W & D THEA CONSTRUCTIONS LIMITED ν. Παναγιώτη Δημαράκη κ.α., Αρ. Αγωγής 4568/09, 16/10/2015

(1)(y) και 9(h), στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στη διακριτική ευχέρεια, στην πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Νίκης Λιασίδου, δικηγόρου, στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Εναγομένους 1 και 2, δεόντως εξουσιοδοτημένη. Όπως η ίδια αναφέρει, οι Εναγόμενοι 1 και 2 είναι μόνιμοι κάτοικοι Ελλάδας και στην παρούσα χρονική περίοδο τους έχει απαγορευθεί η έξοδος από τη χώρα (δυνάμει διατάγματος Ελληνικού Δικαστηρίου) εξαιτίας μέτρων εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε στα πλαίσια της παρούσας αγωγής. Η ενόρκως δηλούσα επισυνάπτει στην δήλωση της ως Τεκμήρια και έγγραφα στα οποία αναφέρεται. Eίναι η θέση της ότι οι Εναγόμενοι έχουν καλή εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση καθώς και σοβαρούς λόγους για τους οποίους δεν εμφανίστηκαν στην διαδικασία. Ως προς την ουσία της υπόθεσης, την ύπαρξη δηλαδή καλής και συζητήσιμης υπεράσπισης, διατείνεται τα εξής: (α) Με Πληρεξούσιο Έγγραφο (Τεκμήριο 2) ημερομηνίας 3.1.2005, η Ενάγουσα εταιρεία διόρισε τον Εναγόμενο 1 Παναγιώτη Δημαράκη και τον Watts ως εξουσιοδοτημένα πρόσωπα να προβαίνουν ή να εκτελούν μαζί ή χωριστά όλες τις ενέργειες και πράξεις που αναφέρονται σ' αυτό επ' ονόματι και για λογαριασμό της εταιρείας. (β) δυνάμει του Πληρεξουσίου Εγγράφου, το οικόπεδο με αρ.10 στο οικοδομικό τετράγωνο 29 (το επίδικο ακίνητο) πωλήθηκε στις 2.2.2005 (η σύμβαση αγοραπωλησίας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 3) από τον Εναγόμενο 1 «στο όνομα και για λογαριασμό των Εναγόντων» στην τιμή των €70.000.- και πως το τίμημα πώλησης δόθηκε στην Ενάγουσα εταιρεία. (γ) το έτος 2002, οι Ενάγοντες συμφώνησαν προφορικά με την Εναγόμενη 2, όπως η τελευταία «βρίσκει πρόσωπα» να τους ενοικιάζει ή εκμισθώνει τις δύο διώροφες κατοικίες και γι' αυτή της την εργασία θα ελάμβανε από τους Ενάγοντες αμοιβή ή προμήθεια. Μέχρι το έτος 2008 η Εναγόμενη 2 πρόσφερε τις υπηρεσίες της «δίνοντας αμέσως στους Ενάγοντες οποιοδήποτε χρηματικό αντάλλαγμα ή ενοίκια ή μισθώματα ελάμβανε» χωρίς όμως οι Ενάγοντες «να της δώσουν ποτέ οποιαδήποτε αμοιβή ή την προμήθεια που δικαιούνταν». Στις 21.4.2008 η Ενάγουσα εταιρεία πώλησε την μία από τις δύο κατοικίες στην τιμή πώλησης των €191.479,75.-. (δ) η «η υπεύθυνη δήλωση» για την οποία γίνεται αναφορά στην Έκθεση Απαίτησης, αποσπάστηκε από τον Watts με «δόλο ή απάτη ή ψευδείς παραστάσεις». Συγκεκριμένα ο τελευταίος έβαλε τον Εναγόμενο 1, σε ανύποπτο χρόνο, να υπογράψει ένα έντυπο (Υπεύθυνη Δήλωση) με κενό περιεχόμενο, αναφέροντας του ψευδώς πως θα χρησιμοποιούσε το έγγραφο αυτό για πράξεις διαχείρισης της Ενάγουσας εταιρείας στην Κύπρο. Ο Εναγόμενος 1, ο οποίος εμπιστευόταν απόλυτα τον Watts, υπέγραψε το έντυπο αυτό (φωτοαντίγραφο επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 5) θέτοντας ολογράφως το ονοματεπώνυμο του στην ελληνική γλώσσα. Ο Watts στην συνέχεια συμπλήρωσε ο ίδιος το κείμενο της Υπεύθυνης Δήλωσης (σε αυτή αναφέρεται στην αγγλική γλώσσα πως ο Εναγόμενος 1 οφείλει στην Ενάγουσα εταιρεία το ποσό των €280.000.- από την πώληση του οικοπέδου 10 στον Άγιο Αιμιλιανό) και έβαλε ως φερόμενη ημερομηνία την 5.2.

1. Ο Εναγόμενος 1 δεν γνωρίζει καθόλου αγγλικά και δεν θα μπορούσε να γράψει ο ίδιος το κείμενο της δήλωσης. Ούτε φυσικά θα συμφωνούσε να γράψει τέτοια δήλωση. (ε) Ο Watts με δόλιο τρόπο και με πλαστά ή παραποιημένα έγγραφα, προσπάθησε να εκδιώξει από την μετοχική δομή της Ενάγουσας εταιρείας τον Εναγόμενο 1 ώστε να παραμείνει η εταιρεία υπό τον πλήρη έλεγχο του. Σήμερα φαίνεται να είναι, σύμφωνα με Πιστοποιητικό Μετόχων ημερομηνίας 30.6.2015 (Τεκμήριο 6), ο μοναδικός μέτοχος της Ενάγουσας εταιρείας. Η επίδοση της αγωγής (η Ειδοποίηση του Κλητηρίου Εντάλματος επιδόθηκε και μέσω της διαδικασίας που προβλέπει ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός με αρ. 1393/2007) δεν αμφισβητείται από τους Εναγόμενους. Αποδίδουν την παράλειψη τους να εμφανιστούν στην διαδικασία σε «ανυπέρβλητες πραγματικές δυσκολίες/συνθήκες» και συγκεκριμένα στην «μεγάλη οικονομική ανέχεια ή φτώχεια από την οποία βασανίζονταν τότε» αλλά και στα σοβαρά προβλήματα υγείας του Εναγόμενου 1 ο οποίος σήμερα είναι ηλικίας 76 ετών. Προβάλλεται ότι οι Εναγόμενοι «κατέβαλλαν συνεχώς προσπάθειες» από την Ελλάδα να βρουν και να διορίσουν δικηγόρο στην Κύπρο αλλά τούτο δεν κατέστη δυνατό «διότι δεν είχαν τα χρήματα που τους ζητούσαν» και επίσης λόγω των «δύσκολων προσωπικών περιστάσεων τους και της ηλικίας τους ήταν αδύνατον ή εξαιρετικά δύσκολο να ταξιδέψουν στην Κύπρο για να εμφανιστούν προσωπικά μόνοι τους στην αγωγή». Στην υποστηρίζουσα την αίτηση ένορκη δήλωση της Νίκης Λιασίδου, αναφέρονται επίσης τα ακόλουθα σε σχέση με ό,τι επακολούθησε της έκδοσης της επίδικης απόφασης. Η απόφαση κηρύχθηκε εκτελεστή στην Ελλάδα (υπεβλήθη αίτηση ημερομηνίας 30.4.2012) με την υπ' αρ. 877/2012 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου (Τεκμήριο 7). Οι Εναγόμενοι «παρά τις πραγματικές δυσκολίες που αντιμετώπιζαν και αντιμετωπίζουν μέχρι σήμερα λόγω της φτωχής οικονομικής τους κατάστασης αλλά και λόγω της υγείας του Εναγόμενου 1 τον οποίο φροντίζει καθημερινά η σύζυγος του Εναγόμενη 2 μπόρεσαν και βρήκαν δικηγόρο στην Ελλάδα» και άσκησαν έφεση/προσφυγή εναντίον της απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου η οποία απερρίφθη «για τυπικούς λόγους» με την υπ' αρ. 326/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Ναυπλίου (Τεκμήριο 8). Στη συνέχεια οι Ενάγοντες έλαβαν μέτρα εκτέλεσης της επίδικης απόφασης, συγκεκριμένα υπέβαλαν αίτηση για αναγκαστική πώληση ακινήτου/πλειστηριασμό στην Ελλάδα για δύο διώροφες κατοικίες ιδιοκτησίας των Εναγομένων (με ποσοστό ½ εξ' αδιαιρέτου έκαστος) στον οικισμό του Συνεταιρισμού Υπαλλήλων ΔΕΗ στη θέση ΚΟΣΤΑ επίσης στο Πορτοχέλι. Ο πλειστηριασμός ενώ αρχικά ορίστηκε να διενεργηθεί στο Ειρηνοδικείο Μάσσητος στο Κρανίδι στις 3.6.2015, κατόπιν αίτησης αναστολής που υπέβαλαν οι Εναγόμενοι (Τεκμήριο 9) αναστάληκε για ουσιαστικούς λόγους και επαναορίστηκε στις 23.9.2015 με την υπ' αρ. 136/2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου (Τεκμήριο 10). Οι Ενάγοντες-Καθ' ων η αίτηση, καταχώρησαν Ένσταση η οποία στηρίζεται στην ίδια με την Αίτηση νομική βάση. Προβάλλονται 16 (δεκαέξι) λόγοι Ένστασης οι οποίοι μπορεί να συνοψιστούν ως εξής: Δεν καταδεικνύεται σοβαρός και εύλογος λόγος που να δικαιολογεί την παράλειψη καταχώρισης Σημειώματος Εμφάνισης. Υπήρξε «τεράστια» καθυστέρηση (πέραν του εύλογου χρόνου) στην καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης δεδομένου του χρόνου έκδοσης της απόφασης και του χρόνου που διέρρευσε από την ημερομηνία (30.4.2012) που οι Εναγόμενοι πληροφορήθηκαν (μέσω της διαδικασίας εγγραφής της απόφασης στην Ελλάδα) την ύπαρξη της. Οι Εναγόμενοι δεν αποκαλύπτουν καλή και συζητήσιμη και/ή εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση καθότι προσήλθαν στο Δικαστήριο αποκρύβοντας τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης και/ή προσήλθαν χωρίς καθαρά χέρια και οι ισχυρισμοί τους αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις. Η Αίτηση αποτελεί προσπάθεια των Εναγομένων να δικαιολογήσουν την έλλειψη ενδιαφέροντος για τις υποχρεώσεις τους προς τους Ενάγοντες, η οποία προσλαμβάνει τη μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου τους. Η αίτηση πλήττει την αρχή της τελεσιδικίας των δικαστικών αποφάσεων ή/και την αρχή της ταχείας απονομής της δικαιοσύνης. Η Ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Ροδούλας Αχιλλείδου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την Ενάγουσα εταιρεία, δεόντως εξουσιοδοτημένης, η οποία επίσης επισυνάπτει στην ένορκη της δήλωση ως Τεκμήρια, διάφορα έγγραφα. Η ομνύουσα απορρίπτει τους ισχυρισμούς των Εναγομένων και διατείνεται τα εξής: Στον Εναγόμενο 1 έχει απαγορευθεί η έξοδος από την Ελλάδα λόγω του ότι εκκρεμεί εναντίον του ποινική υπόθεση για κακουργηματική υπεξαίρεση του ποσού (είναι άνω των €120.000.-) που εισέπραξε από την πώληση του επίδικου ακινήτου. (Ως Τεκμήριο 5 επισυνάπτεται αντίγραφο της απόφασης με την οποία τέθηκαν οι περιοριστικοί όροι). Ο Εναγόμενος 1 προχωρώντας στην πώληση του επίδικου ακινήτου (δεν ενημέρωσε την Ενάγουσα εταιρεία για την πρόθεση του να πράξει τούτο) στην τιμή των €70.000.- (κατά τους ισχυρισμούς του) ενώ η αγοραία αξία του οικοπέδου κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν €400.000.-, παρέβηκε τη σχέση εμπιστοσύνης που όφειλε στην Ενάγουσα εταιρεία και ενήργησε κακόπιστα, παράνομα και καταχρηστικά, χωρίς να έχει την συγκατάθεση της στο να πωληθεί η περιουσία της σε «μία τόσο αποκλίνουσα από την εκτιμημένη αξία της, τιμή». Βάσει του Πληρεξουσίου Εγγράφου ημερομηνίας 3.1.2005 (τους όρους του οποίου παρέβηκε ο Εναγόμενος 1) έγινε μόνο μία πώληση (και όχι διάφορες συναλλαγές στο όνομα και για λογαριασμό της Ενάγουσας εταιρείας, όπως διατείνεται ο Εναγόμενος 1) και αυτή ήταν η πώληση του επίδικου ακινήτου από τον Εναγόμενο
2. Η Ενάγουσα εταιρεία ή ο Watts ουδέποτε έλαβε οποιοδήποτε ποσό από το τίμημα πώλησης του επίδικου ακινήτου και τούτο καταδεικνύεται στους ελεγμένους λογαριασμούς της εταιρείας για το 2005 (Τεκμήριο 6) όπου δεν φαίνεται οποιαδήποτε κατάθεση χρηματικού ποσού από τον Εναγόμενο 1 προς τους Ενάγοντες. Καμιά συμφωνία δεν έγινε μεταξύ Ενάγουσας εταιρείας και Εναγόμενης 2 για την καταβολή σ' αυτή προμήθειας σε σχέση με την εξεύρεση ενοικιαστών για τις δύο διώροφες κατοικίες. Ουδεμία απαίτηση προβλήθηκε σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή από τους Εναγόμενους γι' αυτό το θέμα. Ο Εναγόμενος 1 γνωρίζει άπταιστα αγγλικά «μιας και η σύζυγος του, Εναγόμενη 2 δηλαδή, κατάγεται από την Αγγλία και το πλήρες όνομα της είναι Clare-Tereza Deeney Δημαράκη». Πέραν τούτου η επικοινωνία του Εναγόμενου 1 με τον Watts γινόταν στην αγγλική γλώσσα. Οι μετοχές του Εναγόμενου 1 μεταβιβάστηκαν στο όνομα του Watts στα πλαίσια της διαδικασίας επίσχεσης των μετοχών του, ως μέτρο εκτέλεσης της επίδικης απόφασης. Οι μετοχές αγοράστηκαν από τον Watts και γι' αυτό ο τελευταίος φαίνεται να είναι ο μοναδικός μέτοχος της Ενάγουσας εταιρείας. Εναντίον των Εναγομένων εκκρεμούσαν και στην Ελλάδα δικαστικές διαδικασίες τόσο πριν όσο και μετά την καταχώριση της παρούσας αγωγής και σ' αυτές οι Εναγόμενοι εκπροσωπούντο από δικηγόρο. Ειδικότερα στα πλαίσια της διαδικασίας κήρυξης της επίδικης απόφασης εκτελεστής στην Ελλάδα, οι Εναγόμενοι εκπροσωπούντο από δικηγόρο και καταχώρισαν έφεση/προσφυγή στην αίτηση των Εναγόντων η οποία απορρίφθηκε. Η οικονομική τους κατάσταση δεν είναι καθόλου κακή αφού αυτοί είναι ιδιοκτήτες δύο πολυτελών επαύλεων στο Πόρτο Χέλι Αργολίδας, συνολικής αγοραίας αξίας (κατά την δική τους εκτίμηση) €1.200.000,00 (ενός εκατομμυρίου διακοσίων χιλιάδων ευρώ) όπως οι ίδιοι διατείνονται σε αιτήσεις που κατέθεσαν στα Ελληνικά Δικαστήρια. Οι αρχές στις οποίες το Δικαστήριο θα πρέπει να βασιστεί στην εξέταση αίτησης για παραμερισμό απόφασης, έχουν καθοριστεί με ακρίβεια από την νομολογία. Κλασσική απόφαση είναι η αγγλική υπόθεση Evans v. Bartlam

(1937)2 All E.R. 646 η οποία υιοθετήθηκε από την δική μας νομολογία και ιδιαίτερα από την υπόθεση Ioannis Kotsapas and Sons Ltd v. Titan Constructions and Engineering Company

(1961)CLR 317. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Kotsapas (ανωτέρω) ο αγγλικός θεσμός είναι ουσιαστικά ο ίδιος με τον αντίστοιχο Κυπριακό και επομένως καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από τις αγγλικές αυθεντίες. Στην αγγλική υπόθεση Evans v. Bartlam (ανωτέρω) τονίστηκε ότι πρωταρχικό κριτήριο είναι κατά πόσον ο εναγόμενος έχει καλή υπεράσπιση επί της ουσίας και εάν το Δικαστήριο πειστεί ότι ικανοποιείται το κριτήριο αυτό, τότε το Δικαστήριο δεν θα επιθυμεί να αφήσει μια τέτοια απόφαση χωρίς να την παραμερίσει εάν δικαιολογημένα ο εναγόμενος δεν έλαβε τα μέτρα που όφειλε σύμφωνα με τους θεσμούς. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτη

(1997)1 ΑΑΔ 941, στις σελίδες 946 - 947 ο πρωταρχικός παράγοντας ο οποίος επενεργεί στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι η αποκάλυψη υπεράσπισης παρόλο που μπορεί να επενεργήσουν και άλλοι παράγοντες μικρότερης όμως σημασίας, [Δέστε επίσης Βίκα Πίκα Ντίσκο Λτδ κ.α. ν. Χάπυ Στρήτς Ντίσκο Λτδ

(1997)1 ΑΑΔ 28, σελ. 31: «....Το βασικό κριτήριο είναι κατά πόσον ο εναγόμενος ικανοποιεί το δικαστήριο πως έχει εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση στην αγωγή ώστε να του δοθεί το δικαίωμα να την προβάλει. Τα υπόλοιπα κριτήρια, όπως π.χ. η επιμέλεια την οποία επέδειξε και η ταχύτητα με την οποία έδρασε μετά την έκδοση της απόφασης εναντίον του, μολονότι στοιχεία που μετρούν στην κρίση του δικαστηρίου, δεν αναιρούν το πιο ουσιώδες την ύπαρξη δηλαδή εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης.» Κατά συνέπεια είναι ξεκάθαρο ότι ο αιτητής έχει το βάρος να ικανοποιήσει το Δικαστήριο πως έχει επί της ουσίας της υπόθεσης, εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση. Δεν απαιτείται, ωστόσο, απόδειξη των γεγονότων που στοιχειοθετούν την υπεράσπιση. Αρκεί να εγείρει ο εναγόμενος ότι έχει καλή υπεράσπιση, γεγονός που κρίνεται χωρίς αξιολόγηση της μαρτυρίας. Στην υπόθεση Μαρία Λευκίδου ν. Άριστος Καναουρίδης, Π.Ε. 10015, ημερομηνίας 26.4.1999 ο τότε Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Κωνσταντινίδης τόνισε μεταξύ άλλων και τα εξής: «Το δικαστήριο ερευνά τα ενώπιον του στοιχεία για να διαγνώσει μόνο εάν υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή συζητήσιμο σημείο. Στο στάδιο αυτό, δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπεράσπισης». Το έργο του Δικαστηρίου σε αιτήσεις για παραμερισμό απόφασης δεν είναι να κάμει ευρήματα ως προς τα γεγονότα που τίθενται ενώπιον του ή ως προς την εμπλοκή τους σε σχέση με τα δικαιώματα των διαδίκων αλλά το πρωταρχικό του καθήκον είναι να διακρίνει κατά πόσο αποκαλύπτονται επαρκή θετικά στοιχεία (merits) ώστε να δικαιολογείται το επανάνοιγμα της υπόθεσης. Η αποκάλυψη τέτοιων θετικών στοιχείων αποτελεί τον πιο σημαντικό παράγοντα που λαμβάνεται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στο θέμα του επανανοίγματος της υπόθεσης όπου το Δικαστήριο πρέπει να προσπαθήσει να σταθμίσει δύο παράγοντες που είναι θεμελιώδεις για την απονομή της δικαιοσύνης. Την ανάγκη αποτελεσματικής διασφάλισης του δικαιώματος ακρόασης ενός διαδίκου από την μία και την ανάγκη διασφάλισης της ταχείας διεκπεραίωσης των δικαστικών υποθέσεων από την άλλη [Βλ. Phylactou and Others v. Michael

(1982)1 CLR 2004.] To Δικαστήριο πρέπει να διασφαλίζει την ταχεία εκδίκαση των δικαστικών υποθέσεων και την ανάγκη προάσπισης του τελεσιδίκου των αποφάσεων (finality of judgements). Δεν πρέπει όμως το Δικαστήριο να είναι γρήγορο στο να στερήσει ένα διάδικο του δικαιώματος του να ακουστεί στην υπόθεση του εφόσον αποκαλύψει θετικά στοιχεία, αλλά μπορεί να αρνηθεί να επανανοίξει την υπόθεση αν η διαγωγή του αιτητή είναι τέτοια που να πλήττει τα θεμέλια της απονομής της δικαιοσύνης. Όταν η διαγωγή του διαδίκου που υποβάλλει αίτηση για παραμερισμό απόφασης είναι ασυγχώρητη, προσβλητική στο βαθμό της εμφανούς καταφρόνησης για τη δικαστική διαδικασία ή τα δικαιώματα του αντιδίκου του, το Δικαστήριο μπορεί κατά την διακριτική του ευχέρεια να αρνηθεί να παραμερίσει την απόφαση. Για τον λόγο αυτό λαμβάνεται επίσης υπόψη από το Δικαστήριο ως μια επιπρόσθετη παράμετρος ο χρόνος που έχει διαρρεύσει από την ημέρα έκδοσης της απόφασης μέχρι την καταχώρηση της αίτησης. Σχετικές επί του θέματος είναι οι αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Eros Travel and Tours Ltd v. D.E.L. Kirzis Tourist Enterprises Ltd, Πολιτική Έφεση 9695, ημερομηνίας 25.6.1997, Π. Μωυσέως ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ, Πολιτική Έφεση 9762, ημερομηνίας 17.7.1997, Milouca Motor Trading Ltd v. Χρ. Κούρτη

(1997)1 Α.Α.Δ. 941. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Εν προκειμένω η επίδοση της αγωγής δεν αμφισβητείται από τους εναγόμενους ούτε και ισχυρίζονται ότι η επίδοση είναι κακή. Συνεπώς, το πρώτο θέμα που θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσον έχουν καταφέρει να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι έχουν καλή υπεράσπιση, το βασικότερο κριτήριο που λαμβάνεται υπόψη στην εξέταση αίτησης όπως η παρούσα. Είναι καλά γνωστό και νομολογημένο πως σε αιτήσεις όπως η παρούσα η μαρτυρία προσφέρεται υπό μορφή ενόρκων δηλώσεων. Στην υπόθεση Μερκής ν. Yiannoukas Holiday Inns Limited κ.α.

(1994)1 ΑΑΔ 736, λέχθηκε ότι σε αιτήσεις παραμερισμού πρωτόδικων αποφάσεων δεν είναι ανάγκη να προσφέρεται ζωντανή μαρτυρία και τα Δικαστήρια μπορούν να στηρίζονται στις ένορκες δηλώσεις που καταχωρούνται εκ μέρους των διαδίκων. Στις περιπτώσεις όπου υπάρχει σύγκρουση των προβαλλόμενων ισχυρισμών όπου δηλαδή υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα, το βάρος απόδειξης το έχει ο αιτητής. Στην προκειμένη περίπτωση η υπόθεση των εναγόντων και η βάση της αγωγής είναι πως ο εναγόμενος 1, καθ' υπέρβαση των όρων του Πληρεξουσίου Εγγράφου ημερομηνίας 3.1.2005, παραβαίνοντας την σχέση εμπιστοσύνης που όφειλε να έχει προς τους ενάγοντες, πώλησε το επίδικο ακίνητο σε τιμή πολύ χαμηλότερη από την αγοραία αξία του και πως προσπορίστηκε ο ίδιος το τίμημα πώλησης. Οι ενάγοντες προσκομίζοντας στο Δικαστήριο εκτίμηση για την αγοραία αξία του ακινήτου κατά τον ουσιώδη χρόνο, πέτυχαν την έκδοση απόφασης εναντίον του εναγόμενου 1 για το ποσό των €400.000=. Οι εναγόμενοι προβάλλουν ως Υπεράσπιση, τη θέση ότι το ακίνητο πωλήθηκε στην τιμή των €70.000= και πως το ποσό αυτό δόθηκε στους ενάγοντες. Πέραν του ότι κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προσκόμισαν προς επίρρωση του ισχυρισμού τους (ότι το ποσό πληρώθηκε στους Ενάγοντες) δεν προβάλλουν καμία θέση και δεν προσκόμισαν κανένα αποδεικτικό στοιχείο ως προς την αγοραία αξία του ακινήτου κατά τον χρόνο πώλησης του. Ουσιαστικά δεν προβάλλουν καμία εκ πρώτης όψεως Υπεράσπιση ως προς την θέση αυτή των Εναγόντων. Τα όσα προβάλλουν σε σχέση με την Υπεύθυνη Δήλωση (Τεκμήριο 5 στην υποστηρίζουσα την αίτηση, Ένορκη Δήλωση της Νίκης Λιασίδου), δεν είναι, κατά την κρίση μου, Υπεράσπιση στη βάση της αγωγής και συμφωνώ επί τούτου με τον κ. Τσιρίδη. Είναι αδιάφορο ως προς τη βάση της αγωγής (όπως αυτή έχει εκτεθεί ανωτέρω) εάν το ακίνητο πωλήθηκε στην τιμή των €70.000= ή των €280.000=. Σημασία έχει ότι αυτό, κατά τους ενάγοντες, πωλήθηκε σε τιμή πολύ χαμηλότερη της αγοραίας αξίας του. Ούτε όμως και στη θέση των εναγόντων πως οι δύο εναγόμενοι προσπορίστηκαν προς ίδιον όφελος τα μισθώματα από την ενοικίαση των δύο κατοικιών επί του οικοπέδου 6, προβάλλουν στοιχεία Υπεράσπισης. Και πάλι προβάλλουν πως έδιδαν τα μισθώματα στους ενάγοντες χωρίς όμως να παρουσιάσουν οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο. Τέλος καμιά θέση δεν προβάλλουν στον αντίποδα της θέσης των Εναγόντων πως ο Εναγόμενος 1 οικειοποιήθηκε και το ποσό των €47.902,06 που έλαβε από την Ενάγουσα εταιρεία για να εξοφλήσει δύο τιμολόγια. Εν κατακλείδι, θα έλεγα ότι οι ισχυρισμοί των εναγομένων ως προς την ύπαρξη καλής Υπεράσπισης παρέμειναν μετέωροι και ατεκμηρίωτοι και σε επίπεδο λεκτικών μόνο ισχυρισμών. Η θέση και η εκδοχή τους καταρρίπτεται από τα γεγονότα της υπόθεσης έτσι όπως παρουσιάστηκαν από τους ενάγοντες. Οι εναγόμενοι δεν έχουν πείσει το Δικαστήριο ότι έχουν συζητήσιμη υπόθεση. Το νοηματικό περιεχόμενο της έννοιας «αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης» δεν μπορεί να εξαντλείται στην απλή παράθεση από τον αιτητή μιας εκδοχής διαφορετικής από εκείνης του ενάγοντα. Εξυπακούεται ένα πιο ευρύ πλαίσιο. Ο αιτητής θα πρέπει να παρουσιάσει στο Δικαστήριο κάποια αποδεικτικά στοιχεία μέσα από τα οποία να διαφαίνεται, με επαρκή λεπτομέρεια, η ύπαρξη γνήσιας, εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης. Έτσι, που η παράθεση της θέσης του (αιτητή) με συνακόλουθη σύνδεση της με υποστηρικτικό υλικό να δίνει στην εκδοχή του επαρκή βαρύτητα, ούτως ώστε να αποσείσει το βάρος που έχει σε αίτηση αυτής της μορφής. Εξετάζοντας τέλος τις δύο άλλες παραμέτρους που επικουρικά λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο κατά την εξέταση αίτησης τέτοιας υφής όπως η παρούσα, της επιμέλειας δηλαδή την οποία επέδειξαν οι εναγόμενοι και της ταχύτητας με την οποίαν έδρασαν μετά την έκδοση της απόφασης, έχω να πω τα εξής. Οι Εναγόμενοι έλαβαν γνώση της ύπαρξης της αγωγής και της εναντίον τους εκδοθείσης απόφασης, τουλάχιστον από τον Απρίλιο του 2012, χρόνο κατά τον οποίο άρχισε η διαδικασία εγγραφής της επίδικης απόφασης στην Ελλάδα. Αντί να λάβουν μέτρα για τον παραμερισμό της απόφασης στην Κύπρο, από την οποία εκπορεύετο το δικαίωμα των Eναγόντων να ξεκινήσουν την διαδικασία στην Ελλάδα, επέλεξαν να προχωρήσουν σε δικαστική διαμάχη με τους Ενάγοντες στην Ελλάδα παραγνωρίζοντας εντελώς το γεγονός της έκδοσης της απόφασης στην Κύπρο. Οι Εναγόμενοι ενήργησαν επιπόλαια, όχι συνετά και με αδιαφορία ως προς την δικαστική διαδικασία στην Κύπρο. Δεν έχω πεισθεί πως η μη εξεύρεση δικηγόρου στην Κύπρο για να υπερασπιστούν την υπόθεση τους, οφείλετο στην κακή οικονομική τους κατάσταση. Ο ισχυρισμός αυτός παρέμεινε μετέωρος χωρίς κανένα υποστηρικτικό υπόβαθρο. Το χρονικό διάστημα των τριών και πλέον ετών που διέρρευσε από την ημερομηνία που έλαβαν γνώση της απόφασης (Απρίλιος του 2012) μέχρι την ημερομηνία καταχώρισης της Αίτησης, καταδεικνύει ότι οι Εναγόμενοι δεν έδρασαν με την επιμέλεια και με την ταχύτητα που θα έπρεπε. Ούτε και τις δύο αυτές παραμέτρους ικανοποίησαν. Για όλους αυτούς τους λόγους που εξέθεσα ανωτέρω, κρίνω ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα σε βάρος των εναγομένων. Δια ταύτα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των εναγομένων - αιτητών και υπέρ των εναγόντων - καθ΄ ων η αίτηση. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η (Υπ.) .................................................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής. /ΜΚ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Αίτηση παραμερισμού απόφασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο