Άντρη Αριστείδου, Αρ. Αίτησης: 13/15, 7/8/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A222 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 13/15 Εν Πτωχεύσει: Άντρη Αριστείδου, εκ Λεμεσού Ημερομηνία: 07.08.2015 Για τους Αιτητές: κ. Γρ. Καραπατάκης και κ. Γ. Πότσης για KARAPATAKIS PAVLIDES LLC (κ. Πάτσαλος κατα την απόφαση) Για την Καθ' ης η Αίτηση: κ. Χ. Ιωάννου για Χ.Π. ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 03.03.2015 οι Souzan Pour Hassany Sefat Arabani και Neghar Sabouhi ως διαχειρίστριες της περιουσίας του αποβιώσαντος Nasser Sabouhi, εκ Λεμεσού, καταχώρησαν αίτηση, με την οποία ζητούν την έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας της Άντρης Αριστείδου, εκ Λεμεσού, στη βάση εκδοθείσας εναντίον της απόφασης για τα ποσά των €735,00, €17.086,01 και €187.500,00 πλέον τόκους και έξοδα. Στην Αίτηση αναφέρεται ότι η ρηθείσα Άντρη Αριστείδου πέραν των τελευταίων έξι
(6)μηνών αμέσως προηγουμένως της υποβολής της παρούσας αίτησης διέμενε στην οδό Σπετσών 3, Άγιος Συλάς, Λεμεσός. Ότι η ρηθείσα Άντρη Αριστείδου, δικαίως και αληθώς οφείλει στις Αιτήτριες τα πιο πάνω αναφερόμενα ποσά δυνάμει δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε εναντίον της ημερομηνίας 27.03.2014, στην αγωγή 2757/09 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Ότι κανένα άλλο πρόσωπο εκ μέρους των Αιτητριών κατέχει οποιαδήποτε ασφάλεια ή εγγύηση ή εξασφάλιση επί της περιουσίας της εν λόγω οφειλέτιδας ή επί οποιουδήποτε μέρους αυτής για την πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους, και ότι η Άντρη Αριστείδου, εντός τριών μηνών προ της καταχώρησης της παρούσας Αίτησης, διέπραξε πράξη πτώχευσης, ήτοι παρέλειψε να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της Ειδοποίησης Πτώχευσης αρ. 107/2014 η οποία της επιδόθηκε την 06.12.
- Η Καθ' ης η Αίτηση έχει καταχωρήσει, στις 24.04.2015, Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης. Οι λόγοι ένστασης αφορούν σε ισχυρισμούς για ελαττωματικότητα της Αίτησης και/ή ακυρότητα αυτής, ότι η Αίτηση συνιστά κατάχρηση Δικαστικής διαδικασίας και χρησιμοποιείται για αλλότριο σκοπό. Ακόμη ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, ότι η Καθ' ης η Αίτηση στερείται κινητής και ακίνητης περιουσίας και, τέλος ότι, υποχρέωση για εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους δεν έχει η Καθ' ης η Αίτηση, αλλά η ασφαλιστική της εταιρεία. Οι λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από γεγονότα που αναφέρονται σε ένορκη δήλωση της Καθ' ης η Αίτηση, ημερομηνίας 24.04.2015, στην οποία αναφέρει ότι, στην ουσία, αν και έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον της, το χρέος θα πρέπει να εξοφλήσει η ασφαλιστική της εταιρεία η οποία είναι αξιόχρεη, όφειλαν δε οι Αιτήτριες να στραφούν εναντίον της ασφαλιστικής της εταιρείας. Η Καθ' ης η Αίτηση δεν διαθέτει οποιαδήποτε ακίνητη περιουσία. Η κινητή της περιουσία είναι ο μισθός της, περί τα €700,00 μηνιαίως. Περαιτέρω, κατά την ακρόαση για την υποστήριξη της Αίτησης κατέθεσαν η Αιτήτρια 1 - η Souzan Pour Hassany, και η Καθ' ης η Αίτηση για υποστήριξη της ένστασης της. Στη μαρτυρία της η Souzan Pour Hassany επιβεβαίωσε ότι μετά την έκδοση της δικαστικής απόφασης, εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση, η τελευταία δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό. Εξ όσων γνωρίζει, η Καθ' ης η Αίτηση εργάζεται και μπορεί να πληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος της. Αποδέχθηκε ότι λήφθηκαν μέτρα εκτέλεσης εναντίον της ασφαλιστικής εταιρείας η οποία όμως δεν εξόφλησε τη δικαστική απόφαση που εκδόθηκε εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση. Ξεκαθάρισε, ωστόσο, ότι μετά την έκδοση απόφασης, εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση, δεν καταχώρησε αγωγή εναντίον της ασφαλιστικής εταιρείας της τελευταίας, λέγοντας πως έχει κάνει κάποιες κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Τέλος, ανέφερε ότι η πτωχευτική διαδικασία επιλέγηκε για να εξαναγκαστεί η ασφαλιστική εταιρεία της Καθ' ης η Αίτηση να πληρώσει τη δικαστική απόφαση που εκδόθηκε εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση. Η Καθ' ης η Αίτηση στη δική της μαρτυρία υιοθέτησε την ένορκη της δήλωση που συνοδεύει την ένσταση της και ανέφερε ότι από 24.04.2015 (ημερομηνία ένορκης της δήλωσης) επήλθε αλλαγή στα οικονομικά της, δηλαδή έπαυσε να έχει εισοδήματα αφού απολύθηκε από την εργασία που εργαζόταν. Με άδεια του Δικαστηρίου επιτράπηκε περαιτέρω μαρτυρία ενόψει της πρόσφατης ψήφισης του Νόμου 61(Ι)/15 του οποίου οι πρόνοιες τέθηκαν σε εφαρμογή άμεσα έχοντας ισχύ (άρθρο 128) και για τις εκκρεμούσες αιτήσεις πτωχευτικής διαδικασίας, και ο οποίος τροποποίησε τον Περί Πτωχεύσεως Νόμο, Κεφ.
- Η πρόσθετη μαρτυρία αφορούσε σε εκ συμφώνου κατάθεση παραδεκτών εγγράφων - Τεκμήρια 7 και 8, τα οποία κατατέθηκαν για την αλήθεια του περιεχομένου τους. Πρόκειται για Απόδειξη Είσπραξης από την Κυπριακή Δημοκρατία για το ποσό των €500,00 και Πιστοποιητικό από την Υπηρεσία Αφερεγγυότητας. Μέσα από τις αγορεύσεις οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν με επιχειρηματολογία τις θέσεις τους ως προς την επιτυχία και αποτυχία, αντίστοιχα, της επίδικης Αίτησης. Το Δικαστήριο τις διατηρεί κατά νου και δεν προτίθεται να τις επαναλάβει. Θα αναφερθεί σ' αυτές σε κατοπινό στάδιο, στο βαθμό που θα κρίνει αναγκαίο για την αιτιολόγηση της απόφασής του. Νομική πτυχή: Το άρθρο 4 του Κεφ. 5 όπως έχει τροποποιηθεί από το Ν.61(Ι)/2015 θεσμοθετεί τη Δικαιοδοσία των Δικαστηρίων για έκδοση διαταγμάτων παραλαβής, σκοπός της οποίας είναι η προστασία της περιουσίας του χρεώστη. Βασικές προϋποθέσεις είναι (α) μαρτυρία - ένορκη δήλωση - για υποβολή Προσωπικού Σχεδίου Αποπληρωμής πριν την υποβολή Αίτησης Πτώχευσης, όταν η αίτηση υποβάλλεται από χρεώστη, και (β) προσκόμιση Πιστοποιητικού ότι δεν υποβλήθηκε αίτηση ή δεν βρίσκεται σε ισχύ Προσωπικό Σχέδιο Αποπληρωμής ή Προστατευτικό Διάταγμα, σύμφωνα με τις διατάξεις του Περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων Νόμου (Ν.65(Ι)/2015). Στο άρθρο 5 του Κεφ. 5 προβλέπονται οι όροι και οι προϋποθέσεις, οι οποίες θα πρέπει να συντρέχουν, ούτως ώστε να δικαιούται κάποιος πιστωτής να υποβάλει αίτηση πτώχευσης. Οι όροι και προϋποθέσεις είναι: (α) Το συνολικό ποσό του χρέους να συμποσούται, αν είναι περισσότεροι του ενός οι αιτητές, σε €15.000,
- (β) Το χρέος να είναι εκκαθαρισμένο ποσό, πληρωτέο είτε άμεσα είτε στο μέλλον, σε καθορισμένο όμως χρόνο. (γ) Η πράξη πτώχευσης, στην οποία θα στηρίζεται η πτώχευση, να συνέβηκε μέσα σε 6 μήνες πριν την υποβολή της αίτησης. (δ) Ο οφειλέτης να κατοικεί στην Κύπρο ή μέσα σε ένα χρόνο πριν την υποβολή της αίτησης, είχε τη συνήθη διαμονή ή τόπο εργασίας του στην Κύπρο, ή διεξήγαγε εργασίες προσωπικά ή με αντιπρόσωπο ή διευθυντή ή ήταν μέλος οίκου ή συνεταιρισμού που διεξήγαγε εργασίες στην Κύπρο, μέσω εταίρου ή εταιρείας ή αντιπρόσωπου ή διευθυντή. (ε) Ο αιτητής να δηλώνει στην αίτηση το πλήρες όνομα, τον αριθμό ταυτότητας, το επάγγελμα και τη διεύθυνση του, όσο και εκείνα του οφειλέτη. (στ) Ο πιστωτής καταβάλλει στον Επίσημο Παραλήπτη τέλος ύψους €500,
- (ζ) Ο αιτητής θα πρέπει να παραδώσει αντίγραφο της αίτησης στον Επίσημο Παραλήπτη, στο Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, στο Διευθυντή του Τμήματος Εμπορικής Ναυτιλίας, στο Γενικό Διευθυντή του Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου, και στο Διευθυντή του Τμήματος Οδικών Μεταφορών. Επιπλέον στην περίπτωση όπου τυγχάνει ο αιτητής-πιστωτής να είναι εξασφαλισμένος οφείλει, στην αίτηση του, είτε να δηλώσει ότι προτίθεται να παραιτηθεί από την εξασφάλιση του προς όφελος των πιστωτών, σε περίπτωση που ο χρεώστης κηρυχτεί σε πτώχευση ή να δώσει εκτίμηση της εξασφάλισης του. Αν μετά την αφαίρεση της εκτιμημένης αξίας, παραμένει υπόλοιπο χρέους, τότε μπορεί να γίνει αποδεκτός ως αιτητής-πιστωτής στην έκταση του υπόλοιπου του χρέους. Το άρθρο 6 του Κεφ. 5 προβλέπει τη διαδικασία της προώθησης και απόδειξης της αίτησης πτώχευσης. Σύμφωνα με την παράγραφο 2 συνάγεται ότι κατά την ακρόαση αίτησης πτώχευσης, και προκειμένου να εκδοθεί διάταγμα πτώχευσης, θα πρέπει να αποδειχθούν τα πιο κάτω στοιχεία. (α) Βεβαίωση πιστωτή με ένορκη δήλωση για το χρέος. (β) Το χρέος. (γ) Η επίδοση της αίτησης. (δ) Η πράξη πτώχευσης. Αναλόγως των αποδεικτικών στοιχείων το Δικαστήριο προχωρεί είτε στην έκδοση του διατάγματος, είτε στην απόρριψη της αίτησης. Εκ των λόγων ένστασης είναι η κατάχρηση της παρούσας διαδικασίας, ως εκ τούτου, κρίνεται ορθό να γίνει παραπομπή σε σχετική νομολογία. Στην αγγλική υπόθεση Re Majory η οποία εμφαίνεται με τον τίτλο Re A R. 65 (CA) και στην υπόθεση Re a Debtor
(1955)2 All E.R. διατυπώθηκε ο κανόνας ότι αποτελεί κατάχρηση, η χρήση ή απειλή χρήσης της διαδικασίας, πτώχευσης για σκοπό άλλο από εκείνο για τον οποίο προορίζεται. Aναφέρθηκε ότι αυτό αποτελεί κανόνα καθολικής εφαρμογής και όχι μόνο στις διαδικασίες πτώχευσης. Η έννοια και/ή ο θεσμός της κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας αναγνωρίζεται, και λαμβάνεται υπόψη, κατά την άσκηση της δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων. Η δε νομολογία προβάλλει πλούσια. Στην ίδια πιο πάνω υπόθεση Re a Debtor γίνεται παραπομπή στην απόφαση Re A Judgement Summons
(1953)1 All E.R. 424 στην οποία αναφέρθηκε ότι, δεν είναι παραδεκτή η χρήση της διαδικασίας πτώχευσης όπου αυτή θα αποτελούσε καταπιεστικό μέσο ως προς τα δικαιώματα του χρεώστη. Αναφορικά με το πότε προκύπτει κατάχρηση εξηγείται στην απόφαση Re Shaw
(1928)Ch. 206, απόφαση στην οποία γίνεται ανασκόπηση στην προηγούμενη νομολογία, επί του θέματος. Με συντομία προκύπτει πως όταν η αίτηση πτώχευσης ή γενικά η πτωχευτική διαδικασία κινείται όχι με καλή πίστη ή πρόθεση αλλά για κάποιο παράλληλο ή άλλο σκοπό τότε πρόκειται για καταπίεση. Στο σύγγραμμα Williams on Bankruptcy 19η έκδοση των Μuir Hunter and David Graham στη σελίδα 70 γίνεται αναφορά στην εξουσία των αγγλικών Δικαστηρίων, με βάση βέβαια ειδικό νόμο του 1869, να μην εκδίδουν διατάγματα παραλαβής όταν το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι η αίτηση πτώχευσης προωθείται για άλλο σκοπό ή για παράλληλο σκοπό. Οι ίδιες αρχές εξακολούθησαν να έχουν εφαρμογή και με μεταγενέστερη νομοθεσία, σε περιπτώσεις όπου έτυχε και λήφθηκαν χρήματα εκβιαστικά ή γίνονται προσπάθειες για να εισπραχθούν χρήματα εκβιαστικά ή ακόμη για να εξασφαλιστεί κάποιο πλεονέκτημα μυστικά από άλλους πιστωτές. Στην απόφαση London Clubs κ.α. ν. Ρόδου Παπαδόπουλου
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1699 επιβεβαιώθηκε πρωτόδικη απόφαση με την οποία κρίθηκε ότι ήταν καταπιεστική, σε βάρος χρεώστη, η διαδικασία πτώχευσης καθότι, όπως εξηγείται και στην απόφαση του εφετείου, δεν προωθήθηκαν μέτρα εκτέλεσης εναντίον του χρεώστη παρότι υπήρχαν διατάγματα πληρωμής με δόσεις στα οποία δεν συμμορφωνόταν. Κρίθηκε συνεπώς ότι η πτωχευτική διαδικασία αποσκοπούσε στο να καταπιεστεί ο χρεώστης. Επειδή υπήρξε σθεναρή τοποθέτηση από πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση ως προς το λόγο ένστασης ότι δεν έχει οποιαδήποτε περιουσία, συνεπώς θα ήταν άνευ αντικειμένου το αιτούμενο διάταγμα, κρίνεται ορθό στη συνέχεια να αναφερθούν τα όσα αναπτύσσονται στο σύγγραμμα Williams on Bankruptcy, 19η έκδοση, σελίδα 60. «Grounds for dismissing petition: "other sufficient cause" The court may dismiss the petition (
- a)if not satisfied with proof of the debt, of the act of bankruptcy, or of service; or (
- b)if satisfied by the debtor that he is able to pay his debts; or (
- c)that for some other sufficient cause no order ought to be made. The possibility, or even probability, that there will be no assets is no sufficient cause for dismissing a petition, for at the hearing the court will generally not have sufficient materials before it to decide the question, and the public examination of the debtor may bring assets to light; the trustee may also be able to recover assets by setting aside prior transactions, such as voidable preferences. But if the court it satisfied by the evidence that, if a receiving order is made, the debtor´s sole asset will be destroyed, or that, having regard to all the circumstances of the case, there cannot be any assets, or any reasonable prospect or probability of any coming into existence, it will, in the exercise of its discretion, dismiss the petition.» Στο ίδιο πνεύμα και προβληματισμό κρίνεται ότι εντάσσονται τα όσα αναφέρονται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 2, παράγραφος 601 όπου διαβάζουμε τα ακόλουθα : «Lack of assets. It is not a sufficient reason for refusing to make a receiving order that the debtor has no assets presently available for distribution among the creditors, as it is possible that there may be property coming to the debtor between the date of the receiving order and the date of the bankrupt´s discharge. The court, however, has a discretion, and may refuse to make a receiving order if it is clearly convinced, not merely by the statement of the debtor but from all the circumstances of the case, that there are no assets and no prospect of any coming into existence, and that the only effect of a receiving order would be a waste of money in costs, especially where there is a previous bankruptcy still in existence, or where the proceedings are of an oppressive character. The fact that the debtor has only one asset, such as an interest determinable on bankruptcy which would be destroyed if a receiving order were made, is sufficient reason for the court to refuse to make such an order. But it is no ground for refusing to make a receiving order that the debtor´s principal asset will be destroyed by the making of the receiving order. It is not enough to prove that he has but one asset at present, or that it will probably be the sole asset. To justify the court in refusing to make a receiving order there must be satisfactory evidence that the only asset is one determinable on bankruptcy, and that there is no likelihood of there being any other.» Αξιολόγηση μαρτυρίας:- Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευχέρεια και παρακολούθησε με κάθε δυνατή προσοχή τόσο τη μάρτυρα των Αιτητριών, όσο και την Καθ' ης η Αίτηση. Με γνώμονα την όλη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, καθώς επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα Τεκμήρια της υπόθεσης, ακολουθεί η αξιολόγηση της μαρτυρίας τους. Πιο συγκεκριμένα: Το Δικαστήριο κρίνει ότι και οι δύο μάρτυρες ήταν ειλικρινείς και αξιόπιστοι. Κατα την αντεξέταση τους ήταν συνεπείς και σταθεροί. Δεν εντοπίζονται κλονιστικά, της αξιοπιστίας τους, στοιχεία. Παρατηρείται δε πως από την προσαχθείσα μαρτυρία, επί των ουσιωδών γεγονότων τα οποία θα κρίνουν την παρούσα υπόθεση, δεν διαφαίνεται να υπάρχει ιδιαίτερη διαφωνία. Εκείνο που προκύπτει είναι η διαφορετική αντίληψη και ερμηνεία, από τις δύο πλευρές, των γεγονότων που διέπουν την υπόθεση καθώς και η προέκταση που αυτά έχουν. Ευρήματα Δικαστηρίου:- Με βάση την πιο πάνω παρατήρηση του Δικαστηρίου καθώς και τα αναντίλεκτα γεγονότα, αλλά και παραδεκτά γεγονότα που έχουν κατατεθεί, διαπιστώνεται ότι τα ουσιώδη πραγματικά γεγονότα που διέπουν την παρούσα υπόθεση έχουν ως ακολούθως: Στις 27.03.2014 εκδόθηκε απόφαση, στην αγωγή 2757/09 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, προς όφελος των Αιτητριών ως διαχειριστριών της περιουσίας του αποβιώσαντα Nasser Sabouhi και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση, για τα ποσά (α) €735,00 ως ειδικές αποζημιώσεις, (β) €17.086,01 για απώλεια και (γ) €187.500,00 ως αποζημιώσεις πλέον τόκους και €11.061,00 ως έξοδα πλέον Φ.Π.Α. (Τεκμήριο 3 η απόφαση ημερομηνίας 27.03.2014). Στις 06.12.2014 επιδόθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση η Ειδοποίηση Πτώχευσης με αριθμό 107/14 (Τεκμήριο 2 η ένορκη δήλωση επίδοσης), ωστόσο αυτή δεν συμμορφώθηκε εντός της νενομισμένης προθεσμίας. Περαιτέρω είναι εύρημα του Δικαστηρίου ότι η Καθ' ης η Αίτηση για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τους 12 μήνες πριν την καταχώρηση της επίδικης Αίτησης διέμενε στην επαρχία Λεμεσού, στοιχείο που δεν αμφισβητήθηκε. Ακόμη διαπιστώνεται ότι ουδεμία ασφάλεια στην περιουσία της Καθ' ης η Αίτηση υπάρχει εκ μέρους των Αιτητριών ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο κατέχει εκ μέρους των Αιτητριών οποιαδήποτε ασφάλεια. Η Καθ' ης η Αίτηση εργαζόταν από 09.03.2015 μέχρι 15.05.2015 με μηνιαίο μισθό €700,00 και απολύθηκε (Τεκμήριο 6 σχετική βεβαίωση). Σήμερα δεν εργάζεται. Στις 08.07.2015, εκδόθηκε Πιστοποιητικό (Τεκμήριο 8) από την Υπηρεσία Αφερεγγυότητας με το οποίο βεβαιώνεται ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν έχει υποβάλει αίτηση ή βρίσκεται σε ισχύ Προσωπικό Σχέδιο Αποπληρωμής ή Προστατευτικό Διάταγμα. Στις 10.07.2015 πληρώθηκε το ποσό των €500,00 στο κράτος, ως δικαιώματα πτωχεύσεων, αναφορικά με την παρούσα Αίτηση (Τεκμήριο 7 σχετικά έγγραφα). Κατά τις αγορεύσεις, αμφισβητήθηκε, από την πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση, ότι το Τεκμήριο 7 αποδεικνύει με βεβαιότητα ότι το ποσό των €500,00 κατατέθηκε για σκοπούς της επίδικης Αίτησης και όχι οποιαδήποτε άλλη Αίτηση. Η θέση της Καθ' ης η Αίτηση δεν γίνεται αποδεκτή, καθότι, το ένα εκ των δύο εγγράφων του Τεκμηρίου 7 αναφέρεται συγκεκριμένα στην Αίτηση 13/15. Συμπέρασμα Δικαστηρίου:- Λαμβάνοντας υπόψη τις πιο πάνω διαπιστώσεις, κρίνεται ότι οι Αιτήτριες δεν έχουν αποδείξει όλες τις προϋποθέσεις των άρθρων 5 και 6 του Κεφ. 5, όπως έχουν παρατεθεί πιο πάνω. Αποδείχθηκε, ότι το χρέος είναι πέραν των €15.000,00, είναι δε εκκαθαρισμένο και η Καθ' ης η Αίτηση δεν συμμορφώθηκε με την Ειδοποίηση Πτώχευσης με αριθμό 107/14. Υπήρξε βεβαίωση του χρέους από τη μάρτυρα των Αιτητριών καθώς και η επίδοση της επίδικη Αίτησης αποτέλεσαν αναμφισβήτητα στοιχεία στη δίκη. Η Καθ' ης η Αίτηση αδιαμφισβήτητα διαμένει και διέμενε στην Κύπρο κατά τους 12 μήνες πριν την υποβολή της Αίτησης. Δεν αποδείχθηκαν ωστόσο οι πιο κάτω προϋποθέσεις: (α) Δεν περιλαμβάνεται στην Αίτηση ο αριθμός ταυτότητας, το επάγγελμα ή η διεύθυνση των Αιτητριών, όπως προνοείται στο άρθρο 5(ε) του Κεφ. 5, όπως έχει τροποποιηθεί. Ούτε για την Καθ' ης η Αίτηση δίδονται το επάγγελμα ή αριθμός ταυτότητας. (β) Σύμφωνα με το άρθρο 5(ζ) του Κεφ. 5, οι Αιτήτριες θα έπρεπε να είχαν επιδώσει την Αίτηση τους, εκτός από τον Επίσημο Παραλήπτη, και σε Διευθυντές άλλων Τμημάτων και δεν το έχουν πράξει. Το Δικαστήριο έδωσε την ευκαιρία στις Αιτήτριες για περαιτέρω μαρτυρία πριν τις αγορεύσεις προκειμένου να έχουν την ευχέρεια, στα πλαίσια της τροποποίησης που επέφερε ο Ν.61(Ι)/2015, να είναι συμμορφωμένες με τις νέες απαιτήσεις. Δεν παρουσίασαν όμως μαρτυρία για τα προσωπικά στοιχεία τους ή αυτά της Καθ' ης η Αίτηση. Για το θέμα της επίδοσης της Αίτησης στους διευθυντές των Τμημάτων που αναφέρονται στο άρθρο 5(ζ), θεώρησαν ότι κάτι τέτοιο θα πρέπει να γίνει μετά την έκδοση του Διατάγματος Πτώχευσης και ως εκ τούτου δεν ήταν απαραίτητη η επίδοση της Αίτησης σ' αυτό το στάδιο. Το Δικαστήριο δεν συμμερίζεται τη θέση των Αιτητριών, η πρόνοια του άρθρου 5(ζ) αφορά την επίδοση της Αίτησης στο στάδιο προς της έκδοσης Διατάγματος Πτώχευσης, γι' αυτό και ρητά αναφέρεται στην επίδοση του Διατάγματος όταν αυτό εκδοθεί. Αν ήταν ορθή η θέση - ερμηνεία των Αιτητριών, τότε ο νόμος θα προνοούσε απλά επίδοση του Διατάγματος με την Αίτηση και όχι της Αίτησης και του Διατάγματος όταν αυτό εκδοθεί. Περαιτέρω και ανεξάρτητα των πιο πάνω, εξετάζοντας τους λόγους ένστασης, κρίνεται χρήσιμο να εξεταστεί το θέμα της καταχρηστικότητας ή όχι, το οποίο προωθήθηκε έντονα. Το Δικαστήριο κρίνει ότι τα γεγονότα που βρίσκονται ενώπιον του, συνηγορούν στο ότι η επίδικη Αίτηση καταχωρήθηκε με μοναδικό σκοπό την εξάσκηση πίεσης πάνω στην Καθ' ης η Αίτηση, προκειμένου αυτή να λειτουργήσει με τέτοιο τρόπο ώστε η ασφαλιστική της εταιρεία να υποχρεωθεί να πληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος. Σημειώνεται ότι εναντίον της ασφαλιστικής εταιρείας δεν καταχωρήθηκε αγωγή (μέχρι τη δίκη) στη βάση του ότι ενώ εκδόθηκε απόφαση εναντίον ασφαλισμένου της, δεν έχει εκπληρώσει την υποχρέωση της όπως πηγάζει εκ του νόμου (άρθρο 14 του Νόμου 96(Ι)/2000). Ουδεμία αμφιβολία έχει το Δικαστήριο περί του πιο πάνω συμπεράσματος, αφού η ίδια η μάρτυρας των Αιτητριών αποδέχθηκε ότι η παρούσα διαδικασία έγινε για να εξαναγκαστεί η ασφαλιστική εταιρεία της Καθ' ης η Αίτηση να πληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος. Αν και είναι δικαιολογημένη η δυσαρέσκεια που εκφράστηκε εκ μέρους της μάρτυρος των Αιτητριών, η οποία έχασε το σύζυγο της από τροχαίο δυστύχημα εδώ και αρκετά χρόνια και αναμένει την αποζημίωση, η πτωχευτική διαδικασία δεν έχει στόχο να υποκαταστήσει τα μέτρα εκτέλεσης τα οποία ουδέποτε λήφθηκαν εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση. Επιπλέον, κατά τη δίκη, ο συνήγορος των Αιτητριών υπέβαλε, ευθέως προς την Καθ' ης η Αίτηση, ότι αποκλειστικός σκοπός της αίτησης ήταν για να την εξαναγκάσει να πληρώσει, από την περιουσία που έχει, ώστε να εισπραχθεί το χρέος. Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε η πλευρά των Αιτητριών και κατά το στάδιο των αγορεύσεων, αναφερόμενη σε ένταλμα πώλησης κινητών το οποίο εκδόθηκε εναντίον της ασφαλιστικής εταιρείας και αργότερα όμως ακυρώθηκε με απόφαση του Δικαστηρίου, εισηγούμενη πως πλέον οι Αιτήτριες δεν είχαν άλλη επιλογή από το να προωθήσουν την παρούσα διαδικασία ως μέτρο εκτέλεσης της απόφασης. Το Δικαστήριο, ενόψει της προσαχθείσας μαρτυρίας, έχει πεισθεί ότι η επίδικη Αίτηση δεν καταχωρήθηκε για την προστασία της περιουσίας της Καθ' ης η Αίτηση, αλλά για εξυπηρέτηση αλλότριου σκοπού. Σε κάθε περίπτωση, η πτωχευτική διαδικασία δεν συνιστά και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως μέτρο εκτέλεσης. Συνακόλουθα των πιο πάνω, ο σχετικός λόγος ένστασης (Β λόγος) επιτυγχάνει. Αναφορικά με το λόγο ένστασης που σχετίζεται με τη θέση ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν έχει περιουσία, αυτός απορρίπτεται. Μέσα από πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης καθώς και τη σχετική νομολογία που παρατέθηκε (ανωτέρω), δεν διαφάνηκε ότι η Καθ' ης η Αίτηση θα ήταν αδύνατο να έχει εισοδήματα στον μέλλον από εργασία ή θα ήταν αδύνατο να αποκτήσει στο μέλλον οποιαδήποτε περιουσία. Συνακόλουθα όλων των πιο πάνω, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν θα ήταν ορθό, υπό τις περιστάσεις, να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα και απορρίπτει την επίδικη Αίτηση. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται εναντίον των Αιτητριών και υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση, να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/Bankruptcy/Final Αναφορά: Διάταγμα Πτώχευσης - Κατάχρηση διαδικασίας cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο