Chr. Kettis Trading Ltd ν. Silverland Constructions & Developments Limited, Αρ. Αγωγής 163/14, 22/4/2015

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα μπορεί για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή τις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39». Παρέχεται συνεπώς η δυνατότητα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Για να δοθεί όμως τέτοια άδεια θα πρέπει να καταδειχθεί καλός λόγος προς τούτο. Εάν θα επιτραπεί ή όχι σε ένα διάδικο να καταχωρήσει τέτοια συμπληρωματική ένορκο δήλωση είναι ζήτημα που εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (βλ. Ματθαίου κ.α.

(2008)1 ΑΑΔ 510, Α. Messios and Sons Ltd v. Α. Λεωνίδα

(2010)1 ΑΑΔ 195). Σύμφωνα και με τα όσα προαναφέρονται, η συμπληρωματική ένορκος δήλωση για την οποία έχει υποβληθεί η υπό κρίση αίτηση, ζητείται να κατατεθεί στα πλαίσια αίτησης για συνοπτική απόφαση που εδράζεται στη Δ.18 Θ.1 (α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Με το κλητήριο ένταλμα και την αίτηση για συνοπτική απόφαση, οι εναγόμενοι αξιώνουν εναντίον των εναγομένων οι οποίοι σύμφωνα με τα όσα εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης προηγουμένως ονομάζονταν Silverland Developments Limited, την έκδοση απόφασης για το ποσό των Ε9.435.60=. Αυτό όπως ισχυρίζονται αποτελεί υπόλοιπο που εξακολουθεί να οφείλεται από τους εναγομένους προς τους ενάγοντες και προέρχεται από αγορά και τοποθέτηση συστημάτων κλιματισμού σε κατοικίες στις οποίες οι εναγόμενοι είχαν συμφέρον, κατά την περίοδο μεταξύ του Νοεμβρίου του 2011 μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2012. Το αξιούμενο υπόλοιπο προκύπτει σύμφωνα με τους ενάγοντες από κατάσταση λογαριασμού την οποία τηρούσαν αλλά και από το τιμολόγιο με αριθμό 55784 ημερομηνίας 16/6/2012 το οποίο όπως δικογραφείται στην Έκθεση Απαίτησης εκδόθηκε μετά από παράκληση των εναγομένων. Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς αυτούς των εναγόντων, οι εναγόμενοι στην ειδοποίηση ένστασης που καταχώρησαν στην αίτηση για συνοπτική απόφαση, αρνούνται το βάσιμο της αξίωσης των εναγόντων και ισχυρίζονται ότι έχουν καλή υπεράσπιση. Δέχονται ότι ναι μεν υπήρξε σε μία περίπτωση συνεργασία μεταξύ των διαδίκων, αλλά είναι θέση τους ότι για αυτήν υπήρξε πλήρης εξόφληση και συνεπώς κανένα ποσό δεν οφείλεται προς τους ενάγοντες. Παραδέχονται ότι οι ενάγοντες απαίτησαν από αυτούς την πληρωμή του αξιούμενου ποσού, ισχυρίζονται όμως ότι οι ίδιοι ζήτησαν από τους ενάγοντες να τους παράσχουν αναλυτικά στοιχεία και τιμολόγια που να επιβεβαιώνουν την αξίωση, κάτι το οποίο όμως οι τελευταίοι παρέλειψαν να πράξουν. Είναι η θέση τους ότι η παράλειψη των εναγόντων να προμηθεύσουν στους εναγόμενους τα πιο πάνω έγγραφα, σε συνδυασμό με την παράλειψη τους να επισυνάψουν αντίγραφα αυτών στην αίτηση για συνοπτική απόφαση, επιβεβαιώνει τη θέση τους ότι κανένα ποσό δεν οφείλεται και αφήνει το αίτημα τους για έκδοση συνοπτικής απόφασης ατεκμηρίωτο. Απορρίπτουν τον ισχυρισμό των εναγόντων ότι οποτεδήποτε ετοίμασαν και απέστειλαν στους ενάγοντες το τηλεομοιότυπο, Τεκμήριο Β στην αίτηση για συνοπτική απόφαση και ότι με οποιοδήποτε τρόπο παραδέχθηκαν ότι οφείλουν στους ενάγοντες το αξιούμενο ποσό και ισχυρίζονται περαιτέρω ότι πιθανό το έγγραφο αυτό να είναι πλαστογραφημένο. Προβάλλουν ακόμα ότι είχαν μακροχρόνια συνεργασία με άλλη εταιρεία η οποία ελέγχεται από τα ίδια πρόσωπα όπως και οι εναγόμενοι, την Country Rose Ltd, η οποία δραστηριοποιείται στην ανέγερση και πώληση κατοικιών στην περιοχή Σούνι Ζανατζιά. Εκφράζουν δε την άποψη ότι οι ενάγοντες και ένεκα λάθους, χρέωσαν τους εναγομένους με προϊόντα και υπηρεσίες που παρασχέθηκαν στην εταιρεία Country Rose και τα οποία εν πάση περιπτώσει η τελευταία αυτή εταιρεία, έχει ξοφλήσει. Όπως προκύπτει από την καταχωρηθείσα Έκθεση Απαίτησης, την αίτηση για συνοπτική απόφαση, την υπό κρίση αίτηση και τις αντίστοιχες ενστάσεις, η ουσία της διαφοράς έγκειται στην ύπαρξη η όχι οφειλόμενου υπολοίπου από συναλλαγές που είχαν οι διάδικοι μεταξύ τους. Από τη μια οι ενάγοντες επιδιώκουν την έκδοση συνοπτικής απόφασης λόγω της ύπαρξης οφειλόμενου υπολοίπου το οποίο σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους έγινε παραδεκτό από τους εναγομένους με την αποστολή της κατάστασης λογαριασμού, Τεκμήριο Β στην αίτηση για συνοπτική απόφαση και από την άλλη οι εναγόμενοι δέχονται την ύπαρξη μιας εμπορικής συναλλαγής μεταξύ τους, αμφισβητώντας όμως ότι οποιοδήποτε ποσό παραμένει οφειλόμενο και προβάλλοντας ισχυρισμούς για λανθασμένη χρέωση που την αποδίδουν στην ύπαρξη άλλης συνεργασίας μεταξύ των εναγόντων και άλλης εταιρείας της Country Rose και η οποία ελέγχεται επίσης από τα ίδια πρόσωπα όπως και οι εναγόμενοι. Σε σχέση με τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται σε αιτήσεις για έκδοση συνοπτικής απόφασης, σημαντικά είναι τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Ε. Λαζάρου κ.α. v. Γ. Π. Μακεδόνα

(1999)1 Β ΑΑΔ 817 στην οποία το πρωτόδικο Δικαστήριο επέτρεψε την καταχώρηση πολυάριθμων συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων σε αίτηση για συνοπτική απόφαση. «Αναφορικά με τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται για να κριθεί το θέμα, στην υπόθεση Banque de Paris et des Pays-Bas (Suisse) SA v. de Naray [1984] 1 Lloyd's Rep. 21, στη σελ. 23, λέχθηκαν τα ακόλουθα: "It is of course trite law that O.14 proceedings are not decided by weighing the two affidavits. It is also trite that the mere assertion in an affidavit of a given situation which is to be the basis of a defence does not, ipso facto, provide leave to defend; the Court must look at the whole situation and ask itself whether the defendant has satisfied the Court that there is a fair or reasonable probability of the defendants' having a real or bona fide defence." Περαιτέρω, στην Bhogal v. Punjab National Bank v. Punjab National Bank [1988] 2 All E.R. 296 στη σελ. 303 ο Bingham L.J. ανέφερε: "But the correctness of factual assertions such as these cannot be decided on an application for summary judgment unless the assertions are shown to be manifestly false either because of their inherent implausibility or because of their incosistency with the contemporary documents or other compelling evidence." Στην Standard Chartered Bank v. Yaacoub [1990] CA Transcript 699 λέχθηκε ότι: "It is sometimes said that in an application under Ord. 14 the court is bound to accept the assertion of a defendant on affidavit unless it is self-contradictory or inconsistent with other parts of the defendant' s own evidence, and that the court cannot reject an assertion on the simple ground that it is inherently incredible." Τέλος, στο Supreme Court Practice 1999, Vol.1 στη σελ. 173, παράγραφος 14/4/7, αναφέρονται τα ακόλουθα: "The plaintiff has long been permitted to answer the defendant's evidence but the case cannot be tried on affidavits, and if the defendant's affidavit discloses a defence based on disputed facts it is generally useless for the plaintiff to reply. The Court is not bound to require documentary evidence from the plaintiff, if by his affidavit in reply he can show that there is no issue to try (Shurmur v. Young [1889] 5 T.L.R, 155, CA) but if he can demonstrate (e.g. by exhibiting contemporary documents) that the evidence of the defendant is not reasonably capable of belief this will prevent leave to defend being given." Έχει λεχθεί δικαστικά ότι όπου η υπεράσπιση μπορεί να περιγραφεί ως κάτι περισσότερο από σκιώδης αλλά λιγότερο από πιθανή, θα πρέπει να δίδεται άδεια για υπεράσπιση (δέστε Supreme Court Practice 1999 1st Ed. p. 174, para. 14/4/9). To πρωτόδικο Δικαστήριο βασιζόμενο στην πιο πάνω νομολογία, κατέληξε ως εξής στη σελ.20 της απόφασης: "Έχοντας υπόψη το περιεχόμενο των δύο Ενόρκων Δηλώσεων του Εναγόμενου 1 και τις αντιφάσεις που έχω επισημάνει σε αυτές αναφορικά με το χρόνο και τον τρόπο που έγινε η ισχυριζόμενη εξόφληση του επίδικου γραμματίου σε σημείο που να μου δημιουργείται αμφιβολία κατά πόσο οποιαδήποτε από τις εκδοχές αυτές είναι η σωστή η γνώμη μου είναι ότι ο ισχυρισμός περί εξόφλησης του επίδικου γραμματίου δεν μπορεί να γίνει πιστευτός." Δεν είναι όμως όπως προκύπτει σαφώς από το υπόλοιπο μέρος της απόφασης απλά αυτή η βάση, για την απόρριψη της ένστασης των εφεσειόντων. Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε ενώπιον του πολυάριθμες ένορκες δηλώσεις και τεκμήρια, στις οποίες περιέχονταν λεπτομερέστατοι ισχυρισμοί που σχετίζονταν με το κατά πόσο ή όχι ο ισχυρισμός των εφεσειόντων ότι εξοφλήθη το γραμμάτιο ήταν ορθός και το Δικαστήριο προχώρησε και ανέλυσε όλους αυτούς τους πραγματικούς ισχυρισμούς και έκαμε στην ουσία ευρήματα επ' αυτών. Είναι καθαρό ότι τα συμπεράσματα και η κατάληξη του Δικαστηρίου βασίστηκαν και στην όλη αξιολόγηση που έκαμε του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, με το να επιτρέψει την ανταλλαγή πολυάριθμων ενόρκων δηλώσεων που στο τέλος περιείχαν λεπτομερή και αντικρουόμενη μαρτυρία και να την εξετάσει και να αποφανθεί επ' αυτής, εξήλθε από το θεσμοθετημένο πλαίσιο της διαδικασίας της Δ.18 και κατά την κρίση μας μετέτρεψε τη διαδικασία σε δίκη επί της ουσίας. Ως εκ τούτου η απόφαση πρέπει να παραμερισθεί». Σχετικά επίσης με το εξεταζόμενο ζήτημα είναι τα όσα εκτίθενται στο σύγγραμμα The Annual Practice 1956, στη σελίδα 175 όπου κάτω από τον τίτλο "Affidavit in Reply" αναγράφεται, "The obligation on defendant to `show cause´ by necessary implication allows the plaintiff to answer the defendant´s case". Επισημαίνεται στη συνέχεια ότι πρόκειται για διακριτικής φύσεως εξουσία και αναφέρονται στη σελíδα 176 τα ακόλουθα: «But the case cannot be tried on affidavits, and if the defendant´s affidavit discloses a defence it is generally useless for the plaintiff to file an affidavit in reply, unless he is in a position to exhibit some document clearly demonstrating the untruth of the defendant´s affidavit." Όπως λέχθηκε στην Α. Messios and Sons Ltd v. Α. Λεωνίδα

(2010)1 (Α) ΑΑΔ 195 : «Μελετήσαμε με προσοχή τα ενώπιόν μας στοιχεία υπό το φως των εισηγήσεων των δύο πλευρών. Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκείμενη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων-αιτητών. Κατά την εκτίμησή μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ' ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων». Λαμβάνοντας υπόψη τα δικαιώματα των μερών, σε συνάρτηση βέβαια με τα πραγματικά γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση, θεωρώ ότι το αίτημα θα πρέπει να εγκριθεί. Και αυτό γιατί με την ένορκο δήλωση που στηρίζει την ειδοποίηση ένστασης στην αίτηση για συνοπτική απόφαση, οι εναγόμενοι προβάλλουν ισχυρισμούς που οι ενάγοντες δεν μπορούσαν εκ προοιμίου να γνωρίζουν. Τέτοιος ουσιαστικός ισχυρισμός είναι ότι το αξιούμενο ποσό δεν οφείλεται από τους εναγομένους, αλλά πιθανό η χρέωση να έγινε από λάθος που προήλθε λόγω άλλης συνεργασίας που οι ενάγοντες είχαν με άλλη εταιρεία που ελέγχεται επίσης από τα ίδια πρόσωπα όπως και οι εναγόμενοι, την εταιρεία Country Rose. Τέτοιος ισχυρισμός είναι επίσης ότι υπήρξε πλαστογράφηση του τηλεομοιοτύπου, Τεκμήριο Β στην αίτηση για συνοπτική απόφαση. Υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης κρίνεται ότι άρνηση έκδοσης της αιτούμενης άδειας θα αποστερούσε ουσιαστικά το δικαίωμα από τους ενάγοντες να προβάλουν τους δικούς τους ισχυρισμούς σε απάντηση των όσων έχουν αναφέρει οι εναγόμενοι με την δική τους ένορκο δήλωση. Συνεπώς κρίνεται ότι έχει καταδειχθεί καλός λόγος για έγκριση του αιτήματος. Ενόψει των πιο πάνω, θεωρώ αχρείαστο να εξετάσω ένα, ένα ξεχωριστά τους προβληθέντες λόγους ένστασης, αφού εκείνο που έχει σημασία σε αιτήσεις της φύσης αυτής είναι να καταδειχθεί η ύπαρξη τέτοιου καλού λόγου. Συνακόλουθα το αίτημα εγκρίνεται. Τα έξοδα να ακολουθήσουν την πορεία της αίτησης ημερομηνίας 14/3/2014. Η συμπληρωματική ένορκος δήλωση να καταχωρηθεί εντός 15 ημερών από σήμερα. (Υπ.) ......... .... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής civil/ interim subject.simliromatiki enorgos dilosi cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο