Α.Ν. ΧΑΤΖΗΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΣΩΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ, Αγωγή αρ.: 176/12, 8/6/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A149 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Θ. Θωμά, Α.Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 176/12 Αίτηση ημερ.: 5/3/2014 Μεταξύ: Α.Ν. ΧΑΤΖΗΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΛΙΜΙΤΕΔ, εκ Λεμεσού Εναγόντων Και ΣΩΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ, εκ Λεμεσού Εναγομένου -------------------------------------------------- 8/6/2015 Για τους Ενάγοντες/Αιτητές: κ. Β. Χατζηευαγγέλου Για τον Εναγόμενο/Καθ' ου η Αίτηση: κα Χριστοδουλίδου για ΑΝΤΡΕΑΣ ΓΙΩΡΚΑΤΖΗΣ ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Ενάγουσα, με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή της, αξιώνει εναντίον του Εναγόμενου, διάφορες θεραπείες, μεταξύ των οποίων, διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο Εναγόμενος όπως τερματίσει άμεσα την παράνομη χρήση και κατοχή ενός οικοπέδου, ιδιοκτησία της Ενάγουσας, το οποίο περιγράφεται λεπτομερώς πιο κάτω. Σε ενδιάμεσο στάδιο της αγωγής, η Ενάγουσα καταχώρησε την υπό εξέταση αίτηση, με την οποία επιδιώκει την έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων: «Α) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Εναγόμενο και/ή τους υπαλλήλους του και/ή τους εκπροσώπους του και/ή τους αντιπροσώπους του και/ή όλα τα πρόσωπα που δέχονται τις εντολές και οδηγίες του, να αποχωρήσουν, από το οικόπεδο επί της οδού Τραπεζούντας με αριθμό εγγραφής 0/20546, Φύλλο/Σχέδιο 2-208-341, Τμήμα 6, Τεμάχιο 78, Τοποθεσία Μιξούδια, Ενορία Ποταμός Γερμασόγειας, Δήμος Γερμασόγειας, στην Επαρχία Λεμεσού που είναι εγγεγραμμένο στο όνομα της Ενάγουσας, εντός 7 ημερών από την ημερομηνία που το παρόν διάταγμα, είτε εκδοθεί και επιδοθεί στον Δικηγόρο ή Δικηγόρους του Εναγόμενου είτε εκδοθεί και επικολληθεί σε εξωτερικό τοίχο ή κάγκελο της οικείας του Εναγόμενου σύμφωνα με ένορκη δήλωση ιδιώτη επιδότη είτε εκδοθεί και επικολληθεί σε τοίχο ή κάγκελο του επίδικου οικοπέδου 78 σύμφωνα με ένορκη δήλωση ιδιώτη επιδότη, και να μην εισέλθουν ξανά στο μέλλον στο οικόπεδο
- Β) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Εναγόμενο να κλείσει και/ή αποκλείσει όλες τις προσβάσεις και/ή εισόδους και/ή ανοίγματα και/ή πόρτες και/ή κάγκελα, ΜΕΤΑΞΥ του οικοπέδου επί της οδού Τραπεζούντας στο οποίο βρίσκεται η οικία διαμονής του Εναγόμενου, με αριθμό εγγραφής 0/20549, Φύλλο/Σχέδιο 2-208-341, τμήμα 6, τεμάχιο 70, στην τοποθεσία Μιξούδια, στην ενορία Ποταμού Γερμασόγειας, στο Δήμο Γερμασόγειας, στην Επαρχία Λεμεσού, ΚΑΙ του οικοπέδου που είναι εγγεγραμμένο στο όνομα της Ενάγουσας, επί της οδού Τραπεζούντας, με αριθμό εγγραφής 0/20546, Φύλλο/Σχέδιο 2-208-341, Τμήμα 6, Τεμάχιο 78, Τοποθεσία Μιξούδια, Ενορία Ποταμός Γερμασόγειας, Δήμος Γερμασόγειας, στην Επαρχία Λεμεσού, εντός 7 ημερών από την ημερομηνία που το παρόν διάταγμα, είτε εκδοθεί και επιδοθεί στο Δικηγόρο ή Δικηγόρους του Εναγόμενου είτε εκδοθεί και επικολληθεί σε εξωτερικό τοίχο ή κάγκελο της οικίας του Εναγόμενου σύμφωνα με ένορκη δήλωση ιδιώτη επιδότη είτε εκδοθεί και επικολληθεί σε τοίχο ή κάγκελο του επίδικου οικοπέδου 78 σύμφωνα με ένορκη δήλωση ιδιώτη επιδότη, και να μην τις ανοίξει ξανά στο μέλλον. Γ) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Εναγόμενο να απομακρύνει όλα τα κινητά περιουσιακά του στοιχεία από το Οικόπεδο που είναι εγγεγραμμένο στο όνομα της Ενάγουσας, επί της οδού Τραπεζούντας, με αριθμό εγγραφής 0/20546, Φύλλο/Σχέδιο 2-208-341, Τμήμα 6, Τεμάχιο 78, Τοποθεσία Μιξούδια, Ενορία Ποταμός Γερμασόγειας, Δήμος Γερμασόγειας, στην Επαρχία Λεμεσού, εντός 7 ημερών από την ημερομηνία που το παρόν διάταγμα, είτε εκδοθεί και επιδοθεί στο Δικηγόρο ή Δικηγόρους του Εναγόμενου είτε εκδοθεί και επικολληθεί σε εξωτερικό τοίχο ή κάγκελο της οικείας του Εναγόμενου σύμφωνα με ένορκη δήλωση ιδιώτη επιδότη είτε εκδοθεί και επικολληθεί σε τοίχο ή κάγκελο του επίδικου οικοπέδου 78 σύμφωνα με ένορκη δήλωση ιδιώτη επιδότη, και να μην τις ανοίξει ξανά στο μέλλον. Δ) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει την αναστολή εκδίκασης της κύριας υπόθεσης μέχρι την πλήρη εκδίκαση της Έφεσης πάνω στην ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 5/4/2013 με την οποία έχει διαγραφεί μέρος της Έκθεσης Απαίτησης της Ενάγουσας.» Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Νεόφυτου Χατζηευαγγέλου, ενός εκ των διοικητικών συμβούλων της Ενάγουσας. Παραθέτω τα βασικά σημεία της ενόρκου δηλώσεως του: Η Ενάγουσα είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια δύο όμορων οικοπέδων, του οικοπέδου με αριθμό εγγραφής 0/20547, Τεμάχιο 79, επί της οδού Αμπελακίων, στο οποίο έχει ανεγερθεί μια μικρή πολυκατοικία και του οικοπέδου με αριθμό εγγραφής 0/20546, Τεμάχιο 78, επί της οδού Τραπεζούντος. Τα ως άνω οικόπεδα βρίσκονται στην ενορία Ποταμού Γερμασόγειας, στο Δήμο Γερμασόγειας. Από τη στιγμή που έγινε αντιληπτή η παράνομη κατοχή του οικοπέδου με αριθμό τεμαχίου 78, από τον Εναγόμενο, περί τον Ιούνιο του 2011, απαίτησε αρκετές φορές τηλεφωνικά από τον Εναγόμενο να αποχωρήσει από το ως άνω οικόπεδο, χωρίς όμως αποτέλεσμα και παρά τις περί του αντιθέτου προφορικές διαβεβαιώσεις του Εναγόμενου. Στις αρχές Ιανουαρίου του 2012, λήφθηκε ομόφωνη απόφαση από τους μετόχους της Ενάγουσας να εγερθεί αγωγή εναντίον του Εναγόμενου και, συγχρόνως, να καταγγελθεί ο Εναγόμενος στην Αστυνομία. Κατά τον Φεβρουάριο του 2014, σε διάφορες επισκέψεις του στο οικόπεδο της Ενάγουσας με αρ. Τεμαχίου 79, το οποίο βρίσκεται ακριβώς πίσω από το οικόπεδο με αρ. Τεμαχίου 78, διαπίστωσε ότι ο Εναγόμενος εξακολουθεί να κατέχει παράνομα το οικόπεδο με αρ. Τεμαχίου
- Κατά τις ως άνω επισκέψεις του, διαπίστωσε τα ακόλουθα, τα οποία και ζήτησε να φωτογραφηθούν: (Α) Η είσοδος στο οικόπεδο 78 από την οδό Τραπεζούντος είναι κλειστή, με μεταλλική πόρτα και χωρίς άλλη πρόσβαση (φωτογραφίες - Τεκμήρια υπ' αρ. Θ, Ι, Κ, Λ και Μ). (Β) Οι προσβάσεις στο οικόπεδο 78 από το οικόπεδο 79 εξακολουθούν να είναι κλειστές με σιδερένια πλέγματα (φωτογραφίες - Τεκμήρια αρ. Ν, Ξ, Ο, Π και Ρ). (Γ) Δεν υπάρχουν ελεύθερες προσβάσεις στο οικόπεδο 78, εκτός την πρόσβαση από το διπλανό οικόπεδο με αρ. Τεμαχίου 70, στο οποίο βρίσκεται η κατοικία στην οποία διαμένει ο Εναγόμενος (φωτογραφίες - Τεκμήρια αρ. Θ, Ι, Κ, Λ, Μ, Ν, Ξ, Ο, Π, Ρ, Σ, Τ, Υ, Φ και Χ). (Δ) Ο τοίχος στη νότια πλευρά του οικοπέδου 78 εξακολουθεί να υπάρχει (φωτογραφίες Τεκμήρια αρ. Κ, Σ, Τ, Υ και Φ). (Ε) Εντός του οικοπέδου 78 βρίσκονται διάφορες κατασκευές και αντικείμενα που η Ενάγουσα δεν είχε τοποθετήσει και για τα οποία δεν είχε δώσει οποιαδήποτε άδεια να μεταφερθούν εκεί (φωτογραφίες - Τεκμήρια αρ. Σ, Τ, Υ, Φ και Χ). (Ζ) Εκτός από τα δέντρα περιμετρικά του οικοπέδου 78, δεν υπάρχουν δέντρα σε άλλα σημεία του, παρόλο που αρκετά δέντρα (οπωροφόρα και μη) είχαν φυτευθεί από τους μετόχους και αξιωματούχους της Ενάγουσας πριν την παράνομη κατοχή του Εναγόμενου. Ο Εναγόμενος έχει προξενήσει ζημιές στο υπό αναφορά οικόπεδο, με την ανέγερση τοίχου που αλλοιώνει το σύνορο του οικοπέδου, με την αποκοπή δέντρων και με την παρεμπόδιση της Ενάγουσας και των εκπροσώπων της να έχουν πρόσβαση και αποκλειστική χρήση και απόλαυση του οικοπέδου. Δεν έχει παραχωρηθεί στον Εναγόμενο, από την Ενάγουσα, οποιαδήποτε έγκριση και/ή άδεια και/ή εξουσιοδότηση και/ή μίσθωση και/ή άλλα δικαιώματα, σε σχέση με το υπό αναφορά οικόπεδο. Κατ' ουσία, ο Εναγόμενος χρησιμοποιεί παράνομα το υπό αναφορά οικόπεδο ως προέκταση του κήπου της κατοικίας του, η οποία, όπως έχει αναφερθεί, βρίσκεται επί του Τεμαχίου 70, το οποίο έχει κοινό σύνορο με το υπό αναφορά οικόπεδο της Ενάγουσας. Σε περίπτωση μη έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων υπάρχει πιθανότητα πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς στην Ενάγουσα, η οποία, με την παράνομη κατοχή του υπό αναφορά οικοπέδου από τον Εναγόμενο, εμποδίζεται να το πωλήσει στην πραγματική του αξία, δηλαδή στην αγοραία του αξία. Επίσης, επειδή το υπό αναφορά οικόπεδο αποτελεί μέρος ενιαίας οικονομικής μονάδας με το οικόπεδο 79 και επειδή η Ενάγουσα, στην περίπτωση που πωλήσει και τα δύο οικόπεδα ταυτόχρονα στον ίδιο αγοραστή, η συνολική τους αξία θα είναι αυξημένη, με τη συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή του υπό αναφορά οικοπέδου από τον Εναγόμενο, η Ενάγουσα δεν θα μπορεί να πωλήσει και τα δύο οικόπεδα της, με αποτέλεσμα να αναμένεται να υποστεί χρηματική ζημιά, με αμφίβολη τη δυνατότητα του Εναγόμενου να αποζημιώσει την Ενάγουσα. O Εναγόμενος είναι ηλικιακά κοντά στο όριο σύνταξης και διαμένει σε ενοικιαζόμενη κατοικία. Με τη συνεχιζόμενη κατοχή του υπό αναφορά οικοπέδου της Ενάγουσας, αυξάνονται οι αποζημιώσεις για την απώλεια χρήσης σε αγοραία ενοικιαστική αξία και αξία σε τόκους, που θα κληθεί να καταβάλει. Ο Εναγόμενος εναντιώθηκε στην αιτούμενη θεραπεία. Με την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης του, την οποία καταχώρησε, προβάλλει τους ακόλουθους λόγους ένστασης: «
- Το πραγματικό και/ή νομικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίζεται η Αίτηση της Ενάγουσας/Αιτήτριας δεν δικαιολογεί την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και/ή τα αιτούμενα διατάγματα δεν ευρίσκουν έρεισμα στις οικείες νομικές αρχές και/ή την νομολογία και/ή δεν συντρέχουν ικανοποιητικοί λόγοι, για να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων.
- Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και χωρίς επηρεασμό του προηγούμενου λόγου ένστασης η πραγματική πρόθεση της Ενάγουσας/Αιτήτριας έγκειται στην χρήση μέσων δικαίου κατά τρόπο καταχρηστικό της διαδικασίας (manipulation of the procedure) και/ή η Ενάγουσα/Αιτήτρια προωθεί την παρούσα δικαστική διαδικασία καταχρηστικά (abuse of process) και/ή η Αίτηση είναι κακόπιστη και/ή κακόβουλη (mala fides).
- Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και χωρίς επηρεασμό των προηγούμενων λόγων ένστασης οι προϋποθέσεις που απαιτούνται από το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60για την έκδοση προσωρινών Διαταγμάτων δεν πληρούνται και/ή δεν ικανοποιούνται.
- Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και χωρίς επηρεασμό των προηγούμενων λόγων ένστασης οι προϋποθέσεις που απαιτούνται από τα Άρθρα 4,5, 7 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, για την έκδοση προσωρινών Διαταγμάτων δεν πληρούνται και/ή δεν ικανοποιούνται.
- Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και χωρίς επηρεασμό των προηγούμενων λόγων ένστασης η Ενάγουσα/Αιτήτρια δεν έχει αποσείσει το βάρος που βρίσκεται στους ώμους της και/ή απέτυχε να αποδείξει ότι είναι δίκαιο και/ή θεμιτό και/ή προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να δοθούν οι αιτούμενες θεραπείες τις οποίες επιζητεί με την Αίτησή της ποσώς δε δεν νομιμοποιείται στην έκδοση ενδιάμεσων Διαταγμάτων.
- Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και χωρίς επηρεασμό των προηγούμενων λόγων ένστασης η μαρτυρία υπέρ της αίτησης είναι πρόδηλα αστήριχτη ώστε το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί σε αυτή προς τον σκοπό έκδοσης των αιτούμενων Διαταγμάτων και/ή βασικά συστατικά στοιχεία έκδοσης αυτών απουσιάζουν ώστε η Αίτηση της Ενάγουσας/Αιτήτριας δέον να απορριφθεί.
- Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και χωρίς επηρεασμό των προηγούμενων λόγων ένστασης δεν έχει καταδειχθεί η ύπαρξη πιθανότητας η Ενάγουσα/Αιτήτρια να δικαιούται σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην Αγωγή υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο.
- Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και χωρίς επηρεασμό των προηγούμενων λόγων ένστασης η Ενάγουσα/Αιτήτρια απέτυχε να καταδείξει την πιθανότητα πρόκλησης σε αυτή ανεπανόρθωτης ζημιάς στην περίπτωση που τα αιτούμενα Διατάγματα δεν εκδοθούν και εν πάση περιπτώσει η απαίτησή της ως παρουσιάζεται δεν συνιστά μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση που να δικαιολογεί την έκδοση προστακτικών Διαταγμάτων.
- Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και χωρίς επηρεασμό των προηγούμενων λόγων ένστασης τα αιτούμενα Διατάγματα είναι σε τέτοιο βαθμό αόριστα ή/και γενικά ή/και δεν συγκεκριμενοποιούνται ή/και είναι ασαφή κατά τρόπο που συνιστούν κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου (abuse of the process of the Court).
- Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και χωρίς επηρεασμό των προηγούμενων λόγων ένστασης η Αίτηση της Ενάγουσας/Αιτήτριας υποβλήθηκε πολύ καθυστερημένα και ουδείς λόγος και/ή ουδείς βάσιμος λόγος προβλήθηκε που να δικαιολογεί την υπέρμετρη καθυστέρηση.
- Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και χωρίς επηρεασμό των προηγούμενων λόγων ένστασης η Ενάγουσα/Αιτήτρια επιδιώκει ανεπίτρεπτα την εκδίκαση της ουσίας της κυρίως υπόθεσης με την ενδιάμεση αίτησή της.
- Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και χωρίς επηρεασμό των προηγούμενων λόγων ένστασης η Αίτηση της Ενάγουσας/Αιτήτριας είναι κακόπιστη και συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.
- Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και χωρίς επηρεασμό των προηγούμενων λόγων ένστασης τα αιτούμενα Διατάγματα στρέφονται ανεπίτρεπτα εναντίον μη διαδίκων κατά τρόπο άμεσο.
- Αναφορικά με το αιτούμενο Διάταγμα υπό (Δ) ελλείπει το δικαιοδοτικό πλαίσιο εντός του οποίου το Δικαστήριο δύναται να εξασκήσει την διακριτική του ευχέρεια.
- Αναφορικά με το αιτούμενο Διάταγμα υπό (Δ) δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και η Νομολογία για έκδοση διατάγματος αναστολής της διαδικασίας αφού τέτοιο Διάταγμα χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης και όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης μη συμπληρωθείσας διαδικασίας.» Η ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Εναγόμενου, στην οποία αρνείται ότι επεμβαίνει παράνομα στο υπό αναφορά οικόπεδο της Ενάγουσας και ισχυρίζεται τα ακόλουθα: Το Νοέμβριο του 2009, σε μια φιλική συζήτηση που είχε με τον Νεόφυτο Χατζηευαγγέλου, ο οποίος του συστήθηκε ως ιδιοκτήτης του υπό αναφορά οικοπέδου, τον ρώτησε κατά πόσο ενδιαφερόταν να του παραχωρήσει προς ενοικίαση το υπό αναφορά οικόπεδο, για σκοπούς καλλιέργειας βιολογικών προϊόντων. Ο κ. Χατζηευαγγέλου του πρότεινε να του παραχωρήσει το οικόπεδο, όχι για ενοικίαση αλλά για να το χρησιμοποιεί χωρίς να καταβάλλει οποιοδήποτε ενοίκιο, αναλαμβάνοντας όμως την υποχρέωση να το διατηρεί σε καλή κατάσταση, καταβάλλοντας τα έξοδα που χρειάζονταν για τη διατήρηση του οικοπέδου καθαρού, κατά τρόπο ώστε να αποφεύγετο η επιβολή οποιουδήποτε προστίμου από το Δήμο. Αποδέχτηκε την ως άνω πρόταση του κ. Χατζηευαγγέλου, με την προϋπόθεση ότι σε περίπτωση που αυτός χρειαζόταν το οικόπεδο, θα του έδινε εύλογη προειδοποίηση, έτσι ώστε να μπορέσει να μεταφέρει τις καλλιέργειες του σε άλλο χώρο και να επαναφέρει το οικόπεδο στην κατάσταση, στην οποία το είχε παραλάβει. Περί τον Φεβρουάριο του 2012 τον πλησίασε κάποιος Βασίλης Χατζηευαγγέλου, ο οποίος του συστήθηκε ως γιος του Νεόφυτου Χατζηευαγγέλου και με επιθετική διάθεση άρχισε να του φωνάζει ότι επεμβαίνει παράνομα στο οικόπεδο του. Μετά την ως άνω συνάντηση επικοινώνησε με τον Νεόφυτο Χατζηευαγγέλου, για να του αναφέρει το περιστατικό. Ο Νεόφυτος Χατζηευαγγέλου τον διαβεβαίωσε ότι θα μιλούσε με το γιο του και θα διευθετούσε το θέμα, επιβεβαιώνοντας του ότι η συμφωνία που είχαν μεταξύ τους, ίσχυε. Ουδέποτε κλήθηκε να εγκαταλείψει το υπό αναφορά οικόπεδο, το οποίο χρησιμοποιεί μετά τη λήψη άδειας από τον Νεόφυτο Χατζηευαγγέλου, ενώ οι οποιοιδήποτε ισχυρισμοί περί αφερεγγυότητας του είναι, το λιγότερο, άστοχοι. Η Ενάγουσα, το μόνο που επιδιώκει με την υπό εξέταση αίτηση της, είναι να εξαναγκαστεί να παραδώσει το υπό αναφορά οικόπεδο, χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία να ακουστεί από το Δικαστήριο. Επιπλέον, η Ενάγουσα επιδιώκει ουσιαστικά ανατροπή της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων, χωρίς όμως να αποκαλύπτει οποιοδήποτε βάσιμο λόγο που να δικαιολογεί την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Η αίτηση βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 7 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14 του 1960 άρθρο 32, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48, θ.1, θ.2, θ.3, θ.4, θ.8 και θ.9, στα Άρθρα 23,25, 26, 30 και 35 του Συντάγματος, στα Άρθρα 6, 13, 14, 17 και στο Άρθρο 1 του Πρώτου Πρωτόκολλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών και στις συμφυείς εξουσίες και τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Cyprus Palestine Plantations Ltd v. Olivier and Co (Cyprus) Ltd, 16 CLR 122 αποφασίστηκε πως το άρθρο 4 του Κεφ. 6 παρέχει δικαιοδοσία στο Δικαστήριο να εκδίδει παρεμπίπτον διάταγμα όταν αυτό αφορά μόνο το αντικείμενο της αγωγής. Στην υπόθεση ABP Holdings Ltd και άλλοι ν. Κιταλίδης και άλλων (Αρ. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694, λέχθηκε ότι τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν14/60 που προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Το άρθρο 32 του Ν14/60 δίδει ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδίδει οποιοδήποτε παρεμπίπτον, απαγορευτικό ή προστακτικό διάταγμα, όταν κριθεί δίκαιο ή πρόσφορο, χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Έχει επίσης νομολογηθεί ότι το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο για τα προσωρινά διατάγματα η δε δικονομία ρυθμίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6 και τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Στη διαδικασία του Προσωρινού Διατάγματος το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 (Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.ά.
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015). Οι αρχές οι οποίες διέπουν την έκδοση ενδιάμεσων παρεμπιπτόντων διαταγμάτων δυνάμει του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Οδυσσέως ν. Pieris Estates κ.α.,
(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). Με βάση την πιο πάνω νομολογία οι προϋποθέσεις έκδοσης ενδιάμεσου διατάγματος είναι οι ακόλουθες: α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως επιβάλλον οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης στη βάση των δικογράφων. β) Πιθανότητα ότι ο Ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον Αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση αλλά σίγουρα κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η προϋπόθεση αυτή συσχετίζεται περισσότερο με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του Ενάγοντα (evidential strength of the case of the plaintiff). γ) Πρέπει να φανεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Περαιτέρω, μετά την ικανοποίηση των προαναφερθεισών προϋποθέσεων το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα ή να διατάξει τη συνέχιση της ισχύος του στη βάση του ισοζυγίου της ευχέρειας (Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χατζηβασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152). Όπως έχει ήδη αναφερθεί η Ενάγουσα, με το υπό παράγραφο Δ αίτημα της, αξιώνει την αναστολή εκδίκασης της αγωγής μέχρι την πλήρη εκδίκαση της έφεσης την οποία καταχώρησε επί της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 5/4/2013, με την οποία έχει διαγραφεί μέρος της Έκθεσης Απαίτησης της. Ο Εναγόμενος στους λόγους ένστασης του προβάλλει ότι ελλείπει το δικαιοδοτικό πλαίσιο εντός του οποίου το Δικαστήριο δύναται να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Μετά από μελέτη της νομικής βάσης της υπό εξέταση αίτησης, αυτό το οποίο έχω διαπιστώσει είναι ότι αυτή δεν παρέχει στο Δικαστήριο το νομικό έρεισμα για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η Ενάγουσα, στη γραπτή αγόρευση του συνηγόρου της, δεν αντιτάσσει κάτι το διαφορετικό. Αυτό το οποίο υποστηρίζεται από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Ενάγουσας είναι ότι το Δικαστήριο έχει τον έλεγχο και την ευθύνη της κάθε δικαστικής διαδικασίας που διεξάγεται ενώπιον του και είναι αυτονόητο ότι έχει και την εξουσία να αναστείλει τη διαδικασία όταν εξυπηρετείται το συμφέρον της δικαιοσύνης. Κατά τον ευπαίδευτο συνήγορο της Ενάγουσας, αυτό αποτελεί μέρος της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου. Κατά πρώτο, αυτό το οποίο θα ήθελα να αναφέρω είναι ότι δεν επεξηγείται από τον ευπαίδευτο συνήγορο πως, στην υπό εξέταση περίπτωση, εξυπηρετείται το συμφέρον της δικαιοσύνης με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Κατά δεύτερο, όπως είναι νομολογημένο, η σύμφυτη εξουσία αποτελεί μεν χρήσιμο εργαλείο στο οπλοστάσιο του Δικαστηρίου, πηγάζουσα εκ της φύσεως της δικαστικής λειτουργίας, δεν αποτελεί όμως πηγή αδιάκριτης εξουσίας ώστε να ενδύονται με δικαστικό μανδύα δικαστικές ενέργειες που είναι έξω από τις θεσμοθετημένες πρόνοιες (Αναφορικά με την αίτηση του Martin Coward (Aρ. 2)
(2012)1 A.A.Δ. 257). Στο σημείο αυτό παρενθετικά θα ήθελα να προσθέσω ότι, ακόμα και με βάση τη Δ.35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας[1], η οποία, εν πάση περιπτώσει, δεν περιλαμβάνεται στη νομική βάση της υπό εξέταση αίτησης, δεν παρέχεται η εξουσία στο Δικαστήριο να αναστείλει την εκδίκαση της παρούσας αγωγής, σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Χατζηιωσήφ v. Πετρίχου
(1998)1 (Α) Α.Α.Δ. 364, 367 και Παπακόκκινου κ.α. v. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου
(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 692). Έχοντας κατά νουν τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω, καταλήγω ότι το Δικαστήριο στερείται εξουσίας προς έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Θα προχωρήσω στην εξέταση των δύο πρώτων προϋποθέσεων του άρθρου 32, του Νόμου 14/60. Αυτό το οποίο προκύπτει από μια προσεκτική μελέτη της Έκθεσης Απαίτησης της Ενάγουσας, καθώς και της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την υπό εξέταση αίτηση, είναι ότι η αγωγή της Ενάγουσας στηρίζεται στο αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη περιουσία, ιδιοκτησία της Ενάγουσας. Όπως είναι δε νομολογημένο, το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης είναι αγώγιμο "per se", χωρίς δηλαδή να απαιτείται για τη στοιχειοθέτηση του η απόδειξη ζημιάς (Παπακόκκινου κ.ά. ν. Δήμου Πάφου (Αρ. 1)
(1998)1 Α.Α.Δ. 634, 648). Με βάση τα πιο πάνω, καθίσταται φανερό ότι η Ενάγουσα έχει καταφέρει να αποκαλύψει μια συζητήσιμη υπόθεση. Πριν προχωρήσω στην εξέταση της δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 32, θεωρώ ορθό να επισημάνω ότι το Δικαστήριο, στο στάδιο αυτό, δεν θα εξετάσει σχολαστικά τη μαρτυρία με στόχο τη διαπίστωση γεγονότων ή την εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων (Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Η Ενάγουσα, στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό εξέταση αίτηση, προς θεμελίωση του ισχυρισμού ότι ο Εναγόμενος κατέχει παράνομα το επίδικο οικόπεδο της, παραθέτει επαρκείς, κατά την άποψη μου, λεπτομέρειες των ενεργειών του Εναγόμενου, που συνιστούν την ισχυριζόμενη παράνομη επέμβαση αλλά και κατοχή του οικοπέδου από τον Εναγόμενο. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην υπό αναφορά ένορκη δήλωση, οι ενέργειες αυτές συνίστανται στην αποκοπή της πρόσβασης στο υπό αναφορά οικόπεδο, από την οδό Τραπεζούντας, επί της οποίας εφάπτεται το οικόπεδο, με την τοποθέτηση μεταλλικής πόρτας, στην αποκοπή της πρόσβασης στο υπό αναφορά οικόπεδο από το οικόπεδο 79, που επίσης αποτελεί ιδιοκτησία της Ενάγουσας, με την τοποθέτηση σιδερένιων πλεγμάτων, στην επέκταση τοίχου στη νότια πλευρά του οικοπέδου, στην τοποθέτηση διάφορων κατασκευών και αντικειμένων εντός του οικοπέδου και στην αποκοπή δέντρων, οπωροφόρων και μη, που είχαν φυτευτεί από μετόχους και αξιωματούχους της Ενάγουσας. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ως άνω ισχυριζόμενες επεμβάσεις, απεικονίζονται σε σειρά φωτογραφιών, οι οποίες επισυνάπτονται ως Τεκμήρια στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση. Σύμφωνα δε με ισχυρισμό της ενόρκου δηλώσεως του κ. Χατζηευαγγέλου, ουδέποτε είχε δοθεί άδεια στον Εναγόμενο, είτε από τον ίδιο, είτε από τους υπόλοιπους αξιωματούχους της Ενάγουσας, να προβεί στις ως άνω ενέργειες. Από την πλευρά του ο Εναγόμενος στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης του, παραδέχεται ότι έχει στην κατοχή του το επίδικο οικόπεδο της Ενάγουσας. Ισχυρίζεται όμως ότι η κατοχή του, του παρεχωρήθη από τον Νεόφυτο Χατζηευαγγέλου, ο οποίος του συστήθηκε ως ιδιοκτήτης του οικοπέδου, μετά από συμφωνία στην οποία κατέληξαν μεταξύ τους, με σκοπό την καλλιέργεια βιολογικών προϊόντων. Επιπλέον, αρνείται ότι κλήθηκε καθ' οιονδήποτε χρόνο να εγκαταλείψει το οικόπεδο. Φυσικά, θα πρέπει να υπενθυμίσω ότι το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν θα προβεί σε αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών, ούτε θα καταλήξει σε τελικά ευρήματα επί των αμφισβητούμενων γεγονότων (Hellenic Bank Public Company Limited v. Alpha Panareti Public Limited, Πολ. Έφεση αρ. 145/2011, ημερ. 13/6/2013). Το μόνο που θα ήθελα όμως να αναφέρω στο στάδιο αυτό είναι ότι από τη μαρτυρία που έχει προσκομίσει η Ενάγουσα, έχει διαφανεί ότι εγγεγραμμένη ιδιοκτήτης του υπό αναφορά οικοπέδου είναι η ίδια και όχι ο Νεόφυτος Χατζηευαγγέλου. Σχετικό είναι το Πιστοποιητικό Εγγραφής Ακίνητης Ιδιοκτησίας, το οποίο επισυνάπτεται στην Ένορκη Δήλωση του Νεόφυτου Χατζηευαγγέλου που υποστηρίζει την υπό εξέταση αίτηση (Τεκμήριο Β). Έχοντας κατά νου τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω, καταλήγω ότι η Ενάγουσα κατάφερε να ικανοποιήσει και τη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32. Θα προχωρήσω τώρα στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32. Όπως είναι νομολογημένο, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία (M & Ch Mitsingas Tr. Ltd. κ.ά. ν. Timberland Co
(1997)1 Α.Α.Δ. 1791). Είναι επίσης νομολογημένο ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231). Στην υπόθεση Κυρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1245, επικυρώθηκε η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου με την οποία οριστικοποιήθηκε προσωρινό διάταγμα, το οποίο απαγόρευε στους εφεσείοντες να συνεχίσουν την ανέγερση οποιασδήποτε οικοδομής, εντός του περιγραφόμενου στο διάταγμα ακινήτου. Όπως συγκεκριμένα αναφέρθηκε στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου (στη σελίδα 1253), υπήρχαν ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου δεδομένα, στη βάση των οποίων θα μπορούσε εύλογα να θεωρηθεί ότι θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εφόσον ο χαρακτήρας του κτήματος θα είχε σημαντικά αλλοιωθεί, αν αφηνόταν η οικοδομή, η οποία περιλάμβανε την κατασκευή πεζοδρομίων, χώρου στάθμευσης, πρέμιξ, σιδήρων πασσάλων, να τελεσφορήσει. Σχετική επίσης είναι και η πιο πρόσφατη υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 1848, στην οποία ανατράπηκε η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου με την οποία απερρίφθη αίτηση της εφεσείουσας για έκδοση προσωρινού διατάγματος για παύση της οχληρίας και της επέμβασης στην εύλογη χρήση και απόλαυση της περιουσίας της εφεσείουσας σε κοινόχρηστο χώρο, έκτασης 70τ.μ., μπροστά από την ανατολική είσοδο του κτιριακού συγκροτήματος, γνωστού ως «Μέγαρο Ζήνα», με το δικαιολογητικό από το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι δεν είχε ικανοποιηθεί η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32. Στην υπόθεση αυτή επαναβεβαιώθηκε η νομολογιακή αρχή ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Το Ανώτατο Δικαστήριο, σημειώνοντας στην απόφαση του ότι σημασία είχε να διατηρηθεί το status quo ante πριν την επέμβαση της εφεσίβλητης στον αμφισβητούμενο χώρο, κατέληξε ότι η παράνομη επέμβαση εμφανώς αλλοίωσε το χώρο μπροστά από την ανατολική είσοδο με όλα τα συνεπακόλουθα. Στην υπό εξέταση υπόθεση, υπάρχει ισχυρισμός στην ένορκη δήλωση του κ. Χατζηευαγγέλου, η οποία υποστηρίζει την αίτηση, ότι σε περίπτωση μη έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων υπάρχει πιθανότητα πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς στην Ενάγουσα η οποία, με την παράνομη κατοχή του υπό αναφορά οικοπέδου από τον Εναγόμενο, εμποδίζεται από του να το πωλήσει στην πραγματική του αξία. Υπάρχει ακόμα ισχυρισμός ότι το υπό αναφορά οικόπεδο, στο οποίο υπάρχει η ισχυριζόμενη παράνομη επέμβαση του Εναγόμενου, αποτελεί μέρος ενιαίας οικοδομικής μονάδας με το οικόπεδο 79, με τη συνεχιζόμενη δε παράνομη κατοχή του από τον Εναγόμενο, η Ενάγουσα δεν θα μπορεί να πωλήσει και τα δύο οικόπεδα της, με αποτέλεσμα να αναμένεται να υποστεί ζημιά, με αμφίβολη τη δυνατότητα του Εναγόμενου να την αποζημιώσει. Αυτό το οποίο προκύπτει, με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, από τα όσα αναφέρονται πιο πάνω, είναι ότι η Ενάγουσα διασυνδέει αποκλειστικά την ισχυριζόμενη ανεπανόρθωτη βλάβη που θα υποστεί, με τη χρηματική απώλεια που υφίσταται, συνεπεία της συνεχιζόμενης παράνομης επέμβασης του Εναγομένου. Δεν προβάλλεται οποιοσδήποτε ισχυρισμός ότι η συνεχιζόμενη επέμβαση του Εναγόμενου θα αλλοιώσει το χαρακτήρα του υπό αναφορά οικοπέδου, χωρίς φυσικά να παραγνωρίζω τη θέση της ενόρκου δηλώσεως του κ. Χατζηευαγγέλου ότι η ανέγερση του τοίχου έχει αλλοιώσει το σύνορο του οικοπέδου. Είμαι της άποψης ότι τα γεγονότα της υπό εξέταση υπόθεσης διαφέρουν από αυτά των υποθέσεων Κυρίσαββα κ.α. v. Κύζη και Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd (ανωτέρω). Όπως είναι νομολογημένο, στις περιπτώσεις που η φύση της ζημιάς είναι τέτοια που μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα, η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος δεν είναι αναγκαία (Highgate Primary School Ltd κ.ά. ν. Στέλιου Φυλακτίδη κ.ά.
(2009)1 Α.Α.Δ. 317). Επιπλέον, σύμφωνα με πάγια νομολογιακή αρχή, στις περιπτώσεις που δεν τίθεται ζήτημα δυσκολίας ή αδυναμίας στον τελικό υπολογισμό της ζημιάς, το αιτούμενο διάταγμα επίσης δεν πρέπει να εκδίδεται (ΚΟΤ ν. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε) 255). Αυτό το οποίο διαπιστώνω είναι ότι δεν τίθεται ζήτημα δυσκολίας ή αδυναμίας υπολογισμού των αποζημιώσεων τις οποίες αξιώνει η Ενάγουσα. Επισημαίνω ότι το μεγαλύτερο μέρος των αξιούμενων αποζημιώσεων είναι ήδη υπολογισμένο και καταγράφεται με λεπτομέρεια στην Έκθεση Απαίτησης της. Ισχυρίζεται ο ενόρκως δηλών ότι ο Εναγόμενος ενδεχομένως να μην είναι σε οικονομική θέση να αποζημιώσει πλήρως την Ενάγουσα, για το λόγο ότι ηλικιακά είναι κοντά στο όριο συνταξιοδότησής του και διαμένει σε ενοικιαζόμενη κατοικία. Από πλευράς του ο Εναγόμενος, στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης του, ισχυρίζεται ότι οι οποιοιδήποτε ισχυρισμοί περί αφερεγγυότητας του είναι το λιγότερο άστοχοι. Αυτό το οποίο θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι τα όσα αναφέρονται περί αφερεγγυότητας του Εναγόμενου, αποτελούν γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς, με αποτέλεσμα να στερούνται τις ανάλογης βαρύτητας. Το γεγονός και μόνο ότι ο Εναγόμενος ηλικιακά είναι κοντά στο όριο συνταξιοδότησής του ή ότι διαμένει σε ενοικιαζόμενη κατοικία, δεν αποτελούν, κατά την άποψη μου, στοιχεία τα οποία καταδεικνύουν την αφερεγγυότητά του. Όσον αφορά τη θέση της γραπτής αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου της Ενάγουσας ότι τα ποινικά αδικήματα που αντιμετωπίζει ο Εναγόμενος, βάσει της ποινικής υπόθεσης που εκκρεμεί εναντίον του για την παράνομη επέμβαση στο οικόπεδο της Ενάγουσας, επισύρουν ποινή φυλάκισης, σε περίπτωση δε που καταδικαστεί σε φυλάκιση θα είναι πιο δύσκολο γι' αυτόν να αποζημιώσει την Ενάγουσα, έχω να αναφέρω ότι τέτοιος ισχυρισμός δεν προβάλλεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό εξέταση αίτηση, γι' αυτό δεν θα μπορούσε να ληφθεί υπόψιν. Έχοντας κατά νου τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω, καταλήγω ότι η Ενάγουσα απέτυχε να ικανοποιήσει την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου
- Δεν έχω ικανοποιηθεί ότι η Ενάγουσα θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά στην περίπτωση που δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Μια άλλη παράμετρος που θα πρέπει να εξεταστεί, είναι η ομολογουμένως μεγάλη καθυστέρηση της Ενάγουσας στην προώθηση του αιτήματος της για έκδοση των ενδιάμεσων διαταγμάτων. Επισημαίνω ότι ο Εναγόμενος στους λόγους ένστασης του εγείρει το ζήτημα της καθυστέρησης, ισχυριζόμενος ότι ουδείς βάσιμος λόγος προβλήθηκε που να δικαιολογεί την υπέρμετρη καθυστέρηση. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του κ. Χατζηευαγγέλου, η ισχυριζόμενη παράνομη κατοχή του υπό αναφορά οικοπέδου από τον Εναγόμενο έγινε αντιληπτή περί τον Ιούνιο του 2011, η απόφαση δε των μετόχων της Ενάγουσας να εγερθεί αγωγή εναντίον του Εναγόμενου λήφθηκε στις αρχές Ιανουαρίου
- Αυτό το οποίο προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου της υπόθεσης είναι ότι η αγωγή της Ενάγουσας εναντίον του Εναγόμενου κατεχωρήθη στις 16/1/
- Μετά από πάροδο 21 περίπου μηνών, συγκεκριμένα στις 14/10/2013, η Ενάγουσα καταχώρησε αίτηση με την οποία αξίωνε την παραχώρηση παρόμοιας θεραπείας, με την αιτούμενη στην υπό εξέταση αίτηση. Η αίτηση αυτή απεσύρθη από την Ενάγουσα κατά την ημερομηνία της ακρόασης της. Προηγήθηκε, μια μέρα πριν την απόσυρση της ως άνω αίτησης, η καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης, στις 5/3/
- Δυστυχώς, δεν έχει δοθεί από την Ενάγουσα οποιαδήποτε επεξήγηση για την καθυστέρηση των 21 και πλέον μηνών από την ημερομηνία καταχώρησης της παρούσας αγωγής μέχρι την υποβολή της πρώτης αίτησης για την έκδοση παρόμοιας φύσης διαταγμάτων. Αναμφίβολα, η ομολογουμένως μακρά καθυστέρηση έχει συμβάλει στην παγιοποίηση της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων. Επιπλέον, αποτελεί, κατά την άποψή μου, παράγοντα αποτρεπτικό της ανατροπής της υφιστάμενης κατάστασης, κατά τρόπο ώστε να επανέλθει το status quo ante που ίσχυε πριν την ισχυριζόμενη παράνομη επέμβαση του Εναγόμενου. Προβάλλεται ακόμα στους λόγους ένστασης του Εναγόμενου ότι η απαίτηση της Ενάγουσας, ως παρουσιάζεται, δεν συνιστά μια ασυνήθιστα καθαρή και δυνατή περίπτωση που να δικαιολογεί την έκδοση προστακτικών διαταγμάτων. Σύμφωνα με τη νομολογία μας, ένα προστακτικό διάταγμα σπάνια εκδίδεται και αυτό μόνο όταν από την απαίτηση φανερώνεται μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση (Τσιερκέζου v. Dracon
(2009)1 Α.Α.Δ.734 και Ελπίδα Αβερκίου v. ΘΕΟ Κτηματική Λτδ κ.α., Πολ. Έφεση Αρ.85/2010, ημερ.31/01/2013). Στην υπό εξέταση υπόθεση είμαι της άποψης ότι η παρουσιασθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία, δεν οδηγεί στη διαπίστωση μιας φανερής και ασυνήθιστα δυνατής υπόθεσης, έτσι ώστε να δικαιολογείται η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Το γεγονός ότι ο Εναγόμενος έχει κατηγορηθεί γραπτώς από την Αστυνομία για το αδίκημα της παράνομης εισόδου και της παράνομης κατοχής και καλλιέργειας γης, επιπλέον δε ότι έχει καταχωρηθεί κατηγορητήριο εναντίον του για τα ως άνω αδικήματα, όπως υπάρχει ισχυρισμός στην ένορκη δήλωση του κ. Χατζηευαγγέλου, δεν φανερώνει, κατά την άποψη μου, μια ασυνήθιστα δυνατή υπόθεση. Επισημαίνω ακόμα τις αμφισβητούμενες θέσεις των διαδίκων, όπως αυτές αναδύονται μέσα από τις ενόρκους δηλώσεις τους, ειδικά δε τις εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις σε σχέση με το κατά πόσο η λήψη της κατοχής του οικοπέδου από τον Εναγόμενο έγινε αυτόβουλα, χωρίς δηλαδή τη λήψη οποιασδήποτε άδειας. Επιπλέον, θα πρέπει να επισημάνω το μεγάλο χρονικό διάστημα που κατέχεται από τον Εναγόμενο, το υπό αναφορά οικόπεδο. Η τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, θα οδηγούσε, όπως έχει ήδη αναφερθεί, στην ανατροπή της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων. Όπως δε είναι νομολογημένο, ένα ενδιάμεσο διάταγμα δεν θα πρέπει να ανατρέπει το status quo ante, μάλιστα δε προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται με την αγωγή (Michael v. Brevinos
(1969)1 C.L.R.578 και Κοσμά v. Χατζηκυπρή κ.α.
(2000)1 Α.Α.Δ.169, 176). Επιπλέον δε, ένα διάταγμα αυτής της φύσης δεν έχει στόχο την αποκατάσταση της τάξης των πραγμάτων (Χάρης Σταυράκης κ.ά. ν. Δήμος Λευκωσίας, Πολ. Έφεση αρ. Ε 68/2013, ημερ. 24/3/2015). Προβάλλεται ακόμα στους λόγους Ένστασης του Εναγόμενου ότι η Ενάγουσα επιδιώκει, ανεπίτρεπτα, την εκδίκαση της ουσίας της κυρίως υπόθεσής της με την υπό εξέταση αίτηση. Αναπτύσσοντας το λόγο αυτό στη γραπτή τους αγόρευση, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι του Εναγόμενου διασυνδέουν τον υπό εξέταση λόγο ένστασης με τη νομολογιακή αρχή ότι το Δικαστήριο δεν εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα αν η έκδοσή τους επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντός τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής. Υποστηρίζουν ακόμα ότι το Δικαστήριο δεν εκδίδει ένα προσωρινό διάταγμα αν με αυτό παραχωρείται η ίδια ουσιαστικά θεραπεία με αυτή της αγωγής. Στην υπό εξέταση υπόθεση, αυτό το οποίο παρατηρώ είναι ότι υπάρχει μεν κάποια ομοιότητα των αιτούμενων διαταγμάτων με τα διατάγματα που ζητούνται στην Έκθεση Απαιτήσεως της Ενάγουσας, όμως δεν θεωρώ ότι η τυχόν παραχώρηση των αιτούμενων διαταγμάτων θα επέφερε κατ' ουσία τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων. Επισημαίνω ότι στο δικόγραφο της Έκθεσης Απαιτήσεως αξιώνεται ένα, κατά πολύ, ευρύτερο φάσμα διαταγμάτων και επιπλέον αξιώνονται διάφορα είδη αποζημιώσεων για ισχυριζόμενες ζημιές και απώλειες της Ενάγουσας. Σύμφωνα δε, με πρόσφατη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου «δεν υπάρχει άκαμπτος κανόνας αποκλεισμού της θεραπείας ενδιαμέσως, αν αυτή ορθά και δικαίως ζητείται, επειδή και η αγωγή ουσιαστικά επιδιώκει το ίδιο πράγμα. Κατ' αρχάς η ενδιάμεση θεραπεία παραμένει ενδιάμεση, αναθεωρήσιμη ανά πάσα στιγμή θεωρηθεί ότι οι περιστάσεις έχουν διαφοροποιηθεί προς τροποποίηση ή ακόμη και ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος. Πρόσθετα, ενώ το εκδοθέν διάταγμα παραχωρείται ως λύση επείγουσας και παρεμπίπτουσας μορφής, οι ίδιες οι θεραπείες που ζητούνται με το κλητήριο, εάν επιτύχουν, χορηγούνται τελεσίδικα και στο διηνεκές» (Avila Management Services Ltd κ.α. v. Frantisek Stepanek κ.α.
(2012)1(Β) Α.Α.Δ. 1403 και Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd (ανωτέρω). Πέραν των πιο πάνω, ο Εναγόμενος στους λόγους ένστασής του αποδίδει στην Ενάγουσα κακοπιστία αλλά και κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Όπως συγκεκριμένα υποστηρίζεται στη γραπτή αγόρευση των συνηγόρων του Εναγόμενου, η Ενάγουσα καταχώρησε την 14/10/2013 ενδιάμεση αίτηση με την οποία εξαιτείτο την έκδοση πανομοιότυπων διαταγμάτων, αίτηση την οποία απέσυρε κατά το στάδιο της ακρόασής της, ενώ είχε ήδη καταχωρήσει την υπό εξέταση αίτηση. Κατά τους ευπαίδευτους συνηγόρους, η υποβολή του ίδιου ένδικου μέσου για δεύτερη φορά, στην απουσία μάλιστα και οποιασδήποτε επεξήγησης αναφορικά με την απόσυρση του προηγούμενου διαβήματος, συνιστά έκφανση κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας. Μετά από μελέτη των εκατέρωθεν προβαλλόμενων θέσεων και, έχοντας κατά νου τη σχετική επί του θέματος νομολογία, έχω καταλήξει ότι οι ως άνω θέσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων του Εναγόμενου δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές. Όπως καταδεικνύει η νομολογία μας, κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας υπάρχει στις περιπτώσεις όπου επιδιώκεται ταυτόχρονα και με παράλληλα δικαστικά διαβήματα, η επίτευξη του ίδιου στόχου (Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Αναφορικά με την Αίτηση του Δώρου Γεωργιάδη (Αρ. 1)
(2002)1 Α.Α.Δ. 604, 610 και Ο Φιλελεύθερος Λτδ κ.ά.
(2003)1 Α.Α.Δ. 1729, 1741). Στην υπό εξέταση υπόθεση, η καταχώρηση από την Ενάγουσα της υπό εξέταση αίτησης, αναμφίβολα δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας απλά και μόνο επειδή είχε αποσύρει την προηγούμενη αίτηση της, ημερομηνίας 14/10/2013, με την οποία ζητούντο παρόμοιες θεραπείες με αυτές της υπό εξέταση αίτησης. Κατά την άποψή μου, θα υπήρχε κατάχρηση της διαδικασίας στην περίπτωση που επεδίωκε την παραχώρηση των ίδιων θεραπειών με δύο ή περισσότερα ένδικα μέσα ταυτοχρόνως. Ως μη αποδεκτός κρίνεται και ο λόγος ένστασης ότι υπάρχει κακοπιστία από πλευράς Ενάγουσας στην επιδίωξη της παραχώρησης της αιτούμενης θεραπείας. Πριν τελειώσω θα ήθελα να επισημάνω ότι η Ένορκη Δήλωση του κ. Χατζηευαγγέλου, που υποστηρίζει την υπό εξέταση αίτηση, φέρει λανθασμένη ημερομηνία. Συγκεκριμένα, φέρει ημερομηνία 05/03/2013, ενώ η υπό εξέταση αίτηση καταχωρήθηκε στις 05/03/2014. Κατά την άποψή μου, αυτό οφείλεται σε τυπογραφικό λάθος και δεν θεωρώ ότι θα πρέπει να απασχολήσει περαιτέρω το Δικαστήριο. Θα πρέπει εξάλλου να αναφέρω ότι, μετά από διευκρινίσεις, τις οποίες ζήτησε το Δικαστήριο, οι συνήγοροι των δύο πλευρών συμφώνησαν και δήλωσαν ότι πρόκειται για τυπογραφικό λάθος και ότι η Ένορκη Δήλωση θα έπρεπε να φέρει ημερομηνία 05/03/2014, ημερομηνία καταχώρησης της υπό εξέταση αίτησης. Για όλους τους λόγους τους οποίους έχω επεξηγήσει λεπτομερώς πιο πάνω, καταλήγω ότι η υπό εξέταση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βλέπω οποιοδήποτε λόγο για απόκλιση από το γενικό κανόνα, ότι επιδικάζονται υπέρ του επιτυχόντα διάδικου. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Εναγόμενου/Καθ' ου η αίτηση και εναντίον της Ενάγουσας/Αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ........... Θ. Θωμά, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΘΘ/ΑΓ Subject: Civil / Other actions / Interim Αναφορά: Προσωρινό προστακτικό διάταγμα [1] Μια έφεση δεν θα ενεργεί σαν αναστολή εκτελέσεως ή διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται ή του Εφετείου ή ενός Δικαστού των Ανωτέρω Δικαστηρίων και ουδεμία ενδιάμεση πράξη ή διαδικασία θα παύει να ισχύει εκτός κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο