Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Κυπερούντας Λτδ ν. Χρίστου Αριστείδη Θεοδώρου κ.α., Γενική Αίτηση: 1065/13, 29/6/2015

(2)του νόμου 102 (Ι)/2013. Στο άρθρο 6

(2)(στ) του ΜΕΡΟΥΣ IV, του Παραρτήματος 1, του νόμου 102(Ι)/

1. Στο Παράρτημα 2, του Νόμου 102(Ι)/2013 του «Κώδικα Συμπεριφοράς για τον χειρισμό δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες». Στο άρθρο 3(β), του Μέρους ΙΙ, Παράρτημα 2, του Κώδικα Συμπεριφοράς για το χειρισμό Δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες του Νόμου102(Ι)/
2. Στην Διάταξη 48 Θεσμός 3 και 4, των Δικαστικών Θεσμών. Στα άρθρα 2 και 21 του Νόμου περί Διαιτησίας Κεφ. 4 Στην συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου τούτου. Οι λόγοι της ένστασης όπως αυτοί καταγράφονται στην ειδοποίηση είναι οι ακόλουθοι: Ι. Η αξίωση εγγραφής της Διαιτητικής Απόφασης πάσχει γιατί οι Αιτητές έχουν παραβεί και/ή αντιστρατεύτηκαν στις Γενικές Διατάξεις των περί Εργασιών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμων του 1997 έως (Αρ. 3) του
3. ΙΙ. Η Διαιτητική Απόφαση ημερομηνίας 22/4/2013, που εξέδωσε ο Διαιτητής Λοΐζος Σωτηρίου, πάσχει περιέχουσα παρανομία και/ή απείθεια προς την εποπτική αρχή, γιατί οι Αιτητές έχουν παραβεί και/ή αντιστρατεύτηκαν και/ή δεν εφάρμοσαν και/ή αγνόησαν και/ή απείθησαν προς την εγκύκλιο του Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου ημερομηνίας 16/4/2013 με την οποία καλεί τα Αδειοδοτημένα Πιστωτικά Ιδρύματα (Α.Π.Ι) μεταξύ των οποίων είναι και οι Αιτητές, να παραχωρήσουν περίοδο χάριτος 60 ημερών, αρχής γενομένης από την 16/4/2013, κατά την οποία οι λογαριασμοί των δανειοληπτών δεν θα μεταφέρονταν στο Τμήμα Ανάκτησης Χρεών και δεν θα λαμβάνονται νομικά μέτρα εναντίον τους. ΙΙΙ. Αντίθετα μέσα στα πλαίσια της περιόδου αυτής των 60 ημερών οι Αιτητές προέβησαν στην λήψη νομικών μέτρων και στην έκδοση της Διαιτητικής Απόφασης της 22/4/2013, εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση αρ. 1, γεγονός που καθιστά την διαδικασία εγγραφής της διαιτητικής απόφασης να πάσχει νομικά, μη δυναμένη να εγγραφή. IV. Πάσχει νομικά εκ θεμελίων η αίτηση για την εγγραφής της Διαιτητικής Απόφασης, περιέχουσα παρανομία και απείθεια προς την Ελεγκτική Αρχή - τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου - αφού αντίθετα προς τις οδηγίες του ημερομηνίας 16/4/2013, που ενσωματώθηκαν και στον νόμο 102(Ι)2013, όπως οι Αιτητές αναστείλουν κάθε νομικό μέτρο εναντίον των δανειοληπτών τους, καλούσε επιπρόσθετα τα Α.Π.Ι να προβούν άμεσα σε διευθετήσεις με τους εν λόγω δανειολήπτες τους, για την αναδιάρθρωση της χορηγήσεως τους στη βάση νέας αξιολόγησης της ικανότητας αποπληρωμής του δανείου τους, γεγονός που οι Αιτητές παρέλειψαν να πράξουν, πριν από την έκδοση της διαιτητικής απόφασης που εξασφάλισαν και με την παρούσα αίτηση τους ζητούν την εγγραφή για εκτέλεση της. Κάθε αιτητής που προσέρχεται στο Δικαστήριο και ζητά θεραπείες οφείλει να έχει καθαρά τα χέρια του. Στην περίπτωση αυτή οι Αιτητές δεν προσέρχονται με «καθαρά χέρια». V. Η Αίτηση ημερομηνίας 29/10/2013 με την οποία ζητείται η εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης της 22/4/2013, πάσχει από παρανομία, διότι οι Αιτητές έχουν παραβιάσει τις Γενικές Διατάξεις του Νόμου 102(Ι)2013 «η της Διαχείρισης Καθυστερήσεων Οδηγία του 2013» την οποία εξέδωσε η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, ασκώντας τις εξουσίες που της παρέχονται δυνάμει των εδαφιών

(1)και

(2)του άρθρου 41 των περί «Εργασιών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμων του 1997 έως (Αρ.3) του 2013», ο οποίος έχει δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας την 9/9/2013 με αριθμό Ν. 102(Ι)2013, δηλαδή πριν από την καταχώρηση της παρούσας αίτησης και οι Αιτητές όφειλαν να συμμορφωθούν με τον νόμο αυτό. VI. Οι Αιτητές με την καταχώρηση της αίτησης τους, παραβιάζουν τον σκοπό του συγκεκριμένου νόμου, που είναι η εφαρμογή από τα ΑΠΙ αποδοτικών και αποτελεσματικών στρατηγικών, πολιτικών, δομών, διαδικασιών και μηχανισμών για τη διαχείριση καθυστερήσεων και την επίτευξη δίκαιων και βιώσιμων αναδιαρθρώσεων των χορηγήσεων των δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, - όπως είναι ο Καθ' ού η Αίτηση αρ. 1 -, με απώτερο σκοπό την αντιμετώπιση των οικονομικών δυσχερειών που προκλήθηκαν από την οικονομική κρίση που διέρχεται η Κυπριακή Δημοκρατία και όχι η εγγραφή της πάσχουσας διαιτητικής απόφασης της 22/4/2013, με σκοπό να καταστεί εκτελεστεί απόφαση δικαστηρίου. VII. Οι Αιτητές έχουν παραβεί το άρθρο 6 του συγκεκριμένου νόμου Ν.102(Ι)/2013, αφού παρέλειψαν να θεσπίσουν και να θέσουν σε λειτουργία «Μονάδα Διαχείρισης Καθυστερήσεων» προς το σκοπό της παρακολούθησης και της αναδιαρθρώσεως των χορηγήσεων προς δανειολήπτες που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, -όπως στην περίπτωση του Καθ' ού η Αίτηση αρ. 1-. VIII. Οι Αιτητές έχουν παραβεί το άρθρο 7 του σχετικού νόμου Ν.102(Ι)/2013, και/ή αγνόησαν το περιεχόμενο του άρθρου αυτού και/ή παρέλειψαν να συμμορφωθούν με αυτό, και/ή παράκουσαν να το εφαρμόσουν, αφού παρέλειψαν να θεσπίσουν ανεξάρτητη εσωτερική διαδικασία επίλυσης διαφορών που προκύπτουν από την υποβολή ενστάσεων από τους δανειολήπτες αναφορικά με την αναδιάρθρωση, καθώς και παρέλειψαν την σύσταση «Επιτροπής Επίλυσης Διαφορών» προκειμένου να χειρίζεται τις υπό αναφορά ενστάσεις, -όπως την περίπτωση του Καθ' ού η Αίτηση αρ. 1-, με αποτέλεσμα η αίτηση των Αιτητών να είναι παράνομη και πρόωρη. IX. Είναι νομικό αξίωμα ότι εκ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ και εκ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΠΡΑΞΕΩΣ ή ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΩΣ ΔΕΝ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των Αιτητών, δηλαδή το δικαίωμα εγγραφής της Διαιτητικής απόφασης της 22/4/2013, έχει «περιλουστεί» από παράνομες παραλείψεις των Αιτητών και παράνομες ενέργειες και πράξεις και η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου στην έκδοση άδειας εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης, που πηγάζει από το άρθρο 21 του νόμου περί Διαιτησίας δεν μπορεί να εξασκηθεί υπέρ των Αιτητών. Χ. Παρέλειψαν οι Αιτητές να θεσπίσουν τέτοια «Επιτροπή Επίλυσης Διαφορών» το αργότερο μέχρι την 30.9.2013, όπως επιτάσσει το άρθρο 8

(2)του νόμου Ν.102(Ι)/2013, με συνέπεια ο Καθ' ού η Αίτηση αρ. 1, να μη τύχει της διαδικασίας επίλυσης διαφορών για την αναδιάρθρωση του δανείου του, όπως όφειλαν οι Αιτητές να πράξουν, έναντι των δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες όπως ο Καθ' ού η Αίτηση 1, με συνέπεια το δικαστήριο τούτο να μην μπορεί να δώσει τις αξιούμενες θεραπείες που ζητούν οι Αιτητές για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης της 22/4/2013. ΧΙ. Οι Αιτητές έχουν παραβεί τις πρόνοιες του άρθρου 6

(2)(στ) του Μέρους iv, του Παραρτήματος 1, που περιλαμβάνει την προώθηση μιας δίκαιης, συνεργάσιμης και κατά περίπτωση (case-by-case) προσέγγιση στο χειρισμό δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες και στέρησαν ΠΑΡΑΝΟΜΑ από τον Καθ' ού η Αίτηση 1, τέτοια ευκαιρία, αναδιάρθρωσης του δανείου του. ΧΙΙ. Δεν δικαιολογείτο η παραπομπή του δανείου σε διαιτησία από την πλευρά των Αιτητών, διότι ο Καθ' ού η Αίτηση 1, συνέχιζε να πληρώνει έναντι του δανείου του, έστω και σε χαμηλότερο ποσό για κάθε δόση που αποτελεί το σκοπό και το πνεύμα του νόμου 102(Ι)/

1. ΧΙΙΙ. Οι Αιτητές με την αίτηση τους που ζητούν την εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης της 22/4/2013, με σκοπό να καταστεί εκτελεστή απόφαση, παραβιάζουν τους ΣΤΟΧΟΥΣ του «Κώδικα Συμπεριφοράς για τον χειρισμό δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες» και που αποτελεί Παράρτημα 2, στον Ν. 102(Ι)/2013 που είναι α) ένα υγιές χαρτοφυλάκιο για τους Αιτητές, β) για να καταστούν εξυπηρετούμενες οι πιστωτικές διευκολύνσεις από τους δανειολήπτες, γ) η διατήρηση και ανάπτυξη των επιχειρήσεων και της οικονομίας, δ) η διατήρηση της περιουσίας και τέλος ε) η ελαχιστοποίηση των κατασχέσεων και εκποιήσεων. ΧIV. Η αξίωση των Αιτητών για εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης της 22/4/2013, με την αίτηση τους παραβιάζουν κατάφορα την επιτακτική πρόνοια του Νόμου 102(Ι)/2013 [άρθρο 3(β), του Μέρους ΙΙ, Παράρτημα 2, του Κώδικα Συμπεριφοράς για το Χειρισμό Δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες] που απαιτεί από τους Αιτητές να προτείνουν βιώσιμες λύσεις αναδιάρθρωσης σε δανειολήπτες που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, αλλά και όταν προτείνουν λύσεις αναδιάρθρωσης οφείλουν να διασφαλίζουν ότι οι προτεινόμενες λύσεις είναι βιώσιμες και ότι ο δανειολήπτης θα συνεχίσει να είναι βιώσιμος, προϋπόθεση που οι Αιτητές παρέλειψαν να πράξουν πριν από την καταχώρηση της παρούσας αίτησης τους. XV. Αντίθετα παράνομα μέσα στα πλαίσια της περιόδου αυτής των 60 ημερών οι Αιτητές προέβησαν στην λήψη μέτρων και στην έκδοση της Διαιτητικής απόφασης (22/4/2013). Τα γεγονότα εις τα οποία στηρίζεται η ένσταση καταγράφονται στην ένορκο δήλωση του καθ' ου η αίτηση 1 η οποία συνοδεύει την ένσταση. Χωρίς να χρειάζεται να επαναλάβω το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως ο καθ ου η αίτηση 1 ισχυρίζεται τα ακόλουθα ζητώντας την απόρριψη της Αίτησης: Αρνείται ότι δεν πλήρωσε οποιοδήποτε ποσό μετά την έκδοση της Διαιτητικής απόφασης και επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 κατάσταση λογαριασμού στην οποία φαίνονται πληρωμές που έγιναν από τον ίδιο μετά την έκδοση της Απόφασης. Την 22.4.13 παρουσιάστηκε στην Διαιτησία όπου δήλωσε ότι οφείλει το εν λόγω δάνειο αλλά για υπόλοιπο εκ €10.685,11σ και όχι για το ποσό το οποίο εκδόθηκε η Απόφαση. Ως εκ τούτου οι Αιτητές εμποδίζονταν και δεν εδικαιολογούνταν να παραπέμψουν την διαφορά σε Διαιτησία. Τα έξοδα της Διαιτησίας ανέρχονται σε €80.- και όχι €140.- όπως χρεώθηκε ο λογαριασμός του. Κατά την έκδοση της διαιτητικής απόφασης δεν είχε υπόψη του την εγκύκλιο ημερ. 16.4.15 που απέστειλε ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου προς όλες τις τράπεζες περιλαμβανομένων των Αιτητών δια της οποίας δινόταν περίοδος χάριτος 60 ημερών από την ημερομηνία της εγκυκλίου κατά την οποία οι λογαριασμοί δανειοληπτών δεν θα μεταφέρονταν στο Τμήμα Ανάκτησης Χρεών και δεν θα λαμβάνονταν νομικά μέτρα. Με βάση την οδηγία αναφορικά με την «Διαχείριση Καθυστερημένων Οδηγία του 2013» με αριθμό Νόμου 102(Ι)/2013 οι Αιτητές όφειλαν να εντοπίσουν πρώτα τους δανειολήπτες οι οποίοι έχουν οικονομικά προβλήματα σε προσπάθεια αναδιάρθρωσης του δανείου του. Με την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης οι Αιτητές παραβιάζουν την πιο πάνω οδηγία και η διαιτητική απόφαση εξασφαλίστηκε σε «απαγορευμένη χρονική περίοδο». Η Αίτηση παραβιάζει τους ΣΤΟΧΟΥΣ του Κώδικα Συμπεριφοράς για τον χειρισμό δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες με βάση τον οποίο απαιτείται από τους Αιτητές να προτείνουν βιώσιμες οικονομικές λύσης αναδιάρθρωσης και οφείλουν να διασφαλίζον ότι οι προτεινόμενες λύσεις είναι βιώσιμες και ότι ο δανειολήπτης θα συνεχίσει να είναι βιώσιμος. Όταν επιδόθηκε στον ίδιο η παρούσα Αίτηση στις 12.11.13 απέστειλε επιστολή στην Σ.Π.Ε. Τροόδους Λτδ με ημερ. 19.11.13 η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
2. Κατά το στάδιο της Ακρόασης οι συνήγοροι στήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους σε γραπτές αγορεύσεις, οι οποίες έχουν μελετηθεί και ληφθεί υπόψη κατά την έκδοση της παρούσας Απόφασης και για σκοπούς συντομίας δεν κρίνεται σκόπιμο να αναφερθώ στο περιεχόμενο τους, παρά μόνο όπου κρίνεται αναγκαίο για σκοπούς αιτιολόγησης της Απόφασης του Δικαστηρίου. Καμία πλευρά δεν ζήτησε την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι Αιτητές καταχώρησαν στον φάκελο του Δικαστηρίου στις 13.5.14 σχετική Ειδοποίηση Αλλαγής Ονόματος των Αιτητών από Σ.Π.Ε. Κυπερούντας Λτδ σε Σ.Π.Ε.Τροόδους Λτδ. Νομική Πτυχή Σύμφωνα με το άρθρο 52

(1)(α) του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου Ν. 22/85, όταν προκύπτει διαφορά μεταξύ Συνεργατικής Εταιρείας και μελών, καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους η διαφορά αυτή θα παραπέμπεται από την εταιρεία ή από οποιοδήποτε από τα πιο πάνω πρόσωπα στον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών. Το εδάφιο 2 του ίδιου άρθρου προνοεί τα ακόλουθα: «

(2)Ο Έφορος δύναται, με τη λήψη της δυνάμει του εδαφίου

(1)παραπομπής: (α) να επιχειρήσει συνδιαλλαγή της διαφοράς ή (β) να παραπέμπει τη διαφορά προς επίλυση σε διαιτησία η οποία διεξάγεται σύμφωνα με τις διατάξεις των Θεσμών που εκδίδονται δυνάμει του εδαφίου

(6).» Αναφορά θα πρέπει να γίνει και στο άρθρο 21 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, οι πρόνοιες του οποίου σχετίζονται με την παρούσα αίτηση και έχουν ως εξής: «21. Διαιτητική απόφαση που εκδίδεται με βάση συνυποσχετικό δύναται, με άδεια του Δικαστηρίου, να εκτελεστεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως δικαστική απόφαση ή διάταγμα με την ίδια ισχύ και σε τέτοια περίπτωση δύναται να καταχωρηθεί δικαστική απόφαση με περιεχόμενο εκείνο της διαιτητικής απόφασης.» Σύμφωνα δε με το εδάφιο

(4)του άρθρου 52, οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του διαιτητή δύναται να υποβάλει Έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο εντός 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποίησης της απόφασης. Σε περίπτωση δε που η απόφαση δεν εφεσιβληθεί, σύμφωνα με το εδάφιο 5 του άρθρου 52 καθίσταται τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως οι αποφάσεις του πολιτικού δικαστηρίου. Σύμφωνα με τη Νομολογία οι αρχές οι οποίες διέπουν την έκδοση Διατάγματος ως το αίτημα στην παρούσα Αίτηση, μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Στην Πολιτική Έφεση 188/06 Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Άντη Κυριακίδη κ.α.,

(2008)1 ΑΑΔ 716 αναφέρθηκε ότι: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί" δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι΄αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.» Περαιτέρω στην υπόθεση αναφορικά με την αίτηση της Σωτηρούλας Κωνσταντινίδου

(1995)1 Α.Α.Δ. 827, το Δικαστήριο ανέφερε ότι δεν είναι αντικείμενο της διαδικασίας εγγραφής διαιτητικής απόφασης κατά πόσο η απόφαση του διαιτητή περιλάμβανε τόκο πέρα του επιτρεπομένου επισημαίνοντας ταυτόχρονα πως το άρθρο 52

(4)του Νόμου 22/85 παρέχει σε όποιο θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει. Από τη στιγμή που δεν έχει ασκηθεί έφεση εναντίον της απόφασης του διαιτητή η απόφαση αυτή κατέστη τελεσίδικη και δεν έχει εξηγηθεί πως θα μπορούσε να εξεταστεί στα πλαίσια της διαδικασίας εγγραφής της απόφασης τέτοιο παράπονο. Στη Ανδρέας Χατζηγεωργίου-Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς Πολιτική Έφεση 357/08, ημερομηνίας 11/4/2012, αποφασίστηκε: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου διά της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει ο,τιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται». Στην ακόμα πιο πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΗ ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΑΤΣΙΩΝ , ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 87/11, 20 Ιουνίου,2014, καθορίστηκαν περιοριστικά ποια ζητήματα εξετάζει το Δικαστήριο κατά την εξέταση Αίτησης ως η παρούσα, επιτάσσοντας μάλιστα ότι η εξέταση οποιονδήποτε άλλων παραμέτρων δεν αρμόζει σε τέτοιες περιπτώσεις ως η παρούσα. Συγκεκριμένα αναφέρονται τα ακόλουθα: «Το πρωτόδικο δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης ημερ. 3/12/2007, γι' εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, όφειλε μόνο να διαπιστώσει κατά πόσο αυτή επιδόθηκε, ότι η απόφαση έφερε τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στον εφεσείοντα.» Οι πιο πάνω πρόνοιες έχουν περιορίσει επιτακτικά τα ζητήματα τα οποία μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια Αίτησης όπως η παρούσα. Επομένως το Δικαστήριο εξετάζοντας την παρούσα Αίτηση δεν έχει περιθώρια να επισέλθει σε θέματα τα οποία εκφεύγουν από τα πιο πάνω στενά πλαίσια άσκησης των εξουσιών του για εξέταση αιτήματος εγγραφής Διαιτητικής απόφασης. Αντλώντας καθοδήγηση απ΄ όλα τα πιο πάνω πρώτιστα θα εξετάσω κατά πόσο η Διαιτητική απόφαση ημερ. 22.4.13 φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά έγκυρης διαιτητικής απόφασης ως επιτάσσει η Νομολογία. Στο σύγγραμμα Halsbury's Lawsof England, 3η έκδοση, Τόμος 2, σελ. 42, παρ. 96 δίνεται περιγραφή μιας απαιτούμενης Διαιτητικής απόφασης όπου αναφέρεται: «No particular form of words is requisite for the validity of an award; it may be expressed in such language as the arbitrator or umpire thinks fit provided its meaning is clear. An ambiguous or uncertain award is bad and cannot be enforced». Με αναφορά στα πιο πάνω και παρατηρώντας παράλληλα το Τεκμήριο Α την Διαιτητική απόφαση διαπιστώνω ότι η Απόφαση είναι διατυπωμένη με ξεκάθαρο και σαφέστατο τρόπο χωρίς να αφήνει κενά ερμηνείας ή αβεβαιότητας προς τα πρόσωπα τα οποία απευθύνεται δηλαδή τους Αιτητές και τους καθ ων η Αίτηση περιλαμβανομένου και του καθ ου η αίτηση

1. Πέραν των πιο πάνω ο καθ ου η αίτηση 1 δεν αμφισβήτησε την εγκυρότητα της Απόφασης ούτε προέβαλε οποιαδήποτε εισήγηση αναφορικά με την εγκυρότητα αυτής. Επομένως καταλήγω ότι η Απόφαση ημερ. 22.4.13 περιλαμβάνει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης. Κατά δεύτερο θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο η διαιτητική απόφαση ημερ. 22.4.13 γνωστοποιήθηκε στον καθ ου η αίτηση
2. Ο καθ ου η αίτηση 1 δεν αμφισβητεί την γνωστοποίηση της Απόφασης στον ίδιο και όπως προκύπτει από το Τεκμήριο Β το οποίο συνοδεύει την ένορκο δήλωση η οποία συνοδεύει την Αίτηση η Απόφαση επιδόθηκε στον καθ ου η αίτηση 1 στις 22.6.
3. Αν και οι προϋποθέσεις για έγκριση του αιτήματος των Αιτητών όπως έχει κριθεί ανωτέρω ικανοποιούνται θεωρώ σκόπιμο να σχολιάσω τις θέσεις του Καθ ου η αίτηση 1 για σκοπούς πληρότητας της Απόφασης. Ο καθ ου η αίτηση 1 υποστηρίζει ότι μετά την έκδοση της Διαιτητικής απόφασης η οποία εκδόθηκε εκ συμφώνου αντιλήφθηκε την ύπαρξη της εγκυκλίου της Κεντρικής Τράπεζας ημερ. 16.4.13 με βάση την οποία οι Αιτητές θα έπρεπε να του παραχωρήσουν περίοδο χάριτος και όχι να συνεχίσουν με την Διαιτησία. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με κάτι τέτοιο εφόσον όπως προκύπτει ξεκάθαρα από την εν λόγω εγκύκλιο Τεκμήριο 2 στην ένορκο δήλωση του καθ ου η αίτηση 1 η εγκύκλιος αναφέρεται σε πρόσωπα τα οποία είχαν επηρεαστεί από την απόφαση του eurogroup στις 25.3.
4. Δεν προκύπτει και ούτε ισχυρίζεται ο καθ ου η αίτηση 1 ότι το δάνειο του μεταφέρθηκε στο τμήμα ανάκτησης χρεών και κατ επέκταση σε Διαιτησία λόγω επηρεασμού του ιδίου από την απόφαση ημερ. 25.3.
5. Επίσης η μη κλήση του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 από τους Αιτητές και η πρόθεση τους για επαναδιαπραγμάτευση - ουσιαστικά αναδιάρθρωση - του δανείου για να συνάδει με τα νέα οικονομικά του δεδομένα εκτός του ότι δεν ετέθη στη διαιτησία κατά την οποία ο καθ΄ ου η αίτηση 1 ήταν παρόν δεν είναι θέμα που μπορεί να τεθεί στην παρούσα διαδικασία και να αποτελέσει ζήτημα προς εξέταση της Αίτησης λαμβανομένου υπόψη ότι κ Καθ ου η αίτηση 1 δεν εφεσίβαλε την απόφαση 22.4.
6. Πέραν των πιο πάνω κρίνω ότι και τα υπόλοιπα επιχείρηματα του καθ ου η αίτηση 1 είναι εντελώς αβάσιμα για τους ακόλουθους λόγους: Κατά πρώτο παραπονείται ότι τα έξοδα της διαιτησίας ήταν €80 και όχι €140 αλλά και ότι προέβαινε σε πληρωμές έναντι του εξ αποφάσεως χρέους του ακόμα και μετά την επίδοση στον ίδιο της υπό εξέταση Αίτησης. Προς υποστήριξη των πιο πάνω επισυνάπτει σχετική κατάσταση λογαριασμού. Κατ αρχάς το εν λόγω Τεκμήριο 1 στην ένσταση είναι αντίγραφο χωρίς να δίδεται οποιαδήποτε εξήγηση για την κατάθεση αντιγράφου και όχι του πρωτότυπου εγγράφου κατά παράβαση του άρθρου 34

(1)του Νόμου Περί Αποδείξεως. Παρ΄ όλα αυτά προσπάθησα να διαπιστώσω κατά πόσο η εν λόγω κατάσταση λογαριασμού αφορά τον λογαριασμό για τον οποίο εκδόθηκε η Διαιτητική απόφαση αλλά ο αριθμός λογαριασμού δεν είναι ευδιάκριτος και δεν μπορώ να καταλήξω σε οποιοδήποτε ασφαλές συμπέρασμα ότι όντως το υπόλοιπο που αναφέρεται σε αυτόν αφορά την παρούσα υπόθεση. Οι Αιτητές όμως σε περίπτωση επιτυχίας της Αίτησης οφείλουν κατά την εκτέλεση της Αποφασης να εκτελέσουν αυτή σύμφωνα με το πραγματικό υπόλοιπο του λογαριασμού. Πέραν τούτου ο καθ ου η αίτηση 1 δεν προσκόμισε περαιτέρω μαρτυρία προς απόδειξη του υπολοίπου και δεν ζήτησε την αντεξέταση του ενόρκως δηλούντος στην Αίτηση. Κατά δεύτερο ο καθ ου η αίτηση με το Τεκμήριο 3 την επιστολή ημερ. 19.11.13 την οποία έστειλε στους Αιτητές ισχυρίζεται ότι θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη από τους ίδιους. Η πιο πάνω επιστολή στάληκε μετά την επίδοση της παρούσας Αίτησης στον ίδιο και ενώ είχε παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα από την επίδοση της διαιτητικής απόφασης στον ίδιο την οποία θα μπορούσε και είχε κάθε δικαίωμα να εφεσιβάλει. Επομένως τα όσα αναφέρει στην πιο πάνω επιστολή δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο όπου τα ζητήματα που εξετάζονται είναι περιορισμένα όπως αναφέρεται ανωτέρω. Είς ότι αφορά τους ισχυρισμούς του καθ ου η αίτηση 1 περί εφαρμογής του Νόμου 102(Ι)/13 ο οποίος περιλαμβάνει Οδηγία για την διαχείριση καθυστερήσεων και κώδικα συμπεριφοράς για τον χειρισμό δανειοληπτών κατ αρχάς να αναφέρω ότι αυτός θεσπίστηκε μετά την έκδοση της Διαιτητικής απόφασης και κατά δεύτερο δεν έχει αναστείλει την εφαρμογή οποιουδήποτε νόμου και ειδικά αυτών επί των οποίων στηρίζεται η Αίτηση. Αφετέρου όμως, αν αυτό που εννοείται, ως και η επιχειρηματολογία στην αγόρευση, είναι ότι πριν τη διαδικασία αυτή, θα έπρεπε να τηρηθούν τα όσα αναφέρονται στην αναφερόμενη πιο πάνω οδηγία, κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να ευσταθεί. Η οδηγία αυτή η οποία τέθηκε σε ισχύ την 9.9.13 σκοπεί στην αντιμετώπιση περιπτώσεων αδυναμίας δανειοληπτών να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, πριν την προσφυγή στις νομικές διαδικασίες. Όμως εδώ, κατά τον εν λόγω χρόνο, όχι μόνο είχε διεκπεραιωθεί η διαιτησία και εκδοθεί απόφαση, αλλά αυτή κατέστη τελική, λόγω της μη ύπαρξης έφεσης εναντίον της, και εκτελεστή ως να ήταν απόφαση Δικαστηρίου. Συνεπώς, ουδόλως κωλύονται οι αιτητές να εγείρουν και προωθούν την παρούσα διαδικασία, αναζητώντας εγγραφή της εν λόγω τελικής διαιτητικής απόφασης. Έχω μελετήσει με προσοχή τα όσα λέχθηκαν από αμφότερες πλευρές. Έχω την άποψη, η οποία επιβεβαιώνεται από την Νομολογία, ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να υπεισέλθει σε τέτοια θέματα τα οποία εγείρει ο καθ ου η αίτηση στο παρόν στάδιο. Θεωρώ ότι για σκοπούς εκτέλεσης η διαιτητική απόφαση προσλαμβάνει ισχύ απόφασης Δικαστηρίου εφόσον έχει παρέλθει η περίοδος υποβολής έφεσης. Ισχύουν κατά την άποψη μου όσα λέχθηκαν στην ΣΠΕ Αγίας Νάπας ν Άντυ Κυριακίδη ανωτέρω όπου λέχθηκε καθαρά ότι η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι ζήτημα τύπου. Ο κος Αποστολίδης με την παρ. 12 της αγόρευσης του ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές έπρεπε να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς του καθ ου η αίτηση 2. Δεν μπορώ να συμμεριστώ την πιο πάνω άποψη εφόσον όπως έχει αναλυθεί πιο πάνω οι Αιτητές είχαν υποχρέωση να ικανοποιήσουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις οι οποίες αναφέρονται πιο πάνω και έχουν πετύχει αυτό το σκοπό. Όσον αφορά την θέση του κου Αποστολίδη ότι οι Αιτητές έπρεπε να προσέλθουν με καθαρά χέρια στο Δικαστήριο δεν κρίνεται βάσιμη υπό τις περιστάσεις εφόσον όπως αναφέρεται και στην νομολογία την οποία παραθέτει ο ίδιος τέτοια υποχρέωση υφίσταται όταν διάδικος ζητά την έκδοση διατάγματος μονομερώς και κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην υπό εξέταση Αίτηση η οποία είναι δια κλήσεως. Ως εκ των ανωτέρω η αίτηση εγκρίνεται και εκδίδεται Διάταγμα ως η παρ. (α) της Αίτησης αναφορικά με τον καθ ου η αίτηση 1. Το Διάταγμα εκδίδεται υπέρ της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Τροόδους Λτδ σύμφωνα με την ειδοποίηση ημερ. 13.5.14. Τα έξοδα επιδικάζονται εις βάρος του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 και προς όφελος των Αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα επιδικάζονται αλλυλέγγυα και/ή κεχωρισμένα με τους Καθ ων η αίτηση 2 - 8 εις ότι αφορά τα στάδια όπου η διαδικασία ήταν κοινή για όλους τους Καθ ων η αίτηση. (Υπ.) ..................................... Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject:Civil/General/Final/registrationofarbitrationorder1065-13 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο