ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΓΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ν. ΝΙΚΗ ΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, Αρ. Αγωγής: 3021/14, 12/6/2015

(1998)1Γ Α.Α.Δ 1338, Βιομηχανία Χαρίλαος Αλωνεύτης Λτδ κ.α. ν. Alpha Bank Ltd πρώην Lombard Natwest Bank Ltd

(2003)1Β Α.Α.Δ. 990 και CyberGroup Ltd v. Χαραλαμπίδη κ.α.

(2004)1Γ Α.Α.Δ.1852). Η Δ.19 Θ.26 λοιπόν προβλέπει τα εξής: «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action.» Σε μετάφραση: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί καθ' οιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας να διατάξει τη διαγραφή ή τροποποίηση οιουδήποτε ζητήματος σε οιανδήποτε οπισθογράφηση ή δικόγραφο η οποία μπορεί να θεωρηθεί μη αναγκαία ή σκανδαλώδης ή που τείνει να προκαταβάλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την όλη εκδίκαση της αγωγής.» Κύριος σκοπός της Δ.19 Θ.26 είναι η συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων. Κατά την εξέταση αίτησης όπως η παρούσα δεν επιχειρείται εξέταση της εγκυρότητας του δικογράφου. Ως έχει αναφερθεί στην Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν. Σαββίδη

(1997)1Β Α.Α.Δ. 685 τα δικόγραφα καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης και η σύνταξή τους διέπεται από ιδιαίτερους δικονομικούς κανόνες, οι οποίοι διασφαλίζουν την αποτελεσματική διεξαγωγή της δίκης. Οι εν λόγω κανόνες ενσωματώνονται στη Δ.19 και από το κείμενο του Θ.4 αυτής, ο οποίος περιέχει τον πιο θεμελιακό κανόνα, προκύπτει ότι κάθε δικόγραφο θα πρέπει να διατυπώνει σε συνοπτική μορφή όλα τα ουσιαστικά-ουσιώδη γεγονότα πάνω στα οποία ο διάδικος βασίζει την απαίτηση ή την υπεράσπιση του. Η έννοια δε της λέξης ουσιαστικά (material) εκεί συσχετίζεται με ότι είναι απαραίτητο για να διατυπωθεί μια πλήρης αιτία αγωγής (βλ. και Bruce v. Odhams Press Ltd. [1936] 1 Κ.Β. 697). Στην ίδια απόφαση εξηγείται ότι η πεμπτουσία είναι ότι η διατύπωση και η παρουσίαση της υπόθεσης πρέπει να είναι λιτή χωρίς πλατειασμούς. Ο βασικός σκοπός των δικογράφων είναι να δώσουν την ευχέρεια στον αντίδικο να γνωρίζει τι υπόθεση θα αντιμετωπίσει με τέτοιες λεπτομέρειες ώστε να μπορέσει να ετοιμασθεί επαρκώς για να απαντήσει. Εξηγείται επίσης ότι η μαρτυρία με την οποία μπορεί να αποδειχθεί οποιοδήποτε από τα επίδικα θέματα δεν έχει θέση σε δικόγραφο και εάν παρεισφρήσει πρέπει να διαγραφεί (βλ. και Merchants' and Manufacturers' Insurance Co. ν. Davies [1938] 1 Κ.Β. 196). Ως δε αναφέρθηκε στην Athina Leathergoods Ltd v. Χαραλάμπους κ.α.

(2000)1Β Α.Α.Δ. 787, με παραπομπή στο σύγγραμμα AnnualPractice 1960 σελ. 478-479, οι λέξεις "τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, προκαλέσουν αμηχανία ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής" έχουν ερμηνευθεί φιλελεύθερα από τα Δικαστήρια. «Αν ο εναγόμενος δεν διασαφηνίζει ποιό μέρος της έκθεσης απαίτησης παραδέχεται και ποιό αρνείται το δικόγραφο του προκαλεί αμηχανία. Απλή, όμως, πολυλογία δεν προκαλεί αφ' εαυτής αμηχανία. Ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός ως προκαλών αμηχανία απλώς επειδή ο αντίδικος ισχυρίζεται ότι είναι αναληθής. Το γεγονός και μόνο ότι μια έκθεση απαίτησης περιλαμβάνει πολλές αιτίες αγωγής δεν προκαλεί αμηχανία εάν προβάλλονται ξεχωριστά στο δικόγραφο. Αξίωση για διαζευκτική θεραπεία δεν προκαλεί αμηχανία. Το ίδιο ισχύει και για ασυμβίβαστες υπερασπίσεις». Επίσης ούτε και το γεγονός ότι στα δικόγραφα προβάλλονται αλληλοσυγκρουόμενοι ισχυρισμοί μπορεί να οδηγήσει σε διαγραφή. Για το ίδιο θέμα στην Soboh Petroleum (Cyprus) Ltd v. Hussein AliNasrat Abdallah κ.α., Πολ. Έφεση Αρ.69/2011, ημερ. 19.7.13 αναφέρεται ότι «το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεσή τους, εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους κανόνες. Δικόγραφα, έστω και αν δεν είναι απόλυτα σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες, δε διαγράφονται. Το γεγονός ότι δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει σε διαγραφή του, εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Εάν, όμως, σε δικόγραφο, περιέχονται ισχυρισμοί παντελώς άσχετοι (με τρόπο ώστε ο Αιτητής θα πρέπει να απαντήσει σε αυτούς), από τους οποίους θα προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση, τότε αυτοί δικαιολογείται να διαγραφούν. Ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον αντίδικο, εφόσον δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα, θεωρούνται σκανδαλώδεις». Ο Αιτητής θα πρέπει να δείξει ότι με κάποιο τρόπο βλάπτεται από την αντικανονικότητα. Για να διαπιστωθεί κατά πόσο ένα θέμα είναι σκανδαλώδες θα πρέπει να εξετασθεί κατά πόσο το θέμα αυτό θα αποτελούσε αποδεκτή μαρτυρία για να δείξει την αλήθεια κάποιου δικογραφημένου ισχυρισμού, ο οποίος είναι ουσιώδης με αναφορά στην αιτούμενη θεραπεία. Γενικά σκανδαλώδη, ενοχλητικά και αχρείαστα θέματα είναι εκείνα τα οποία θεωρούνται ανήθικα ή υποβιβαστικά ή γίνονται με στόχο τον επηρεασμό της άλλης πλευράς, αλλά αν είναι σχετικά τότε δεν είναι κατ' ανάγκη και σκανδαλώδη, ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός απλώς και μόνο διότι είναι αχρείαστος, εκτός και αν είναι εμφανώς άσχετος. Επίσης θα πρέπει να διαγραφούν μη απαραίτητοι ισχυρισμοί με τους οποίους αποδίδεται στον Αιτητή ή άλλο πρόσωπο κακή πίστη ή παράπτωμα (misconduct). Για τα ανωτέρω βλ. επίσης Annual Practice 1958 σελ. 477 επόμενα. Ειδικότερα για το πότε ένα δικόγραφο μπορεί να χαρακτηρισθεί ως προκαλών αμηχανία (embarrassing) σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Bullen & Leake "Precedents of Pleadings" 12η έκδοση, σελ. 147: «Accordingly, a pleading is embarrassing which is ambiguous or unintelligible or which states immaterial matter and so raises irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay and thus will prejudice the fair trial of the action, and so is a pleading which contains unnecessary or irrelevant allegations.» Ως καθοδήγηση για το θέμα αναφέρονται τα πιο κάτω λεχθέντα στην απόφαση Davy ν. Garrett [1878] 7 C. D. 473 (η οποία εφαρμόσθηκε αργότερα στην Re W. R. Willcocks & Co. Ltd. [1973] 2 All E.R. 93): «Although the Court of Appeal will not readily interfere with the discretion of the Court of first instance in a matter of procedure, it is its duty to exercise its own discretion as to whether a pleading is so framed as to embarrass the opposite party. In a case, therefore, where a statement of claim was in the opinion of the Court of Appeal calculated to embarrass the Defendants by reason of its stating immaterial facts, and setting out at great length documents which could not be material except as evidence by way of admission, it was ordered to be struck out, though a motion for that purpose had been dismissed with costs by the Court below. The rule that evidence is not to be pleaded applies to admissions as well as to other evidence». Ως δε έχει λεχθεί στην Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου κ.α. ν. Νικολαίδη

(1993)1 Α.Α.Δ. 364 η Δ.19 Θ.26 παρέχει εξουσία για τη διαγραφή απαιτήσεων και ισχυρισμών από τη δικογραφία που τείνουν να εκτρέψουν την ομαλή πορεία της δίκης ή έχουν ως σκοπό την πλαγιοδρόμηση της. Η διαγραφή δικογράφου δυνάμει της Δ.19 Θ.26, όπως και της Δ.27 Θ.3, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο που δικαιολογείται μόνον εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Το δικόγραφο κρίνεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενό του και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ' αυτό (βλ. In Re Pelmako Developments Ltd

(1991)1 Α.Α.Δ. 246 καιΣυμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού - Αμαθούντος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(2007)1Α Α.Α.Δ. 21). Το μέρος δε εκείνο του δικογράφου που ζητείται να διαγραφεί πρέπει να συγκεκριμενοποιείται. Στα πλαίσια αυτά λαμβάνεται λοιπόν υπόψην τόσο η φύση της αγωγής όσο και η σχετικότητα των, ζητούμενων να διαγραφούν ισχυρισμών με τα επίδικα θέματα αυτής. Δεν τίθεται δε θέμα μαρτυρίας και αξιολόγησης των εκατέρωθεν ισχυρισμών μέσα από τις έγγραφες προτάσεις. Η εξουσία διαγραφής που παρέχεται από την Δ.19 Θ.26 είναι διακριτικής μορφής και, ταυτόχρονα, πλατιά (βλ. Soboh Petroleum (Cyprus)Ltd ανωτέρω). Αναφορικά με το πως αυτή ασκείται βλ. Williams & Glyns Bank Ltd v. the Ship "Maria"

(1984)1 C.L.R. 820 και Πελετιές ν.Ataya

(1990)1 Α.Α.Δ. 504. Μετά την έκθεση της νομικής πτυχής θα προχωρήσω στη συνέχεια στην εξέταση της παρούσας αίτησης με αναφορά στους δικογραφημένους ισχυρισμούς των διαδίκων. Στην παρούσα αποτελεί θέση του Αιτητή ότι με την Υπεράσπιση της η καθ ης η αίτηση κυριότερα εις τις αναφερόμενες παραγράφους εις την Αίτηση, αναφέρει άχρηστα, σκανδαλώδη, ενοχλητικά, άσχετα προκαλούντα αμηχανία και δυσμενείς εντυπώσεις και αποτελούν μαρτυρία και τείνουν να καθυστερήσουν τη δίκαιη διεξαγωγή της διαδικασίας. Αντίθετα η Καθ ης η αίτηση απορρίπτει τα ανωτέρω και υποστηρίζει ότι οι εν λόγω ισχυρισμοί αποτελούν ουσιώδη στοιχεία και γεγονότα που θεωρούνται άμεσα συναρτημένα με τα επίδικα θέματα στην παρούσα αγωγή και ενδείκνυται να αποτελέσουν μαρτυρία με την οποία θα αποδειχθούν γεγονότα. Το ερώτημα όμως το οποίο πρέπει να απαντηθεί είναι κατά πόσο αυτά τα γεγονότα είναι επίδικα. Ως προαναφέρθηκε ο Ενάγοντας αξιώνει με την αγωγή του το ποσό των €62,363,95σ πλέον αποζημιώσεις, τόκους και έξοδα λόγω ισχυριζόμενου δόλου και/ή απάτης από μέρους την Εναγομένης προς τον Ενάγοντα. Σύμφωνα με το δικόγραφο της Έκθεσης Απαίτησης ο Ενάγοντας παραχώρησε πληρεξούσιο έγγραφο στην Εναγόμενη ενώ αυτός ζούσε και εργαζόταν στην Σουηδία με βάση το οποίο η Εναγόμενη πώλησε ακίνητο του Ενάγοντα σε τρίτο πρόσωπο, εισέπραξε το τίμημα πωλήσεως και ουδέποτε το έδωσε στον Ενάγοντα. Επίσης ισχυρίζεται ότι δεν γνωρίζει να γράφει ούτε και να διαβάζει ελληνικά. Στην έκθεση υπεράσπισης της η Εναγόμενη - Καθ' ης η αίτηση αρνείται ουσιαστικά ότι ο Ενάγοντας δεν γνωρίζει να διαβάζει και να γράφει ελληνικά και ισχυρίζεται ότι το πληρεξούσιο έγγραφο συντάχθηκε σύμφωνα με τις οδηγίες του και ότι το ποσό που πήρε από την πώληση του ακινήτου πλήρωσε κάποια έξοδα που αφορούσαν την πώληση και έστειλε το υπόλοιπο στον Ενάγοντα. Προκύπτει λοιπόν τόσο από τα πιο πάνω αλλά και από το ίδιο το δικόγραφο της Υπεράσπισης ότι η Καθ' ης η αίτηση με την έκθεση υπεράσπισης της, δεν αναφέρεται σε οποιαδήποτε δωρεά ή εισφορά προς την ίδια και ούτε προκύπτει από την Έκθεση Απαίτησης ή Υπεράσπιση ότι ο Ενάγοντας αμφισβήτησε την παραχώρηση του πληρεξουσίου εγγράφου προς την ίδια ή της ζήτησε να επιτρέψει κάτι το οποίο της πρόσφερε ή της δώρισε. Ο γενικός αυτός ισχυρισμός της Υπεράσπισης ουδεμία σχέση έχει με την προβληθείσα Υπεράσπιση της καθ ης η αίτηση. Εις ότι αφορά την πρώτη πρόταση της παρ. 16(ε) της οποίας επιδιώκεται η διαγραφή ο χαρακτηρισμός του Ενάγοντα ως μυθομανή και πρόσωπο ανισόρροπο διαπιστώνω από το δικόγραφο της Υπεράσπισης ότι δεν έχει σχέση με τα επίδικα θέματα εφόσον ο ισχυρισμός στην Υπεράσπιση περί μυθομανίας ή ανισορροπίας του Ενάγοντα δεν στηρίζεται σε ισχυρισμούς που θα μπορούσε ο χαρακτηρισμός αυτός να αποτελέσει το συμπέρασμα αυτών. Η εν λόγω παράγραφος περιέχει μια κατ ισχυρισμό επανάληψη συμπεριφοράς του Αιτητή την οποία όμως δεν επικαλείται η καθ ης η αίτηση ότι επεσυνέβη και στην παρούσα υπόθεση. Ενόψη των πιο πάνω δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με την εισήγηση του συνηγόρου του Αιτητή ότι η πιο πάνω παράγραφος εμπεριέχει ισχυρισμούς άσχετους με τα επίδικα θέματα υποκείμενους σε διαγραφή. Σύμφωνα με τις πιο πάνω νομικές αρχές ακόμα και αν οι ισχυρισμοί δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα θέματα τότε δεν είναι κατ' ανάγκη και σκανδαλώδη, ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός απλώς και μόνο διότι είναι αχρείαστος, εκτός και αν είναι εμφανώς άσχετος. Στην υπό εξέταση περίπτωση όπως αναφέρθηκε ανωτέρω είναι εμφανέστατο ότι οι ισχυρισμοί της παρ. 16(ε) είναι καθ' όλα άσχετοι με τις δικογραφημένες θέσεις της εναγόμενης στην Υπεράσπιση της και επομένως μπορούν να χαρακτηριστούν ως ενοχλητικοί και σκανδαλώδεις. Πέραν των πιο πάνω εις ότι αφορά τον χαρακτηρισμό του Ενάγοντα ως μυθομανή ή ανισόρροπο κρίνω πως είναι χαρακτηρισμοί οι οποίοι δεν έχουν θέση σε δικόγραφο και δικαιολογημένα μπορούν να εκληφθούν ως ενοχλητικοί και σκανδαλώδεις, ελλείψη μάλιστα του απαραίτητου δικογραφημένου υποβάθρου εφόσον απουσιάζουν παντελώς από την Υπεράσπιση οι λόγοι για τους οποίους η καθ ης η αίτηση χαρακτηρίζει ως τέτοιο τον Αιτητή. Ως δε έχει αναφερθεί ανωτέρω, κατά την εξέταση της νομικής πτυχής της παρούσας αίτησης, για να διαπιστωθεί εάν θέμα είναι σκανδαλώδες θα πρέπει να εξετασθεί κατά πόσο το θέμα αυτό θα αποτελούσε αποδεκτή μαρτυρία για να δείξει την αλήθεια κάποιου δικογραφημένου ισχυρισμού, ο οποίος είναι ουσιώδης με αναφορά στην αιτούμενη θεραπεία. Είναι δε προφανές ότι οι ισχυρισμοί οι οποίοι περιέχονται στην παράγραφο 16(ε) της έκθεσης υπεράσπισης δεν θα αποτελούσαν τέτοια μαρτυρία εφόσον δεν τείνουν να δείξουν την αλήθεια κάποιου ουσιώδους για την υπόθεση δικογραφημένου ισχυρισμού έχοντας πάντοτε υπόψη το δικόγραφο της Υπεράσπισης. Πρόκειται λοιπόν και για αχρείαστους ισχυρισμούς η ύπαρξη των οποίων αναμένεται ότι θα προκαλέσει καθυστέρηση και έξοδα στην υπόθεση εφόσον κατά την ακροαματική διαδικασία θα επιτρέψει στην Εναγόμενη να τους προωθήσει και να προσκομίσει σχετική μαρτυρία και θα αναγκάσει έτσι τον Ενάγοντα να απαντήσει ανάλογα. Αυτό θα έχει ουσιαστικά ως περαιτέρω συνέπεια να ακουσθεί στα πλαίσια της παρούσας μαρτυρία άσχετη με τα γεγονότα της υπόθεσης εφόσον και η καθ ης η αίτηση θα παρουσιάσει μαρτυρία για ενέργειες του Αιτητή σε άλλες περιπτώσεις άσχετες με την παρούσα, εκτροχιάζοντας την διαδικασία από τα ουσιαστικά επίδικα θέματα. Περαιτέρω ο ισχυρισμός γενικά στην επίδικη παράγραφο 16(ε) ότι ο Ενάγοντας σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν επέδειξε την περιγραφόμενη συμπεριφορά, κρίνεται, ενόψει του ότι είναι αχρείαστος και άσχετος με τα επίδικα στην παρούσα θέματα, ότι τείνει να υποβιβάσει τον Ενάγοντα και να επηρεάσει δυσμενώς αυτόν, δημιουργώντας προκατάληψη εναντίον του εφόσον ουσιαστικά υπονοεί ότι ο Ενάγων ενεργεί με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο. Ακόμα χειρότερα για την Εναγόμενη ούτε καν ισχυρίζεται ότι η Ενάγοντας και στην δική της περίπτωση ενήργησε με τον ίδιο ισχυριζόμενο τρόπο. Τα όσα πιο πάνω αναφέρω ισχύουν και εις ότι αφορά την παρ. 16(δ) της Υπεράσπισης. Η Εναγόμενη αρχικά στην υπεράσπιση της αρνήθηκε ότι ο Ενάγοντας δεν μιλά και δεν διαβάζει Ελληνικά. Στην παρ. 16(δ) ερχόμενη ξανά επί του ισχυρισμού της ότι ο Ενάγοντας γνωρίζει Ελληνικά προβαίνει με υπερβολή στον χαρακτηρισμό ότι γενικά ο Ενάγοντας είναι πρόσωπο που ψεύδεται συνειδητά. Κατ αρχάς στο δικόγραφο της Υπεράσπισης δεν υπάρχει ισχυρισμός για το ότι ο Ενάγοντας ψεύδεται για κάτι. Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι ο Ενάγοντας ψεύδεται για την άγνοια του να γράφει και να διαβάζει Ελληνικά, το οποίο αποδέχομαι αποτελεί θέμα το οποίο ήγηρε ο Ενάγοντας στην Έκθεση Απαίτησης του. Ο γενικός ισχυρισμός όμως της παρ. 16(δ) ότι είναι πρόσωπο που ψεύδεται συνειδητά, εννοώντας γενικά ως άνθρωπος και χαρακτήρας, είναι άσχετος και αχρείαστος με τα επίδικα θέματα και ισχύουν τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω αναφορικά με την παρ. 16(ε) της Υπεράσπισης εφόσον στα πλαίσια της παρούσας Αγωγής σημασία έχει κατά πόσο ο Αιτητής δεν είναι ειλικρινής αναφορικά με γεγονότα που πλαισιώνουν την παρούσα υπόθεση. Ως εκ των άνω κρίνεται ότι η εν λόγω φράση στην παράγραφο 16 (δ) και το περιεχόμενο της παρ. 16(ε) της Υπεράσπισης αποτελούν ισχυρισμούς άσχετους με τα επίδικα θέματα, μη αναγκαίους, σκανδαλώδεις, ενοχλητικούς και τείνουν να προκαταβάλουν, να περιπλέξουν αλλά και να καθυστερήσουν την όλη εκδίκαση της αγωγής. Πριν οδηγηθώ στην κατάληξη μου επί της αίτησης θα πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι από τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου δεν προκύπτει πουθενά ότι η παρούσα αίτηση γίνεται καταπιεστικά προς την Εναγόμενη ως ισχυρίζεται στην ένσταση της ούτε κρίνω ότι θα επηρεαστεί η Υπεράσπιση της εφόσον οι επίδικοι ισχυρισμοί όπως κατέληξα ανωτέρω δεν αποτελούν την ουσιαστική Υπεράσπιση της Εναγομένης, η οποία θα παραμείνει άθικτη, εφόσον ο κύριος ισχυρισμός της Υπεράσπισης της είναι ότι επέστρεψε το εν λόγω ποσό στον Αιτητή αφαιρουμένων των αναγκαίων εξόδων. Το βάρος απόδειξης σε τέτοιου είδους αιτήσεις περί διαγραφής ισχυρισμού, το φέρει ο Αιτητής. Είναι δε σημαντικό να τονιστεί ότι η αίτηση διαγραφής, κρίνεται με βάση το ίδιο το δικόγραφο, το περιεχόμενο του και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών του Αιτητή. Δεν τίθεται θέμα μαρτυρίας και αξιολόγησης των εκατέρωθεν ισχυρισμών μέσα από τις έγγραφες προτάσεις (Σάββας Ευαγγέλου ν. Ο Φιλελεύθερος (ανωτέρω), In Re Pelmako Development Ltd. Και με όσα ανέφερα ανωτέρω κρίνω ότι ο Ενάγοντας Αιτητής απέσεισε το εν λόγω βάρος έχοντας πάντοτε υπόψη μου τα δικόγραφα των διαδίκων. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψην όλα τα ανωτέρω και χωρίς σε καμία περίπτωση να μου διαφεύγει ότι η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου για διαγραφή θα πρέπει να ασκείται με φειδώ, κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις της παρούσας η εξουσία αυτή θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έγκρισης της αίτησης. Συνεπώς εκδίδεται διάταγμα διαγραφής μέρους της Υπεράσπισης ως η παρ. 1 α και β της Αίτησης. Περαιτέρω επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα - Αιτητή και εναντίον της Εναγομένης - Καθ' ης η αίτηση, τα έξοδα της αίτησης, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της δίκης της παρούσας αγωγής. Το νέο δικόγραφο της Υπεράσπισης που προκύπτει συνεπεία του πιο πάνω διατάγματος να καταχωρηθεί εντός 15 ημερών από σήμερα και να επιδοθεί στην άλλη πλευρά. Κατά τα λοιπά να ακολουθηθούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. (Υπ.) .......................... Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim/strikeoutdefence cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο