γραπτή του αγόρευση. Ο κ Θρασυβούλου, που εμφανίστηκε, την ημερομηνία εκείνη, για τους Εναγομένους 1 και 2 επέμεινε στο αίτημα. Ανέφερε στο Δικαστήριο πως ο όλος χειρισμός του κ. Κυπριανού δεν άφηνε άλλη επιλογή στο Δικαστήριο έστω και αν στην αίτηση δεν υπήρχε συγκεκριμένο αίτημα για την καταβολή των εξόδων από τον κ. Κυπριανού. Ο κ. Κυπριανού, τοποθετήθηκε πολύ λιτά. Θεώρησε τη συμπεριφορά των δικηγόρων των Εναγομένων 1 και 2 εκβιαστική. Νομική Πτυχή και Αξιολόγηση Διαγραφή διαδίκου Στην Lioufis & Co Ltd, πιο πάνω, αποφασίστηκε ότι η Δ. 27, Θ.3[1] παρέχει το δικονομικό πλαίσιο για την κίνηση του μηχανισμού για τη διαγραφή αγωγής εκ μέρους ανύπαρκτου διαδίκου. Στην υπόθεση αυτή λέχθηκαν τα ακόλουθα από τον Πική Δ. στην σελ. 780: « ...... Η ύπαρξη των εναγόντων δεν θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο αντιδικίας μέσω των δικογράφων. Οι έγγραφες προτάσεις έχουν ως λόγο τον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων μεταξύ των διαδίκων. Η αντιδικία προϋποθέτει την ύπαρξη των διαδίκων. Αν ο ενάγων δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο, φυσικό ή νομικό, δεν τίθεται, ούτε θα μπορούσε να τεθεί ζήτημα αντιδικίας με τον εναγόμενο. Αγωγή εκ μέρους ανύπαρκτου προσώπου συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Το μέσο για την αμφισβήτηση της οντότητας του ενάγοντα είναι αίτηση για τη διαγραφή της αγωγής. Η θέση αυτή ευρίσκει έρεισμα στην απόφαση Russian Commercial and Industrial Bank v. Comptoir D' Escompte de Mulhouse [1925] A.C. 112 (HL).» (βλ επίσης Union Des Cooperatives Agricoles, πιο πάνω, Sartas Importers-Distributors Ltd v Ανδρέα Μαρούλλη

(2003)1Γ ΑΑΔ 1446, Βιομηχανία Χαρίλαος Αλωνεύτης Λτδ κ.α., πιο πάνω). Όπως επισημάνθηκε στην Union Des Cooperatives Agricoles (πιο πάνω), ο λόγος που προωθείται προδικαστικά το ζήτημα είναι γιατί εξετάζεται κατά πόσο ήταν δυνατόν να εξουσιοδοτηθεί ο δικηγόρος. Στην σελ. 553 (Δ. Καλλής) παρατίθεται το εξής απόσπασμα από την στην Richmond v. Branson & Son [1914] 1 Ch. 968: «Ο Δικαστής Warrington έθεσε το ζήτημα ως πιο κάτω στην υπόθεση Richmond, πιο πάνω: "Το ουσιαστικό ζήτημα είναι η εξουσιοδότηση του δικηγόρου. Αποτελεί αυτό ζήτημα το οποίο μπορεί να εγερθεί σαν σχετικό θέμα στην αγωγή και στη δίκη; Δεν έχει γίνει αναφορά σε αυθεντία η οποία υποστηρίζει θετικά μια τέτοια θέση και κατά την γνώμη μου, είναι αδύνατο, σύμφωνα με την συνήθη πρακτική και δικονομία του δικαστηρίου να δικαιολογηθεί τέτοια θέση. Η εργασία αυτού του Δικαστηρίου δεν θα μπορούσε να διεξαχθεί εάν δεν θα μπορούσε να υποθέσει ότι ο δικηγόρος έχει εξουσιοδότηση εκτός και μέχρις ότου η εξουσιοδότηση εκείνη έχει αμφισβητηθεί και αποδειχθεί ότι δεν υφίστατο με την χρήση του κατάλληλου διαδικαστικού διαβήματος δηλαδή αίτηση από τους ενδιαφερόμενους διαδίκους για αναστολή της διαδικασίας λόγω έλλειψης εξουσιοδότησης." ("But the real question is the authority of the solicitor. Is that a question which can be raised as a relevant issue in the action and at the trial? No authority has been cited in support of the affirmative of such a proposition, and, in my opinion, it is impossible, according to the ordinary practice and procedure of the Court, to justify that proposition. The business of the Court could not be carried on if one were not entitled to assume the authority of the solicitor unless and until that authority has been disputed and shewn not to exist in the proper form of proceeding, namely, a substantive application on the part of the parties concerned to stay the proceedings on the ground of want of authority.")» Στην προκειμένη περίπτωση ενόψει και των παραδοχών από πλευράς Ενάγοντα 1 και του συνηγόρου του διαφαίνεται ξεκάθαρα ότι κατά την καταχώριση αγωγής δεν υπήρχε εγγεγραμμένη εταιρεία με το όνομα SEC Telecommunications Ltd. Συνεπώς η Ενάγουσα 2 ήταν, τουλάχιστον κατά την καταχώριση της αγωγής, ανύπαρκτο πρόσωπο. Το γεγονός ότι οι Εναγόμενοι ενδεχομένως να συναλλάχθηκαν με ανύπαρκτη νομική οντότητα δεν την καθιστά υπαρκτή. Η νομολογία στην οποία με παρέπεμψε ο κ. Κυπριανού αφορά περιπτώσεις είτε υπαρκτής εταιρείας της οποίας η οντότητα αμφισβητήθηκε αόριστα ή μετεξέλιξης ή μετονομασίας ήδη υφιστάμενου νομικού προσώπου. Στην προκειμένη περίπτωση η Ενάγουσα 2 δεν υπήρχε ευθύς εξαρχής ως νομική οντότητα. Η αγωγή επομένως όσον αφορά την Ενάγουσα 2 θα πρέπει να διαγραφεί. Έξοδα Όπως ανέφερα, στο στάδιο των αγορεύσεων οι συνήγοροι των Εναγομένων 1 και 2 προώθησαν τη θέση ότι τα έξοδα θα πρέπει να καταβληθούν από το δικηγόρο των Εναγόντων. Το επιχείρημα τους είναι νομικά βάσιμο και έχει έρεισμα στη νομολογία που παρέθεσαν. Δικηγόρος που ενεργεί εκ μέρους διαδίκου χωρίς εξουσιοδότηση ή διαδίκου που δεν ήταν δυνατό να δώσει εξουσιοδότηση δυνατόν διαταχθεί από το δικαστήριο να καταβάλει τα έξοδα. Στην Demetriou Anthimos, πιο πάνω, (Απόφαση Ναυτοδικείου - Σαββίδη Δ.), οι δικηγόροι καταχώρισαν εμφάνιση υπό διαμαρτυρία χωρίς εξουσιοδότηση κάποιων εκ των εναγομένων. Μόλις αντιλήφθηκαν το λάθος τους αιτήθηκαν τον παραμερισμό της εμφάνισης και των μέτρων που λήφθηκαν εν τω μεταξύ από τους ίδιους (καταχώριση αίτησης για παραμερισμό της επίδοσης). Το δικαστήριο έκρινε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις τα έξοδα δυνατόν να επιδικαστούν εναντίον του δικηγόρου. Στην συγκεκριμένη υπόθεση όμως κρίθηκε ότι οι δικηγόροι των εναγομένων έθεσαν το θέμα έγκαιρα στο δικαστήριο, ως όφειλαν, και δεν καταδικάστηκαν στα έξοδα. Στην εν λόγω απόφαση ο Δ. Σαββίδης υιοθέτησε το ακόλουθο απόσπασμα από το Annual Practice 1979, Vol. 2 , σελ 721 -722 της απόφασης: «In the Annual Practice (supra) at pp. 911 and 912, it goes as follows: "Solicitor acting in proceedings without authority. - On the above principle solicitors are ordered to pay personally the costs of proceedings taken by them without a client's authority. This principle applies where proceedings are instituted without authority or an appearance is entered (Re Gray [1891], 65 L.T. 743; TheNeptune, [1919] P. 21), or the proceedings are defended without authority or an authority once given comes to an end. For example, the plaintiff may be non-existent (Simmons v. Liberal Opinion, Ltd., [1911] 1 K.B. 966), or may die (Tetlow v. Orela, Ltd.. [1920] 2 Ch. 24), or may be an infant (Geilinger v. Gibbs, (1897] 1 Ch. 479), or may be or become of unsound mind (Yonge v. Toynbee, [1910] 1 K.B. 210, C.A.), or may be a limited company which has no directors properly appointed or other officers capable of giving instructions to institute proceedings (see West End Hotels Syndicate v. Bayer [1912], 29 T.L.R. 92), or the instructions may have come from minority directors (Fergus Navigation Co. v. Kingdom [1861], 4 L.T. 262) or directors not properly appointed (John Morley Building Co. v. Barras.[1891] 2 Ch. 386) or dissident directors acting mala fide (Marshall's Valve Gear Co. v. Manning Wardle & Co. [1909] 1 Ch. 267). The jurisdiction exists even where the solicitor bona fide believes he has authority (Yorage v. Toynbee, supra). But the Court has a discretion in the matter and is not bound in all cases to order the solicitor to pay the costs, and if there is a substantial dispute as to the facts, may in a proper case leave the party asking for costs to bring his action for damages for breach of warranty of authority (Yonge v. Toynbee, supra, at p. 235). Usually it will, if necessary, inquire or direct an inquiry into the facts - for example, whether a plaintiff, alleged to be of unsound mind, was capable of instructing a solicitor (see Pomery v. Pomery, [1909] W.N. 158); for if the proceedings are unauthorised they should be stayed. There is even authority for the proposition that a solicitor wilfully bringing an action without authority may be attached or committed (2 Hawkins P.C. II, Chap. 22, s. 6; Re Stuckey, 2 Cox 283).» (Υπογράμμιση δική μου) Από το πιο πάνω απόσπασμα διαπιστώνεται η ακόλουθη αρχή. Όπου τα γεγονότα που αφορούν το όλο ζήτημα, δηλαδή πως έτυχε ο δικηγόρος και ενήργησε χωρίς εξουσιοδότηση, είναι αμφισβητούμενα, το δικαστήριο δύναται να μην διατάξει την πληρωμή των εξόδων οπότε και ο διάδικος που ζητεί τα έξοδα δύναται να καταχωρίσει αγωγή εναντίον του δικηγόρου για παράβαση διαβεβαίωσης πληρεξουσιότητας[2] (breach of warranty of authority). Στην αίτηση πρέπει να γίνεται αίτημα ειδικά, βλ. Annual Practice 1958 Vol. 2, στη σελ. 3077, όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: «The ordinary practice is to serve the notice of motion or summons (D. C. F.1066; Chitty F. 210

(7)) on the opposing party as well as the solicitor responsible, and, where the want of authority is that of the plaintiff's solicitor, asking that the action may be stayed or dismissed and that the solicitor do pay the costs of the plaintiff as between solicitor and client and of the defendant as between party and party (Newbiggin Gas Co. v. Armstrong 1879 13 Ch. D. 310) or solicitor and client (see Fernee v. Gorlitz, [1915] 1 Ch. 177). If the want of authority only relates to one plaintiff that party's name should be struck out (see Frisker v.Van Grutten, [1896] 2 Ch. 649, C. A.; Re Savage

(1880), 15 Ch. D. 557; Seton 1028

(2); Chitty F. 210 (n.) (d)).» (Υπογράμμιση δική μου) (βλ. επίσης Demetriou Anthimos, πιο πάνω σελ. 722, 723, και Chitty's Queen's Bench Forms, 18th ed, 1956, σελ. 257, τύποι 12[3] και 13[4]). Στην προκειμένη περίπτωση δεν γίνεται ειδική αναφορά στην αίτηση των Εναγομένων 1 και 2 και στην ένορκη δήλωση που την συνοδεύει για την καταβολή των εξόδων από τον δικηγόρο των Εναγόντων. Περαιτέρω από τα ενώπιον μου γεγονότα δεν προκύπτει σαφής ή αδιαμφισβήτητη θέση ως προς περιστάσεις κάτω από τις οποίες καταχωρίστηκε το κλητήριο ένταλμα από ανύπαρκτο διάδικο. Στο κλητήριο δεν επισυνάπτεται διοριστήριο έγγραφο. Στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1 γίνεται αναφορά σε λάθος στη σύνταξη των συμφωνιών και στη δακτυλογράφηση του κλητηρίου εντάλματος, δεν διευκρινίζεται όμως ποιες οδηγίες έδωσε στο δικηγόρο του. Υπό τις περιστάσεις αυτές κρίνω ότι δεν μπορώ να ασκήσω την διακριτική μου ευχέρεια και να διατάξω την καταβολή των εξόδων από τον δικηγόρο των Εναγόντων στα πλαίσια της παρούσας αίτησης. Παραμένει βέβαια επιλογή των Εναγομένων 1 και 2 να διεκδικήσουν τα έξοδα τους εναντίον του δικηγόρου των Εναγόντων με αγωγή. Κατάληξη Η αίτηση επιτυγχάνει. Η αγωγή όσον αφορά την Ενάγουσα 2 απορρίπτεται. Υπό τις περιστάσεις δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ............... Ν. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Interim/Application to strike out Plaintiff. Αναφορά: Αστική/ Ενδιάμεση/ Αίτηση Διαγραφής/ Ανύπαρκτος Ενάγων [1] Ord. 27, r.3. The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just. [2] Ελεύθερη μετάφραση δική μου. [3] Το αιτητικό της αίτησης παρατίθεται ως εξής: «.. and that Mr. X.Y., the solicitor purporting to act for the plaintiff herein do pay to the defendant his costs of the action, including the costs of this application, to be taxed, as between solicitor and client.» [4] Το λεκτικό του διατάγματος παρατίθεται ως εξής: «.. And it is further ordered that Mr. X.Y. do pay to the defendant his costs of the action and this application to be agreed or taxed between party and party. And it is further ordered that Mr. X.Y. do pay to the plaintiff his costs of the action and this application to be agreed or taxed as between solicitor and client.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο