Στέλλας Φασουλιώτου ν. Νίκης Δημητρίου, ως προτεινόμενης εκτελέστριας της διαθήκης του αποβιώσαντα Κώστα Φασουλιώτη κ.α., Αρ. Αγωγής: 1867/2013, 27/10

(2)και

(3)και 58 του Κεφαλαίου 189, και (β) Διάταγμα του Δικαστηρίου για άδεια καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης της Νίκης Δημητρίου προς συμπλήρωση της ένορκης της δήλωσης που συνοδεύει την κυρίως αίτηση ως ακολούθως: Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αγωγή για ακύρωση της Διαθήκης (probate action) υπογράφεται κατά παράβαση της Δ.2 Κ.13 από το δικηγόρο Μάριο Χαρτσιώτη και όχι από την ίδια την ενάγουσα, γεγονός το οποίο ακυρώνει εξ'ολοκλήρου την αγωγή. Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ. 25 Θ. 1-5, Δ.39, Δ. 48 Θ.Θ.1, 2, 3, 4

(2)και 9, στο άρθρο 30

(3)του Συντάγματος, στη Νομολογία και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η επίδικη αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της εναγόμενης 1 η οποία αναφέρει ότι γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης και είναι εξουσιοδοτημένη και από τον εναγόμενο 2 να κάμει αυτή την ένορκη δήλωση. Περαιτέρω αναφέρει τα εξής: « Μετά την καταχώρηση της κυρίως αίτησης και μελετώντας την, διαπίστωσα ότι εκ παραδρομής δεν αναφέρθηκε στη νομική βάση της αίτησης ο Θεσμός 13 της Διαταγής 2, ο οποίος είναι και ο βασικός Θεσμός που θα κρίνει το αποτέλεσμα της αίτησης καθώς και τα άρθρα 54

(2)και

(3)και 58 του Κεφ.189 που είναι σχετικά. Επίσης είναι αναγκαίο να καταχωρηθεί η αιτούμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση εκ μέρους μου, ως αναφέρεται στην αίτηση, για να μπορεί το Σεβαστό Δικαστήριο να έχει πλήρη εικόνα της αίτησης. Εν όψει των ανωτέρω είναι λογικό και δίκαιο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να εκδοθεί το απαιτούμενο διάταγμα. » Ένσταση Στην επίδικη αίτηση η Ενάγουσα αντέδρασε καταχωρώντας ένσταση, εις την οποία καταγράφονται είκοσι δύο

(22)λόγοι ένστασης που είναι οι ακόλουθοι:

1. Η αίτηση δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου και των εξουσιών του για την απόδοση των αιτούμενων θεραπειών.
2. Η αίτηση είναι ενοχλητική και ή καταχρηστική.
3. Η παρούσα αίτηση δεν αποσκοπεί προς το συμφέρον της δικαιοσύνης και επηρεάζονται και ή πλήττονται άμεσα τα δικαιώματα της ενάγουσας.
4. Οι λόγοι που αναφέρονται στην αίτηση και ένορκη δήλωση προς υποστήριξη των αιτούμενων θεραπειών είναι αβάσιμοι και δεν δίδεται ικανοποιητική και ή πλήρης μαρτυρία και ή εξήγηση και ή δεν εκτίθενται γεγονότα και λόγοι προς υποστήριξη του αιτούμενου διατάγματος.
5. Η αιτούμενη θεραπεία στερείται βάσεως και δεν ανταποκρίνεται και ή βασίζεται επί πραγματικών γεγονότων.
6. Οι εναγόμενοι με την παρούσα αίτηση επιδιώκουν να διορθώσουν λάθη και ή παραλείψεις κάτι που είναι ανεπίτρεπτο ειδικότερα σε ενδιάμεσες αιτήσεις.
7. Σε ενδιάμεσες αιτήσεις η αναφορά στα άρθρα και τους κανονισμούς που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αίτησης αποτελεί όρο απαράβατο της εγκυρότητας του δικονομικού μέτρου.
8. Η Δ.48 Θ.1 προβλέπει ότι η κάθε αίτηση στον Πρωτοκολλητή πρέπει να είναι γραπτή και να αναφέρει τη φύση της παράκλησης που γίνεται και να αναφέρεται στο ειδικό άρθρο του νόμου ή τον ειδικό κανόνα του Δικαστηρίου που στηρίζεται.
9. Η αίτηση που οι εναγόμενοι επιδιώκουν να τροποποιήσουν είναι εξ' υπαρχής άκυρη αφού δεν αναφέρεται στα συγκεκριμένα άρθρα και ή κανονισμούς στους οποίους βασίζεται η αίτηση.
10. Ο καθορισμός των θεσμών στους οποίους στηρίζεται το ενδιάμεσο δικονομικό μέτρο είναι ουσιαστική δικονομική διάταξη η οποία πρέπει να ακολουθείται αυστηρά.
11. Δεν συντρέχουν οι πραγματικοί και νομικοί λόγοι που εκ του νόμου και της νομολογίας απαιτούνται ως απαραίτητες προϋποθέσεις για την επιτυχία της αίτησης.
12. Η αίτηση είναι παράτυπη και ή η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη και ή δεν στηρίχθηκε στους σωστούς θεσμούς και κανονισμούς και δεν συντρέχουν οι νομικές και ή πραγματικές προϋποθέσεις έγκρισης της αίτησης και ή αυτή είναι άνευ αντικειμένου.
13. Οι εναγόμενοι επιδιώκουν δύο διαφορετικής φύσεως διατάγματα με την αίτηση τους.
14. Οι εναγόμενοι δεν έχουν καταδείξει καλό λόγο που να δικαιολογεί την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης.
15. Οι αιτητές δεν επιδιώκουν να απαντήσουν επί αμφισβητούμενων γεγονότων αλλά να διορθώσουν λάθη και ή παραλείψεις με την προσθήκη ισχυρισμών που μπορούσαν και έπρεπε να προβληθούν εξ'αρχής.
16. Η παρούσα αίτηση δεν αποσκοπεί προς το συμφέρον της δικαιοσύνης και επηρεάζονται και ή πλήττονται άμεσα τα δικαιώματα της ενάγουσας.
17. Η ενάγουσα έχει ήδη καταχωρήσει την ένσταση της στην αίτηση που επιδιώκουν οι εναγόμενοι να τροποποιήσουν.
18. Τα αιτούμενα διατάγματα των εναγομένων δεν δικαιολογούνται υπό τις περιστάσεις, ούτε εξυπηρετούν τους σκοπούς της δίκαιης δίκης.
19. Οι εναγόμενοι - αιτητές δεν τεκμηριώνουν την αναγκαιότητα και ή τη σκοπιμότητα της αιτούμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης.
20. Δεν υπάρχουν και δεν συντρέχουν και ή δεν αποκαλύφθηκαν εξαιρετικοί λόγοι και ή εξαιρετικές περιστάσεις για να δικαιολογήσουν και ή καταστήσουν αναγκαία την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης.
21. Δεν επιτρέπεται η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης για διόρθωση λαθών / παραλείψεων.
22. Η αίτηση των αιτητών είναι καταχρηστική και ή κακόπιστη και ή με αλλότριο σκοπό και ή παραβιάζεται το συνταγματικό δικαίωμα και ή η αρχή της ισότητας. Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.25 Θ.Θ.1-6 και Δ.48 Θ.Θ.1-4, 8 1(ν), 9, στο άρθρο 30

(3)του Συντάγματος, στην κείμενη νομοθεσία, στην νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες και εγγενή εξουσία καθώς και την πρακτική του Δικαστηρίου και των γενικών αρχών του Νόμου. Η ένσταση της ενάγουσας συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Ευαγγελίας Δημοσθένους, η οποία είναι δικηγόρος και εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων της ενάγουσας. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει κατ' αρχήν ότι γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης τόσο από μελέτη του φακέλου της υπόθεσης όσο και από στοιχεία και πληροφορίες των δικηγόρων που χειρίζονται την υπόθεση και είναι πλήρως εξουσιοδοτημένη να προβεί στην ένορκη δήλωση. Ακολούθως δε αναφέρει ότι η ενάγουσα ενίσταται στην αίτηση για τους λόγους ουσιαστικά που αναφέρονται πιο πάνω ως λόγοι ένστασης, τους οποίους επαναλαμβάνει αυτούσιους, και ζητά απόρριψη της αίτηση. Η επιχειρηματολογία των δικηγόρων των διαδίκων Οι θέσεις των συνηγόρων των δύο πλευρών περιλαμβάνονται αναφέρω στις γραπτές αγορεύσεις που παρέδωσαν στο Δικαστήριο, οι οποίες σημειώνω έχουν τύχει ενδελεχούς μελέτης από το Δικαστήριο. Δεν κρίνω όμως σκόπιμο αναφέρω εδώ να παραθέσω ότι οι συνήγοροι αναφέρουν με τις αγορεύσεις τους. Εξέταση Αίτησης Α. Αιτούμενο Διάταγμα για τροποποίηση της νομικής βάσης της αίτησης. Νομική Πτυχή Η επίδικη αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στη Δ. 25 Θ.5 η οποία προβλέπει τα εξής: "The Court or a Judge may at any time, and on such terms as to costs or otherwise as the Court or Judge may think just, amend any defect or error in any proceedings, and all necessary amendments shall be made for the purpose of determining the real question or issue raised by or depending on the proceedings". Η Δ. 25 Θ.5 είναι πανομοιότυπη με την αντίστοιχη διάταξη των παλαιών Αγγλικών Θεσμών και επομένως έπεται πως χρήσιμη καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από το Annual Practice 1958 όπου στη σελίδα 637 αναφέρονται τα εξής: "General Power to amend (O.28 r. 12). ....... Effect of this Rule - Rule 1 of this Order is confined to the amendment of "indorsement or pleading"; and r.11 to correcting errors in "judgments or orders"; but this Rule extends to defects or errors in "any proceedings". And under it every Judge or Master has full power of his own motion to make any amendment which he deems necessary for the purpose of determining the real question at issue between the parties (Nottage v. Jackson, 11 Q.B.D. 627, 638; and see J.A. 1925, s. 43, and r.1 of this Order). "Rule 12 does not mean that an order may be made in general terms, but gives a general power to make proper orders in all cases for determining the real question". It is the duty of any counsel who applies at the trial for leave to amend his pleading "to formulate and state in writing the exact amendment for which he asks" (per Farwell, L.J., in Hyans v. Stuart King

(1908)2 K.B. p. 724). "In any proceedings" - Under this Rule amendments have been made in legal documents of every kind.". Είναι προφανές από μελέτη του λεκτικού της δικονομικής αυτής πρόνοιας ότι η εμβέλεια της δεν αφορά μόνον δικόγραφα αλλά επεκτείνεται σε οποιαδήποτε διαδικασία και μοναδικός όρος που τίθεται είναι όπως η τροποποίηση γίνει με σκοπό τον καθορισμό των πραγματικών ζητημάτων που εγείρονται από τη διαδικασία αυτή. Εξ' ου και ο Θεσμός 5 περιλαμβάνεται στη Δ. 25 επιπρόσθετα από το Θεσμό 1 που προβλέπει ρητά για την τροποποίηση δικογράφων. Στην προκειμένη περίπτωση οι εναγόμενοι ζητούν να προσθέσουν στη νομική βάση της κυρίως αίτησης τον Θεσμό 13 της Διαταγής 2, λέγοντας ότι είναι ο βασικός Θεσμός που θα κρίνει το αποτέλεσμα της κυρίως αίτησης, όπως επίσης και κάποια άλλα άρθρα του Κεφ.189 (δηλ. του Περί Διαχείρισης Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμου). Όπως αναφέρει δε η ενόρκως δηλούσα αυτά εκ παραδρομής δεν αναφέρθηκαν εξ' αρχής στη νομική βάση της κυρίως αίτησης και κατόπιν μελέτης της κυρίως αίτησης προκύπτει ανάγκη να προστεθούν. Οι εναγόμενοι ζητούν ουσιαστικά να προσθέσουν τα πιο πάνω στη νομική βάση της κυρίως αίτησης θεωρώντας τις διατάξεις αυτές σημαντικές προκειμένου να μπορέσουν να παρουσιάσουν την υπόθεση τους. Θεωρούν μάλιστα ότι ο Θεσμός 13 της Διαταγής 2 θα κρίνει ουσιαστικά το αποτέλεσμα της αίτησης, και σχετικό αναφέρεται είναι το λεκτικό της συμπληρωματικής ένορκη δήλωσης που θέλουν να καταχωρήσουν. Προσθέτω δε εδώ, χωρίς σε καμία περίπτωση να αποφασίζω οτιδήποτε ή το βάσιμο της θέσης αυτής των εναγομένων, ότι εκ πρώτης όψεως φαίνεται πράγματι ότι ο εν λόγω Θεσμός 13 της Διαταγής 2 είναι σχετικός με το θέμα που αφορά η κυρίως αίτηση. Με αυτά υπόψη και χωρίς να αποφασίζω αν πράγματι ο Θεσμός και τα άρθρα πιο πάνω που επιθυμούν οι εναγόμενοι να προσθέσουν στη νομική βάση της κυρίως αίτησης τους βοηθούν τους εναγόμενους στην προώθηση της αιτούμενης θεραπείας στην κυρίως αίτηση τους ή αν τελικά παρέχουν στο Δικαστήριο εξουσία να εκδώσει διάταγμα ως αιτούμενη θεραπεία στην κυρίως αίτησης, αφού αυτά είναι ζητήματα που θα αποφασιστούν στα πλαίσια της κυρίως αίτησης, θεωρώ πως το αίτημα των εναγομένων υποβάλλεται με σκοπό τον καθορισμό των πραγματικών ζητημάτων που εγείρονται από τη διαδικασία εντός της έννοιας της Δ.25 Θ.5. Συνεπώς, για να μπορέσει το Δικαστήριο να εξετάσει όλα τα πραγματικά ζητήματα μεταξύ των μερών και προκειμένου να δοθεί η ευκαιρία στους εναγόμενους να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου ολοκληρωμένα τις θέσεις τους και τα επιχειρήματα τους, αλλά και λαμβάνοντας υπόψη ότι ουδεμία ζημιά θα προκληθεί στην ενάγουσα εκ της τροποποίησης η οποία να μην μπορεί να αποζημιωθεί με ανάλογη διαταγή ως προς τα έξοδα, έχω αποφασίσει να εξασκήσω την διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της έγκρισης του αιτήματος υπό (α) της αίτησης. Εν πάση περιπτώσει θεωρώ ότι αυτό επιβάλλει το συμφέρον της δικαιοσύνης. Έχοντας λοιπόν υπόψη όλα τα πιο πάνω, αναφέρω εδώ ότι η θέση που προβάλλεται στην γραπτή αγόρευση των συνηγόρων της ενάγουσας και συγκεκριμένα στη σελ.5 αυτής για το ότι η μη αναφορά στα ορθά άρθρα στη νομική βάση μιας αίτησης δεν είναι θεραπεύσιμη, δεν βρίσκει σύμφωνο το Δικαστήριο. Προσθέτω δε ότι πλέον το θέμα της εγκυρότητας του δικονομικού πλαισίου της κυρίως αίτησης (όπως θέτει το θέμα ο συνήγορος της ενάγουσας), θα εξεταστεί στα πλαίσια της ακρόασης της κυρίως αίτησης, εφόσον ληφθεί πλέον υπόψη και η τροποποίηση που λαμβάνει χώρα εδώ. Β. Αιτούμενο Διάταγμα για άδεια καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης Νομική Πτυχή Σύμφωνα με τη Δ.48, Θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: «Το Δικαστήριο, ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39». Η παραχώρηση άδειας για καταχώριση συμπληρωματικής δήλωσης είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (βλ. Ματθαίου

(2008)1Α ΑΑΔ 510, 514). Ο διάδικος που αιτείται άδεια πρέπει να καταδείξει «καλό λόγο». Η ύπαρξη καλού λόγου εξετάζεται από το Δικαστήριο ανάλογα με τη φύση της ενδιάμεσης αίτησης. Στην A. Messios & Sons Ltd v. Λεωνίδα

(2010)1Α ΑΑΔ 195 (αίτηση επαναφοράς έφεσης), δόθηκε άδεια στους εφεσείοντες - αιτητές για καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων γιατί τα στοιχεία που επιθυμούσαν να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου, ήταν στοιχεία που σχετίζονταν με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ' ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Κρίθηκε ότι δεν επρόκειτο για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που ήταν επιθυμητό να τους επιτραπεί να προβάλουν, ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση που ζητείται να καταχωρηθεί στην προκειμένη περίπτωση θα αφορά στην ουσία ένα και μοναδικό ισχυρισμό από μέρους των εναγομένων. Ότι δηλαδή η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αγωγή υπογράφεται κατά παράβαση της Δ.2 Θ.13 από δικηγόρο και όχι από την ενάγουσα, γεγονός που ακυρώνει εξ' ολοκλήρου την αγωγή. Εν σχέση με τη συγκεκριμένη Διάταξη και Θεσμό σχετικά είναι και όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω κατά την εξέταση του θέματος της τροποποίησης της νομικής βάσης της κυρίως αίτησης. Θεωρώ, εν συνεχεία και των όσων έχουν αναφερθεί πιο πάνω στα πλαίσια εξέτασης του αιτήματος για τροποποίηση, ότι πρόκειται για ισχυρισμό σχετικό με την αιτούμενη θεραπεία στην κυρίως αίτηση αλλά και με τις θέσεις και ισχυρισμούς της ενάγουσας στην ένσταση της στα πλαίσια της κυρίως αίτησης και που θα πρέπει να επιτραπεί στους εναγόμενους να προβάλουν, ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων που αφορούν την κυρίως αίτηση. Έχοντας δε υπόψη την αναφερόμενη πιο πάνω νομολογία, θα αρκεστώ εδώ ν' αναφέρω μόνον ότι ο καλός λόγος που θα πρέπει να υπάρχει προκειμένου να εγκριθεί αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι προφανές ότι δεν καταδεικνύεται μόνον εφόσον με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση θα απαντηθούν αμφισβητούμενα γεγονότα ή θέσεις, ως εισηγούνται δηλαδή οι συνήγοροι της ενάγουσας στην γραπτή τους αγόρευση (σελ.6-7). Παρόλο σημειώνεται που ακόμη και έτσι να είχαν τα πράγματα ο ισχυρισμός αυτός των εναγομένων έρχεται στην ουσία να απαντήσει στη θέση της ενάγουσας με την ένσταση της στην κυρίως αίτηση ότι η αίτηση και η αιτούμενη θεραπεία δεν βρίσκουν έρεισμα σε οποιαδήποτε διάταξη και περαιτέρω ότι δεν παρατίθεται κανένα στοιχείο ή λόγος που να στηρίζει το αίτημα. Συνεπώς έχω αποφασίσει ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως εξασκήσω την διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της έγκρισης και του δεύτερου αιτήματος που αφορά η αίτηση. Πριν ολοκληρώσω θα ήθελα εδώ να αναφέρω ότι έχω μελετήσει πολύ προσεκτικά όλους τους λόγους ένστασης που προβάλλει η ενάγουσα εν σχέση με την επίδικη αίτηση. Κάποιοι βεβαίως έχουν απαντηθεί μέσα από όσα έχουν αναφερθεί ανωτέρω, ενώ σημειώνω πως οι λόγοι που έχει προωθήσει τελικά με την αγόρευση των συνηγόρων της έχουν επίσης απαντηθεί. Οι υπόλοιποι λόγοι δεν χρήζουν θεωρώ ιδιαίτερης εξέτασης εφόσον πρόκειται με σεβασμό λέω για γενικούς και αόριστους λόγους, οι οποίοι δεν έχουν στοιχειοθετηθεί, ενώ είναι σημαντικό να λεχθεί ότι οι συνήγοροι της ενάγουσας δεν τους έχουν προωθήσει με την αγόρευση τους. Εν πάση περιπτώσει γενικότερα αναφέρεται ότι όλοι οι λόγοι ένστασης κρίνονται αβάσιμοι και απορρίπτονται. Κατάληξη Συνεπώς η αίτηση ημερ. 14/10/14 εγκρίνεται και εκδίδονται διατάγματα ως οι αιτούμενες θεραπείες υπό (α) και (β) της αίτησης. Τροποποιημένη αίτηση να καταχωρηθεί εντός πέντε

(5)ημερών από τη σύνταξη του διατάγματος. Το διάταγμα να ζητηθεί από τους εναγόμενους σήμερα. Τυχόν τροποποιημένη ένσταση από πλευράς ενάγουσας να καταχωρηθεί εντός εφτά

(7)ημερών από την παράδοση της τροποποιημένης αίτησης. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση των εναγομένων να καταχωρηθεί εντός τριών

(3)ημερών από σήμερα. Σε ότι αφορά τα έξοδα της αίτησης και έχοντας υπόψη το αποτέλεσμα με την επιτυχία της αίτησης στο σύνολο της, θεωρώ ορθό να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της κυρίως αίτησης. Τα έξοδα όμως που θα απολεσθούν συνεπεία της τροποποίησης (thrown away) επιδικάζονται υπέρ της ενάγουσας και εναντίον των εναγομένων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Interim Αναφορά: Αστικές/Αίτηση για τροποποίηση νομικής βάσης αίτησης και για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο