Aiman Mohamed Soboh, Αρ. Ειδοποίησης Πτώχευσης 36/15, 19/6/2015

(2)του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ.5. Αν ο χρεώστης παραλείψει να συμμορφωθεί με την ειδοποίηση πτώχευσης, τότε θεωρείται ότι έχει διαπράξει πράξη πτώχευσης, εκτός φυσικά και αν έχει επιτύχει προηγουμένως τον παραμερισμό της. Οι λόγοι τους οποίους μπορεί να επικαλεστεί ο χρεώστης για να επιτύχει παραμερισμό της Ειδοποίησης, αναφέρονται στο άρθρο 3

(1)(ζ) του περί Πτωχεύσεως Νόμου, όπως υποδείχθηκε επανειλημμένα από τη νομολογία. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Re Kostas Loucas

(1986)2 J.S.C. 365, Νίκος Λάρκου ν. Ελένης Κατσιαρή

(2000)1 Α.Α.Δ. 1694 και Λαϊκή Τράπεζα Λτδ ν. Δημητρίου

(2008)1 Α.Α.Δ. 425. Οι λόγοι τους οποίους μπορεί να επικαλεστεί συνεπώς, περιορίζονται σε ζητήματα σχετιζόμενα με ανταξίωση, συμψηφισμό ή ανταπαίτηση και κανένας άλλος λόγος μπορεί να προβληθεί στην ένορκη δήλωση, με την οποία, όπως αναφέρθηκε, μπορεί ο χρεώστης να παραμερίσει την Ειδοποίηση Πτώχευσης. Όπως έχει βέβαια υποδειχθεί, από τη πλούσια για το θέμα αυτό νομολογία, όπου ο χρεώστης επιθυμεί να εγείρει οποιοδήποτε άλλο θέμα, πέραν από αυτά που αναφέρονται στο άρθρο 3

(1)(ε) του Κεφ.5, που σχετίζονται, επαναλαμβάνω, με ανταπαίτηση, ανταγωγή ή συμψηφισμό, όπως για παράδειγμα εξόφληση, αναστολή, κατάχρηση ή οποιοδήποτε άλλο παρεμφερές θέμα, τότε είναι δυνατό να καταχωρίσει αίτηση για παραμερισμό της Ειδοποίησης και όχι ένορκη δήλωση που προβλέπεται στο συγκεκριμένο άρθρο του περί Πτωχεύσεως Νόμου. Τότε, μάλιστα, η προθεσμία των τριών ημερών, μέσα στην οποία πρέπει να καταχωρηθεί η ένορκη δήλωση, η οποία επενεργεί ως μέτρο ακύρωσης, δεν ισχύει. Στην κρινόμενη υπόθεση, όπως υποδείχθηκε πιο πάνω, ο αιτητής επέλεξε να καταχωρίσει ένορκη δήλωση καθώς και αίτηση για παραμερισμό της ειδοποίησης. Και τα δυο διαβήματα κατατέθηκαν την ίδια ημέρα ήτοι στις 14.4.2015. Αρχίζοντας από την ένορκη δήλωση που, όπως αναφέρθηκε, επενεργεί ως αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης, διαπιστώνω πως είναι εκπρόθεσμη. Με βάση τους Πτωχευτικούς Κανονισμούς 40

(2), 40

(3)και 41 παρέχεται η δυνατότητα σε χρεώστη, στον οποίο επιδίδεται ειδοποίηση πτώχευσης, να καταχωρίσει στον Πρωτοκολλητή ένορκη δήλωση εντός 3 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης, όταν η ειδοποίηση επιδίδεται εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, όπως είναι η εξεταζόμενη περίπτωση. Η ένορκη δήλωση, όπως υποδείχθηκε πιο πάνω, επενεργεί ως αίτηση παραμερισμού και οι λόγοι που μπορούν να προβληθούν αναφέρονται περιοριστικά στον Κ.40

(2)και στο άρθρο 3

(1)(ε) του Νόμου. Στην προκειμένη περίπτωση ο αιτητής καταχώρισε την ένορκη δήλωση στις 14.4.2015, ήτοι 7 μέρες μετά από την επίδοση της Ειδοποίησης και είναι ως εκ τούτου εκπρόθεσμη. Γι' αυτό και μόνο το λόγο η αίτηση δεν μπορεί να εξεταστεί και απορρίπτεται ως εκπρόθεσμη. Σε κάθε περίπτωση θα απέρριπτα την ένορκη δήλωση και επί της ουσίας, καθόσον δεν εγείρεται ουσιαστικός λόγος για παραμερισμό της ειδοποίησης. Σημειώνεται πως η απόφαση εκδόθηκε εκ συμφώνου. Σημειώνεται, περαιτέρω, πως η αγωγή στην οποία γίνεται λόγος στην ένορκη δήλωση του αιτητή, καταχωρίστηκε, δύο ημέρες μετά από την επίδοση της ειδοποίησης πτώχευσης, γεγονός που δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά ως προς την γνησιότητα της ενέργειας αυτής του αιτητή. Νοείται, βεβαίως, ότι το Δικαστήριο δεν αποφαίνεται ως προς το βάσιμο των αξιώσεων του αιτητή, ζήτημα το οποίο θα αποφασιστεί στα πλαίσια εκδίκασης της υπό αναφοράν αγωγής. Όσον αφορά την αίτηση για παραμερισμό της επίδοσης, ο αιτητής υποστηρίζει ότι η ειδοποίηση πρέπει να παραμεριστεί για τους ακόλουθους λόγους: (α) Η διαδικασία χρησιμοποιείται από την Τράπεζα καταχρηστικά και καταπιεστικά, επειδή, όπως υποστηρίζει, είχε καταχωριστεί και παλαιότερα παρόμοια ειδοποίηση. Συγκεκριμένα είχε επιδοθεί από την Τράπεζα η Ειδοποίηση με αρ. 48/2014 (Τεκμήριο 1 στην αίτηση) η οποία δεν παραμερίστηκε από το Δικαστήριο, παρά την ένορκη δήλωση που είχε καταχωρίσει. Εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση του, καταχώρισε έφεση (Τεκμήριο 2 στην αίτηση) η οποία εκκρεμεί. (β) Η Τράπεζα χρησιμοποιεί τη διαδικασία για να εξασφαλίσει αθέμιτο όφελος. Σε σχέση με το λόγο αυτό υποστηρίζει ότι το εξ αποφάσεως χρέος είναι εξασφαλισμένο με υποθήκες (Τεκμήριο 3 στην αίτηση) και κατά συνέπεια, χρησιμοποιούν τη διαδικασία ως μέτρο εκτέλεσης και άσκηση πίεσης, επ' απειλή της πτώχευσης του. Υποστηρίζει, περαιτέρω, πως έλαβε με έκπληξη την ειδοποίηση πτώχευσης, ενώ διεξάγονταν διαβουλεύσεις με την Τράπεζα μέσω του υιού του, για διευθέτηση ή συμψηφισμό των απαιτήσεων των δύο πλευρών, επισυνάπτοντας προς τούτο σχετική αλληλογραφία που είχε ανταλλαγεί μεταξύ τους (Τεκμήριο 4 στην αίτηση). Η τράπεζα καταχώρισε ένσταση, υποστηρίζοντας ότι δεν έχει στοιχειοθετηθεί λόγος για παραμερισμό της ειδοποίησης. Σε σχέση με την κατ' ισχυρισμόν κατάχρηση, υποστηρίζει πως ο μόνος λόγος που δεν προωθήθηκε η αίτηση πτώχευσης κατά την προηγηθείσα διαδικασία, είναι επειδή ο αιτητής παραπλάνησε την τράπεζα, υποσχόμενος ότι θα υπέβαλλε πρόταση για αποπληρωμή των οφειλών του. Όταν, αναφέρει ο ενόρκως δηλών που υποστηρίζει την ένσταση, αντιλήφθηκε η τράπεζα την παρελκυστική τακτική του αιτητή, έδωσε οδηγίες στο δικηγόρο για προώθηση της αίτησης πτώχευσης, πλην όμως ήταν αργά, αφού είχε παρέλθει η προθεσμία. Για το λόγο αυτό, καταλήγει, καταχωρίστηκε νέα ειδοποίηση πτώχευσης. Αναφορικά με τους ισχυρισμούς του αιτητή ότι το χρέος καλύπτεται από υποθήκη, υποδεικνύεται πως είναι πρόωρη, αφού τα ζητήματα αυτά δεν εξετάζονται στο στάδιο της ειδοποίησης αλλά της αίτησης πτώχευσης. Υποστηρίζει, περαιτέρω, πως η τράπεζα δεν χρησιμοποιεί τη πτωχευτική διαδικασία για να αποκομίσει αθέμιτα οφέλη, όπως ισχυρίστηκε ο αιτητής. Υποδεικνύεται πως στην ίδια ένσταση, η τράπεζα απαντά και τους λόγους που αφορούν την ένορκη δήλωση του αιτητή, οι οποίοι όμως δεν χρειάζεται να απασχολήσουν περαιτέρω, εφόσον η ένορκη δήλωση καταχωρίστηκε εκπρόθεσμα, όπως έχει επισημανθεί πιο πριν. Όπως υποδείχθηκε στην πρόσφατη υπόθεση Αλωνεύτης ν. Alpha Bank Ltd

(2010)1 A.A.Δ. 475, το βάρος απόδειξης στην περίπτωση αίτησης παραμερισμού το φέρει ο αιτητής, όπως και στην περίπτωση που καταχωρεί ένορκη δήλωση, η οποία επενεργεί ως αίτηση παραμερισμού, με βάση τον Κανονισμό 41 των Πτωχευτικών Κανονισμών. Έχω εξετάσει την αίτηση, υπό το πρίσμα των πιο πάνω νομικών αρχών συνεκτιμώντας τις θέσεις που προβλήθηκαν με την αίτηση και ένσταση, αντίστοιχα, καθώς και όλα όσα οι ευπαίδευτοι συνήγοροι εισηγήθηκαν με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους. Αποφαίνομαι πως ο αιτητής δεν εγείρει με την αίτηση του οποιοδήποτε γνήσιο θέμα προς συζήτηση. Το γεγονός ότι η τράπεζα καταχώρισε στο παρελθόν άλλη ειδοποίηση, χωρίς να προωθήσει αίτηση πτώχευσης, δεν συνιστά κατάχρηση, όπως εισηγήθηκε ο αιτητής. Όπως επεξηγήθηκε στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση, ο αιτητής είχε προσεγγίσει την τράπεζα για σκοπούς διευθέτησης της οφειλής του. Το γεγονός αυτό μάλιστα, το επικαλέστηκε και ο αιτητής, δίνοντας τις δικές του εξηγήσεις ως προς τη σημασία των διαβουλεύσεων. Υπό τις περιστάσεις αυτές, δεν μπορεί να υποστηριχθεί βάσιμα ότι η παράλειψη της τράπεζας να προωθήσει τη διαδικασία πτώχευσης, με βάση την προηγηθείσα ειδοποίηση, συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Ούτε οι λόγοι που αφορούν την ύπαρξη εξασφαλίσεων, θα μπορούσαν να επενεργήσουν ως λόγοι για παραμερισμό της ειδοποίησης. Ο αίτησης προβάλλει γενικόλογους και αόριστους ισχυρισμούς, αποδίδοντας στην τράπεζα κακοπιστία, χωρίς ωστόσο να συνοδεύονται από συγκεκριμένα στοιχεία ή ενέργειες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε συμπέρασμα ότι επιχειρείται από την τράπεζα η αποκόμιση κάποιου πλεονεκτήματος ή αθέμιτου οφέλους, μέσω της πτωχευτικής διαδικασίας. Για τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω πως δεν έχει καταδειχθεί βάσιμος λόγος για παραμερισμό της ειδοποίησης. Κατά συνέπεια τόσο η αίτηση όσο και η ένορκη δήλωση αποτυγχάνουν και απορρίπτονται, με έξοδα υπέρ της τράπεζας (εξ αποφάσεως πιστωτών) και εναντίον του αιτητή-χρεώστη, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Λ. Καλογήρου, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Ειδοποίηση Πτώχευσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο