ΜΑΡΟΥΛΑΣ ΑΝΔΡΕΑ ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ ν. ΑΝΤΩΝΗ ΚΛΕΟΠΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ κ.α., Αρ. Έφεσης/Αίτησης:1024/12, 27/10/2015

(2),6,7,9, Δ.39 και Δ.64, στο άρθρο 80 του Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ. 224, στα άρθρα 5 και 7 των Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956 και στον περί Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) (τροποποιητικός αρ. 2) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2006 άρθρα 1, 2 και 10

(3). Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση της Αιτήτριας, στην οποία, όπως μπορώ συνοπτικά να καταγράψω, αναφέρει ότι μετά την τροποποίηση της Αίτησης και μετά την καταχώρηση της ένστασης προέκυψε η ανάγκη για καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων έτσι ώστε να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης. Στην παρ. 4 της ένορκης δήλωσης της, η Αιτήτρια αναφέρει ότι οι προτιθέμενες συμπληρωματικές ένορκες θα διαλαμβάνουν γεγονότα τα οποία αφορούν την συνοριακή διαφορά η οποία προέκυψε το 1970 μεταξύ των επίδικων ακινήτων και την Αίτηση με αρ. Α 1393/70 την οποία καταχώρησε ο πατέρας της Γεώργιος Στυλιανού. Στα πλαίσια της πιο πάνω Αίτησης 1393/70 διεξήχθη επιτόπια εξέταση και χωρομετρική εργασία όπου με βάση το αποτέλεσμα της οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες των επίδικων ακινήτων ήτοι ο πατέρας της και η τότε ιδιοκτήτρια του τεμαχίου Χαρίκλεια Κλεόπα, συμφώνησαν γραπτώς για την διευθέτηση της συνοριακής διαφοράς. Κατά την επιτόπια εξέταση εκτός από τον κτηματολογικό λειτουργό ήταν παρούσα η ίδια, ο σύζυγος της Ανδρέας Αλκιβιάδους και ο αδελφός της Θεόδωρος Γεωργίου. Πέραν των πιο πάνω η Αιτήτρια αναφέρει ότι στο ακίνητο της έχει ανεγερθεί οικία μετά από εξασφάλιση άδειας οικοδομής από τον πατέρα της το 1970 και το 1971 το ακίνητο πρώην τεμάχιο 131 μεταβιβάστηκε επ ονόματι της. Στη συνέχεια η Αιτήτρια αναφέρει ότι ο Διευθυντής κατά την λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης ενήργησε με πλάνη περί τα πράγματα και/ή παρέλειψε να λάβει υπόψη του ουσιώδη γεγονότα αναφορικά με την Αίτηση Α 1393/70 και την κατάσταση η οποία δημιουργήθηκε μετά την επίτευξη συμφωνίας το

1. Η Αιτήτρια στην ένορκο δήλωση της επισυνάπτει ως Τεκμήρια τα έγγραφα εις τα οποία αναφέρεται. Ο λόγος για τον οποίο δεν τέθηκαν τα γεγονότα τα οποία αναφέρονται στην αρχική ένορκη δήλωση της είναι γιατί έπρεπε να ανευρεθούν και μελετηθούν διάφοροι σχετικοί φάκελοι του Κτηματολογίου και της Επαρχιακής Διοίκησης ο εντοπισμός των οποίων ήταν δύσκολος και χρονοβόρος. Τα έγγραφα τα οποία επισυνάπτει περιήλθαν στην κατοχή της αμέσως πριν την καταχώρηση της αίτησης τροποποίησης. Σύμφωνα με την ίδια τα όσα αναφέρει αποτελούν καλό λόγο και είναι ορθό και δίκαιο να της επιτραπεί να καταχωρήσει τις αιτούμενες συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις. Οι Καθ ων η Αίτηση καταχώρησαν ένσταση στην οποία προβάλλονται έντεκα λόγοι ένστασης, οι οποίοι αρκετοί από αυτούς επαναλαμβάνονται. Συνοπτικά, οι Καθ ων η Αίτηση προβάλλουν ότι η Αιτήτρια με την Αίτηση της δεν επιχειρεί μόνο να συμπληρώσει το όσα αρχικά αναφέρει αλλά να εισάγει μαρτυρία προσώπων τα οποία δεν έχουν προβεί σε ένορκη δήλωση προηγουμένως. Στην Αίτηση δεν επισυνάπτονται αντίγραφα των σκοπούμενων ενόρκων δηλώσεων, η Αίτηση δεν υποβάλλεται καλή τη πίστη και αποσκοπεί στην παρέλκυση της διαδικασίας, δεν αποκαλύπτεται καλός λόγος έτσι ώστε να δοθεί το αιτούμενο Διάταγμα και η αίτηση υπεβλήθη με μεγάλη καθυστέρηση. H ένσταση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ. 1-4 και 9 και στην Δ.
2. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Καθ ου η Αίτηση 1 ο οποίος ουσιαστικά επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Συνοπτικά, ο Καθ ου η Αίτηση 1 αναφέρει επίσης ότι σε περίπτωση όπου εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα οι Καθ ων η Αίτηση θα υποστούν ζημιά καθώς δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που επιθυμεί να καταθέσει η Αιτήτρια ενώ η δική τους πλευρά δεν θα δύναται να απαντήσει τους νέους ισχυρισμούς και η Αιτήτρια καμία βλάβη δεν θα υποστεί σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα. Πέραν των πιο πάνω ο Καθ η Αίτηση 1 αναφέρει ότι η Αιτήτρια γνώριζε τα γεγονότα και επέλεξε να τα αποκρύψει και τα όσα επικαλείται δεν αποτελούν καλό λόγο για να της επιτραπεί η καταχώρηση των συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Τέλος, ισχυρίζεται ότι είναι προς όφελος της δικαιοσύνης να μην εκδοθεί το Διάταγμα. Η κα. Αριστείδου προς προώθηση της Αίτησης κατέθεσε γραπτή αγόρευση, ενώ η κα Ιακώβου αγόρευσε προφορικά. Έχω μελετήσει τις αγορεύσεις των συνηγόρων το περιεχόμενο των οποίων έχει ληφθεί υπόψη και όπου καθίσταται αναγκαίο θα αναφερθώ σε αυτές. Αποτελεί διαπίστωση του Δικαστηρίου η οποία προκύπτει από την αγόρευση της κας Ιακώβου ότι παρ όλο όπου στην αγόρευση της υιοθετούνται οι λόγοι ένστασης, η επιχειρηματολογία της επικεντρώθηκε στην εισήγηση ότι η αίτηση πρέπει να απορριφθεί κυρίως λόγω του ότι δεν βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου οι προτεινόμενες ένορκες δηλώσεις, δεν αποκαλύπτεται καλός λόγος για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος και ότι τα γεγονότα ήταν γνωστά στην Αιτήτρια και θα μπορούσε να τα αναφέρει με την αρχική της ένορκη δήλωση. Η κα Αριστείδου με την αγόρευση της εισηγείται ότι εάν δεν επιτραπεί στην Αιτήτρια η καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων δεν θα δικαιούται να προβάλει τους ισχυρισμούς της κατά την ακροαματική διαδικασία. Αναφορικά με τον λόγο ένστασης των Καθ ων η Αίτηση ότι η Αίτηση πρέπει να απορριφθεί για τον λόγο ότι δεν παρουσιαστήκαν στο Δικαστήριο οι προτεινόμενες ένορκες δηλώσεις, η κα Αριστείδου εισηγείται ότι δεν προβλέπεται η επισύναψη της προτεινόμενης ένορκης δήλωσης και η Αιτήτρια στην ένορκη δήλωση της παρ. 4 αναφέρει τους ισχυρισμούς οι οποίοι θα διαλαμβάνονται στις προτεινόμενες ένορκες δηλώσεις. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Με την Αίτηση-Έφεσή της, ως αυτή έχει τροποποιηθεί με Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 13.3.15, η οποία στηρίζεται μεταξύ άλλων στο άρθρο 80 του Κεφ. 224, η Αιτήτρια ζητά τον παραμερισμό της απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, ημερομηνίας 29/11/2012, στις υποθέσεις ΑΧ 427 και ΑΧ 1021/10 καθώς και δήλωση του Δικαστηρίου ότι η διαφιλονικούμενη έκταση γης η οποία αφορά τις πιο πάνω υποθέσεις είναι ιδιοκτησία της Αιτήτριας. Οι πρόνοιες του άρθρου 80 του Κεφ. 224 έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το άρθρο 80 του Κεφ. 224, παρέχει το δικαίωμα σε πρόσωπο το οποίο έχει παράπονο κατά οποιασδήποτε διαταγής, ειδοποίησης ή απόφασής του Διευθυντή του Κτηματολογίου, που διενεργήθηκε, δόθηκε ή λήφθηκε δυνάμει των διατάξεων του Κεφ. 224, σε χρόνο που καθορίζεται από τον νόμο, να προσφύγει στο Δικαστήριο υποβάλλοντας έφεση. Η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται, κατά κύριο λόγο, στους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς και συγκεκριμένα στον Κ.10

(3). Ο Κανονισμός 10

(3), ο οποίος αντικατέστησε τον παλαιό με τον περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) (Τροποποιητικό) (Αρ. 2) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2006, ημερ. 22/11/2006, έχει ως εξής: «10

(3)Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα μπορεί για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών». Από το λεκτικό του Κανονισμού 10

(3)προβλέπετε με σαφήνεια και πληρότητα, κατά την άποψή μου, ο τρόπος με τον οποίο η ακρόαση διεξάγεται και αυτή είναι «στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης», οι οποίες συμπληρώνω αναμφίβολα συμπεριλαμβάνουν και οποιεσδήποτε συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις. Σκοπός της καταχώρισης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων είναι πάντοτε η ολοκληρωμένη παρουσίαση είτε της Αίτησης-Έφεσης είτε της Ένστασης, ώστε αυτή να οδηγηθεί σε ακρόαση στη βάση της ολοκληρωμένης εικόνας της υπόθεσης λαμβανομένου υπόψη ότι η προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας δεν επιτρέπεται, εκτός βέβαια, από τη δυνατότητα αντεξέτασης, κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου, των Ενόρκως Δηλούντων. Η έννοια της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης υπό τις περιστάσεις περιλαμβάνει και τις ένορκες δηλώσεις προσώπων τα οποία δεν προέβησαν σε ένορκη δήλωση αρχικά εφόσον κατατίθενται προς συμπλήρωση των όσων αναφέρονται στην ένορκη δήλωση η οποία καταχωρείται με την Αίτηση. Τα πιο πάνω θεωρώ ότι απαντούν στον σχετικό λόγο ένστασης υπό στοιχείο Γ. Στην υπό κρίση Αίτηση η Εφεσείουσα στην Αίτηση-Έφεση επιθυμεί να προσκομίσει, με την καταχώρηση των συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων, μαρτυρία της ίδιας, του συζύγου της Ανδρέα Αλκιβιάδους και του αδελφού της Θεόδωρου Γεωργίου, προς υποστήριξη της θέσης της ότι η προσβαλλόμενη απόφαση του Διευθυντή είναι λανθασμένη εφόσον όπως ισχυρίζεται η συνοριακή διαφορά είχε επιλυθεί κατόπιν συμφωνίας των προκατόχων των ακινήτων στα πλαίσια άλλης Αίτησης στην παρουσία του συζύγου και αδερφού της και η επιτόπου κατάσταση ως έχει σήμερα διαμορφώθηκε αναλόγως της επικαλούμενης συμφωνίας. Με τις συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις επιχειρείται και η κατάθεση εγγράφων ως Τεκμηρίων τα οποία εξασφαλίστηκαν από το Κτηματολόγιο, της άδειας οικοδομής και άλλων συναφών με τους ισχυρισμούς της εγγράφων. Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με την Αιτήτρια, τα εν λόγω έγγραφα εξασφαλιστήκαν από την ίδια μόλις πριν την καταχώρηση της αίτησης τροποποίησης της Αίτησης, η οποία εγκρίθηκε από το Δικαστήριο στις 13.3.15. Η Αιτήτρια στην παρ. 4 της ενόρκου δηλώσεως της αναφέρει τι θα περιλαμβάνουν οι συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, χωρίς να επισυνάπτει αυτούσιο το περιεχόμενο των προτεινόμενων ενόρκων δηλώσεων. Αυτό είναι ένα ζήτημα στο οποίο η πλευρά των Καθ ων η Αίτηση στήριξαν ουσιαστικά την ένσταση τους. Η κατάθεση όμως των προτεινόμενων συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων δεν προβλέπεται δικονομικά. Αν και τέτοια πρακτική συνήθως ακολουθείται δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο ρητά είτε από την Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είτε από τον Κανονισμό 10

(3). Η Αιτήτρια αναφέρει στην παρ. 4 της ενόρκου δηλώσεως της τι θα περιλαμβάνουν οι συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις και από το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως της προκύπτει ότι πέραν της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης της Αιτήτριας θα κατατεθούν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις και από άτομα τα οποία ήταν παρόντες κατά την επιτόπια εξέταση η οποία έγινε στα πλαίσια της Αίτησης Α 1393/

1. Με τα πιο πάνω δεδομένα, το Δικαστήριο μπορεί να διαπιστώσει ποιο θα είναι το περιεχόμενο των συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων και δεν βρίσκω λόγο ο οποίος να καθιστά επιβεβλημένη την επισύναψη των προτεινόμενων συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων, εφόσον μάλιστα η Αιτήτρια περιορίζεται σε αυτά που αναφέρει στην παρ. 4 της ένορκης δήλωσης της. Η κα Ιακώβου παρέπεμψε το Δικαστήριο στην υπόθεση Παπακοκκίνου κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολιτική Έφεση 242/11, ημερ. 10.4.12, στηρίζοντας την θέση της ότι η Αιτήτρια υποχρεούτο να επισυνάψει τις προτεινόμενες συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις. Στην πιο πάνω υπόθεση όμως, όπως προκύπτει από την απόφαση, δεν τέθηκε ως κανόνας η επισύναψη μιας προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην πιο πάνω απόφαση αυτό που είχε λεχθεί είναι ότι δεν κατέστη αντιληπτό ποιο θα είναι το περιεχόμενο της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και τα όποια συμπεράσματα του Δικαστηρίου είχαν εξαχθεί από τα στοιχεία τα οποία τέθηκαν ενώπιον του. Επομένως δεν μπορώ να συμφωνήσω με την θέση της Καθ ης η Αίτηση ότι ακολουθώντας την πιο πάνω Απόφαση, το Δικαστήριο θα έπρεπε να είχε ενώπιον του τις προτεινόμενες συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις για να μπορέσει να εξετάσει το αίτημα της Αιτήτριας. Τα στοιχεία τα οποία έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στην προκειμένη περίπτωση κρίνονται ικανοποιητικά για την εξέταση της προϋπόθεσης κατά πόσο υφίσταται καλός λόγος για να επιτραπεί η καταχώρηση των συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Στην προκειμένη περίπτωση, θεωρώ ότι έχει καταδειχθεί καλός λόγος για να επιτραπεί η καταχώριση των συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων εφόσον η Αιτήτρια αναφέρει ότι τα γεγονότα τα οποία καθιστούν αναγκαία την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων προέκυψαν μετά την καταχώρηση της Έφεσης/Αίτησης και αφορούν ισχυρισμούς οι οποίοι τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου μετά την τροποποίηση της Αίτησης η οποία εγκρίθηκε στις 13.3.
2. Όσον αφορά την θέση των Καθ ων η Αίτηση ότι η Αίτηση καταχωρήθηκε με καθυστέρηση, δεν παρατηρώ να υπήρξε οποιαδήποτε καθυστέρηση στην προώθηση της υπό εξέταση της Αίτησης εφόσον καταχωρήθηκε στις 21.4.15 ενώ το Διάταγμα Τροποποίησης εκδόθηκε στις 13.3.
3. Η θέση της Αιτήτριας ότι τα γεγονότα και έγγραφα περιήλθαν εις γνώση της μετά την καταχώρηση της Αίτησης εφόσον απαιτούντο προς τούτο χρονοβόρες έρευνες και διαδικασίες δεν έχει αντικρουστεί από τους Καθ ων η Αίτηση και έχοντας αυτό ως δεδομένο καταλήγω ότι δεν υπήρχε καθυστέρηση. Πέραν των πιο πάνω η Αιτήτρια δεν ισχυρίζεται ότι δεν γνώριζε τα γεγονότα αντίθετα ήταν γνωστά στην ίδια αλλά απαιτούσε χρόνο η εξασφάλιση των εγγράφων με τα οποία θα προωθούσε τους ισχυρισμούς της. Ούτε έχει καταδειχθεί οποιαδήποτε κακοπιστία από μέρους της Αιτήτριας ως διατείνονται οι Καθ ων η Αίτηση. Το τί συνιστά «καλό λόγο» σε κάθε περίπτωση εξαρτάται από τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Ανεξαρτήτως των όσων πιο πάνω έχουν καταγραφεί, στην προκειμένη περίπτωση όπου η διαδικασία προβλέπεται ρητά να διεξαχθεί επί τη βάση ενόρκων δηλώσεων με δικαίωμα αντεξέτασης κρίνω ότι από μόνη της η επιβολή του τρόπου της διεξαγωγής της διαδικασίας αποτελεί καλό λόγο να εγκριθεί το αίτημα της Αιτήτριας. Εάν η Αιτήτρια στερηθεί του δικαιώματος της να προσκομίσει την μαρτυρία η οποία κρίνει η ίδια ότι είναι αναγκαία για να αποδείξει την υπόθεση της, άμεσα πλήττονται όχι μόνο τα δικαιώματα της ίδιας αλλά κυρίως τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, εφόσον το Δικαστήριο δεν θα έχει ενώπιον του όλα τα απαραίτητα στοιχεία τα οποία θα επιφέρουν τελεσιδικία μεταξύ των διαδίκων, νοουμένου ότι οι προτεινόμενες συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις περιλαμβάνουν σχετικά γεγονότα με τα επίδικα θέματα. Χωρίς να προβαίνω σε οποιαδήποτε αξιολόγηση της μαρτυρίας η οποία επιδιώκεται να εισαχθεί κρίνω ότι τα όσα εκτίθενται στην παρ. 4 της ένορκης δήλωσης της Αιτήτριας φαίνονται να είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα της Έφεσης. Όσον αφορά την θέση των Καθ ων η Αίτηση όπως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση του Καθ ου η Αίτηση 1 η οποία συνοδεύει την ένσταση ότι θα προκληθεί ζημιά στους ίδιους η τυχόν έγκριση του αιτήματος της Αιτήτριας, αν και τέτοιος λόγος δεν υποβάλλεται με την ένσταση, κρίνω ότι δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου τέτοια στοιχεία τα οποία να τεκμηριώνουν την θέση αυτή και δεν αντιλαμβάνομαι πως θα προκληθεί ζημιά στους ίδιους εφόσον τους παρέχεται το δικαίωμα να ζητήσουν την καταχώρηση ένορκης δήλωσης προς απάντηση των όσων θα τεθούν με τις συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν έχει ζητηθεί από τους Καθ ων η Αίτηση στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Με βάση τα πιο πάνω, είναι η κατάληξή μου ότι δεν ευσταθεί οποιοσδήποτε λόγος ένστασης και ότι έχει καταδειχθεί καλός λόγος έτσι ώστε να επιτραπεί η καταχώριση των συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Επομένως, δίδεται άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από την Αιτήτρια, τον Ανδρέα Αλκιβιάδους και τον Θεόδωρο Γρηγορίου αναφορικά με τα θέματα που αναφέρονται στην παρ. 4 της ένορκης δήλωσης της Αιτήτριας η οποία συνοδεύει την Αίτηση. Οι συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις να καταχωρηθούν εντός 10 ημερών από σήμερα. Τα έξοδα της παρούσας Αίτησης, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι υπέρ της Αιτήτριας-Εφεσείουσας και εναντίον των Καθ ων η Αίτηση/Εφεσίβλητων, τα οποία θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. Η Έφεση/Αίτηση ορίζεται για Ακρόαση στις 21.3.16 ώρα 11 π.μ. Υπ ...................................... Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject:Civil/GeneralApplications/Interim/1024-12supplaffidavit cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο