Χριστάκη Ιακωβίδη ως Παραλήπτης/Διαχειριστής της εταιρείας ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΡΤΟΠΟΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. ZLATKA BAROVA, Αρ. Αγωγής 731/15, 25/

(1), στος Περί Ενοικιοστασίου Νόμους του 1983 μέχρι 2013, στον Νόμο Περί Δικαστηρίων άρθρα 21

(1)(α) και (β) , 21

(4), 32 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Εναγομένης/Αιτήτριας εις την οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: Κατάγεται από την Βουλγαρία, είναι πολίτης της Ευρωπαικής Ένωσης και διαμένει στην Κύπρο με την οικογένεια της από το 2002, κατανοεί και μιλά αρκετά καλά την Ελληνική γλώσσα. Διαφωνεί με το περιεχόμενο του κλητηρίου εντάλματος και της αίτησης ημερ. 25.2.15 τα οποία της επιδοθήκαν την 4.3.15. Για τους λόγους τους οποίους αναφέρει λεπτομερώς πιστεύει ότι η Αγωγή καταχωρήθηκε σε καθ ύλη αναρμόδιο Δικαστήριο. Κύριο επιχείρημα της είναι ότι το έγγραφο το οποίο υπέγραψε με την Παγκύπρια Εταιρεία Αρτοποιών Δημόσια Εταιρεία Λτδ ημερ. 3.12.13 με τίτλο «ΠΡΟΣΥΜΦΩΝΟ ΔΙΚΑΙΟΧΡΗΣΗΣ (FRANCHISE)» για την αποκλειστική κατοχή και εκμετάλλευση του μαγιαζιού - πρατηρίου θα πρέπει να θεωρηθεί στην ολότητα του εάν είναι άδεια χρήσης ή ενοικίαση και όχι τι γράφει η επικεφαλίδα του. Στη συνέχεια η Εναγόμενη αναφέρεται σε όρους του συμβολαίου και γεγονότα τα οποία κατά την ίδια συνηγορούν υπέρ της εισήγησης της ότι η σχέση μεταξύ των διαδίκων αποτελεί ενοικίαση, ότι το υποστατικό εμπίπτει εντός της δικαιοδοσίας του Ενοικιοστασίου εφόσον βρίσκεται εντός της ελεγχόμενης περιοχής και όπως της εξήγησαν οι Δικηγόροι της φαίνεται να ανεγέρθηκε πριν την 1.1.2000 εντάσσεται εντός του Νόμου περί Ενοικιοστασίου και είναι θέσμια ενοικιάστρια του ακινήτου. Οι Ενάγοντες καταχώρησαν ένσταση στην υπό κρίση Αίτηση η οποία στηρίζεται επί της ίδιας νομικής βάσης με αυτή που καταγράφεται στην υπό κρίση Αίτηση και επιπλέον στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.16 Θ. 1, 2 και 9, Δ.27, επί του Κεφ. 113 Άρθρα 334-344, στην Κυπριακή και Αγγλική Νομολογία, στις αρχές της επιείκειας και συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: Η υπό κρίση Αίτηση είναι παντελώς αβάσιμη, αντινομική, παράτυπη και χωρίς πιθανότητα επιτυχίας και/ή Η υπό κρίση Αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή άκυρη και/ή η Αίτηση είναι Δικονομικά εσφαλμένη και/ή δεν αποτελεί το ορθό δικονομικό μέτρο και/ή Η ενδιάμεση υπό κρίση αίτηση ουσιαστικά συμπεριλαμβάνει υλικό, θέσεις και επιχειρηματολογία η οποία μόνο στο πλαίσιο της ένστασης στην Αίτηση των Εναγόντων ημερομηνίας 25/02/2015 θα μπορούσε να τεθεί και όχι υπό την μορφή αίτησης με την οποία επιζητείται ο παραμερισμός επιδόσεων και/ή παραπομπή της υπόθεσης και/ή άλλως πως. Ουσιαστικά πρόκειται για υπεράσπιση στην Αίτηση των Εναγόντων ημερομηνίας 25/02/2015 και/ή Η νομική βάση επί της οποίας βασίζεται η ένσταση πάσχει και δεν παρέχεται δικαιοδοσία στο Δικαστήριο στο στάδιο αυτό να εκδώσει οποιεσδήποτε από τις αιτούμενες θεραπείες και/ή Σε σχέση με την υπό

(1)θεραπεία της υπό κρίση Αίτησης, σημειώνεται ότι θα πρέπει να απορριφθεί καθ' ότι δεν χρειάζεται άδεια από το Δικαστήριο για να καταχωρήσει η Εναγόμενη εμφάνιση υπό αίρεση και/ή Σε σχέση με την υπό

(2)και

(3)θεραπεία της υπό κρίση Αίτησης, σημειώνεται ότι θα πρέπει να απορριφθούν καθ' ότι οι επιδώσεις των δικογράφων στην Εναγόμενη έγιναν νομότυπα, κάτι το οποίο δεν αμφισβητεί και/ή Σε σχέση με την υπό

(4)θεραπεία της υπό κρίσης Αίτησης επίσης θα πρέπει να απορριφθεί, καθ' ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την υπό κρίση Αίτησης και/ή Η υπό κρίση Αίτηση είναι εντελώς αστήριχτη καθ' ότι στηρίζεται σε ένορκη δήλωση προσώπου το οποίο δεν αντιλαμβάνεται και δεν γράφει την ελληνική γλώσσα και/ή Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση θα πρέπει να αγνοηθεί καθ' ότι το πρόσωπο που την υπογράφει δεν υπογράφει σε γλώσσα που κατανοεί και/ή αντιλαμβάνεται και/ή Η υπό κρίση Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί πριν από την εξέταση της καθ' ότι προωθείται χωρίς να έχει προηγηθεί η καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης στην διαδικασία και/ή Η δικαιοδοσία των Δικαστηρίων Ελέγχου Ενοικιάσεων είναι καθορισμένη, και η παρούσα περίπτωση δεν εμπίπτει στην δικαιοδοσία του προαναφερόμενου δικαστηρίου και/ή Σε σχέση με το επίδικο ακίνητο δεν υπήρχε πρόθεση ούτε εκ μέρους της Εναγόμενης αλλά ούτε και των Εναγόντων, η Εναγόμενη να αναλάβει αποκλειστική κατοχή του επίδικου ακινήτου και/ή Πέραν του ότι το Δικαστήριο δεν έδωσε άδεια για εκδικάσει προδικαστικά, του νομικού σημείου που εγείρεται με την υπό κρίση Αίτηση, δεν υπάρχει το απαραίτητο αδιαμφισβήτητο ή πραγματικό υπόβαθρο ενώπιον του Δικαστηρίου για να αποφασίσει επί της υπό κρίση Αίτησης. Η ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της Κωνσταντίνας Κούσουλου, δικηγόρου η οποία εργάζεται στο γραφείο του δικηγόρου στην Λεμεσό το οποίο συνεργάζεται με το γραφείο της δικηγόρου των Εναγόντων. Σ΄αυτήν αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: Κατά πρώτο η Εναγόμενη δεν καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης στην διαδικασία. Ως εκ τούτου, αφ' ης στιγμής η Εναγόμενη δεν καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης στην διαδικασία δεν δικαιούται να προωθεί ενδιάμεσα διαβήματα στην διαδικασία (ως η υπό κρίση Αίτηση). Η Εναγόμενη δεν αντιλαμβάνεται και δεν γράφει την ελληνική γλώσσα, ούτε μπορεί να διαβάσει ελληνικά, και ως εκ τούτου τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση, τα ορκίστηκε η Εναγομένη χωρίς να αντιληφθεί τι ορκίζεται. Η υπό κρίση Αίτηση στηρίζεται κατ' ουσία στην Δ.16 Θ.9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η υπό κρίση διάταξη όμως δεν μπορεί να υποστηρίζει την αίτηση της Εναγόμενης. Η Εναγόμενη αντί να καταχωρίσει πρώτα εμφάνιση υπό διαμαρτυρία, καταχώρησε την υπό κρίση Αίτηση ζητώντας μεταξύ άλλων διάταγμα για να καταχωρήσει εμφάνιση υπό διαμαρτυρία. Ως εκ τούτου πέραν του ότι, λόγω μη καταχώρησης νομότυπα εμφάνισης ή εμφάνισης υπό διαμαρτυρία (εκ μέρους της Εναγόμενης) στην διαδικασία, η υπό κρίση Αίτηση είναι έκθετη στο σύνολο της σε απόρριψη, έκθετο σε απόρριψη είναι και το πρώτο αιτητικό της υπό κρίση αίτησης. Αλλά και το δεύτερο και τρίτο αιτητικό της υπό κρίση αίτησης είναι έκθετα σε απόρριψη. Ναι μεν η Δ.16 Θ.9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προβλέπει ότι ένας διάδικος μπορεί, χωρίς να καταχωρήσει εμφάνιση, να εκδώσει κλήσεις για παραμερισμό δικογράφων, αλλά αυτό, αφορά σε παραμερισμό επιδόσεων που έγιναν αντικανονικά και όχι διότι κατ' ισχυρισμό το παρόν Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία. Στην παρούσα περίπτωση η επίδοση, τόσο του κλητηρίου εντάλματος όσο και της ενδιάμεσης αίτησης ημερομηνίας 25.2.2015 έγιναν νομότυπα, και σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, και ως εκ τούτου δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση η Δ.16 Θ.9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η υπό κρίση ενδιάμεση αίτηση προωθείται εντελώς λανθασμένα και αντικανονονικά. Το ζήτημα δικαιοδοσίας μπορεί να τεθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας (ακόμα και κατ' έφεση), εφόσον φυσικά ο διάδικος που εγείρει ένα τέτοιο ζήτημα εμφανίζεται στην διαδικασία, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση. Ότι προκύπτει από την νομολογία είναι ότι η επίλυση θέματος προδικαστικά και, γενικότερα, η επίλυση θέματος έξω από το πλαίσιο της δίκης - το φυσιολογικό πεδίο για την διαπίστωση των γεγονότων και τον καθορισμό των δικαιικών τους συνεπειών - αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά, κάτι το οποίο ασφαλώς και δεν συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση. Για να αποφασιστεί το ζήτημα έλλειψης δικαιοδοσίας, ως η Εναγόμενη αιτείται, θα έπρεπε να υπάρχει το απαραίτητο πραγματικό υπόβαθρο (είτε διά μέσω αδιαμφισβήτητων γεγονότων είτε διά μέσω παραδεκτών γεγονότων), και στην συνέχεια να ενεργοποιηθούν οι πρόνοιες της Δ.27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η επιχειρηματολογία της Εναγόμενης επικεντρώνεται γύρω από το περιεχόμενο της συμφωνίας, ημερομηνίας 3.12.2013 που υπέγραψε μαζί με τους Ενάγοντες και τιτλοφορείται «Προσύμφωνο Δικαιοχρησης» (Τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση του κ. Ιακωβίδη, ημερομηνίας 25.2.2015). Η Εναγόμενη παραθέτει σημεία της συγκεκριμένης συμφωνίας, αλλά και γεγονότα που έγιναν μετά την υπογραφή της συμφωνίας, για να καταδείξει (κατά την άποψη της) ότι έλαβε αποκλειστική κατοχή του επίδικου ακινήτου, και ως εκ τούτου η σχέση της με το ακίνητο ήταν σχέση ενοικίασης. Σημειώνεται κατ' αρχήν η ξεκάθαρη θέση των Εναγόντων ότι δεν δόθηκε στην Εναγόμενη δικαίωμα αποκλειστικής κατοχής του επίδικου ακινήτου, ούτε και δικαίωμα ενοικίασης, αλλά ξεκάθαρα δόθηκε δικαίωμα χρήσης του ακινήτου. Σε συνέχεια των όσων αναφέρονται ανωτέρω, η ενόρκως δηλούσα αναφέρει τους λόγους για τους οποίους η πιο πάνω συμφωνία δεν δύναται να ερμηνευθεί ως σχέση ενοικίασης. ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΓΕΙΡΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΕΞΕΤΑΣΗ: Κατά την ακρόαση της παρούσας αίτησης αμφότεροι οι συνήγοροι των διαδίκων κατέθεσαν γραπτές αγορεύσεις υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους παραπέμποντας σε σχετική νομολογία. Έχω μελετήσει με προσοχή το περιεχόμενο των αγορεύσεων και πιο κάτω θα αναφέρομαι σε αυτές όπου κριθεί σκόπιμο. Θεωρώ σκόπιμο να αρχίσω την εξέταση της υπό κρίση αίτησης με αναφορά στο πλαίσιο της Δ.16 θ.9 εφόσον ζητείται από την Εναγόμενη άδεια για καταχώρηση εμφάνισης υπό αίρεση και αποτελεί ένα από τους βασικούς λόγους ένστασης που προτάθηκαν ότι η εναγομένη δεν ακολούθησε την ορθή διαδικασία σύμφωνα με την εν λόγω διαταγή. (λόγοι ένστασης 5 και 10) Η Δ.16 θ.9 έχει ως εξής:- «A defendant before appearing shall be at liberty, without obtaining an order to enter or entering a conditional appearance, to take out a summons to set aside the service upon him of the writ or of notice of the writ, or to discharge the order authorizing such service.» Από προσεκτική εξέταση των προνοιών της Δ.16 θ.9 προκύπτει κατ αρχάς ότι η καταχώρηση Αίτησης για παραμερισμό επίδοσης προυποθέτει την καταχώρηση εμφάνισης υπό διαμαρτυρία είτε κατόπιν άδειας ή χωρίς άδεια του Δικαστηρίου και ένας εναγόμενος δικαιούται να προβεί στα ακόλουθα διαβήματα: Είναι δυνατή η καταχώρηση εμφάνισης υπό αίρεση ή υπό διαμαρτυρία με την ταυτόχρονη καταχώρηση αίτησης παραμερισμού κλητηρίου εντάλματος χωρίς να ληφθεί άδεια του Δικαστηρίου για καταχώρηση τέτοιας εμφάνισης. Παράλληλα, όμως, αυτό που επίσης προκύπτει από τις πρόνοιες της εν λόγω Διάταξης και υποστηρίζεται από τη νομολογία είναι πως σε μια τέτοια περίπτωση, την περίπτωση δηλαδή που ο Εναγόμενος επιλέγει να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης υπό διαμαρτυρία χωρίς να εξασφαλίσει προηγουμένως την άδεια του Δικαστηρίου, τότε θα πρέπει, ταυτόχρονα με την καταχώρηση της υπό διαμαρτυρία εμφάνισης να καταχωρηθεί και η αίτηση για παραμερισμό, άλλως η υπό διαμαρτυρία εμφάνιση καθίσταται ουσιαστικά εμφάνιση άνευ όρων. Από την άλλη εάν ζητείται από τον εναγόμενο η άδεια του Δικαστηρίου για καταχώρηση εμφάνισης υπό διαμαρτυρία, όπου αυτό γίνεται με μονομερή αίτηση (Δ.48 Θ. 8

(1), τότε το Δικαστήριο θα δόσει οδηγίες ταυτόχρονα με την έκδοση του Διατάγματος για καταχώρηση αίτησης παραμερισμού εντός συγκεκριμένου χρόνου. Η διαμαρτυρία του Εναγόμενου ως προς το κλητήριο ένταλμα που καταχωρείται εναντίον του μπορεί λοιπόν να εκδηλωθεί και κατόπιν εξασφάλισης άδειας του Δικαστηρίου για εμφάνιση υπό αίρεση ή υπό διαμαρτυρία με την παράλληλη λήψη οδηγιών για καταχώρηση αίτησης παραμερισμού του κλητηρίου εντάλματος εντός τακτού χρονικού διαστήματος. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση G.J. MagdonLtd v. A.L. METAL TRADING LTD

(2001)1 Α.Α.Δ 2064: «Συγκεκριμένα ο Δικαστής αναφέρθηκε, στην αρχή της απόφασης του, στη Δ.16 θ.9 η οποία προβλέπει πως ο εναγόμενος δικαιούται, χωρίς προηγουμένως να έχει διαταγή του δικαστηρίου που να του επιτρέπει να καταχωρίσει εμφάνιση υπό αίρεση, να υποβάλει αίτηση για τον παραμερισμό της επίδοσης προς αυτόν του κλητηρίου εντάλματος. Παρατήρησε δε πως ο δικηγόρος της εφεσείουσας δεν ακολούθησε τις πιο πάνω πρόνοιες. Στη συνέχεια ο Δικαστής ασχολήθηκε με τη νομολογία, με ειδική αναφορά στις υποθέσεις Γεωργιάδης ν. Χάσικου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1136 και Παπακόκκινου ν. Landroke P/C

(1995)1 Α.Α.Δ. 1090, για να εκφράσει την άποψη πως ο δεύτερος τρόπος, για την προώθηση αίτησης παραμερισμού του κλητηρίου εντάλματος, είναι η ταυτόχρονη καταχώριση τέτοιας αίτησης μαζί με την καταχώριση της υπό αίρεση εμφάνισης. Όπως είναι παραδεκτό η εφεσείουσα δεν χρησιμοποίησε μήτε αυτή τη διαδικασία.» Παρενθετικά να αναφέρω ότι δεν συμφωνώ με την θέση των Εναγόντων οι οποίοι εισηγούνται ότι εμφάνιση υπό διαμαρτυρία θα μπορούσε να καταχωρηθεί ή ζητηθεί μόνο για θέματα τα οποία αφορούν την επίδοση. Προς υποστήριξη της πιο πάνω θέσης παραθέτω απόσπασμα από το Annual Practice του 1952, σελ. 130 όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: 'A conditional appearance may be entered to prevent judgment in default, where there is a bona fide intention to apply promptly to set aside the writ of service of the writ on the ground of irregularity of the writ of service or to deny the jurisdiction'. Στην παρούσα υπόθεση το αίτημα για εξασφάλιση άδειας για καταχώρηση εμφάνισης υπό αίρεση αποτελεί μέρος της Αίτησης δια κλήσεως για ακύρωση της επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος και τα λοιπά, χωρίς να προηγηθεί η καταχώρηση εμφάνισης υπό διαμαρτυρία. Κατά την άποψη του Δικαστηρίου η διαδικασία η οποία ακολουθήθηκε από την εναγόμενη δεν ήταν η ορθή και αυτό είχε επισυμανθεί στον κο Αποστολίδη από το Δικαστήριο όπως προκύπτει και από τα πρακτικά του Δικαστηρίου ημερ. 11.5.

1. Αν και ο κος Αποστολίδης αναφέρεται στην ίδια απόφαση την οποία επικαλείται το Δικαστήριο δηλαδή την G.J. Magdon ανωτέρω φαίνεται πως δίδεται μια διαφορετική ερμηνεία. Το παρών Δικαστήριο ερμηνεύει την πιο πάνω απόφαση σύμφωνα με το απόσπασμα που πιο πάνω αναφέρεται, ότι η αναφορά στην απόφαση ότι ο εναγόμενος δικαιούται χωρίς άδεια του Δικαστηρίου που να του επιτρέπει να καταχωρίσει εμφάνιση υπό αίρεση να υποβάλει αίτηση για τον παραμερισμό της επίδοσης, αυτό που προβλέπεται είναι ότι ο εναγόμενος δικαιούται χωρίς άδεια του Δικαστηρίου να καταχωρήσει εμφάνιση υπό αίρεση και να υποβάλει αίτηση για τον παραμερισμο της επίδοσης. Αντίθετη είναι η άποψη του κου Αποστολίδη ο οποίος ερμηνεύει τα πιο πάνω με τρόπο που να θεωρεί ότι δικαιούται χωρίς να καταχωρήσει εμφάνιση υπό διαμαρτυρία να προωθεί την παρούσα Αίτηση. Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι δεν προβλέπεται οποιαδήποτε περίσταση ή γεγονός ή άλλο στοιχείο, το οποίο να επιβάλλει την καταχώρηση αίτησης για εξασφάλιση άδειας για καταχώρηση εμφάνισης υπό διαμαρτυρία. Ενδεχομένως, να καταχωρείται αίτηση εκ του περισσού, ή ακόμα από επιθυμία για ενημέρωση του Δικαστηρίου ή των αντίδικων, των εκ μέρους του Εναγόμενου προθέσεων για καταχώρηση αίτησης για παραμερισμό κλητηρίου εντάλματος ή επίδοσης αυτού ή για έλλειψη δικαιοδοσίας. Στην υπό εξέταση αίτηση εφόσον η Εναγόμενη επέλεξε να ζητήσει την άδεια του Δικαστηρίου και μάλιστα με Αίτηση δια κλήσεως θα πρέπει, να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι είναι με καλή πίστη που ζητά την άδεια του Δικαστηρίου και ότι υπάρχει βάσιμος λόγος για παραχώρηση τέτοιας άδειας υπό το φως των υπολοίπων θεραπειών που ζητούνται με την Αίτηση όπου αναπόφευκτα το Δικαστήριο θα πρέπει να κρίνει την Αίτηση στην ολότητα της χωρίς να διαχωριστεί η έγκριση ή εξέταση των Αιτημάτων της Εναγομένης. Όσον αφορά τα αιτητικά 2 και 3 της Αίτησης δια των οποίων ζητείται ο παραμερισμός της επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος και της Αίτησης για προσωρινό Διάταγμα, παρατηρώ ότι στην ένορκο δήλωση η οποία συνοδεύει την ένσταση αλλά και στην επιχειρηματολογία του κ. Αποστολίδη δεν έχει καταδειχθεί οποιοσδήποτε βάσιμος λόγος που να δικαιολογεί τον παραμερισμό της επίδοσης. Από την στιγμή μάλιστα όπου η Εναγόμενη στην παρ. 6 της ένορκης δήλωσης της παραδέχεται ότι έλαβε γνώση του κλητηρίου εντάλματος και της Αίτησης ημερ. 25.2.15 στις 4.3.15 το Δικαστήριο δεν έχει περιθώριο να παραμερίσει τέτοια επίδοση η οποία δεν αμφισβητείται αλλά αντίθετα επιβεβαιώνεται από την ίδια. Πέραν των πιο πάνω η επίδοση του κλητηρίου είναι ανεξάρτητο θέμα από αυτό της ύπαρξης ή όχι δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και η έλλειψη δικαιοδοσίας δεν επηρεάζει την επίδοση του κλητηρίου και της Αίτησης την στιγμή μάλιστα όπου η εναγόμενη επιβεβαιώνει ότι αυτή είναι έγκυρη. Επομένως από την στιγμή όπου η ορθότητα και εγκυρότητα της επίδοσης δεν αμφισβητήθηκε τα αιτητικά 2 και 3 της Αίτησης απορρίπτονται. Η Αιτήτρια στηρίζει το αίτημα της για παραπομπή της υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας του παρώντος Δικαστηρίου. Ο κος Αποστολίδης στήριξε την επιχειρηματολογία του κυρίως επί της δικής του ερμηνείας του εγγράφου το οποίο διέπει την σχέση των διαδίκων και για τους λόγους οι οποίοι αναφέρονται στην ένορκο δήλωση της Εναγομένης και αναφέρονται πιο πάνω περιληπτικά. Κύριο ζητούμενο είναι κατά πόσο η σχέση των διαδίκων είναι σχέση ενοικίασης ή παραχώρηση άδειας χρήσης του ακινήτου. Για το πιο πάνω θέμα η πλευρά των Καθ ων η αίτηση ισχυρίστηκαν κατ' αρχάς ότι το όλο ζήτημα διέπεται από την Δ.27 η οποία δεν περιλαμβάνεται στη νομική βάση της Αίτησης και προς τούτο προέβησαν σε εκτενή ανάλυση στην αγόρευση τους για εφαρμογή της εν λόγω Διαταγής. Η πιο πάνω Διαταγή όμως εφαρμόζεται σε περίπτωση όπου νομικά σημεία, όπως και το υπό εξέταση, εγείρονται σε δικόγραφο και η εξέταση του διέπεται από διαφορετικές προυποθέσεις. Επομένως σε αυτό το στάδιο ορθά δεν επικαλείται η Αιτήτρια την Δ.
2. Οι Νομικές αρχές οι οποίες διέπουν το ζήτημα της δικαιοδοσίας μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως:
3. Σύμφωνα με τους όρους του δικαιοδοτικού νόμου η ανάληψη και άσκηση δικαστικής εξουσίας από το Επαρχιακό Δικαστήριο συναρτάται τόσο με την καθ' ύλην όσο και με την κατά τόπο αρμοδιότητα του. Η διερεύνηση ενστάσεων που άπτονται της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου μπορεί να αναληφθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Η αρμοδιότητα αποτελεί προϋπόθεση για την άσκηση των δικαιοδοσιών του Επαρχιακού Δικαστηρίου (βλ. Ανδρέα Θεοχάρους v. Σάββα Παστελλή

(1993)1ΑΑΔ 240). 2. Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε αμφισβήτηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου που μπορεί να προβληθεί από διάδικο, και αυτεπάγγελτα το Δικαστήριο μπορεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να επιληφθεί θέματος που άπτεται της αρμοδιότητάς του να επιληφθεί της αγωγής (βλ. Sevegep Ltd v. United Sea Transport Ltd κ.α.

(1989)1(E) ΑΑΔ 729). 3. Η συμφωνία των μερών δεν εγκαθιδρύει αφ' εαυτής βάση δικαιοδοσίας (βλ. Ανδρέα Θεοχάρους v. Σάββα Παστελλή

(1993)1ΑΑΔ 240, Kyriakos Theofanous ν. Artemis Georghiou

(1969)1 CLR 203, Stephanidou ν. Pirgoti

(1975)1 CLR 100, και Michaelidou v. Gregoriou

(1988)1 CLR 88). 4. Δεδομένου ότι όλα τα σχετικά γεγονότα βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν υφίσταται κώλυμα στη διερεύνηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι εκείνα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση αποκλειστική πηγή αναζήτησης της οποίας είναι η έκθεση απαίτησης. Τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται από τη δικογραφία (βλ. Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ, v. Γενικός Εισαγγελέας Δημοκρατίας κ.α.

(1991)1 ΑΑΔ 225, Sevegep Ltd v. United Sea Transport Ltd κ.α.

(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 729, Safarino Shoes Industry and Trading Co. Ltd. ν. Της Βιομηχανίας Υποδημάτων Ε. Σταυρινού Λτδ

(1991)1 ΑΑΔ 1059). Στην υπόθεση Μούρτζινος v. Global Cruises SA.

(1992)1 (Β) A.A.Δ. 1160 λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με το τι λαμβάνεται υπ΄ όψιν από το Δικαστήριο κατά την εξέταση θέματος δικαιοδοσίας: «Η απόφαση ως προς την ύπαρξη ή την ανυπαρξία δικαιοδοσίας δεν μπορεί παρά να είναι το αποτέλεσμα της αντιπαραβολής των επιδίκων θεμάτων προς τις νομοθετικές πρόνοιες που καθορίζουν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Ως δικαιοδοσία εννοούμε την εξουσία του Δικαστηρίου, όπως αυτή καθορίζεται από τον δικαιοδοτικό Νόμο, να επιλαμβάνεται θεμάτων που εγείρονται ενώπιόν του γι' απόφαση σύμφωνα με τους δικονομικούς κανόνες. (Βλ. Central Cooperative Bank ν. CY.E.M.S.

(1984)1 CLR 435). Ένας είναι ο δικονομικός τρόπος προσδιορισμού των επίδικων θεμάτων. Τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται με τις γραπτές προτάσεις και, όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση SEVEGEP LTD, v.United Sea Transport Ltd και άλλος

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 729, τα γεγονότα που στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι εκείνα που συνθέτουν την απαίτηση, αποκλειστική πηγή αναζήτησης της οποίας είναι η έκθεση απαιτήσεως. (Βλ. επίσης Αγρόκτημα ΛΑΝΙΤΗ ΛΤΔ. και άλλοι ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και άλλοι,

(1991)1 Α.Α.Δ. 225, Safarino Shoes Industry and Trading Company Ltd v. Βιομηχανία Υποδημάτων Ε. Σταυρινού Λτδ.

(1991)1 Α.Α.Δ. 1059.» Στην εν λόγω υπόθεση το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε το θέμα της δικαιοδοσίας με βάση μόνο τη γενική οπισθογράφηση του κλητηρίου εντάλματος ενώ η έκθεση απαίτησης δεν είχε ακόμη καταχωρηθεί, όπως και στην υπό εξέταση υπόθεση. Το Εφετείο έκρινε λανθασμένο αυτόν τον χειρισμό για τον λόγο ότι η γενική οπισθογράφηση περιείχε περιορισμένο υλικό που καθιστούσε την εξέταση του ζητήματος σε εκείνο το στάδιο πρόωρη. Τονίστηκε ότι είναι ανάλογα με το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης που είτε οι εναγόμενοι είτε το Δικαστήριο αυτεπάγγελτα θα κρίνουν κατά πόσο δημιουργείται ζήτημα ως προς τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Ο κος Αποστολίδης προβαίνει, μεταξύ άλλων, σε αναφορά στην υπόθεση Απολλώνειο Ιδιωτικό Νοσκοκομείο Λτδ ν.

1. C & S American Heart Institute Ltd κ.α. Πολιτική Έφεση 104/
2. Τα όσα λεχθήκαν στην πιο πάνω απόφαση σχετίζονται με την παρούσα υπόθεση και το κατά πόσο η υπογραφείσα συμφωνία αποτελεί ενοικιάση ή άλλο δικαίωμα χρήσης. Όμως στο τέλος του αποσπάσματος το οποίο παραθέτει ο κος Αποστολίδης θεωρώ ότι βρίσκεται η ουσία του όλου ζητήματος. Συγκεκριμένα αναφέρεται στην πιο πάνω απόφαση: «Απόλυτοι παράμετροι δεν είναι δυνατό να τεθούν ως σταθερές, η δε άσκηση της ταξινόμησης στη μια ή στην άλλη των κατηγοριών παραμένει ένα λεπτό έργο.» Όπως θα εξηγήσω πιο κάτω τέτοιο «λεπτό έργο» δεν δύναται να διενεργηθεί σε αυτό το στάδιο. Η Αιτήτρια δίνοντας την δική της ερμηνεία επί του εγγράφου σε συνάρτηση με την αξίωση των Εναγόντων για ανάκτηση κατοχής του ακινήτου επιχειρεί να καταδείξει την έλλειψη δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου και σε αυτό το στοιχείο στηρίζεται το αίτημα της για να καταχωρηθεί εμφάνιση υπό διαμαρτυρία. Αν και η Αιτήτρια προβαίνει σε εκτενή αναφορά των λόγων που θεωρεί ότι στερούν την δικαιοδοσία από το παρών Δικαστήριο, λαμβάνωντας υπόψη την πιο πάνω Νομολογία είναι ανεπίτρεπτο σε αυτό το στάδιο και δεδομένης της ανυπαρξίας έκθεσης απαίτησης να προβεί το Δικαστήριο σε τελική κρίση αναφορικά με την δικαιοδοσία. Για να μπορέσει το Δικαστήριο να αποφασίσει καθοριστικά το θέμα της δικαιοδοσίας θα πρέπει να έχει ενώπιον του τις δικογραφημένες θέσεις των διαδίκων και η προσπάθεια της Εναγομένης να καταδείξει το αντίθετο με μαρτυρία σε ένορκη δήλωση στο στάδιο αυτό είναι πρόωρη. Όπως επίσης και οι αναφορές σε συγκεκριμένους όρους της συμφωνίας που έγιναν στην ένορκο δήλωση της εναγομένης και στο κείμενο της αγόρευσης από μόνες τους δεν δικαιολογούν το αίτημα της Αιτήτριας αλλά ούτε το Δικαστήριο δύναται στο παρών στάδιο να κρίνει κατά πόσο το εν λόγω έγγραφο ή η σχέση των διαδίκων αποτελεί ενοικίαση ή κατά πόσο η Εναγόμενη είναι θέσμια ενοικιάστρια για τους λόγους τους οποίους προβάλει η ίδια μέσω της ένορκης δήλωσης της. Αυτό δεν σημαίνει ότι το ζήτημα δεν παραμένει ανοικτό για να εξεταστεί μεταγενέστερα όταν το Δικαστήριο θα έχει ενώπιον του όλα τα δεδομένα. Ενόψη των ανωτέρω το αίτημα της Εναγόμενης ως η παρ. 4 της Αίτησης κρίνεται πρόωρο, δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Συνακόλουθα και ενόψη της εξέτασης του αιτήματος για άδεια καταχώρησης εμφάνισης υπό αίρεση στα πλαίσια εξέτασης των υπολοίπων αιτημάτων της Εναγομένης, τα οποία έχουν απορριφθεί, αλλά και της διαπίστωσης του Δικαστηρίου ότι η Εναγόμενη δεν ακολούθησε την ορθή διαδικασία για καταχώρηση εμφάνισης υπό διαμαρτυρία το Αιτητικό υπ αριθμό 1 δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις και απορρίπτεται. Τονίζω ότι λόγω της φύσεως του αιτήματος της Εναγόμενης εν σχέση με την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και ενόψει της εξουσίας τους Δικαστηρίου ακόμα και αυτεπάγγελτα να εξετάσει το θέμα σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, δεδομένου ότι όλα τα απαραίτητα στοιχεία και δικογραφία βρίσκονται ενώπιον του, δεν αποκλείεται στο κατάλληλο στάδιο να εξεταστεί ουσιαστικά πλέον το θέμα της δικαιοδοσίας. Ανεξαρτήτως των πιο πάνω ο κος Αποστολίδης έθεσε με την αγόρευση του μεταξύ άλλων θέματα τα οποία κρίνω ότι χρήζουν εξέτασης εις ότι αφορά την υπόθεση. Κατ αρχάς εισηγείται ότι σύμφωνα με δηλώσεις των συνηγόρων των Εναγόντων ο διαχειριστής της υπό εκκαθάριση εταιρείας έχει αλλάξει. Πράγματι από τα πρακτικά του Δικαστηρίου διαπιστώνω ότι έγινε τέτοια δήλωση, παρ όλα αυτά η Αγωγή προωθείται με το όνομα του προηγούμενου Διαχειριστή. Οι Ενάγοντες επί του προκειμένου θα πρέπει άμεσα να προβούν σε διαβήματα για την ορθή προώθηση της Αγωγής τους. Κατά δεύτερο, συμφωνώ με τον κο Αποστολίδη εις ότι αφορά την δικαιοδοσία του παρώντος Δικαστηρίου σχετικά με την κλίμακα της Αγωγής εφόσον ζητείται Διάταγμα ανάκτησης κατοχής. Οι Ενάγοντες δεν αναφέρουν στην οπισογράφηση του κλητηρίου την αξία του ακινήτου. Σύμφωνα με την Δ.2 θ.10 σε αγωγές για ανάκτηση κατοχής ακίνητης περιουσίας η οπισθογράφηση πρέπει να εκθέτει την αξία της επίδικης περιουσίας. Κάτι τέτοιο δεν αναφέρεται στην γενική οπισθογράφηση και αποτελεί παρατυπία εφόσον δεν υπήρχε συμμορφωση με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Η αναφορά στην αξία του ακινήτου καθορίζει την κλίμακα της Αγωγής και συνεπώς την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Εφόσον η συνέχιση ανάληψης της δικαιοδοσίας του παρώντος Δικαστηρίου θα κριθεί από την αξία του ακινήτου οι Ενάγοντες καλούνται άμεσα να προβούν στα δέοντα μέτρα τα οποία θα εξεταστούν αναλόγως του αιτήματος. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω τα οποία έχουν καθορίσει το αποτέλεσμα της Αίτησης δεν καθίσταται αναγκαίο να προβώ σε εξέταση και σχολιασμό των παρεμφερών θεμάτων τα οποία έχουν εγερθεί από αμφότερες πλευρές. Λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω, η επίδικη αίτηση αποτυγχάνει. Όσον αφορά τα έξοδα παρ όλο όπου η Αίτηση έχει απορριφθεί, λόγω των διαπιστώσεων του Δικαστηρίου εις ότι αφορά το δικόγραφο των Εναγόντων σχετικά με την κλίμακα αλλά και την προώθηση της Αγωγής από τον προηγούμενο Διαχειριστή, θέματα τα οποία έχουν εγερθεί από πλευράς Αιτήτριας κρίνω ορθότερο και δίκαιο να μην εκδώσω οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. Ενόψη των πιο πάνω η Αίτηση απορρίπτεται. Καμία Διαταγή για έξοδα. ............ Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΡΑΦΟ Subject:Civil/Other/Interim/731-15condiitonalappearancejurisdiction cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο