ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ν. G. ERGODOMIKI LIMITED κ.α., Αγωγή αρ.: 3730/08, 8/7/2015

(2)ημέρες από την σύνταξη του παρόντος Διατάγματος. Β. Διαζευκτικά ή/και επιπρόσθετα με το Α ανωτέρω, Διάταγμα παράτασης ισχύος του Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 21.04.2015 για καταχώρηση της τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης της Εναγόμενης 1 εναντίον της Εναγόμενης 2 και της τροποποιημένης Υπεράσπισης της Εναγόμενης 1 στην Έκθεση Απαίτησης της Εναγόμενης 2 για περίοδο δύο

(2)ημερών από την σύνταξη του παρόντος Διατάγματος. Γ. Διαζευκτικά ή/και επιπρόσθετα με το Α και Β ανωτέρω, Διάταγμα άρσης της παρατυπίας ή/και παράλειψης της Εναγόμενης 1 για συμμόρφωση με τις οδηγίες του Δικαστηρίου ημερομηνίας 21.04.2015 ως προς την καταχώρηση της τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης της Εναγόμενης 1 εναντίον της Εναγόμενης 2 και της τροποποιημένης Υπεράσπισης της Εναγόμενης 1 στην Έκθεση Απαίτησης της Εναγόμενης 2 εντός δέκα ημερών από την έκδοση του Διατάγματος ημερομηνίας 21.04.2015.» Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Δέσποινας Τταουξιή, δικηγόρου στη δικηγορική εταιρεία Τάσσος Παπαδόπουλος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., η οποία εκπροσωπεί τους Εναγόμενους

1. Παραθέτω τα βασικά σημεία της ενόρκου δηλώσεως της: Μετά την καταχώρηση της τροποποιημένης Υπεράσπισης των Εναγόμενων 1, από λάθος της και εσφαλμένη εντύπωση ως προς τις οδηγίες που είχαν δοθεί από το Δικαστήριο, σε σχέση με την καταχώρηση των τροποποιημένων δικογράφων, παρέλειψε να αντιληφθεί ότι όλα τα τροποποιημένα δικόγραφα θα έπρεπε να καταχωρηθούν ταυτόχρονα, συγκεκριμένα εντός δέκα ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του διατάγματος του Δικαστηρίου. Λίγες μέρες πριν την ημερομηνία ακρόασης της υπόθεσης, συγκεκριμένα στις 18/5/2015, κατόπιν μελέτης του φακέλου της υπόθεσης, διαπίστωσε ότι δεν είχε παραλάβει την τροποποιημένη Απάντηση του Ενάγοντα και έσπευσε αμέσως να επικοινωνήσει με το γραφείο των δικηγόρων του, για να την ενημερώσουν κατά πόσο η τροποποιημένη Απάντηση του Ενάγοντα είχε καταχωρηθεί. Τότε, μετά από προσεκτική μελέτη της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου, αντιλήφθηκε το λάθος που είχε κάνει. Την επόμενη μέρα, συγκεκριμένα στις 19/5/2013, συνάδελφος της ενημέρωσε προφορικά το Δικαστήριο για την πιο πάνω αβλεψία, ως επίσης και για την πρόθεση της να υποβάλει αίτημα για παράταση του χρόνου καταχώρησης των δικογράφων της Εναγόμενης, τα οποία δεν είχαν καταχωρηθεί. Το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες όπως το σχετικό αίτημα υποβληθεί κατά την ημερομηνία που η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση. Την αμέσως επόμενη μέρα, συγκεκριμένα στις 20/5/2015, προχώρησε στην καταχώρηση αίτησης για αναβολή της ακρόασης της υπόθεσης, με σκοπό, στο ενδιάμεσο στάδιο, να υπέβαλλε αίτημα για παράταση του χρόνου καταχώρησης των τροποποιημένων δικογράφων. Το Δικαστήριο δεν αποδέχτηκε το αίτημα της για ορισμό της αίτησης αναβολής κατά την 21/5/2015, που η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση. Κατά την ημερομηνία που η υπόθεση ήταν ορισμένη για συνέχιση της ακρόασης, υπέβαλε προφορικά το αίτημα της για αναβολή της ακρόασης της υπόθεσης, για τους λόγους που έχουν αναφερθεί πιο πάνω, όμως το Δικαστήριο, με ενδιάμεση απόφαση του, απέρριψε το αίτημα αναβολής. Συνεπεία της ως άνω απόρριψης του αιτήματος για αναβολή της ακρόασης, επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό τα δικαιώματα των Εναγόμενων 1, εφόσον κατά την αντεξέταση του πρώτου και βασικού, ως προς το επίδικο θέμα της ευθύνης του ατυχήματος, μάρτυρα του Ενάγοντα (Μ.Ε.1), δεν της επιτράπηκε να προωθήσει τις θέσεις των πελατών της και να υποβάλει στο μάρτυρα αριθμό ερωτήσεων που σχετίζονταν με την τροποποίηση, η οποία είχε εγκριθεί από το Δικαστήριο. Εξ όσων καλύτερα γνωρίζει, η απώλεια προθεσμίας και/ή οδηγιών του Δικαστηρίου, ως προς την καταχώρηση των τροποποιημένων δικογράφων, δεν οδηγεί πλέον, κατ' ανάγκη, με βάση την πρόσφατη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σε ακυρότητα του διατάγματος του Δικαστηρίου (ipso facto void), αλλά παρέχεται, με βάση τη νέα Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η διακριτική εξουσία στο Δικαστήριο να θεωρήσει τη μη συμμόρφωση ως απλή παρατυπία, η οποία δύναται να αρθεί και/ή θεραπευθεί με την ανάλογη διαταγή του Δικαστηρίου, νοουμένου ότι η πιθανή άρση της παρατυπίας δεν θα προκαλέσει δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων της άλλης πλευράς και, ταυτόχρονα, θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Αδιαμφισβήτητα, η άρση της παρατυπίας από το Δικαστήριο και η έγκριση της αιτούμενης παράτασης θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της δικαιοσύνης και θα δοθεί μια δεύτερη και τελευταία ευκαιρία στους Εναγόμενους 1 να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου όλες τις υπερασπίσεις τους και να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ολοκληρωμένη εικόνα ως προς τα γεγονότα του ατυχήματος, έτσι ώστε το Δικαστήριο να μπορέσει να καταλήξει σε ορθά και ασφαλή συμπεράσματα. Σε αντίθετη περίπτωση, τα δικαιώματα των Εναγόμενων 1 θα επηρεαστούν ανεπανόρθωτα και το Δικαστήριο θα έχει ελλιπή εικόνα ως προς τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης ή/και θα οδηγήσει σε καταστρατήγηση των αρχών της δικαιοσύνης ή/και της δίκαιης δίκης. Οι Εναγόμενοι 2 εναντιώθηκαν στις αιτούμενες θεραπείες. Με την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασής τους, την οποία καταχώρησαν, προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης. «Α. Μετά την εκπνοή του χρόνου καταχώρησης που καθόριζε το διάταγμα τροποποίησης ημερομηνίας 21/4/2015, το εν λόγω διάταγμα κατέστη άκυρο αφ' εαυτού (ipso Facto Void). Β. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας που καθορίζεται στο διάταγμα για καταχώρηση των τροποποιημένων δικογράφων που αφορούν την Εναγόμενη 2, δεν παρέχεται εξουσία στο δικαστήριο για παράταση του χρόνου-προθεσμίας καταχώρησης των δικογράφων που καθορίζονταν στο διάταγμα. Γ. Η αίτηση είναι εκπρόθεσμη και/ή εξ' υπαρχής άκυρη, αντικανονική και ανυπόστατη.» Ο Ενάγοντας, από πλευράς του, δεν καταχώρησε ένσταση, υιοθέτησε απλά τους ως άνω λόγους ένστασης των Εναγόμενων
2. Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.25 Θ.2, Δ.48 Θ.1, 2, 8 και 9, Δ.57 Θ.2 και Δ.64, στο άρθρο 30.1 του Συντάγματος, στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Δ.25 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, προνοεί τα ακόλουθα: «Αν ένας διάδικος που ζήτησε άδεια για διάταγμα για τροποποίηση δεν τροποποιήσει ανάλογα εντός του χρόνου που θα καθορίζεται γι' αυτό το σκοπό από το διάταγμα, ή αν δεν καθορίζεται χρόνος, τότε εντός δεκαπέντε ημερών από την ημερομηνία του διατάγματος, τέτοιο διάταγμα τροποποίησης αφού εκπνεύσει ο χρόνος που καθορίζεται όπως πιο πάνω ή οι δεκαπέντε ημέρες, ανάλογα με την περίπτωση θα καθίσταται άκυρο εκτός αν ο χρόνος παραταθεί από το Δικαστήριο ή το Δικαστή.» Όπως έχει ήδη αναφερθεί, το διάταγμα τροποποίησης ημερομηνίας 21/4/2015 καθόριζε προθεσμία δέκα ημερών από της ημερομηνίας εκδόσεως του, για την καταχώρηση των τροποποιημένων δικογράφων των Εναγόμενων
3. Όπως επίσης υπήρξε αδιαμφισβήτητο, το μόνο δικόγραφο το οποίο καταχώρησαν οι Εναγόμενοι 1 εντός της ως άνω καθορισθείσας προθεσμίας, είναι η τροποποιημένη Έκθεση Υπεράσπισης τους στην Έκθεση Απαίτησης του Ενάγοντα. Η βασική διαφωνία των διαδίκων εστιάζεται στο κατά πόσο παρέχεται ή όχι η εξουσία στο Δικαστήριο να παρατείνει, μετά τη λήξη της προθεσμίας που καθόριζε το διάταγμα τροποποίησης ημερομηνίας 21/4/2015, το χρόνο για καταχώρηση των άλλων δύο δικογράφων των Εναγόμενων 1, τα οποία παρέλειψαν να καταχωρήσουν εντός της καθορισθείσας στο διάταγμα προθεσμίας. Η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση υποστηρίζει ότι μετά την εκπνοή της προθεσμίας των δέκα ημερών, η οποία είχε καθοριστεί από το Δικαστήριο για την καταχώρηση των τροποποιημένων δικογράφων των Εναγόμενων 1, το διάταγμα κατέστη ipso facto άκυρο, με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να μην έχει την εξουσία για παράταση της ισχύος του. Αντίθετα, η πλευρά των Εναγόμενων 1 υποστηρίζει ότι η νέα Δ.64 έχει καταργήσει τη διάκριση μεταξύ άκυρου και αντικανονικού μέτρου εξισώνοντας, κατ' αυτό τον τρόπο, κάθε μορφή παρέκκλισης από τους θεσμούς με αντικανονικότητα, δυνάμενη να θεραπευθεί. Το θέμα, ασφαλώς, όπως υποστηρίζουν, παραμένει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Έχω μελετήσει με προσοχή το υλικό το οποίο τέθηκε ενώπιον μου. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η υπό εξέταση αίτηση καταχωρήθηκε μετά τη λήξη της προθεσμίας που καθορίζετο στο διάταγμα τροποποίησης ημερομηνίας 21/4/
4. Στην υπόθεση Ελένη Σάββα Σάκκουλα κ.α. ν. Ελπίδας Αρέστη

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 355, η οποία μνημονεύεται και στη γραπτή αγόρευση των συνηγόρων των Εναγόμενων 1, αναφέρεται ότι: «Το ερώτημα που πρόσθετα προβάλλεται στην υπό κρίση έφεση είναι κατά πόσο το Δικαστήριο δικαιούται να παρατείνει το χρόνο που προβλέπεται στον Κανονισμό 2 της Διάταξης 25, ή το χρόνο που το ίδιο το Δικαστήριο έχει καθορίσει, μετά τη λήξη του, όπως έγινε στην παρούσα υπόθεση. Κατά τη γνώμη μας το Δικαστήριο δεν έχει τέτοια εξουσία και αυτό φαίνεται καθαρά από τη σχετική φράση του Κανονισμού «Θα ... καθίσταται αφεαυτού (ipso facto) άκυρο, εκτός εάν ο χρόνος παραταθεί ... κ.λ.π.» Μετά τη λήξη του χρονικού διαστήματος των 15 ημερών, ή αυτού που ορίζει το Δικαστήριο, το διάταγμα καθίσταται άκυρο, αν δεν γίνει η τροποποίηση. Η εξουσία του Δικαστηρίου να παρατείνει το χρόνο υφίσταται μόνο πριν την λήξη των 15 ημερών, ή του χρόνου που το ίδιο ορίζει, και όχι μετά που το διάταγμα καθίσταται ανενεργό, όταν το διάταγμα καταστεί άκυρο.» Στην υπόθεση Σάκκουλα (ανωτέρω) υιοθετείται η απόφαση Costas Evagorou v. Kokos Christodoulou & another

(1982)1 C.L.R. 771. Στην τελευταία υπόθεση γίνεται διάκριση μεταξύ άκυρης (void) και παράτυπης (irregular) διαδικασίας. Αναφέρεται ότι ακυρότητα υπάρχει οποτεδήποτε το σφάλμα είναι θεμελιώδες και πλήττει το υπόβαθρο της διαδικασίας. Ως παράδειγμα θεμελιώδους σφάλματος το οποίο δεν μπορεί να θεραπευτεί ή να δικαιολογηθεί αναφέρεται η περίπτωση της Δ.25 Θ.2 όταν το τροποποιημένο δικόγραφο δεν καταχωρείται εντός του χρόνου που καθορίζεται στο διάταγμα τροποποίησης ή εντός 15ημερών, οπόταν το διάταγμα καθίσταται άκυρο (ipso facto void). Όπως έχει ήδη αναφερθεί, η θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου των Εναγόμενων 1 είναι ότι με την τελευταία τροποποίηση της Δ.64 έχουν καταργηθεί τα άκυρα δικονομικά διαβήματα, εις τρόπο ώστε όλα να καθίστανται πλέον θεραπεύσιμα. Η Δ.64, όπως έχει τροποποιηθεί, έχει εξεταστεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση MI Holdings Public Ltd v. Τασούλα Γεωργίου Παναγή

(2004)1 Α.Α.Δ. 298 αναφέρθηκε ότι η Δ.64 δημιουργεί ένα διαδικαστικό μέσο το οποίο μπορεί να χρησιμοποιήσει ο διάδικος για να θεραπεύσει παρατυπίες στη διαδικασία, εφόσον αυτές είναι θεραπεύσιμες. Στην υπόθεση Μαγδαληνή Κυριάκου Κωνσταντίνου κ.α. ν. Χρυσήλιου Ιωάννου Νικολάου

(2005)1 Α.Α.Δ. 634 αναφέρθηκε ότι με την τροποποίηση της Δ.64 καταργήθηκε η διάκριση μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου και κάθε μορφή παρέκκλισης από τους θεσμούς εξισώνεται με αντικανονικότητα ή παρατυπία που μπορεί να θεραπευτεί. Άκυρο ή ανυπόστατο δικονομικό μέτρο δεν εκπίπτει ούτε και διαγράφεται αυτοδικαίως εκτός εάν οι θεσμοί ειδικά διαλαμβάνουν τέτοια πρόβλεψη. (Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.) Είμαι της άποψης ότι η Δ.25 Θ.2 εμπίπτει στις περιπτώσεις όπου η παρέκκλιση από αυτόν δεν θα μπορούσε να διασωθεί καθ' οιονδήποτε τρόπο, ενόψει του ότι ρητά προβλέπεται σ' αυτόν ότι το διάταγμα τροποποίησης θα καθίσταται άκυρο εφόσον εκπνεύσει ο χρόνος που καθορίζεται σ' αυτό ή 15 ημέρες από την ημερομηνία του διατάγματος, εάν δεν καθορίζεται χρόνος. H ευπαίδευτη συνήγορος των Εναγόμενων 1 στη γραπτή της αγόρευση, για να υποστηρίξει τη θέση της ότι η παρέκκλιση από τη Δ.25, Θ.2 συνιστά απλή παρατυπία, η οποία μπορεί να θεραπευτεί, επικαλείται αποσπάσματα από την υπόθεση Dasaki Entertainment Co Ltd v. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου (Αρ. 2)

(2009)1Α Α.Α.Δ. 356. Η αμέσως πιο πάνω αναφερόμενη υπόθεση ασχολείται με τις επιπτώσεις της μη συμμόρφωσης με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, μετά την τροποποίηση της Δ.64, ειδικά δε με τις πρόνοιες της Δ.2, Θ.10, ο οποίος προνοεί ότι στις αγωγές για ανάκτηση κατοχής ακινήτου, η οπισθογράφηση του κλητηρίου θα πρέπει να αναφέρει την αξία του ακινήτου, του οποίου ζητείται η ανάκτηση. Στη σελίδα 361 αναφέρεται ότι ο σκοπός της νέας Δ.64 είναι η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ άκυρου και αντικανονικού μέτρου, εξισώνοντας έτσι κάθε μορφή παρέκκλισης από τους θεσμούς, με αντικανονικότητα δυνάμενη να θεραπευτεί. Στην ίδια υπόθεση μνημονεύεται το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Καλιά κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά.

(1996)3 Α.Α.Δ. 149: «Με την κατάργηση της Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την αντικατάστασή της με τη Δ.64 του περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικού) Διαδικαστικού Κανονισμού του 1995, που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 24.2.95, η διάκριση μεταξύ άκυρης και παράτυπης διαδικασίας καταργήθηκε και η μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αναφορικά με χρόνο, τρόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή την φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε οποιοδήποτε στάδιο οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία. Πέραν αυτού, με τη νέα Δ.64, παρέχεται η διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο διάσωσης της παράτυπης διαδικασίας στην κατάλληλη περίπτωση. Κατά συνέπεια θέση ότι μια έφεση είναι θνησιγενής όταν κανένας από τους λόγους της δεν είναι αιτιολογημένος και επομένως δεν είναι έγκυρη, καταργήθηκε με την τροποποίηση της Δ.64, αλλά η οποιαδήποτε παρατυπία θα πρέπει να θεραπεύεται. Η θεραπεία αυτή επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία θα πρέπει να ασκείται με φειδώ και η οποιαδήποτε παρέκκλιση από τους Θεσμούς θα πρέπει να αντιμετωπίζεται έγκαιρα. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση στη λήψη διορθωτικών μέτρων, τόσο μεγαλύτερο είναι το βάρος που αναλαμβάνει ο αιτητής να πείσει το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελός του. (Βλ. μεταξύ άλλων, Λοϊζου ν. Χαραλάμπους άλλως Καρούσος και Άλλοι

(1996)1 Α.Α.Δ. 167, Κυπριακή Δημοκρατία ν. Lion Insurance Agency Ltd

(1995)3 A.A.Δ. 338, Γιαννή ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.ά.

(1995)3 Α.Α.Δ. 334 και Θαλασσινός ν. Δημοκρατίας (Αρ. 1)

(1995)3 Α.Α.Δ. 255).» Είμαι της άποψης ότι η υπόθεση Dasaki Entertainment Co Ltd δεν έχει θέσει κάποια νέα νομολογιακή αρχή, η οποία συγκρούεται ή βρίσκεται σε καταφανή αντίθεση με τις αρχές που έθεσε η υπόθεση Μαγδαληνή Κυριάκου Κωνσταντίνου (ανωτέρω), κατά τρόπο ώστε να πρέπει να τύχει εφαρμογής, σύμφωνα με τη νομολογία μας, το πιο πρόσφατο δικαστικό προηγούμενο (Αναφορικά με την αίτηση της Elbee Ltd

(1997)1 A.A.Δ. 1765)[1]. Αυτό το οποίο παρατηρώ είναι ότι η υπόθεση Dasaki Entertainment Co Ltd δεν κάμνει οποιαδήποτε αναφορά στους θεσμούς εκείνους που ρητά διαλαμβάνουν ότι η παρέκκλιση από τις πρόνοιες τους επιφέρει ακυρότητα του δικονομικού μέτρου, όπως για παράδειγμα η περίπτωση της Δ.25, Θ.2, ειδικά δε στο ότι, ακόμα και στις περιπτώσεις των θεσμών αυτών, το δικονομικό μέτρο μπορεί να διασωθεί. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επαναλάβω ότι η αμέσως πιο πάνω αναφερόμενη υπόθεση ασχολείται με την Δ.2, Θ.10 η οποία, επισημαίνω ότι δεν περιλαμβάνει ρητή πρόνοια περί ακυρότητας του δικονομικού μέτρου, στις περιπτώσεις μη συμμόρφωσης με τις πρόνοιες του. Κατά συνέπεια, θεωρώ ότι τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Μαγδαληνή Κυριάκου Κωνσταντίνου, εξακολουθούν να αποτελούν δεσμευτικό δικαστικό προηγούμενο. Όμως, ακόμα και στην περίπτωση που αποδεχόμουν τη θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου των Εναγόμενων 1 ότι η παρέκκλιση από τις πρόνοιες της Δ.25, Θ.2 συνιστούσε απλή παρατυπία, η οποία θα μπορούσε να θεραπευτεί, δεν θα ήμουν διατεθειμένος να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ των Εναγόμενων 1, με βάση την Δ.64, για τους λόγους που επεξηγώ αμέσως πιο κάτω: - Όπως έχει ήδη αναφερθεί, οι Εναγόμενοι 1 καταχώρησαν την Έκθεση Υπεράσπισης τους στην Έκθεση Απαίτησης του Ενάγοντα εντός της καθοριζομένης στο διάταγμα προθεσμίας. Η κα Τταουξιή στην ένορκη δήλωση της, που υποστηρίζει την υπό εξέταση αίτηση, ισχυρίζεται ότι από λάθος της και εσφαλμένη εντύπωση, ως προς τις οδηγίες που είχαν δοθεί από το Δικαστήριο, παρέλειψε να αντιληφθεί ότι όλα τα τροποποιημένα δικόγραφα των Εναγόμενων 1 έπρεπε να καταχωρηθούν εντός της προθεσμίας των δέκα ημερών από της ημερομηνίας της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου. Διερωτώμαι, πώς είναι δυνατόν η κα Τταουξιή να έχει διαβάσει στο διάταγμα τροποποίησης την προθεσμία καταχώρησης μόνο για το ένα δικόγραφο, συγκεκριμένα την Έκθεση Υπεράσπισης και να μην έχει προσέξει ότι η προθεσμία καταχώρησης ήταν η ίδια και για τα άλλα δύο δικόγραφα των Εναγόμενων

1. Επισημαίνω ότι το διάταγμα τροποποίησης, όπως είναι διατυπωμένο, περιγράφει κατά σειρά, στην ίδια πρόταση, όλα τα δικόγραφα, για τα οποία δόθηκε άδεια τροποποίησης, ενώ στο τέλος της πρότασης καθορίζεται, για όλα τα δικόγραφα, ο χρόνος των δέκα ημερών, εντός του οποίου θα έπρεπε να καταχωρηθούν. Δεν έχω ικανοποιηθεί από τη δικαιολογία που δόθηκε από την κα Τταουξιή, για τη μη εμπρόθεσμη καταχώρηση όλων των δικογράφων των Εναγόμενων
2. Κάθε άλλο, παρά πειστική, θα μπορούσε να κριθεί. - Ένας άλλος λόγος για τον οποίο δεν θα μπορούσα να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ των Εναγόμενων 1, είναι η χρονοβόρα πορεία της υπόθεσης. Για να καταστεί κατανοητός ο λόγος αυτός, θεωρώ απαραίτητο όπως κάμω μια σύντομη αναφορά στο ιστορικό της διαδικασίας, όπως προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης. Η ακρόαση της αγωγής είχε ξεκινήσει την 13/2/2015, με τη μαρτυρία του επιθεωρητή του Τμήματος Εργασίας, Ευάγγελου Σωκράτους (Μ.Ε.1). Κατά την αντεξέταση του μάρτυρα από τη συνήγορο των Εναγόμενων 1, υπεβλήθη αίτημα για αναβολή της ακρόασης με σκοπό την καταχώρηση, από τους Εναγόμενους 1, αίτησης για τροποποίηση των δικογράφων τους. Το Δικαστήριο ενέκρινε το αίτημα αναβολής και έδωσε οδηγίες για έγκαιρη καταχώρηση της αίτησης και της τυχόν ένστασης από τις άλλες πλευρές, κατά τρόπο ώστε η αίτηση να ακούετο την 6/3/2015, ημερομηνία που ορίστηκε η υπόθεση για ακρόαση της αίτησης που θα καταχωρείτο. Οι Εναγόμενοι 1 καταχώρησαν την αίτηση τροποποίησης μόλις την προηγούμενη μέρα που είχε οριστεί η υπόθεση, με αποτέλεσμα να ήταν ανέφικτο να καταχωρηθεί η ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση μέχρι την 6/3/
3. Συνεπεία της πιο πάνω εξέλιξης το Δικαστήριο ανέβαλε την ακρόαση της αίτησης τροποποίησης, επαναορίζοντας την στις 20/3/
4. Κατ' εκείνη την ημερομηνία το Δικαστήριο επεφύλαξε την απόφαση του, επί της αίτησης τροποποίησης, την οποία εξέδωσε την 21/4/
5. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, στο διάταγμα του Δικαστηρίου καθορίστηκε χρόνος δέκα ημερών για την καταχώρηση των τροποποιημένων δικογράφων των Εναγόμενων
6. Επιπλέον, το Δικαστήριο κατά την ίδια ημερομηνία όρισε τη συνέχιση της ακρόασης της αγωγής στις 21/5/
7. Κατ' εκείνη την ημερομηνία υπεβλήθη αίτημα αναβολής από την ευπαίδευτη συνήγορο των Εναγόμενων 1, με σκοπό να προβεί σε υποβολή αίτησης για παράταση του χρόνου καταχώρησης των τροποποιημένων δικογράφων τους, για το λόγο ότι δεν είχαν καταχωρηθεί όλα τα δικόγραφα τους εντός της καθορισθείσας στο διάταγμα τροποποίησης προθεσμίας. Το Δικαστήριο, με ενδιάμεση απόφαση του απέρριψε το αίτημα αναβολής. Κατ' αυτό τον τρόπο συνεχίστηκε η ακρόαση της αγωγής, με τη συνέχιση της αντεξέτασης του Μ.Ε.1, η οποία ολοκληρώθηκε κατά την 29/5/
8. Οι Εναγόμενοι 1, τόσο στην ένορκη δήλωση της κας Τταουξιή, όσο και στην γραπτή τους αγόρευση, υποστηρίζουν ότι σε περίπτωση που η αίτηση τους απορριφθεί, θα επηρεαστούν ανεπανόρθωτα τα δικαιώματα τους και το Δικαστήριο θα έχει ελλιπή εικόνα ως προς τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης ή/και θα οδηγήσει σε καταστρατήγηση των αρχών της δικαιοσύνης ή/και της δίκαιης δίκης. Με κάθε σεβασμό προς τους Εναγόμενους 1, δεν θα συμφωνούσα με τις ως άνω θέσεις τους. Το δικαίωμα τους να παρουσιάσουν την υπόθεση τους κατά τον τρόπο που αυτοί επιθυμούν δεν είναι απεριόριστο. Το Δικαστήριο τους έχει δώσει κάθε ευκαιρία κατά τρόπο ώστε να παρουσιάσουν ενώπιον του Δικαστηρίου τις θέσεις τους και τα κατά την εκδοχή τους γεγονότα. Αποτελεί όμως καθήκον του Δικαστηρίου να ισοζυγίσει δύο παράγοντες. Αφενός, το δικαίωμα των Εναγόμενων να παρουσιάσουν τις θέσεις τους κατά τον τρόπο που επιθυμούν, αφετέρου να μην επηρεαστεί το δικαίωμα των αντιδίκων τους να τύχουν και αυτοί δίκαιης δίκης. Η τυχόν έγκριση του αιτήματος τους θα είχε ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση της ολοκλήρωσης της ακρόασης της αγωγής, η οποία, όπως έχω ήδη αναφέρει, δεν συνεχίστηκε απρόσκοπτα. Επιπλέον, δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο υποβολής αιτήματος για επανακλήτευση του Μ.Ε.1 για να αντεξεταστεί επί των νέων θέσεων των Εναγόμενων 1 που θα περιλαμβάνονταν στα τροποποιημένα δικόγραφα τους. Η διαδικασία όμως αυτή θα είχε ως αποτέλεσμα την παράταση του χρόνου που θα χρειαζόταν για ολοκλήρωση της ακρόασης, επιβαρύνοντας με αυτό τον τρόπο το ήδη βεβαρημένο ιστορικό της παρούσας διαδικασίας. Επισημαίνω ότι η παρούσα υπόθεση εκκρεμεί στο πινάκιο του Δικαστηρίου από τις 24/9/
9. Θα πρέπει ακόμα να τονίσω ότι η τυχόν αποδοχή του αιτήματος των Εναγόμενων 1 δεν θα συμβάδιζε με την συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή για απονομή της δικαιοσύνης εντός εύλογου χρόνου. Έχοντας κατά νουν τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω, καταλήγω ότι η υπό εξέταση αίτηση δεν έχει περιθώρια επιτυχίας και θα πρέπει να απορριφθεί. Όσον αφορά τα έξοδα της αίτησης, δεν βλέπω οποιοδήποτε λόγο για απόκλιση από το γενικό κανόνα ότι ακολουθούν το αποτέλεσμα. Φυσικά, δεν θα επιδικαστούν οποιαδήποτε έξοδα υπέρ του Ενάγοντα, για το λόγο ότι δεν καταχώρησε ένσταση στην αίτηση. Η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ των Εναγόμενων 2 και εναντίον των Εναγόμενων 1, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι όμως πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............. Θ. Θωμά, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΘΘ/ΑΓ Subject: Civil / Other actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για παράταση ισχύος διατάγματος τροποποίησης [1] Στην υπόθεση αυτή μνημονεύεται απόσπασμα από το σύγγραμμα Salmond on Jurisprudence, 12η έκδοση, σελ. 151, κάτω από την επικεφαλίδα «Inconsistency between earlier decisions of the same rank». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο