Loizos Iordanou Constructions Ltd ν. Skyramix Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 2678/14, 24/8/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατ
άλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A227 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής׃ 2678/14 Μεταξύ: Loizos Iordanou Constructions Ltd Εναγόντων και
- Skyramix Ltd
- M.Σ. (ΣΚΥΡΑ) Βασας Λτδ Εναγομένων Ημερομηνία: 24/8/2015 Εμφανίσεις : Για ενάγοντες׃ κ. Α. Γεωργιάδης μαζί με κα Α. Χαραλαμπίδου (για την απαγγελία της απόφασης η κα Αντωνίου) Για εναγόμενους 1, 2 ׃ κ. Δ. Π΄ Χρυσοστόμου (για την απαγγελία της απόφασης η κα Μ. Ηλία) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Μετά από αίτηση των εναγομένων 1 και 2 ημερομηνίας 30/1/2015, οι διάδικοι συμφώνησαν όπως εκδικαστεί προδικαστικά η ένσταση που οι εναγόμενοι έχουν θέσει με την Έκθεση Υπεράσπισης τους και με την οποία ζητούν απόρριψη της αγωγής καθότι και σύμφωνα με αυτήν, τα γεγονότα όπως δικογραφούνται στην Έκθεση Απαίτησης δεν αποκαλύπτουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον τους. Έτσι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων, ετοίμασαν και παρέδωσαν στο Δικαστήριο τις γραπτές τους αγορεύσεις, όπου εκτίθενται οι θέσεις και τα επιχειρήματα τους. Tο ζήτημα εγέρθηκε μέσα στα πλαίσια αγωγής που καταχωρήθηκε στις 11/6/2014 με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και εντός της οποίας την επόμενη μέρα, δηλαδή στις 12/6/2014 καταχωρήθηκε επίσης μονομερής αίτηση για έκδοση κάποιων απαγορευτικών διαταγμάτων τα οποία και εκδόθηκαν από το Δικαστήριο. Στη συνέχεια και μετά από ακρόαση, τα μονομερώς εκδοθέντα διατάγματα ακυρώθηκαν με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου στις 31/7/
- Ακολούθησε στις 12/1/2015 η καταχώρηση Έκθεσης Απαίτησης, στις 22/1/2015 η καταχώρηση Έκθεσης Υπεράσπισης και στις 30/1/2015 η καταχώρηση αίτησης εκ μέρους των εναγομένων με την οποία ζητούσαν την προδικαστική εκδίκαση της ένστασης που ήγειραν στην παράγραφο 1 της Υπεράσπισης τους. Στην προδικαστική αυτή εκδίκαση της ένστασης ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγόντων συμφώνησε. Παρά το γεγονός αυτό, στο στάδιο της γραπτής του αγόρευσης εισηγήθηκε ότι το ζήτημα δεν είναι αμιγώς νομικό και γι' αυτό στο στάδιο αυτό δεν μπορεί να εκδικασθεί. Δεν θα συμφωνήσω με την εισήγηση του αυτή καθότι πρόκειται για καθαρά νομικό ζήτημα το οποίο εξετάζεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο του δικογράφου και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ' αυτό και ήδη το Δικαστήριο έκρινε ότι το ζήτημα μπορούσε να εξετασθεί προδικαστικά και γι' αυτό και όρισε την υπόθεση για γραπτές αγορεύσεις σε σχέση με το εγειρόμενο ζήτημα. Σύμφωνα με τη νομολογία η διαγραφή δικογράφου δυνάμει της Δ.27 Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο και δικαιολογείται μόνο στην περίπτωση που το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο, κάτι το οποίο και όπως προαναφέρεται εξετάζεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο του δικογράφου και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ' αυτό. Στην υπόθεση Λοϊζος Λουκά & Υιοί Λτδ v. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος
(1999)1 (Β) ΑΑΔ 1316 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Το πρωτόδικο δικαστήριο αναφέρθηκε στη νομολογία που ερμήνευσε την αντίστοιχη προς τη Δ.27 Θ.3 αγγλική δικονομική πρόνοια (Δ.25 Θ.4), καταλήγοντας ότι το ζήτημα αντιμετωπίζεται και εδώ με το ίδιο αυστηρό πνεύμα. Αναφέρθηκε, περαιτέρω, στην υπόθεση in Re Pelmaco Development Ltd.
(1991)1 Α.Α.Δ. 246, 255, στην οποία το ζήτημα συσχετίζεται με το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα πρόσβασης στα δικαστήρια: "Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο ο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσο το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.1 του Συντάγματος." Και πιο κάτω στην ίδια απόφαση λέχθηκε ακόμα ότι: «Προκύπτει από την εξέταση της νομολογίας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής, για το λόγο που προβλήθηκε, παρά μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι:
(1)πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής, και
(2)η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί ύστερα από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά θα έμενε κενό γράμμα το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Από την επισκόπηση της νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής που, όπως η παρούσα, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα». (βλ. επίσης Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντος v. Κυπριακής Δημοκρατίας δια του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(2007)1Α Α.Α.Δ 21). Είναι προφανές από όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω ότι το Δικαστήριο με πολύ μεγάλη φειδώ πρέπει να αποστερεί διάδικο του δικαιώματος του να προσφύγει στο Δικαστήριο και πράττει τούτο όταν μόνο όταν το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Με βάση λοιπόν τις πιο πάνω αρχές και το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο δικαιολογείται η απόρριψη της αγωγής. Σύμφωνα με τους δικογραφημένους στην Έκθεση Απαίτησης ισχυρισμούς των εναγόντων, αυτοί αξιώνουν τόσο από τους εναγομένους 1 όσο και από τους εναγομένους 2 συγκεκριμένα ποσά ως ειδικές αποζημιώσεις, πλέον γενικές και/ή επαυξημένες και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις επικαλούμενες διάφορες βάσεις αγωγής. Αναφέρουν συγκεκριμένα ότι τόσο οι εναγόμενοι 1 όσο και οι εναγόμενοι 2 με τους οποίους είχαν συνάψει συμφωνίες συνεργασίας και σύμφωνα με τις οποίες οι εναγόμενοι 1 και 2 πωλούσαν στους ενάγοντες μπετόν και σκύρα αντίστοιχα, υπερχρέωναν τους ενάγοντες με αποτέλεσμα οι εναγόμενοι να πλουτίσουν αδικαιολόγητα σε βάρος των εναγόντων με ποσό ίσο με τις πιο πάνω υπερχρεώσεις. Εξετάζοντας λοιπόν το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης και παρά το ότι διαπιστώνεται ότι πράγματι σε αυτό παρουσιάζονται εγγενείς αδυναμίες και ελλείψεις στη δικογράφηση των γεγονότων, εν τούτοις η καταχωρηθείσα Έκθεση Απαίτησης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αναντίλεκτα ανυπόστατη σε βαθμό που να οδηγήσει σε απόρριψη της αγωγής, ούτε ότι αναμφίβολα δεν περιέχει καμία αιτία αγωγής σε βαθμό που η αγωγή να μην μπορεί να διασωθεί μετά από σχετικές τροποποιήσεις. Για το λόγο αυτό κρίνεται ότι η περίπτωση δεν είναι τέτοια έτσι ώστε το Δικαστήριο να διατάξει απόρριψη της αγωγής. Συνακόλουθα η προδικαστική ένσταση των εναγομένων 1 και 2 απορρίπτεται. Τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων εταιρειών 1 και 2 και να είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.)............ Μ. Λάρμου-Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Aντίγραφο, Πρωτοκολλητής civil/interim subject: diagraphi cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο