ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΣΠΕ ΛΕΜΕΣΟΥ ΛΤΔ ν. Αναστασίας Λαζάρου κ.α., Γενική Αίτηση: 709/14, 11/6/2015

(1)(β) και 52

(2)(β) 3 και 4, επί του Νόμου Περί Διαιτησίας Κεφ. 4 άρθρο 21, επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.1 - 3 και επί της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Χρίστου Σιαηλή, γραφέα των Αιτητών στην οποία εκτίθενται τα γεγονότα. Στις 28.4.2014 εκδόθηκε διαιτητική απόφαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον των καθ' ων η αίτηση για το ποσό των €24,544.10σ με τόκο προς 9,50% ετησίως από 1/1/2014 μέχρι τελικής εξόφλησης κεφαλαιοποιημένου την 30η Ιουνίου και 31η Δεκεμβρίου εκάστου έτους πλέον €80.- έξοδα Διαιτησίας. Η σχετική απόφαση επισυνάφθηκε στην ένορκη δήλωση ως Τεκμήριο Α. Παρά το γεγονός ότι η απόφαση γνωστοποιήθηκε στην καθ' ης η αίτηση 3 στις 28.5.14 και στους υπόλοιπους καθ ων η αίτηση δεν εφεσιβλήθηκε και παρήλθαν οι 21 ημέρες από την γνωστοποίηση της απόφασης και το χρέος παραμένει ανεξόφλητο. Η ένορκος δήλωση επισυνάπτεται στην ένορκο δήλωση ως Τεκμήριο Β και αναλυτική κατάσταση λογαριασμού ως Τεκμήριο Γ. Το αιτούμενο διάταγμα θα πρέπει να εκδοθεί όπως αναφέρει για να μπορέσουν οι Αιτητές να προχωρήσουν σε εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης. Η νομική βάση της ένστασης είναι εμφανής από την ίδια την ένσταση. Οι λόγοι της ένστασης όπως αυτοί καταγράφονται στην ειδοποίηση είναι οι ακόλουθοι:

1. Η εις την αίτηση αναφερόμενη και/ή ονομαζόμενη ως δήθεν Διαιτητική Απόφαση της 28.4.2014 είναι άκυρη, παράνομη και στερείται του οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος.
2. Η εις την αίτηση αναφερόμενη και/ή ονομαζόμενη ως δήθεν Διαιτητική Απόφαση, είναι αποτέλεσμα και/ή προϊόν εξαπάτησης της Καθ' ής η Αίτηση
4. Η εξαπάτηση της Καθ' ής η Αίτηση 3 από τους Αιτητές συνετελέσθη κάτω από τις εξής συνθήκες: (α) Οι Αιτητές εξασφάλισαν την υπογραφή της Καθ' ης η Αίτηση 3 επί του Εγγυητηρίου Εγγράφου προτού καταρτισθεί και υπογραφεί η Σύμβαση Δανείου επί τη βάσει της οποίας εδανειοδοτήθη η Πρωτοφειλέτιδα, Καθ' ής η Αίτηση
5. (β) Κατά την στιγμή της υπογραφής του Εγγυητηρίου Εγγράφου από την Καθ' ής η Αίτηση 3, ούτε η Πρωτοφειλέτιδα ούτε οποιοσδήποτε άλλος εκ των εγγυητών παρευρίσκετο σ' αυτή. (γ) Το υπογραφέν Εγγυητήριο Έγγραφο δεν έφερε οποιαδήποτε ημερομηνία όταν υπεγράφη. (δ) Η ημερομηνία ετοποθετήθη στο Εγγυητήριο εκ των υστέρων όταν υπεγράφη η Σύμβαση Δανείου επί τη βάσει της οποίας εδανειοδοτήθη η Πρωτοφειλέτιδα. (ε) Δεν είναι εξάλλου τυχαίο το γεγονός ότι στο Εγγυητήριο η ημερομηνία είναι χειρόγραφη. Ο λόγος είναι απλός. Η ημερομηνία αναγραφόταν εκ των υστέρων με στυλό όταν καταρτιζόταν και η συμφωνία δανείου. (στ) Εάν τόσο το Εγγυητήριο Έγγραφο όσον και η Συμφωνία Δανείου υπογράφοντο ταυτόχρονα και από την Πρωτοφειλέτιδα και από τους Εγγυητές η ημερομηνία και στα δύο έγγραφα θα ήτο είτε χειρόγραφη είτε έντυπη μόνο. (ζ) Οι Αιτητές επιμελώς παρέλειψαν να εφοδιάσουν την Καθ' ής η Αίτηση 3 τόσο με αντίγραφο του Εγγυητηρίου Εγγράφου όσο και με αντίγραφο της Σύμβασης Δανείου άμα τη υπογραφή τούτων. (η) Οι Αιτητές εφοδίασαν την Καθ' ής η Αίτηση 3 με αντίγραφα των πιο πάνω αναφερόμενων εγγράφων με καθυστέρηση τεσσάρων μηνών. (θ) Οι Αιτητές ουδέποτε παρέδωσαν στην Καθ' ής η Αίτηση 3 τα επίσημα πρακτικά της Διαιτητικής απόφασης. (ι) Η καθυστέρηση δεν ήτο καθόλου τυχαία. Οι Αιτητές πάση θυσία δεν ήθελαν να παραδώσουν στην Καθ' ής η Αίτηση 3, στοιχεία τα οποία θα αποδείκνυαν τις παράνομες ενέργειες τους.
6. Το άτομο το οποίο εξέδωσε την Διαιτητική Απόφαση δεν είναι ανεξάρτητο. Προέρχεται από τον χώρο του Συνεργατισμού δι' αυτό και το τεκμήριο της ανεξαρτησίας τούτου πάσχει και είναι διατρητό.
7. Η Διαιτητική διαδικασία της 28.4.2014 ουδέποτε ολοκληρώθηκε. Ανεβλήθη δια αργότερα δια να διερευνηθεί το ενδεχόμενο να υποθηκεύσει η Καθ' ής η Αίτηση 1 (Πρωτοφειλέτιδα) την κατοικία της που ευρίσκεται στην Μουτταγιάκα επ' ωφελεία των Αιτητών.
8. Ο Διαιτητής παρέλειψε να συμπεριλάβει στην Διαιτητική του απόφαση τα όσα διαδρατίσθηκαν κατά την διάρκεια της Διαιτητικής Διαδικασίας. Ο Διαιτητής κατέγραψε στην Διαιτητική Απόφαση τα οποιαδήποτε εξυπηρετούσαν τους Αιτητές.
9. Η απόφαση του Διαιτητή έγινε καθ' υπέρβαση και/ή κατάχρηση της εξουσίας που είχε.
10. Η απόφαση του Διαιτητή δεν είναι πλήρως και επαρκώς αιτιολογημένη, είναι γενική και αόριστη και δεν αναφέρει πως και γιατί κατέληξε στην απόφαση του.
11. Η Διαιτητική Απόφαση είναι άκυρη, ανενεργός και ανίκανη εκτέλεσης καθότι ο Διαιτητής διορίζεται στην εν λόγω θέση μονομερώς από τους Αιτητές. Λόγω του γεγονότος τούτου το τεκμήριο της ανεξαρτησίας του Διαιτητή πάσχει και καθίσταται διατρητό. Τα γεγονότα εις τα οποία στηρίζεται η ένσταση καταγράφονται στην ένορκο δήλωση της ίδιας της καθ' ης η αίτηση 3 η οποία συνοδεύει την ένσταση. Χωρίς να χρειάζεται να επαναλάβω το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως η καθ ης η αίτηση 3 επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Τα κύρια παράπονα της αφορούν την εγκυρότητα και δεσμευτικότατα των εγγράφων της σύμβασης δανείου και εγγυητηρίου, ότι η Διαιτησία δεν ολοκληρώθηκε, ο Διαιτητής δεν κατέγραψε τα όσα διαδραματίστηκαν στην Διαιτησία, η απόφαση του Διαιτητή δεν είναι πλήρης και επαρκώς αιτιολογημένη, είναι άκυρη και δεν μπορεί να εκτελεστεί και ο Διαιτητής δεν είναι ανεξάρτητος. Κατά το στάδιο της Ακρόασης οι συνήγοροι στήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους σε γραπτές αγορεύσεις, οι οποίες έχουν μελετηθεί και ληφθεί υπόψη κατά την έκδοση της παρούσας Απόφασης και για σκοπούς συντομίας δεν κρίνεται σκόπιμο να αναφερθώ στο περιεχόμενο τους, παρά μόνο όπου κρίνεται αναγκαίο για σκοπούς αιτιολόγησης της Απόφασης του Δικαστηρίου. Καμία πλευρά δεν ζήτησε την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Νομική Πτυχή Σύμφωνα με τη Νομολογία οι αρχές οι οποίες διέπουν την έκδοση Διατάγματος ως το αίτημα στην παρούσα Αίτηση, μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Στην Πολιτική Έφεση 188/06 Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Άντη Κυριακίδη κ.α.,

(2008)1 ΑΑΔ 716 αναφέρθηκε ότι: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί" δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι΄αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.» Περαιτέρω στην υπόθεση αναφορικά με την αίτηση της Σωτηρούλας Κωνσταντινίδου

(1995)1 Α.Α.Δ. 827, το Δικαστήριο ανέφερε ότι δεν είναι αντικείμενο της διαδικασίας εγγραφής διαιτητικής απόφασης κατά πόσο η απόφαση του διαιτητή περιλάμβανε τόκο πέρα του επιτρεπομένου επισημαίνοντας ταυτόχρονα πως το άρθρο 52

(4)του Νόμου 22/85 παρέχει σε όποιο θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει. Από τη στιγμή που δεν έχει ασκηθεί έφεση εναντίον της απόφασης του διαιτητή η απόφαση αυτή κατέστη τελεσίδικη και δεν έχει εξηγηθεί πως θα μπορούσε να εξεταστεί στα πλαίσια της διαδικασίας εγγραφής της απόφασης τέτοιο παράπονο. Στη Ανδρέας Χατζηγεωργίου-Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς Πολιτική Έφεση 357/08, ημερομηνίας 11/4/2012, αποφασίστηκε: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου διά της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει ο,τιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται». Και στην ακόμα πιο πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση ΜΑΝΩΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΗ ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΑΤΣΙΩΝ , ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 87/11, 20 Ιουνίου,2014, καθορίστηκαν περιοριστικά ποια ζητήματα εξετάζει το Δικαστήριο κατά την εξέταση Αίτησης ως η παρούσα, επιτάσσοντας μάλιστα ότι η εξέταση οποιονδήποτε άλλων παραμέτρων δεν αρμόζει σε τέτοιες περιπτώσεις ως η παρούσα. Συγκεκριμένα αναφέρονται τα ακόλουθα: «Το πρωτόδικο δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης ημερ. 3/12/2007, γι' εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, όφειλε μόνο να διαπιστώσει κατά πόσο αυτή επιδόθηκε, ότι η απόφαση έφερε τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στον εφεσείοντα.» Αντλώντας καθοδήγηση απ΄ όλα τα πιο πάνω πρώτιστα θα εξετάσω κατά πόσο η Διαιτητική απόφαση ημερ. 28.4.14 φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά έγκυρης διαιτητικής απόφασης ως επιτάσσει η Νομολογία. Στο σύγγραμμα Halsbury's Lawsof England, 3η έκδοση, Τόμος 2, σελ. 42, παρ. 96 δίνεται περιγραφή μιας απαιτούμενης Διαιτητικής απόφασης όπου αναφέρεται: «No particular form of words is requisite for the validity of an award; it may be expressed in such language as the arbitrator or umpire thinks fit provided its meaning is clear. An ambiguous or uncertain award is bad and cannot be enforced». Στη τέταρτη έκδοση του ιδίου συγγράμματος, παρ. 713, γίνεται αναφορά στη σημασία του τρόπου διατύπωσης της απόφασης, ήτοι του τύπου αυτής. Διαβάζουμε σχετικά τα πιο κάτω: «The court will grant leave to enforce the award as a judgment unless there is either a real ground for doubting the validity of the award or the award is not a form in which it can be enforced as a judgment». Με αναφορά στα πιο πάνω και παρατηρώντας παράλληλα το Τεκμήριο Α την Διαιτητική απόφαση διαπιστώνω ότι αναφέρονται σε αυτήν το όνομα του Διαιτητή, τα ονόματα των μερών δηλαδή της Περιφερειακής Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Λεμεσού Λτδ και των πιστωτών στην Διαιτησία οι οποίοι αποτελούν τους καθ ων η αίτηση στην παρούσα Αίτηση. Αναφέρει ποιος είναι ο πρωτοφειλέτης και ποιοι οι εγγυητές, αναφέρεται στο λογαριασμό του δανείου, το υπόλοιπο αυτού και τις λεπτομέρειες της απαίτησης των Αιτητών σχετικά με τον τόκο. Αναφέρεται μάλιστα στην συγχώνευση της ΣΠΕ Μόρφου η οποία παραχώρησε το δάνειο με άλλο συνεργατικό ίδρυμα περιγράφοντας γιατί η διαδικασία γίνεται από την Περιφερειακή Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Λεμεσού Λτδ. Γίνεται επίσης αναφορά υπέρ ποιου εκδίδεται η απόφαση και εναντίον ποιών. Γίνεται αναφορά στο ποσό για το οποίο εκδίδεται η απόφαση και με τόκο όπως αναφέρει 9,5% από 1.1.14 μέχρι εξοφλήσεως καθορίζοντας έτσι επακριβώς το εξ αποφάσεως χρέος και από πότε θα υπολογίζεται ο τόκος και ότι αυτός θα υπολογίζεται ετησίως και θα κεφαλαιοποιείται δυο φορές ετησίως. Πέραν τούτου διευκρινίζεται ότι, η απόφαση εκδίδεται εναντίον της πρωτοφειλέτιδος και των εγγυητών αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως. Τέλος αναφέρεται στα έξοδα της Διαιτησίας και την ημερομηνία έκδοσης της Απόφασης. Με τα όσα κατέγραψα πιο πάνω προκύπτει ότι η Απόφαση είναι διατυπωμένη με ξεκάθαρο και σαφέστατο τρόπο χωρίς να αφήνει κενά ερμηνείας ή αβεβαιότητας προς τα πρόσωπα τα οποία απευθύνεται δηλαδή τους Αιτητές και τους καθ ων η Αίτηση περιλαμβανομένης και της καθ ης η αίτηση 3. Επομένως καταλήγω ότι η Απόφαση ημερ. 28.4.14 περιλαμβάνει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης. Κατά δεύτερο θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο η διαιτητική απόφαση ημερ. 28.4.14 γνωστοποιήθηκε στην καθ ης η αίτηση 3. Κατ αρχάς από το Τεκμήριο Α δηλαδή την διαιτητική απόφαση φαίνεται ότι η καθ ης η αίτηση ήταν παρούσα στην διαιτησία και όχι απλά ήταν παρούσα αλλά παραδέχθηκε το χρέος της. Η παρουσία της στην Διαιτησία δεν αμφισβητείται από την καθ ης η αίτηση 3 όπως προκύπτει από την παρ. 3 της ένορκης δήλωσης, εφόσον όπως υποστηρίζει ήταν παρούσα και ζήτησε κάποια έγγραφα αυτό το οποίο αμφισβητείται από την καθ ης η αίτηση 3 είναι η διαδικασία η οποία ακολουθήθηκε κατά την Διαιτησία. Πέραν της παρουσίας της στην Διαιτησία η απόφαση γνωστοποιήθηκε στην ίδια προσωπικά μέσω ιδιώτη επιδότη στις 28.5.14 σύμφωνα και με την ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη η οποία βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου και αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου Β στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την Αίτηση. Η Διαιτητική απόφαση η οποία γνωστοποιήθηκε στην καθ ης η αίτηση αν και σε κάποια σημεία διαφέρει από την εκδιδόμενη απόφαση δεν επηρεάζεται η εγκυρότητα της εφόσον τα κύρια χαρακτηριστικά της Απόφασης περιλαμβάνονται στην γνωστοποιηθείσα απόφαση. Πέραν των πιο πάνω παρατηρώ ότι η Απόφαση η οποία γνωστοποιήθηκε στην καθ ης η αίτηση αναφέρει με έντονα μαύρα γράμματα: «Αν έχετε ένσταση κατά της απόφασης μπορείτε μέσα σε 21 μέρες από την επίδοση της παρούσας γνωστοποίησης να υποβάλετε έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο όπως προνοεί το άρθρο 52

(4)του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου (Νόμοι 1985 - 2014).» Υπογραμμίζεται βέβαια ότι στην παρούσα περίπτωση δεν αμφισβητείται ότι η διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε στην καθ ης η αίτηση

1. Παρόλα αυτά και ενώ η γνωστοποιηθείσα απόφαση την ενημέρωνε για το δικαίωμα έφεσης δεν έπραξε οτιδήποτε για αμφισβήτηση της απόφασης. Τα όσα γεγονότα αναφέρει η καθ ης η αίτηση 3 ότι επισυνέβησαν κατά την Διαιτησία θα έπρεπε να τεθούν μέσω της αμφισβήτησης της Διαιτητικής απόφασης δια εφέσεως την οποία είχε κάθε δικαίωμα να καταχωρήσει εντός 21 ημερών από την γνωστοποίηση της Απόφασης στην ίδια. Όπως επιτακτικά προβλέπεται από την Νομολογία στο στάδιο αυτό δεν εξετάζονται τέτοια ζητήματα τα οποία θα μπορούσαν να εγερθούν είτε κατά την διαιτησία είτε καταχωρώντας έφεση εντός της τασσόμενης προθεσμίας. Είναι πιστεύω ξεκάθαρό ότι δεν μπορεί το Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας αίτησης να εξετάσει τους ισχυρισμούς της καθ΄ ης η αίτηση 3 περί των διαδικασιών που τηρήθηκαν κατά τη διάρκεια της διαιτησίας εφόσον τέτοιο δικαίωμα της παρέχετο από τον Νόμο αλλά και από την ίδια την απόφαση η οποίας της επιδόθηκε. Από την στιγμή όπου η πιο πάνω απόφαση δεν εφεσιβλήθηκε από την καθ ης η αίτηση 3 καθιστώντας την έτσι τελεσίδικη, είχαν επιλυθεί τα θέματα που εγείρονται στην ένσταση της καθ' ης η αίτηση
2. Στην υπό εκδίκαση αίτηση το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην εξέταση της ουσίας της διαφοράς και πρέπει να αποφασίσει μόνο εξετάζοντας τα πιο πάνω για τα οποία έχω ήδη αποφασίσει. Ως εκ των ανωτέρω η αίτηση εγκρίνεται και εκδίδεται Διάταγμα ως η παρ. 1 της Αίτησης. Τα έξοδα επιδικάζονται εις βάρος της Καθ΄ ης η Αίτηση 3 και προς όφελος των Αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα επιδικάζονται αλλυλέγγυα και/ή κεχωρισμένα με τους Καθ ων η αίτηση 1,2,4,5 και 6 εις ότι αφορά τα στάδια όπου η διαδικασία ήταν κοινή για όλους τους Καθ ων η αίτηση. (Υπ.) ..................................... Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject:Civil/General/Final/registrationofarbitrationorder709-14 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο