← Κύπρος

ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΕΛΩΝΕΙΩΝ ν. NAUTILUS SERVICES LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 787/2008, 22/7/2015

ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΕΛΩΝΕΙΩΝ ν. NAUTILUS SERVICES LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 787/2008, 22/7/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A207 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: N. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 787/2008 ΜΕΤΑΞΥ: ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΕΛΩΝΕΙΩΝ Ενάγουσας και

  1. NAUTILUS SERVICES LTD
  2. PETROS HEAVY HAULAGE LIMITED
  3. ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ
  4. ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙΛΗ
  5. ΖΩΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ
  6. ΠΑΓΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ
  7. ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ ΚΥΠΡΟΥ ΛΤΔ Εναγομένων ------------------ Ημερομηνία: 22 Ιουλίου, 2015 Για την Ενάγουσα: κα. Σ. Χ'' Γιώρκη Για την Εναγομένη 1: κ. Τ. Παπαμιχαλόπουλος Για την Εναγομένη 2: κ. Π. Γιάνακκας για κ. Κωνσταντίνο Πόλεος Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Απαίτηση H Ενάγουσα απαιτεί από τους Εναγομένους αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα το ποσό των €938,03 (Λ.Κ. 549) ως εισαγωγικό δασμό, νόμιμο τόκο και έξοδα. Η αγωγή προωθήθηκε μόνο εναντίον των Εναγομένων 1 και
  8. Τα ακόλουθα γεγονότα όπως προβάλλονται στις παραγράφους 2, 3, 4, 5, 7, 8 και 9 της Τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης, γίνονται παραδεκτά στις Υπερασπίσεις των Εναγομένων 1 και 2 ή δηλώθηκαν ως παραδεκτά στις 4/12/2014: · Η Εναγομένη 1, ήταν κάτοχος άδειας λειτουργίας της Γενικής Αποθήκης Αποταμίευσης ΓΑΑ 5.37 στη Λεμεσό (παρ. 2 της Τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης). · H άδεια, παραχωρήθηκε στην Εναγομένη 1, δυνάμει του άρθρου 71 του Περί Τελωνείων και Φόρων Καταναλώσεως Νόμου, Ν.82/1967 («Ν.82/1967») με γνωστοποίηση του Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων με αριθμό 34, στην οποία καθορίζονται οι βασικοί όροι λειτουργίας των Αποθηκών Αποταμίευσης. Γνωστοποιήθηκε στην Εναγομένη 1 μαζί με την επιστολή έγκρισης της Αποθήκης Αποταμίευσης κατά ή περί τον Ιανουάριο 1976 (παρ. 3 της Τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης). · H Εναγόμενη 1 κατέθεσε στο Τελωνείο Λεμεσού προς όφελος της Εναγομένης 2, η οποία την 23/1/2007 μετονομάσθηκε από PROGRESS ELECTRONICS CO LTD σε PETROS HEAVY HAYLAGE LIMITED, διασάφηση αποταμίευσης με αριθμό 137 ημερομηνίας 15/4/1992, για την αποταμίευση συσκευών τηλεφώνου (παρ. 4 της Τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης). · H διασάφηση συνοδευόταν με το τιμολόγιο αγοράς με αριθμό ΟΜΤ/793/92 ημερομηνίας 3/3/1992 και μετά τον έλεγχο της σχετικής διασάφησης των συνοδευτικών εγγράφων και το φυσικό έλεγχο των εμπορευμάτων πιστοποιήθηκε από τον αρμόδιο τελωνειακό λειτουργό, η αποταμίευση με αριθμό 426541 ημερομηνίας 16/11/1992 και οι τηλεφωνικές συσκευές παραλήφθηκαν από την Εναγομένη 1 και τέθηκαν υπό τη φύλαξη της και καταχωρήθηκαν στο αποθεματικό της αποθήκης με αύξοντα αριθμό αποθέματος 114/92 (παρ. 5 της Τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης). · Ο Εναγόμενος 3 κατάθεσε, κατά ή περί τις 26/6/1992 στο Τελωνείο Λεμεσού, διασάφηση εξαγωγής με αριθμό Β954 με σκοπό την εξαγωγή 24 τηλεφωνικών συσκευών PANASONIC αξίας Λ.Κ.1194,00 και στις 27/7/1992, διασάφηση εξαγωγής με αριθμό C1437 για εξαγωγή 6 τηλεφωνικών συσκευών PANASONIC αξίας Λ.Κ.245 (παρ. 7 της Τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης). · Περαιτέρω, κατά ή περί την 23/4/1992, κατατέθηκε στο Τελωνείο Λεμεσού διασάφηση εξαγωγής με αριθμό A 1170 με σκοπό την εξαγωγή 12 τηλεφωνικών συσκευών PANASONIC αξίας Λ.Κ.356 και στις 17/4/1992, διασάφηση εξαγωγής με αριθμό C662 με σκοπό την εξαγωγή 36 τηλεφωνικών συσκευών PANASONIC αξίας Λ.Κ.1656 (παρ. 8 της Τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης). · Μετά από έλεγχο από αρμόδιους λειτουργούς του Τελωνείου, επετράπη η μεταφορά των εμπορευμάτων από την αποθήκη στο σημείο εξαγωγής, με σκοπό την εξαγωγή χωρίς την καταβολή των οφειλόμενων δασμών και φόρων (παρ. 9 της Τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης). Πέραν των πιο πάνω, η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι για τη μεταφορά των τηλεφωνικών συσκευών καθώς και την προσήκουσα φόρτωση τους σε πλοίο και/ή αεροπλάνο και τη διασφάλιση των αναλογούντων στα εξαγόμενα εμπορεύματα δασμών από την αποθήκη (ΓΑΑ 5.37) στο Λιμάνι Λεμεσού, από την Εναγόμενη 2, υπήρχε κατατεθειμένο στο Τμήμα Τελωνείων εγγυητήριο με αριθμό 44/90, ημερομηνίας 5/1/1990, με ισχύ αορίστου χρόνου μέχρι του ποσού των Λ.Κ.2000 με εγγυητές τους Εναγόμενους 4 και
  9. Οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 ουδέποτε παρουσίασαν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία ότι τα εν λόγω εμπορεύματα πράγματι εξήχθησαν και/ή έφθασαν στον προορισμό τους και εξακολουθούν να οφείλονται στη Δημοκρατία οι δασμοί και/ ή φόροι. Η αξία των τηλεφωνικών συσκευών ανερχόταν σε Λ.Κ.3451, ο εισαγωγικός δασμός τους σε Λ.Κ.421 και η έκτακτη προσφυγική επιβάρυνση σε Λ.Κ.
  10. Ο Ανώτερος Τελωνειακός Λειτουργός Λεμεσού, απέστειλε διπλοσυστημένες επιστολές και/ή σημειώματα απαίτησης με στοιχεία A/A 28/96 στην Εναγομένη 1, ως κατόχου της Αποθήκης (ΓΑΑ 5.37), ημερ. 2/5/1996, δυνάμει της οποίας την καλούσε σε τακτή προθεσμία να καταβάλει στο Τμήμα Τελωνείων το οφειλόμενο ποσό των Λ.Κ.
  11. Παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της Ενάγουσας προς τους Εναγόμενους, όπως καταβάλουν το ως άνω οφειλόμενο ποσό, οι Εναγόμενοι αρνήθηκαν και/ή παρέλειψαν και/ή αμέλησαν να το πράξουν. Οι Υπερασπίσεις των Εναγομένων 1 και 2 Οι Εναγόμενες 1 και 2 καταχώρισαν ξεχωριστές υπερασπίσεις αρνούμενες την αξίωση. Οι θέσεις τους στα περισσότερα ζητήματα είναι κοινές. Καταλογίζουν αμέλεια στην Ενάγουσα. Η Εναγόμενη 1, αν και καταλογίζει ευθύνη και στους Εναγομένους 2 και 3, δεν καταχώρισε απαίτηση για συνεισφορά εναντίον τους. Από την πλευρά της η Εναγομένη 2, αν και καταλογίζει ευθύνη και στον Εναγόμενο 3, δεν καταχώρισε απαίτηση για συνεισφορά εναντίον του. Η Υπεράσπιση της Εναγομένης 1 Οι λεπτομέρειες αμέλειας και παράβασης καθήκοντος που αποδίδει η Εναγομένη 1 στην Ενάγουσα είναι οι ακόλουθες: «α. Παρέλειψε κα/ή αμέλησε να διενεργήσει έγκαιρα έλεγχο σχετικά με τις εν λόγω διασαφήσεις εξαγωγής των Εναγομένων 3 (sic). β. Αμέλησε και/ή αδιαφόρησε να αναζητήσει έγκαιρα το τελωνειακό έντυπο εξαγωγής των εμπορευμάτων σχετικά με τις εν λόγω διασαφήσεις εξαγωγής κατά παράβαση των εκ του νόμου καθορισμένων καθηκόντων της. γ. Καθυστέρησε αδικαιολόγητα να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες ώστε να εξασφαλίσει την απαίτηση της από τους Εναγόμενους 1 κατά παράβαση των νομίμων καθηκόντων της. δ. Παρέλειψε και/ή αδιαφόρησε να ενημερώσει έγκαιρα τους Εναγόμενους 1 σχετικά με την εν λόγω διαφορά τους. ε. Παρέλειψε και/ή αδιαφόρησε και/ή αμέλησε να διασφαλίσει τη φύλαξη του σχετικού με τις επίδικες εξαγωγές φακέλου συμπεριλαμβανομένων και των αναφερομένων στις παραγράφους 7 και 8 της Έκθεσης Απαίτησης εγγράφων, ο οποίος βρισκόταν πάντοτε στην κατοχή της. στ. Παρά τους επανειλημμένους ελέγχους και καταμετρήσεις εμπορευμάτων τους οποίους διενήργησε η Ενάγουσα και/ή οι αντιπρόσωποι της στην Αποθήκη των Εναγομένων 1 ουδέποτε εμφανίστηκε και/ή εντοπίσθηκε οποιαδήποτε παρατυπία και/ή έλλειψη εγγράφων και/ή των ισχυριζομένων στην παρούσα αγωγή εγγράφων. ζ. Γενικά ενήργησε με αμέλεια και κατά παράβαση των νομίμων καθηκόντων της επιδεικνύοντας πλήρη αδιαφορία με αποτέλεσμα να προκαλέσει και/ή να συμβάλει στη δημιουργία της παρούσας αξίωσης.» Όσον αφορά την ευθύνη των Εναγομένων 2 και 3 ισχυρίζεται τα ακόλουθα: «α. Καθυστέρησαν και/ή δεν ενήργησαν το ταχύτερο δυνατό ώστε να επιληφθούν του επίδικου ζητήματος. β. Παρέλειψαν και/ή αμέλησαν να προβούν στις αναγκαίες ενέργειες ώστε να ικανοποιηθούν όλες οι εκ του νόμου απορρέουσας υποχρεώσεις τους. γ. Παρέλειψαν και/ή αμέλησαν και/ή αδιαφόρησαν να διασφαλίσουν τη φύλαξη των αποδεικτικών στοιχείων, τα οποία θα κρατούσαν στην κατοχή τους. δ. Παρέλειψαν και/ή αμέλησαν και/ή αδιαφόρησαν να διασφαλίσουν τη φύλαξη του σχετικού με τις επίδικες εξαγωγές φακέλου. ε. Γενικά ενήργησαν αμελώς και κατά παράβαση των νομίμων υποχρεώσεων τους και χωρίς να καταβάλουν εύλογη φροντίδα και επιμέλεια αναφορικά με τις επίδικες εξαγωγές.» Η Υπεράσπιση της Εναγομένης 2 Η θέση της είναι ότι τα αναφερόμενα εμπορεύματα τα πώλησε αφορολόγητα στον Εναγόμενο 3, ο οποίος χρησιμοποιούσε την επωνυμία Stavros Electronics, εκδίδοντας σχετικά τιμολόγια. Οι ισχυρισμοί της δικογραφούνται ως ακολούθως (παρ. 6 της Υπεράσπισης): «Διαζευκτικά και για περαιτέρω υπεράσπιση τους οι Εναγόμενοι 2 ισχυρίζονται τα ακόλουθα:- α. Τα αναφερόμενα στις παραγράφους 7 και 8 της Έκθεσης Απαίτησης εμπορεύματα τα πώλησαν αφορολόγητα στον Εναγόμενο 3 Σταύρο Σταύρου, ο οποίος χρησιμοποιούσε την επωνυμία Stavros Electronics, εκδίδοντας σχετικά τιμολόγια, o οποίος στη συνέχεια προχώρησε στις απαραίτητες ενέργειες για την επανεξαγωγή τους και/ή κατέθεσε στο Τελωνείο Λεμεσού τις αναφερόμενες στις παραγράφους 7 και 8 της Έκθεσης Απαίτησης διασαφήσεις εξαγωγής. β. Ταυτόχρονα με κάθε διασάφηση εξαγωγής από τον Εναγόμενο 3, οι Εναγόμενοι 2 εξέδιδαν προς τους Εναγόμενους 1 εντολή παράδοσης (delivery order) και/ή τις σχετικές οδηγίες προς το Τελωνείο Λεμεσού και τους Εναγόμενους 1 για την παράδοση των σχετικών εμπορευμάτων, για εξαγωγή, στον Εναγόμενο
  12. Οι Εναγόμενοι 2, αν χρειασθεί, θα αναφερθούν σε περαιτέρω λεπτομέρειες κατά τη δικάσιμο.» Οι λεπτομέρειες αμέλειας και παράβασης καθήκοντος που αποδίδει η Εναγομένη 2 στην Ενάγουσα είναι ακόλουθες: «α. Παρέλειψε κα/ή αμέλησε να διενεργήσει έγκαιρα έλεγχο σχετικά με τις εν λόγω διασαφήσεις εξαγωγής. β. Αμέλησε και/ή αδιαφόρησε να αναζητήσει έγκαιρα το τελωνειακό έντυπο εξαγωγής των εμπορευμάτων σχετικά με τις εν λόγω διασαφήσεις εξαγωγής κατά παράβαση των εκ του νόμου καθορισμένων καθηκόντων της. γ. Καθυστέρησε αδικαιολόγητα να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες ώστε να εξασφαλίσει την απαίτηση της από τους Εναγόμενους 1 κατά παράβαση των νομίμων καθηκόντων της. δ. Παρέλειψε και/ή αδιαφόρησε να ενημερώσει έγκαιρα τους Εναγόμενους 1 σχετικά με την εν λόγω διαφορά τους. ε. Παρέλειψε και/ή αδιαφόρησε και/ή αμέλησε να διασφαλίσει τη φύλαξη του σχετικού με τις επίδικες εξαγωγές φακέλου συμπεριλαμβανομένων και των αναφερομένων στις παραγράφους 7 και 8 της Έκθεσης Απαίτησης εγγράφων, ο οποίος βρισκόταν πάντοτε στην κατοχή της. στ. Παρά τους επανειλημμένους ελέγχους και καταμετρήσεις εμπορευμάτων τους οποίους διενήργησε η Ενάγουσα και/ή οι αντιπρόσωποι της στην Αποθήκη των Εναγομένων 1 ουδέποτε εμφανίστηκε και/ή εντοπίσθηκε οποιαδήποτε παρατυπία και/ή έλλειψη εγγράφων και/ή των ισχυριζομένων στην παρούσα αγωγή εγγράφων. ζ. Γενικά ενήργησε με αμέλεια και κατά παράβαση των νομίμων καθηκόντων της επιδεικνύοντας πλήρη αδιαφορία με αποτέλεσμα να προκαλέσει και/ή να συμβάλει στη δημιουργία της παρούσας αξίωσης.» Αποδίδει επίσης αμέλεια και στον Εναγόμενο
  13. Όσον αφορά την ευθύνη του Εναγομένου 3 ισχυρίζεται τα ακόλουθα: «α. Καθυστέρησε και/ή δεν ενήργησε το ταχύτερο δυνατό ώστε να επιληφθεί του επίδικου ζητήματος. β. Παρέλειψε και/ή αμέλησε να προβεί στις αναγκαίες ενέργειες ώστε να ικανοποιηθούν όλες οι εκ του νόμου απορρέουσας υποχρεώσεις του. γ. Παρέλειψε και/ή αμέλησε και/ή αδιαφόρησε να διασφαλίσει τη φύλαξη των αποδεικτικών στοιχείων, τα οποία θα κρατούσε στην κατοχή του. δ. Παρέλειψε και/ή αμέλησε και/ή αδιαφόρησε να διασφαλίσει τη φύλαξη του σχετικού με τις επίδικες εξαγωγές φακέλου. ε. Γενικά ενήργησε αμελώς και κατά παράβαση των νομίμων υποχρεώσεων τους και χωρίς να καταβάλει εύλογη φροντίδα και επιμέλεια αναφορικά με τις επίδικες εξαγωγές.» Μάρτυρας της Ενάγουσας - κ. Χαράλαμπος Ορθοδόξου (ΜΕ1) Όπως ανέφερε, είναι Τελωνειακός Λειτουργός Α' στο Τελωνείο Λεμεσού. Υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του γραπτή δήλωση (Τεκμήριο Α), στην οποία ουσιαστικά επαναλαμβάνει τα όσα αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησης. Κατέθεσε προς υποστήριξη των θέσεων του τα ακόλουθα έγγραφα ως Τεκμήρια: - Τεκμήριο 1: Φωτοαντίγραφο άδειας λειτουργίας της Γενικής Αποθήκης Αποταμίευσης 5.37 της Εναγομένης 1, ημερομηνίας 15/1/
  14. - Τεκμήριο 2: Φωτοαντίγραφο της γνωστοποίησης του Διευθυντή των Τελωνείων που καθορίζει τους βασικούς όρους λειτουργίας Γενικών Αποθηκών Αποταμίευσης. - Τεκμήριο 3: Φωτοαντίγραφο της διασάφησης αποταμίευσης των τηλεφωνικών συσκευών που έγινε από την Εναγομένη 1 ημερομηνίας 15/4/1992, (έντυπο Τελ. 3, με αριθμό 137) για λογαριασμό της Εναγομένης
  15. - Τεκμήριο 4: Φωτοαντίγραφο του τιμολογίου αγορά των τηλεφωνικών συσκευών ΟΜΤ/793/92, ημερομηνίας 3/3/
  16. - Τεκμήριο 5: Πιστοποιητικό Αποταμίευσης Τελ. 197, με αρ. 426541, ημερομηνίας 16/4/1992, που εκδόθηκε από τελωνειακό λειτουργό. Με το έγγραφο πιστοποιείται η φύλαξη των τηλεφωνικών συσκευών στην αποθήκη αποταμίευσης 5.37 και καταχωρίστηκαν στο αποθεματικό της αποθήκης με αύξοντα αριθμό αποθέματος 114/
  17. - Τεκμήριο 6: Εγγυητήριο έγγραφο της Εναγομένης 6, ημερομηνίας 31/12/1985, (Τελ. 124 - Αρ. 81/86). - Τεκμήριο 7: Φωτοαντίγραφο εγγυητήριου εγγράφου της Εναγομένης 7, ημερομηνίας 8/4/1992 (Τελ. 124- Αρ. 265/92). - Τεκμήριο 8: Εγγυητήριο έγγραφο των Εναγομένων 4 και 5, ημερομηνίας 5/1/1990 (Τελ.124- Αρ. 44/90). - Τεκμήριο 9: Κατάσταση αποθεματικού της αποθήκης 5.37 αναφορικά με τις τηλεφωνικές συσκευές (Τελ. 163). - Τεκμήριο 10.1 - 10.11: Δέσμη διατακτικών παράδοσης της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος προς την Εναγομένη 1 προς όφελος της Εναγομένης 2 (εκδοθέντων το 1992). - Τεκμήριο 11: Φωτοαντίγραφο διασάφησης εξαγωγής ημερομηνίας 26/6/1992, B954 (Τελ.41), που κατέθεσε ο Εναγόμενος 3 για τη μετακίνηση και εξαγωγή στην Ελλάδα 24 τηλεφωνικών συσκευών αξίας Λ.Κ. 1194 (€3406,95). Το έγγραφο φέρει την υπογραφή και έγκριση τελωνειακού υπαλλήλου. - Τεκμήριο 12: Φωτοαντίγραφο διασάφησης εξαγωγής ημερομηνίας 27/7/1992, C1437 (Τελ.41), που κατέθεσε ο Εναγόμενος 3 για τη μετακίνηση και εξαγωγή στην Ελλάδα 6 τηλεφωνικών συσκευών αξίας Λ.Κ. 245 (€418,60). Το έγγραφο φέρει την υπογραφή και έγκριση τελωνειακού υπαλλήλου. Η θέση του ΜΕ 1, είναι ότι τα υπογραμμένα έντυπα διασάφησης, Τεκμήρια 11 και 12 (Τελ. 41), παραδόθηκαν στον Εναγόμενο 3, ο οποίος τα παρουσίασε στο Ταμείο του Τελωνείου ούτως ώστε να πληρωθούν τυχόν δασμοί ή φόροι. Επειδή τα συγκεκριμένα τηλέφωνα θα εξάγονταν στην Ελλάδα το Ταμείο του Τελωνείου δεν τα επιβάρυνε με οποιοδήποτε ποσό. Στη συνέχεια, ο Εναγόμενος 3, φαίνεται ότι παρέδωσε τα έντυπα Τεκμήρια 11 και 12 (Τελ. 41), στην Εναγομένη 1 για να του παραδοθούν οι τηλεφωνικές συσκευές (βλ. Τεκμήριο 9, Τελ. 163). Το αν εξήχθησαν ή όχι στην Ελλάδα θα φαινόταν αν τα πρωτότυπα των Τεκμηρίων 11 και 12 υπογράφονταν και πιστοποιούνταν από τελωνειακό υπάλληλο στο λιμάνι ή στο αεροδρόμιο. Στην Εναγομένη 1 θα επιστρέφονταν φωτοαντίγραφα. Στο φάκελο του Τελωνείου δεν υπάρχουν τα πρωτότυπα, υπογραμμένα και πιστοποιημένα, ως έπρεπε, αλλά μόνο η έγκριση για εξαγωγή στην Ελλάδα. Ο Εναγόμενος 3 εμπορευόταν, την εν λόγω χρονική περίοδο, με την επωνυμία Stavros Electronics. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 13, φωτοαντίγραφο γραπτής κατάθεσης του Εναγομένου
  18. Παρουσίασε τη γραπτή έκθεση του τελωνειακού λειτουργού, κ. Ιωάννη Αδάμου, ημερομηνίας 11/11/1996 (Τεκμήριο 14), στην οποία αναφέρεται ότι στις 23/4/1992 και 17/4/1992, εγκρίθηκαν διασαφήσεις για την εξαγωγή 12 και 36 τηλεφωνικών συσκευών (έντυπο Τελ. 41, Αρ. Α1170 και C662 αντίστοιχα). Δεν φαίνεται όμως να εξήχθησαν. Οι διασαφήσεις δεν εντοπίζονται. Επιτράπηκε όμως η μετακίνηση τους (βλ. Τεκμ. 9, Τελ. 163), με τη σημείωση ότι το Τελωνείο ανέμενε να παραλάβει τις διασαφήσεις (έντυπο Τελ. 41, Αρ. Α1170 και C662) με βεβαίωση τελωνιακού λειτουργού στο λιμάνι ή στο αεροδρόμιο ότι οι εν λόγω συσκευές εξήχθησαν στην Ελλάδα. Το Τμήμα Τελωνείων ακολούθως προχώρησε στον υπολογισμό των οφειλόμενων δασμών στο ποσό των Λ.Κ.
  19. Με επιστολή ημερομηνίας 2/5/1996, απαίτησε το ποσό από την Εναγομένη 1 (Τεκμήριο 15.1 η επιστολή, Τεκμήριο 15.2 η απόδειξη αποστολής και Τεκμήριο 16 η απόδειξη παραλαβής). Η Εναγομένη 1 απάντησε γραπτώς και αρνήθηκε οποιαδήποτε ευθύνη (Τεκμήριο 17.1 - 17.4 επιστολές ημερομηνίας 13/5/1996 προς Τμήμα Τελωνείου). Οι Εναγόμενοι δεν καταχώρισαν προσφυγή. Η εν λόγω απαίτηση μέχρι σήμερα δεν έχει ικανοποιηθεί. Κατά την αντεξέταση του από τον συνήγορο της Εναγομένης 1, ο ΜΕ 1 ανέφερε ότι ευθύνη για τους δασμούς φέρουν ο αποθηκάριος και ο ιδιοκτήτης των τηλεφωνικών συσκευών. Παρέπεμψε στο Τεκμήριο 2, όρο 18 για να στηρίξει τη θέση του. Η Εναγομένη 1 ενάγεται ως υπεύθυνη της αποθήκης. Ο δασμός υπολογίστηκε την ημέρα που κατατέθηκε η διασάφηση για αποταμίευση. Έλεγχος των αποθηκών γίνεται τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, από τη στιγμή που η απαίτηση στάληκε το 1996, μάλλον δεν έγινε έλεγχος την περίοδο 92 -
  20. Η Εναγομένη 1 όφειλε να έχει όλα τα απαραίτητα έγγραφα στην κατοχή της. Τα έντυπα για μετακίνηση ετοιμάζονται εις τριπλούν. Το πρωτότυπο μένει στο Τελωνείο, το δεύτερο στον τόπο εξαγωγής και το τρίτο μένει με τον κάτοχο της αποθήκης. Τα έντυπα πιστοποιούνται από τελωνειακό λειτουργό. Δεν μπορούσε να γνωρίζει αν απωλέστηκε το έντυπο εξαγωγής ή όχι. Η Εναγομένη 1 όφειλε να απευθυνθεί κοντά τους και να τους ενημερώσει ότι δεν το παρέλαβε. Αρνήθηκε ότι η Ενάγουσα δεν έκανε έλεγχο έγκαιρα ή ότι ήταν αμελής. Από τα στοιχεία που έχουν δε φαίνεται να έγινε εξαγωγή οπότε οι Εναγόμενοι οφείλουν να πληρώσουν τους δασμούς. Κατά την αντεξέταση του από τον συνήγορο της Εναγομένης 2, ο ΜΕ 1 ανέφερε ότι από τα Τεκμήρια 11 και 12 φαίνεται ότι δόθηκε άδεια εξαγωγής. Ιδιοκτήτης των τηλεφωνικών συσκευών φέρεται να είναι ο Εναγόμενος
  21. Για να του δοθεί άδεια για μετακίνηση των συσκευών έπρεπε να αποδείξει ότι είναι ιδιοκτήτης. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Εναγόμενος 3, ζήτησε ως ιδιοκτήτης τη μετακίνηση τους. Δεν αμφισβητεί ότι ο Εναγόμενος 3 ήταν ο ιδιοκτήτης των συσκευών. Η Εναγομένη 2 ενάγεται ως εγγυητής. Αρνήθηκε ότι δεν έπρεπε να δοθεί άδεια για μετακίνηση αφού η Εναγομένη 2 δεν είχε συγκατατεθεί. Μάρτυρας της Εναγομένης 1 - κ. Χρίστος Άκαρος (ΜΥ1) Όπως ανέφερε, είναι διευθύνων σύμβουλος της Εναγομένης
  22. Υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του γραπτή δήλωση (Τεκμήριο Β). Παραδέχθηκε τα ακόλουθα Τεκμήρια: - Τεκμήριο 3: Φωτοαντίγραφο της διασάφησης αποταμίευσης των τηλεφωνικών συσκευών που έγινε από την Εναγομένη 1, ημερομηνίας 15/4/1992, (έντυπο Τελ. 3, με αριθμό 137, για λογαριασμό της Εναγομένης 2). - Τεκμήριο 5: Πιστοποιητικό Αποταμίευσης Τελ. 197, με αρ. 426541, ημερομηνίας 16/4/1992, που εκδόθηκε από τελωνειακό λειτουργό. Με το έγγραφο πιστοποιείται η φύλαξη των τηλεφωνικών συσκευών στην Αποθήκη Αποταμίευσης 5.37 και καταχωρίστηκαν στο αποθεματικό της αποθήκης με αύξοντα αριθμό αποθέματος 114/
  23. - Τεκμήριο 6: Εγγυητήριο έγγραφο της Εναγομένης 6, ημερομηνίας 31/12/1985, (Τελ. 124 - Αρ. 81/86). - Τεκμήριο 7: Φωτοαντίγραφο εγγυητήριου εγγράφου της Εναγομένης 7, ημερομηνίας 8/4/1992 (Τελ. 124- Αρ. 265/92). Η θέση του είναι ότι τα πιο πάνω εγγυητήρια έγγραφα κάλυπταν την ασφαλή φύλαξη των εμπορευμάτων στην αποθήκη της Εναγομένης 1, όχι όμως την ασφαλή μεταφορά εμπορευμάτων από το Τελωνείο μέχρι την αποθήκη ή για τα εμπορεύματα που παραδόθηκαν από την αποθήκη για εξαγωγή όπου χρησιμοποιήθηκε η εγγύηση 44/
  24. Τα εμπορεύματα που αναφέρονται στις διασαφήσεις εξαγωγής Τελ. 41, παραδόθηκαν νόμιμα στον ιδιοκτήτη τους ο οποίος ανάλαβε και την ευθύνη της εξαγωγής δηλώνοντας στις διασαφήσεις Τελ. 41 την εγγύηση του με αύξοντα αριθμό 44/
  25. Το Τμήμα Τελωνείων απαιτούσε να δηλώνεται η ισχύουσα εγγύηση για την εξαγωγή διαφορετικά δεν θα γινόταν αποδεκτή. Το Τελ.41 βασίζεται στο άρθρο 76

(3)του Νόμου 82/
  1. Είναι η θέση του ότι στις περιπτώσεις νόμιμης παράδοσης εμπορευμάτων από την αποθήκη αποταμίευσης για εξαγωγή, τυχόν απολεσθέντες δασμοί και φόροι μπορούν να ανακτηθούν μόνο από τον ιδιοκτήτη των εμπορευμάτων. Λόγω αυτού του γεγονότος απαιτείται από το Τελωνείο εγγύηση η οποία θα ισχύει για τη συγκεκριμένη εξαγωγή για να διασφαλίσει τους αναλογούντες δασμούς και φόρους. Σε όλες τις διασαφήσεις που κατατέθηκαν η Εναγομένη 1, δεν ήταν ούτε ιδιοκτήτης ούτε εξαγωγέας των εμπορευμάτων. Για αυτό το λόγο η εγγύηση που δηλώθηκε στις διασαφήσεις ήταν η 44/90 και όχι οι εγγυήσεις 81/86 και 265/
  2. Με λίγα λόγια, ο Εναγόμενος 3 ήταν ο ιδιοκτήτης και εξαγωγέας των εν λόγω εμπορευμάτων και οι Εναγόμενοι 4 και 5 ήταν οι εγγυητές προς το Τμήμα Τελωνείων σε περίπτωση που πήγαινε κάτι στραβά με τη εξαγωγή των εμπορευμάτων και ο ιδιοκτήτης των εμπορευμάτων αδυνατούσε να πληρώσει τους αναλογούντες δασμούς και φόρους. Η Εναγομένη 1, κάθε έξι μήνες, συμπλήρωνε και απέστελλε καταστάσεις των αποθεμάτων της αποθήκης της προς το Τμήμα Τελωνείων για έλεγχο, Τελ.
  3. Μαζί με το Τελ. 165 παρουσίαζε και κατάσταση των κλειστών αποθεμάτων της εξαμηνίας για να μπορεί ο έλεγχος να γίνεται πιο εύκολα. Για τα συγκεκριμένα εμπορεύματα, τον Ιανουάριο του 1993 η Εναγομένη 1, δήλωσε ότι ο φάκελος ήταν κλειστός αφού τα συγκεκριμένα εμπορεύματα παραδόθηκαν νόμιμα για εξαγωγή. Στις έξι επόμενες αναφορές το συγκεκριμένο απόθεμα (114/92), δεν παρουσιαζόταν στα ανοικτά αποθέματα και ουδέποτε το Τμήμα Τελωνείων αμφισβήτησε τις καταστάσεις αυτές. Προχώρησε άμεσα και απάντησε την επιστολή Τεκμήριο 15.1, με τις επιστολές Τεκμήρια 17.1 -
  4. Το Τμήμα Τελωνείων ουδέποτε του ζήτησε κατάθεση. Η αγωγή κατατέθηκε 12 χρόνια μετά. Προσπάθησε, μέσω του Τμήματος Τελωνείων στη Λάρνακα, να ελέγξει τις εξαγωγές προς την Ελλάδα, όμως δεν υπήρχαν έγγραφα γιατί είχαν καταστραφεί. Χωρίς αποτέλεσμα ήταν και οι προσπάθειες που κατέβαλε και με τον Εναγόμενο 3 να εντοπίσει το πιστοποιημένο Τελ.
  5. Εκφράζει την έκπληξή του γιατί η αγωγή δεν προωθήθηκε εναντίον των Εναγομένων 3, 4 και
  6. Η θέση του είναι ότι Εναγομένη 1 δεν ευθύνεται για την καταβολή του ποσού που απαιτείται. Προφορικά, συμπλήρωσε ότι πιστοποιημένα Τελ.41, τοποθετούνται σε ένα μεγάλο κιβώτιο στο Τμήμα Τελωνείου και ο κάθε ένας μπορεί να πάει να τα παραλάβει. Παρά τις προσπάθειές του, δεν εντόπισε τα πιστοποιημένα Τελ.
  7. Ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να ελέγχονται από το Τελωνείο όλοι οι φάκελοι. Έπρεπε, όπως ανέφερε, να ελέγχονται τουλάχιστον οι κλειστοί φάκελοι της προηγούμενης εξαμηνίας. Ανέφερε προφορικά στο Τμήμα Τελωνείου ότι δεν παρέλαβε κάποια Τελ.41, όμως δεν τον ειδοποίησαν αν αυτά είχαν εξευρεθεί ή όχι. Τέσσερα χρόνια μετά, έλαβε επιστολή απαίτησης. Κατά την αντεξέταση, ανέφερε ότι οι τηλεφωνικές συσκευές παραδόθηκαν στον ιδιοκτήτη, αφού διαπίστωσαν ότι δεν αναφερόταν η δική τους εγγύηση. Παραδόθηκαν στον πωλητή του ιδιοκτήτη, Εναγόμενο
  8. Δεν καταχώρησε προσφυγή σε σχέση με την επιστολή απαίτησης, Τεκμήριο 15.
  9. Αρνήθηκε ότι με τις επιστολές του, Τεκμήριο 17.1-4, αρνήθηκε μόνο την ευθύνη. Από τη στιγμή που παρέδωσε τα εμπορεύματα νόμιμα στον ιδιοκτήτη τους, δεν έχει ευθύνη η Εναγομένη
  10. Δεν δέχθηκε ότι ίσχυαν οι όροι του Τεκμηρίου 2 ή ότι παρέλαβε αυτούς μαζί με το Τεκμήριο
  11. Οι όροι αλλάζουν από χρόνο σε χρόνο. Μάρτυρας της Εναγομένης 2 - κ. Ανδρέας Δημητρίου (ΜΥ2) Όπως ανέφερε, είναι «εκπρόσωπος» της Εναγομένης
  12. Υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του γραπτή δήλωση (Τεκμήριο Γ). Η Εναγομένη 2 ήταν ο εισαγωγέας και ιδιοκτήτης των τηλεφωνικών συσκευών. Ακολούθως, τα εμπορεύματα αυτά πωλήθηκαν στον Εναγόμενο
  13. Η κυριότητα των εμπορευμάτων μεταβιβάστηκε στον Εναγόμενο 3, όταν αυτός παρουσίασε τα Τελ.41, τα οποία έγιναν αποδεκτά από Τελωνειακό Λειτουργό με την ένδειξη «Passed. Bond in force". Η θέση του είναι ότι παράτυπα ο Τελωνειακός Λειτουργός αποδέχθηκε εγγύηση της Εναγομένης 2, χωρίς τη συγκατάθεσή της. Από τη στιγμή που το Τελ.41 έγινε αποδεκτό, η Εναγόμενη 2 απαλλάχθηκε από οποιαδήποτε ευθύνη. Ο υπεύθυνος για την καταβολή του ποσού είναι ο Εναγόμενος 3, όμως επειδή έχει πτωχεύσει, η Ενάγουσα προσπαθεί να εισπράξει από άλλους το ποσό της απαίτησης. Κατά την αντεξέταση από τη συνήγορο της Ενάγουσας, επανέλαβε ότι η εγγύηση της Εναγομένης 2 αναγράφηκε στο Τελ.41, χωρίς τη συγκατάθεσή της. Ο λόγος που γνώριζε ο Εναγόμενος 3 τον αριθμό της εγγύησης είναι γιατί τον εξυπηρέτησαν παλαιότερα. Ο Εναγόμενος 3 τους ξεγέλασε. Οι Εναγόμενοι 4 και 5 είναι υπάλληλοί του. Σε αυτούς παρέδωσε τα εμπορεύματα γιατί ο Εναγόμενος 4 συνδεόταν με τον Εναγόμενο
  14. Κατά την αντεξέτασή του από το συνήγορο της Εναγομένης 1, ανέφερε ότι όταν γίνει η εξαγωγή, ο Τελωνειακός Λειτουργός αναγράφει στο Τελ.41 ότι η εξαγωγή εκτελέστηκε. Δυστυχώς πολλά πιστοποιημένα Τελ.41 χάνονταν. Σε τέτοια περίπτωση παρουσίαζαν στο Τελωνείο ως μαρτυρία για την εξαγωγή αντίγραφο της φορτωτικής. Αρνήθηκε ότι τα εμπορεύματα παραδόθηκαν στον Εναγόμενο 3 με υπάλληλο της Εναγομένης 2 με τη δική της εγγύηση. Καταληκτικά, επανέλαβε ότι ο Εναγόμενος 3 τους εξαπάτησε χρησιμοποιώντας την εγγύηση της Εναγομένης 2 χωρίς τη συγκατάθεσή της. Επίδικα Θέματα Τα έγγραφα που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 1, 3 - 17 δεν έχουν αμφισβητηθεί από τους διαδίκους. Για τα Τεκμήρια 3, 5, 6 και 7 υπάρχει από πλευράς Εναγομένης 1 ρητή παραδοχή. Αμφισβητείται από πλευράς Εναγομένης 1 το Τεκμήριο
  15. Από την Εναγομένη 1, όπως αυτό διαφάνηκε και από την αγόρευση του συνηγόρου της, ηγέρθηκαν τα ακόλουθα:
  16. Ο τρόπος υπολογισμού και το ποσό της απαίτησης δεν έχουν αποδειχθεί. Εισηγείται μη επαρκή δικογράφηση της βάσης υπολογισμού.
  17. Κατά πόσο η απαίτηση του ποσού απαίτησης αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη που έπρεπε να προσβληθεί με προσφυγή. Εισηγείται ότι δεν είναι εκτελεστή διοικητική πράξη.
  18. Εν πάση περιπτώσει δεν δικογραφείται τέτοιος ισχυρισμός από την Ενάγουσα.
  19. Η Ενάγουσα δεν δύναται με βάση το Ν. 82/67 να διεκδικεί από την Εναγομένη 1 το ποσό που απαιτεί.
  20. Στην υπεράσπιση αποδίδεται στην Ενάγουσα αμέλεια. Από πλευράς Εναγομένης 2, εγείρονται τα ακόλουθα επιχειρήματα:
  21. Από τη στιγμή που η ιδιοκτησία των τηλεφωνικών συσκευών μεταβιβάστηκε στον Εναγόμενο 3, η Εναγομένη 2 δεν έχει πλέον ευθύνη.
  22. Παράνομα ο τελωνειακός λειτουργός δέχθηκε την εγγύηση της Εναγομένης 2 αφού δεν λήφθηκε προηγουμένως η συγκατάθεση της.
  23. Στην υπεράσπιση της επίσης αποδίδεται στην Ενάγουσα αμέλεια. Θα προχωρήσω να αξιολογήσω την προσκομισθείσα μαρτυρία έχοντας υπόψη μου τα παραδεκτά γεγονότα, τα έγγραφα που έχουν γίνει παραδεκτά και τις εκατέρωθεν δικογραφημένες θέσεις. Αξιολόγηση των μαρτύρων Οι μάρτυρες κρίνονται από τη συμπεριφορά και το λόγο που εκφέρουν στο εδώλιο του μάρτυρα. Το Δικαστήριο για την αξιολόγησή τους εφαρμόζει τις καθιερωμένες από τη νομολογία αρχές αξιολόγησης (βλ. Mohamed ν. Δημοκρατία
(2010)2 ΑΑΔ 266, Kades v. Nicolaou and Another
(1986)1 CLR 212, Γεωργιάδης ν. Αστυνομίας
(1985)1 ΑΑΔ 56, Μιχαήλ ν. Αστυνομίας
(1991)2 ΑΑΔ 168, Βαριάνου ν. Βορκά
(2010)1 ΑΑΔ 1541, Φάρμα Ρένου Χ΄Ιωάννου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, ν. Χίννη, Πολ. Έφεση 14/2009, 20/6/2012, Ομήρου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 AAΔ 506, Αεροπόρος κ.α. ν. Αστυνομίας
(1993)2 ΑΑΔ 362, Γιουρούκης ν. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 171, Λιθογραφεία Κυριακίδη κ.α. ν. Tiba Publishing Co. Ltd,
(1998)1 Α.Α.Δ. 1894, Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας
(1991)2 AAΔ 320, Mustafa ν. Κακουρή κ.α.
(2002)1 ΑΑΔ 165, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα
(1992)1 ΑΑΔ 1056, Γιασεμή ν. Ρούσου
(1996)1Β ΑΑΔ 1098, Σοφοκλέους ν. Τσεσμελόγλου
(2006)1 ΑΑΔ 1153). Ο Λόρδος Bingham σε άρθρο του "The Judge as Juror: The Judicial Determination of Factual Issues" (εκδόθηκε στο "The Business of Judging", Oxford 2000[1]), έθεσε τις εξής κατευθυντήριες γραμμές τις οποίες θεωρώ ιδιαίτερα βοηθητικές (σελ. 6 - 7): ''The main tests needed to determine whether a witness is lying or not are, I think, the following, although their relative importance will vary widely from case to case:
(1)the consistency of the witness's evidence with what is agreed, or clearly shown by other evidence, to have occurred;
(2)the internal consistency of the witness's evidence;
(3)consistency with what the witness has said or deposed on other occasions;
(4)the credit of the witness in relation to matters not germane to the litigation;
(5)the demeanour of the witness. The first three of these tests may in general be regarded as giving a useful pointer to where the truth lies. If a witness's evidence conflicts with what is clearly shown to have occurred, or is internally self-contradictory, or conflicts with what the witness has previously said, it may usually be regarded as suspect. It may only be unreliable, and not dishonest, but the nature of the case may effectively rule out that possibility. The fourth test is perhaps more arguable....... Cross examination as to credit is often, no doubt, a valuable and revealing exercise, but the fruits of even a successful cross- examination need to be appraised with some care. And so to demeanour, an important subject because it is the trial judge's opportunity to observe the demeanour of the witness and from that to judge his or her credibility, which is traditionally relied on to give the judge's findings of fact their rare degree of inviolability....." Το Δικαστήριο, αφού κρίνει μάρτυρα ως αξιόπιστο, μπορεί να επιλέξει μέρος της μαρτυρίας του και να απορρίψει άλλο (βλ. Mohamed ν. Δημοκρατία
(2010)2 ΑΑΔ 266, 278, Βαριάνου ν. Βορκά
(2010)1 ΑΑΔ 1541 και Φάρμα Ρένου Χ΄ Ιωάννου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, ν. Χίννη, Πολ. Έφεση 14/2009, 20/6/2012). Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου πρέπει να ασκείται με προσοχή και η προσέγγιση να αιτιολογείται (βλ. Ομήρου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 AAΔ 506, 528). Αξιολόγηση του ΜΕ1 Το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας του αφορά γεγονότα και έγγραφα που δεν αμφισβητήθηκαν. Η μαρτυρία του δεν περιείχε υπερβολές, αντίθετα όταν δεν γνώριζε κάτι το δεχόταν. Όπως ανέφερα, αμφισβητείται η θέση του ότι το Τεκμήριο 2 δόθηκε στην Εναγομένη 1 μαζί με το Τεκμήριο
  1. Η Εναγομένη 1 δεν παρουσίασε άλλο έγγραφο ή συμφωνία. Σημειώνω ότι είναι παραδεκτό από πλευράς Εναγομένης 1, ότι η άδεια συνοδευόταν από όρους. Περαιτέρω κατά την αντεξέταση του δεν ερωτήθηκε ειδικά σε σχέση με αυτό το ζήτημα. Δεν του τέθηκε δηλαδή ειδικά ισχυρισμός ότι το Τεκμήριο 2 ουδέποτε είχε σταλεί στην Εναγομένη 1 ή ότι υπήρχαν άλλοι όροι. Το ζήτημα τέθηκε για πρώτη φορά από τον ΜΥ
  2. Στην απουσία μαρτυρίας που να καταδεικνύει το αντίθετο, δέχομαι τη μαρτυρία του επί του θέματος ως αξιόπιστη και ότι το Τεκμήριο 2, δόθηκε στην Εναγομένη 1 μαζί με το Τεκμήριο
  3. Αξιολόγηση του ΜΥ1 Ο μάρτυρας αυτός αναφέρθηκε κυρίως στον τρόπο που ο ίδιος αντιλαμβανόταν τις νομικές υποχρεώσεις της Εναγομένης 1 όπως αυτές προέκυπταν από τα κατατεθέντα έγγραφα και το νόμο. Η θέση του ότι υπήρξε καθυστέρηση στην προώθηση της απαίτησης συνάδει και με τα έγγραφα που κατατέθηκαν. Η γραπτή απαίτηση της Ενάγουσας έγινε το 1996 (Τεκμήριο 15.1) και η αγωγή καταχωρίστηκε το
  4. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ενάγουσα καθυστέρησε στην καταχώριση της αγωγής. Από την άλλη, ο μάρτυρας δεν έδωσε επαρκή εξήγηση γιατί δήλωνε από τον Ιανουάριο του 1993 ότι ο φάκελος ήταν κλειστός χωρίς να παραλάβει τα πιστοποιημένα Τελ.
  5. Είναι φανερό ότι τα αναζήτησε από το 1996 και μετά. Στις επιστολές Τεκμήρια 17.1 - 4 ισχυρίζεται ότι η Εναγομένη 1 παρέδωσε τα εμπορεύματα με την προσκόμιση των Τελ. 41, πλήρως συμπληρωμένων και υπογραμμένων από υπεύθυνο τελωνειακό λειτουργό. Διαφαίνεται από τις επιστολές αυτές η θέση του ότι, εφόσον η Εναγομένη 1 δεν εγγυήθηκε την εξαγωγή δεν έφερε ευθύνη. Στην πραγματικότητα δεν ανέμενε ποτέ την επιστροφή των Τελ. 41 με πιστοποίηση ότι όντως έγινε εξαγωγή στην Ελλάδα. Δεν αναζήτησε επομένως έγκαιρα, έστω και προφορικά, όπως είπε, τα πιστοποιημένα Τελ.
  6. Όσον αφορά το Τεκμήριο 2 η μαρτυρία του ήταν ασαφής. Δεν μπορούσε να τοποθετηθεί αν αυτό το έγγραφο είχε δοθεί μαζί με το Τεκμήριο
  7. Περαιτέρω η αναφορά του ότι οι όροι διαφοροποιούνταν κάθε χρόνο δεν υποστηρίχθηκε με έγγραφη μαρτυρία. Δεν δέχομαι τη μαρτυρία του επί αυτού του σημείου. Εν πάση περιπτώσει η μαρτυρία που έδωσε σε σχέση με τη διαδικασία που ακολουθείται σε σχέση με τα Τελ. 41, είναι αυτή που περιγράφεται και στον όρο 18 (a) του Τεκμηρίου 2, δηλαδή: «After shipment the warehousekeeper concerned will be furnished with the quadruplicate of the entry duly certified as to shipment which will support the record in his accounts.» Αξιολόγηση του ΜΥ2 Η θέση του μάρτυρα αυτού ήταν ότι η Εναγομένη 2 δεν συγκατατέθηκε στη χρήση της εγγύησης της και ότι παράτυπα ο τελωνειακός λειτουργός δέχθηκε να αναγραφεί επί των διασαφήσεων εξαγωγής η δική της εγγύηση. Ανέφερε περαιτέρω ότι, ο Εναγόμενος 3, τον οποίο εξυπηρετούσαν, τους ξεγέλασε. Έχω διεξέλθει της Υπεράσπισης της Εναγομένης 2 και όπως διαφαίνεται και από τα αποσπάσματα που παρέθεσα πιο πάνω, τέτοια εκδοχή ή ισχυρισμοί δεν δικογραφούνται. Στην ουσία έχει παρουσιαστεί μαρτυρία που δεν ανταποκρίνεται στις δικογραφημένες θέσεις της Εναγομένης
  8. Συνεπώς η μαρτυρία του, πέραν της παραδοχής του ότι οι δασαφήσεις εξαγωγής έφεραν την εγγύηση της Εναγομένης 2, δεν θα ληφθεί υπόψη. Σημειώνω ότι το γεγονός ότι η ιδιοκτησία των τηλεφωνικών συσκευών μεταβιβάστηκε στον Εναγόμενο 3, είναι επίσης θέση και της Ενάγουσας. Ευρήματα σε σχέση με τα επίδικα θέματα Απαίτηση εναντίον της Εναγομένης 1
  9. Ο υπολογισμός του ποσού της απαίτησης και επάρκεια δικογράφησης της βάσης υπολογισμού. Οι τέσσερις διασαφήσεις, Β954, C1437, Α1170 και C662, η αξία των τηλεφωνικών συσκευών και αριθμός συσκευών που εξήλθαν της αποθήκης δικογραφούνται στις παραγράφους 7 και 8 της Έκθεσης Απαίτησης και αποτελούν παραδεκτά γεγονότα. Στην παράγραφο 12 της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρεται ότι η αξία των τηλεφωνικών συσκευών ανερχόταν σε Λ.Κ.3451, ο εισαγωγικός δασμός τους σε Λ.Κ.421 και η έκτακτη προσφυγική επιβάρυνση σε Λ.Κ.
  10. Τα ποσά αυτά συνάδουν και με την επιστολή απαίτησης, Τεκμήριο 15.
  11. Στην εν λόγω επιστολή καταγράφεται και ο τρόπος υπολογισμού της απαίτησης. Κρίνω ότι στην έκθεση απαίτησης δικογραφείται με επάρκεια η απαίτηση του ποσού και ότι η μαρτυρία που προσφέρθηκε από τον ΜΕ1, όσον αφορά τη βάση και τον τρόπο υπολογισμού συνάδει και καλύπτεται από τα δικόγραφα. Σημειώνω ότι η Εναγομένη 1 (αλλά και η Εναγομένη 2), δεν αιτήθηκε περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες σε σχέση με την παράγραφο 12 της Έκθεσης Απαίτησης. Αποδέχομαι επομένως ότι ο εισαγωγικός δασμός και η έκτακτη προσφυγική επιβάρυνση για τις συσκευές που εξήχθησαν είναι €938,03 (Λ.Κ 549).
  12. Κατά πόσο η απαίτηση του ποσού απαίτησης αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη που έπρεπε να προσβληθεί με προσφυγή και επάρκεια δικογράφησης ισχυρισμού. Σύμφωνα με τη νομολογία, οι αποφάσεις των τελωνειακών αρχών στην εκτέλεση των καθηκόντων τους για επιβολή δασμών ανάγονται στον τομέα του δημοσίου δικαίου και μπορούν να ελεγχθούν μόνο από το Ανώτατο Δικαστήριο με βάση τις αποκλειστικές εξουσίες που του παρέχει το Άρθρο 146 του Συντάγματος. Έτσι, αν η χρηματική απαίτηση, στην οποία αναφέρεται μία αγωγή, είναι το αποτέλεσμα διοικητικής απόφασης για την ορθότητα της οποίας το Επαρχιακό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να αποφανθεί, αφ΄ης στιγμής δεν προσβλήθηκε η εγκυρότητα της απόφασης, η οφειλή πρέπει να θεωρείται ως δεδομένη (βλ. Κυριάκου ν. Διευθυντή Τμήματος Τελωνείων
(2000)1Α ΑΑΔ 589 και The Director of the Department of Customs & Excise v. Grecian Hotel Enterprises Ltd
(1985)1 CLR 476). Οι υπολογισθέντες δασμοί όπως απαιτήθηκαν με την επιστολή Τεκμήριο 15.1 είναι επομένως εκτελεστή διοικητική πράξη. Είναι παραδεκτό γεγονός ότι η πράξη αυτή δεν έχει προσβληθεί από την Εναγομένη
  2. Αναγκαιότητα δικογράφησης ότι αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη. Το κατά πόσο η πράξη έχει προσβληθεί ή όχι δεν αποτελούσε ζήτημα το οποίο απαραιτήτως έπρεπε να δικογραφηθεί στην Έκθεση Απαίτησης. Αντίθετα αν η πράξη έχει προσβληθεί επιτυχώς θα ήταν θέμα υπεράσπισης.
  3. Κατά πόσο η Ενάγουσα δύναται με βάση το Ν. 82/67 να διεκδικεί από την Εναγομένη 1 το ποσό που απαιτεί. Η συνήγορος της Ενάγουσας με παρέπεμψε στα άρθρα 24
(1)
(2), 41
(1)(α) (β)
(2), 72
(1)
(2), 76, 77, 79
(1)
(2), 164, 169
(1), 177
(2)και 179 του Ν 82/67[2] οι πρόνοιες του οποίου τύγχαναν εφαρμογής όταν προέκυψε η διαφορά. Με παρέπεμψε επίσης στην Αναθεωρητική Έφεση 34/2010, Κυπριακή Δημοκρατία ν. S. Paroutis Electronics Ltd, 5/9/2014. Το άρθρο 76
(1)και
(3)προνοεί τα ακόλουθα: «76.-
(1)Εάν καθ' οιονδήποτε χρόνον, αφ' ης εμπορεύματα ετέθησαν εις αποθήκην αποταμιεύσεως, και πριν ή ταύτα νομίμως μεταφερθώσιν εκ της αποθήκης συμφώνως τη περί τούτων κατατεθείση διασαφήσει, αποδειχθή ότι τα εμπορεύματα ελλείπουσιν ή ότι είναι ελλιπή και δεν αποδειχθή τω Διευθυντή ότι τούτο οφείλεται εις φυσικήν φθοράν ή μείωσιν ή ετέραν νόμιμον αιτίαν, ανεξαρτήτως της ποινής ή δημεύσεως, ην τοιούτον έλλειμμα δυνατόν να επάγεται δυνάμει ετέρας διατάξεως του παρόντος Νόμου ο Διευθυντής δύναται να απαιτήση παρά του κατόχου της αποθήκης αποταμιεύσεως ή του ιδιοκτήτου των εμπορευμάτων, όπως καταβάλη πάραυτα αναφορικώς προς τα ελλείποντα εμπορεύματα ή την επί το έλαττον διαφοράν, εν όλω ή εν μέρει, ως ήθελε καθορίσει κατά το δοκούν, τον αναλογούντα τοις εμπορεύμασι δασμόν ή φόρον ή, εν τη περιπτώσει εμπορευμάτων αποταμιευθέντων επί τη επιστροφή του καταβληθέντος δασμού ή φόρου, άτινα δεν ηδύναντο κατά νόμον να διατεθώσιν προς εσωτερικήν κατανάλωσιν, ποσόν ίσον προς τον επιστραφέντα δασμόν ή φόρον: Νοείται ότι το παρόν εδάφιον δεν τυγχάνει εφαρμογής καθ' όσον αφορά εις έλλειμμα σημειούμενον εις εμπορεύματα αποταμιευθέντα και τελωνισθέντα εκ της εκ της αποθήκης προς εξαγωγήν ή φόρτωσιν αυτών ως εφοδίων, εκτός εάν ο αρμόδιος λειτουργός έχει εύλογον υπόνοιαν ότι η επί το έλαττον διαφορά οφείλεται εν όλω ή εν μέρει εις παράνομον υπεξαίρεσιν. .................
(3)Εν η περιπτώσει επιτραπή κατά νόμον η μεταφορά εμπορευμάτων εξ αποθήκης αποταμιεύσεως άνευ της καταβολής του δασμού ή φόρου εις ετέραν αποθήκην ή εις έτερον τι μέρος, το παρόν άρθρον, εξαιρουμένης της τεθειμένης τω εδαφίω
(1)επιφυλάξεως, τυγχάνει εφαρμογής καθ' όσον αφορά εις τα εμπορεύματα ταύτα διαρκούσης της μεταφοράς των, ως εάν ταύτα ευρίσκοντο εισέτι εν αποθήκη αποταμιεύσεως: Νοείται ότι παν ποσόν δυνάμει του εδαφίου
(1)οφειλόμενον, αναφορικώς προς τα τοιαύτα εμπορεύματα, εισπράττεται μόνον εκ του ιδιοκτήτου των εμπορευμάτων.» (υπογράμμιση δική μου) Στο άρθρο 2 του Ν.82/67, Ιδιοκτήτης ορίζεται ως ακολούθως: «"ιδιοκτήτης" καθ' όσον αφορά εις οιαδήποτε εμπορεύματα περιλαμβάνει τον κύριον, τον εισαγωγέα, εξαγωγέα, φορτωτήν ή έτερον πρόσωπον, όπερ ήθελεν εκάστοτε έχει κατοχήν ή νόμιμον συμφέρον επί των τοιούτων εμπορευμάτων' Στην Αναθεωρητική Έφεση 34/2010, Κυπριακή Δημοκρατία ν. S. Paroutis Electronics Ltd, 5/9/2014, η εφεσίβλητη-αιτήτρια είχε άδεια λειτουργίας ιδιωτικής αποθήκης αποταμίευσης για τα εισαγόμενα εμπορεύματα της, τα οποία τελούσαν υπό καθεστώς αναστολής καταβολής των εισαγωγικών δασμών και του Φ.Π.Α. Μετά από έλεγχο του Τμήματος Τελωνείων διαπιστώθηκε ότι η αποθήκη της εφεσίβλητης παρουσίαζε ελλείμματα και απλήρωτες διασαφήσεις, με αποτέλεσμα εμπορεύματα να εισέλθουν στην αγορά χωρίς την καταβολή των νενομισμένων δασμών και φόρων. Έγινε πλήρης αποθεματικός έλεγχος κατά τον οποίο διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν ελλείμματα εμπορευμάτων για τα οποία προσκομίστηκαν, εκ των υστέρων, εικονικές, όπως έκριναν οι εφεσείοντες, διασαφήσεις εξαγωγών. Η εφεσίβλητη αμφισβήτησε την προαναφερόμενη διαπίστωση και έτσι το τελωνείο-εφεσείοντες προχώρησε και επέδωσε στην εφεσίβλητη σημείωμα απαίτησης. Το Δικαστήριο πρωτόδικα δέχθηκε την προσφυγή και ακύρωσε το σημείωμα απαίτησης. Δύο από τους λόγους ακύρωσης ήταν οι ακόλουθοι: - Τα εμπορεύματα δεν ήταν ελλείποντα πριν από τη μεταφορά τους, εκ της αποθήκης της εφεσίβλητης, αφού είχε δοθεί εξουσιοδότηση για τη μεταφορά τους, από την αποθήκη, βάσει των διασαφήσεων που ρητώς επέτρεπαν τη μεταφορά τους στο αεροδρόμιο, προς εξαγωγή. Το γεγονός ότι τα εμπορεύματα δεν παραδόθηκαν τελικά προς εξαγωγή δεν δημιουργεί οποιαδήποτε ευθύνη για την εφεσίβλητη, σύμφωνα με το άρθρο 76 του Ν 82/67. Ακόμη, σύμφωνα με την επιφύλαξη που υπάρχει στο άρθρο 76
(3)του Νόμου, το ποσό των οφειλομένων δασμών και φόρων (σε περίπτωση που θα συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις των εν λόγω προνοιών), «εισπράττεται μόνον εκ του ιδιοκτήτου των εμπορευμάτων». Η εφεσίβλητη, όπως τόνισε το πρωτόδικο δικαστήριο, δεν είναι ιδιοκτήτης των εμπορευμάτων εφόσον τα είχε ήδη πωλήσει σε τρίτους και είχε εισπράξει την αξία τους. - Εν πάση περιπτώσει η μεταφορά των εμπορευμάτων, και η ευθύνη του ιδιοκτήτη της αποθήκης, φαίνεται να τερματίζεται με την παράδοση τους προς εξαγωγή η οποία, στην προκείμενη περίπτωση, πιστοποιείται με την υπογραφή και σφράγιση των διασαφήσεων. Μάλιστα, ο φερόμενος ως υπογράψας, τελωνειακός, είχε αναφέρει στην κατάθεσή του ότι ακολούθησε την καθιερωμένη διαδικασία ελέγχου των σχετικών εγγράφων και ζυγίσματος των εμπορευμάτων. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση με την ακόλουθη αιτιολογία: «Το άρθρο 76
(3)σε συνδυασμό με το άρθρο 76
(1)παρέχει εξουσία στο Διευθυντή του Τμήματος Τελωνείων να απαιτήσει από τον ιδιοκτήτη των εμπορευμάτων, υπό την έννοια του άρθρου 2 του Νόμου, να καταβάλει δασμό ή φόρο για οποιαδήποτε εμπορεύματα ελλείπουν από την αποθήκη του, αν δεν αποδειχθεί ότι η έλλειψη οφείλεται σε φυσική φθορά ή μείωση ή άλλη νόμιμη αιτία. Το ζήτημα των ελλειπόντων εμπορευμάτων καλύπτει και το στάδιο της μεταφοράς τους από την αποθήκη αποταμίευσης. Στην υπόθεση Anth. Demetriou Bond. Wareh. Co. Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Τελωνείου κ.α.
(1996)4(Ε) ΑΑΔ, 3509, η οποία επιβεβαιώθηκε κατ' έφεση (Δέστε: Anth. Demetriou Bond. Wareh. Co. Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Τελωνείου κ.α.
(2000)3 ΑΑΔ, 122), τονίστηκε ότι η ευθύνη των ιδιοκτητών αποθήκης, όπως η εφεσίβλητη, εκτείνεται μέχρι την παράδοση των εμπορευμάτων στο πλοίο ή το αεροσκάφος, προς εξαγωγή. Στην υπόθεση εκείνη δεν είχαν παραδοθεί τα εμπορεύματα στο αεροσκάφος και το δικαστήριο βρήκε ότι οι ιδιοκτήτες της αποθήκης ευθύνονταν. Η πιστοποίηση του Τελωνειακού Λειτουργού ότι τα εμπορεύματα εξήχθησαν δεν αναιρούσε την υποχρέωση ούτε απάλλασε τους εφεσείοντες και τους εισαγωγείς των εμπορευμάτων από την ευθύνη, εφόσον τα εμπορεύματα ουδέποτε φορτώθηκαν στο αεροσκάφος προς εξαγωγή.» (υπογράμμιση δική μου) Θεωρώ επίσης σημαντικό να αναφερθώ στο Τεκμήριο 1, το οποίο επενεργεί συμπληρωματικά της νομοθεσίας. Σύμφωνα με τον όρο 2 του Τεκμηρίου 1: «
  1. Approval of the warehouse to be known henceforth as warehouse No. 5.37 is hereby granted. This approval which is subject to my general powers of earlier revocation is subject to compliance with the law and regulations regarding bonded warehouses generally and to the following conditions, namely that:- .... f) duty shall be paid forthwith to the Collector of Customs on all goods which are not accounted for to the satisfaction of the Director;» Η επιχειρηματολογία επομένως του δικηγόρου της Εναγομένης 1, ότι από τη στιγμή που παρέδωσαν τις συσκευές τηλεφώνου νόμιμα δεν φέρουν ευθύνη, δεν ευσταθεί. Η ευθύνη της, ως κατόχου, εκτεινόταν μέχρι την παράδοση των εμπορευμάτων σε πλοίο ή αεροσκάφος προς εξαγωγή.
  2. Αμέλεια της Ενάγουσας Ο συνήγορος της Εναγομένης 1, δεν αγόρευσε επί του ζητήματος. Τέθηκε όμως ζήτημα καθυστέρησης της Ενάγουσας στη λήψη μέτρων από τον ΜΥ 1 και στην Υπεράσπιση, κρίνω σκόπιμο επομένως να εξετάσω κατά πόσο το ζήτημα αυτό αποτελεί υπεράσπιση στην απαίτηση. Η συνήγορος της Ενάγουσας με παρέπεμψε στην Department of Customs v M. Chr. Platanis And Co Ltd
(1981)1 CLR 635 και στην Frakapor Co Ltd v Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρ. Υπόθεσης 1499/99, 12/7/2001 (μη δημοσιευθείσα). Στις αποφάσεις αυτές αποφασίστηκε (με αναφορά στον περί Αναστολής της Παραγραφής Νόμο, Ν.57/64), ότι οφειλή στο κράτος δεν παραγράφεται. Είναι υποχρέωση των τελωνειακών αρχών να ξεκινήσουν τις διαδικασίες είσπραξης των οφειλών προς το δημόσιο. Ενδείκνυται βέβαια να μην υπάρχει κωλυσιεργία, αλλά η χρηστή διοίκηση δεν παραγράφει τα χρέη προς το κράτος, αντίθετα επιμένει στην είσπραξη τους. Παρά το γεγονός ότι έχει επιδειχθεί καθυστέρηση από πλευράς Ενάγουσας, δεν έχει καταδειχθεί πως αυτή παραγράφει ή άλλως πως εμποδίζει αυτήν στην προώθηση της απαίτησης της. Εν πάση περιπτώσει, δεν έχω ικανοποιηθεί από την ενώπιον μου μαρτυρία ότι αυτή έχει επενεργήσει εις βάρος της Εναγομένης
  1. Απαίτηση εναντίον της Εναγομένης 2
  2. Από τη στιγμή που η ιδιοκτησία των τηλεφωνικών συσκευών μεταβιβάστηκε στον Εναγόμενο 3, η Εναγομένη 2 δεν έχει πλέον ευθύνη. Σύμφωνα με το άρθρο 164 του Ν. 82/67: «
  3. Εάν εμπορεύματα, ων επετράπη κατά νόμον η μεταφορά δι' οιονδήποτε σκοπόν, άνευ πληρωμής του αναλογούντος αυτοίς δασμού ή φόρου, ληφθώσιν παρανόμως εξ οιουδήποτε πλοίου, αεροσκάφους ή τόπου, πριν η επιτευχθή ο τοιούτος σκοπός, ο Διευθυντής δύναται κατά το δοκούν να προβή εις την εκτέλεσιν του παρασχεθέντος διά ταύτα εγγυητηρίου, και εάν έτι δεν παρήλθεν εισέτι ο εν τω εγγυητηρίων καθωρισμένος χρόνος προς επίτευξιν του εν λόγω σκοπού.» Είναι παραδεκτό γεγονός ότι η Εναγομένη 2 εγγυήθηκε τη μεταφορά των εμπορευμάτων από τις αποθήκες αποταμιεύσεως και ότι η μεταφορά τους επετράπη με βάση το εγγυητήριο που κατέθεσαν. Στο εγγυητήριο 44/90 (Τεκμήριο 8), αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής: «..... hereby bind ourselves... ... ... ... ... ... ... to pay to the Republic of Cyprus on demand made by the Director ... ... ... ... .... such an amount not exceeding TWO THOUSANDS (sic) POUNDS ONLY as may be due in respect of duty or penalties on or in connection with goods which the Principal shall from time to time request and/or the Director shall allow to be kept or delivered without payment of duty or on payment at a reduced rate of duty - * (b) for removal from any warehouse, store, licensed factory or other place controlled or approved by the Director and due delivery to any other warehouse, store, licensed factory or other place, or on board any vessel or aircraft for exportation or use as stores, or . . . . . . . . . . . . . . . . . . This Bond shall remain in full force until such goods and any part thereof shall have been accounted for to the satisfaction of the Director in accordance with the provisions of any laws, regulations or orders in force and with any conditions imposed by the Director. ... » Υπό τις περιστάσεις, δεν έχει καταδειχθεί κανένας λόγος γιατί η Ενάγουσα εμποδίζεται από το να επιμείνει στην πιστή τήρηση των όρων της εγγυητικής και να απαιτήσει την πληρωμή των δασμών που υπολογίστηκαν ως οφειλόμενοι και απαιτούνται. Η υποχρέωση της Εναγομένης 2, προκύπτει από το νόμο αλλά και συμβατικά δυνάμει της κατατεθείσας εγγύησης της.
  4. Παράνομα ο τελωνειακός λειτουργός δέχθηκε την εγγύηση της Εναγομένης 2 αφού δεν λήφθηκε προηγουμένως η συγκατάθεση της. Όπως ανέφερα πιο πάνω, τέτοια θέση δεν δικογραφήθηκε συνεπώς δεν τίθεται θέμα εξέτασης του ισχυρισμού ούτε της μαρτυρίας που προσκομίστηκε σε σχέση με αυτόν.
  5. Αμέλεια της Ενάγουσας. Το ζήτημα αυτό δεν προωθήθηκε. Εν πάση περιπτώσει για τους ίδιους λόγους που ανέφερα σε σχέση με την Εναγομένη 1, δεν αποδέχομαι ούτε αυτή τη θέση. Κατάληξη Εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 για το ποσό των €938,03 πλέον νόμιμο τόκο. Τα έξοδα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται έξοδα υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων 1 και
  6. (Υπ.) ............... Ν. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Final/Claim Customs duty Αναφορά: Αστικά/Αγωγές/Τελική/Απαίτηση Τελωνείου για οφειλόμενους δασμούς [1] Επανέκδοση από το Current Legal Problems, vol 38, 1985 p 1-
  7. [2] Η εν λόγω νομοθεσία έχει καταργηθεί και αντικατασταθεί από τον Περί Τελωνειακού Κώδικα Νόμο, Ν. 94 (Ι)/
  8. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.